She turned to Michael. ‘Can’t you g

She turned to Michael. ‘Can’t you get them on the radio?’
‘I’m trying, Prime Minister. But I think it’s broken.’ She walked to the door. ‘I’m going out.’
Inspector Holm stood in front of her.
‘You must not do that, Prime Minister. We don’t know what‘s happened.’
‘That’s why I’m going,’ she said. ‘I’m going to find out. I don’t care what happens to
me.’
He was a big man but he was afraid of her. She walked straight past him and down the
steps. In the departure lounge there was a crowd of passengers waiting to get on other plane, and also a lot of doctors, police and newspaper journalists. She walked straight past them all and out onto the tarmac. It was dark and cold, and the wind blew rain into her face. When she was about fifty meters away from the building she heard some people behind her, but she didn’t stop.
The door of the plane opened and a man in white came out. He had a gun in his hand and he came backwards down the steps. After him came two men in yellow raincoats with their hands behind their backs, and then two other men in white with guns.
Two police officers came after her.
‘Wait, Prime Minister,’ they said.
‘Please stop, it’s dangerous.’
‘Not now,’ she said. ‘It’s not dangerous any more.’ She walked on through the rain
without stopping, and the young police officers walked beside her. They were afraid to touch her and they did not know what to do. Some journalists ran after them.
Two men in blue came out of the plane - the pilot and co-pilot. Then some men in suits. She was quite near the plane now and there were quite a lot of newspaper photographers around her, but she did not stop walking.
A big young man came out of the plane with a short, thin, grey-haired one - Harald and Carl. Helen could see that Carl’s face was very white and there was blood on his mouth, but he could walk all right.
Carl saw her coming, a small strong figure walking through the rain, with a crowd of police and photographers around her. ‘Harald, my friend,’ he said. ‘I think we’re in the news again. You’re going to have another photo to show your little son on his birthday.’
Carl and Helen Sandberg met at the bottom of the steps in the darkness and the rain. And Carl was right; there was a photo of it in every newspaper in the world the next day.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เธอหันไป Michael 'ไม่ได้ออกวิทยุ'' ฉันพยายาม นายกรัฐมนตรี แต่คิดว่า มันชำรุด ' เธอเดินไปประตู 'ฉันออกไป'ตรวจสอบ Holm ยืนอยู่ตรงหน้า' คุณต้องทำเช่นนั้น นายกรัฐมนตรี เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น '' เหตุฉันจะ เธอกล่าวว่า ' ผมจะหา ฉันไม่สนใจอะไรเกิดขึ้นกับฉัน.'เขาเป็นคนใหญ่ แต่เขาก็กลัวเธอ เธอเดิน ผ่านเขา และลงตัวขั้นตอนการ ขาออก มีฝูงชนของผู้โดยสารที่รอขึ้นเครื่องบินอื่น ๆ และยังแพทย์ ตำรวจ และหนังสือพิมพ์สื่อมวลชน เธอเดินผ่านทั้งหมดและบนสาย มืด และเย็น และลมพัดฝนเข้าใบหน้าของเธอ เมื่อเธอห่างจากอาคารประมาณห้าสิบเมตร เธอได้ยินบางคนอยู่เบื้องหลังของเธอ แต่เธอไม่หยุดประตูเครื่องบินเปิดและคนขาวออกมา เขามีปืนในมือของเขา และเขาถอยหลังลงมาขั้นตอน หลังจากเขามาสองคนเสื้อกันฝนสีเหลืองด้วยมือของพวกเขาอยู่เบื้องหลังหลัง และคนอื่น ๆ แล้วสองสีขาวกับปืนเจ้าหน้าที่ตำรวจสองมาหลังจากเธอพวกเขากล่าวว่า 'รอ นายกรัฐมนตรี'กรุณาหยุด มันเป็นอันตราย''ไม่ใช่ตอนนี้ เธอกล่าวว่า 'มันไม่ได้อันตรายใด ๆ เพิ่มเติม' เธอเดินบนผ่านฝนโดยไม่ต้องหยุด และเจ้าหน้าที่ตำรวจหนุ่มที่เดินข้าง ๆ เธอ พวกเขาได้สัมผัสเธอกลัว และพวกเขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร นักข่าวบางวิ่งหลังจากพวกเขาสีฟ้าสองคนมาจากเครื่องบิน - นักบินและนักบินร่วม แล้วบางคนในชุด เธอค่อนข้างใกล้เครื่องบินตอนนี้ และมีจำนวนมากของช่างภาพหนังสือพิมพ์รอบเธอ แต่เธอก็ไม่ได้หยุดเดินหนุ่มใหญ่มาจากเครื่องบินด้วยระยะสั้น บาง ผมสีเทา - ฮาร์รัลและ Carl เฮเลนเห็นว่า ใบหน้าของ Carl สีขาวมาก และมีเลือดในปากของเขา แต่เขาสามารถเดินอยู่ทั้งหมดCarl เห็นมาเธอ รูปแข็งเล็กเดินผ่านฝน กับฝูงชนของตำรวจและช่างทั่วเธอ 'ฮาร์รัล เพื่อน เขากล่าวว่า ' ผมคิดว่า เราอยู่ในข่าวอีกครั้ง คุณจะมีภาพอื่นเพื่อแสดงลูกชายของคุณเล็กน้อยในวันเกิดของเขา.'Carl และ Helen แซนด์เบิร์กพบที่ด้านล่างของขั้นตอนในความมืดและสายฝน และ Carl ขวา มีภาพในหนังสือพิมพ์ในโลกทุกวันถัดไป

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เธอหันไปไมเคิล 'คุณไม่สามารถได้รับพวกเขาในรายการวิทยุ'
'ฉันพยายามที่นายกรัฐมนตรี แต่ฉันคิดว่ามันเสีย. เธอเดินไปที่ประตู 'ฉันจะออกไป.'
สารวัตรเกาะยืนอยู่ด้านหน้าของเธอ.
'คุณต้องไม่ทำอย่างนั้นนายกรัฐมนตรี เราไม่ทราบว่าสิ่งที่เกิดขึ้น. '
' นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันจะ 'เธอกล่าวว่า 'ฉันจะไปหา ฉันไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับ
ฉัน. '
เขาเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ แต่เขาก็กลัวเธอ เธอเดินตรงไปที่ผ่านมาเขาและลง
ตามขั้นตอน เลานจ์ในการเดินทางมีฝูงชนของผู้โดยสารรอคอยที่จะได้รับบนเครื่องบินอื่น ๆ และยังมีจำนวนมากของแพทย์ตำรวจและนักข่าวหนังสือพิมพ์ เธอเดินตรงไปที่ผ่านมาพวกเขาทั้งหมดและออกไปยังแอสฟัลต์ มันมืดและเย็นและลมพัดฝนตกเข้าไปในใบหน้าของเธอ เมื่อเธอออกไปจากอาคารประมาณห้าสิบเมตรเธอได้ยินบางคนที่อยู่เบื้องหลังเธอ แต่เธอก็ไม่ได้หยุด.
ประตูเครื่องบินเปิดออกและคนที่อยู่ในสีขาวออกมา เขามีปืนในมือของเขาและเขามาถอยหลังลงขั้นตอน หลังจากที่เขาเข้ามาชายสองคนในเสื้อกันฝนสีเหลืองที่มีมือของพวกเขาที่อยู่เบื้องหลังหลังของพวกเขาและจากนั้นชายอีกสองคนในสีขาวด้วยปืน.
เจ้าหน้าที่ตำรวจสองมาหลังจากที่เธอ.
'รอนายกรัฐมนตรี' พวกเขากล่าวว่า.
'กรุณาหยุดมันอันตราย.
'ไม่ใช่ตอนนี้ "เธอกล่าวว่า 'มันไม่เป็นอันตรายใด ๆ เพิ่มเติม. เธอเดินผ่านฝน
โดยไม่ต้องหยุดและเจ้าหน้าที่ตำรวจหนุ่มเดินข้างๆเธอ พวกเขากลัวที่จะสัมผัสเธอและพวกเขาไม่ทราบว่าจะทำอย่างไร นักข่าวบางคนวิ่งตามหลังพวกเขา.
ชายสองคนในสีฟ้าออกมาจากเครื่องบินมา - นักบินและนักบิน แล้วผู้ชายบางคนในชุดสูท เธอเป็นคนที่ค่อนข้างใกล้กับเครื่องบินในขณะนี้และมีค่อนข้างมากของช่างภาพหนังสือพิมพ์รอบ ๆ ตัวเธอ แต่เธอก็ไม่ได้หยุดเดิน.
มีชายหนุ่มใหญ่ออกจากเครื่องบินมาพร้อมกับระยะสั้นบางมีผมสีเทาหนึ่ง - แฮรัลด์และคาร์ล เฮเลนจะได้เห็นว่าใบหน้าของคาร์ลก็ขาวมากและมีเลือดในปากของเขา แต่เขาอาจจะเดินไปทางขวาทั้งหมด.
คาร์ลเห็นเธอมาเป็นตัวเลขที่แข็งแกร่งขนาดเล็กเดินผ่านฝนที่มีฝูงชนของตำรวจและช่างภาพรอบเธอ 'แฮรัลด์เพื่อนของฉัน "เขากล่าวว่า 'ผมคิดว่าเราอยู่ในข่าวอีกครั้ง คุณกำลังจะมีภาพที่จะแสดงให้ลูกชายตัวน้อยของคุณในวันเกิดของเขาอีก.
คาร์ลและเฮเลน Sandberg พบกันที่ด้านล่างของขั้นตอนในความมืดและฝน และคาร์ลที่ถูกต้อง; มีภาพของมันในหนังสือพิมพ์ทุกฉบับในโลกในวันถัดไป