ขนมจีน หรือ ขนมมอญนับเป็นเรื่องที่น

ขนมจีน หรือ ขนมมอญ
นับเป็นเรื่องที่น่าคิดเพราะตามที่ได้ยินมาใครๆ มักจะพูดว่า "ขนมจีน"ไม่น่าจะใช่อาหารของจีนอยู่
แล้วและบทความส่วนใหญ่ก็มักจะพูดถึงคำนี้อยู่เสมอว่าน่าจะมาจากภาษามอญ"ขนมจีน"น่าจะเป็นภาษา
อะไรกันแน่และคนมอญมีความสัมพันธ์กับวัฒนธรรมการทำหรือการกินขนมจีนแค่ไหน
ชาวมอญ ทั่วไปนิยมรับประทานขนมจีนไม่เฉพาะแต่ในเทศกาลเท่านั้นในบางครั้งก็ยังมี
การทำกินกันเองเป็นการรวมญาติหรือว่าเวลาวิดปลาขึ้นมาแล้วได้ปลาเยอะก็จะมีการทำน้ำยากิน
กัน คำว่า "ขนมจีน" มอญเรียกว่า "คนอม" เป็นกริยาแปลว่า ทำ,สร้าง(ในพจนานุกรมภาษามอญ-
อังกฤษ ที่รวบรวมโดยR. Halliday ได้ให้ความหมายว่า "form")
ส่วนคำว่า"จีน" ที่อยู่ข้างหลังคำว่า"ขนม"นั้นไม่มีใช้ในภาษามอญมีแต่คำว่า"จิน"ซึ่งแปลว่าสุก(จาก
การหุงต้ม)สิ่งที่น่าสังเกตคือคนมอญนั้นจะเรียกขนมจีนว่า"คนอม"เฉยๆไม่ใช่คนอมจินเราจะพบได้จาก
บทความต่างๆทั่วไปซึ่งกล่าวถึงเรื่องเล่าเกี่ยวกับความเป็นมาของคำ"คนอมจิน"ว่าขณะที่คนมอญกำลังทำ"
คนอม" อยู่ ก็มีคนไทยเดินมาและร้องถามว่า กำลังทำอะไรอยู่คนมอญตอบเป็นภาษามอญ ว่า"คนอมจิ
นโก๊กเซมเจี๊ยะกัม"แปลว่าขนมจีนสุกแล้วเรียกคนไทยมากินด้วยกันและจากนั้นเป็นต้นมา คนไทยก็เรียก
อาหารชนิดนี้ว่า "คนอมจิน" และเพี้ยนมาเป็น "ขนมจีน"จากเรื่องเล่านี้จะสังเกตได้ว่า ฟังดูลอยๆ ไม่สม
เหตุผล เนื่องจากคำว่า "คนอม" กับ "จิน" นั้นเป็นคำที่แยกกัน (แต่ถูกนำมาอยู่ในประโยคเดียวกัน )กลับมาดู
คำว่า "คนอม" กันอีกที
คำว่า "คนอม" แปลว่า "ทำ" ไม่พบว่าเป็นกริยาที่ใช้กับอาหารชนิดอื่น เช่น
"หุงข้าว" มอญใช้คำว่า "ดุนเปิง" "ดุน" แปลว่าหุง "เปิง" แปลว่าข้าว
"ทำแกง" (ต้มแกง) มอญใช้คำว่า "ดุนกวะ" "กวะ" แปลว่าแกง
"ทำขนม" มอญใช้คำว่า "โกลนกวาญจ์" "โกลน" แปลว่าทำ, "กวาญจ์" แปลว่าขนม
กลับมาที่คำว่า "คนอม" อีกครั้ง
คำว่า "คนอม" มักพบคำนี้ได้ในคำกริยาที่หมายถึงทำ หรือสร้าง ซึ่งใช้กับการก่อสร้างวัตถุ เช่น
"สร้างเจดีย์" มอญใช้คำว่า "คนอมเจตอย" (เจดีย์-เจตอย มาจากภาษาบาลี)
"สร้างศาลา" มอญใช้คำว่า "คนอมซาลา" (โปรดสังเกต ศาลา-ซาลา มาจากภาษาบาลีเช่นกัน)
เรื่องของวัฒนธรรมขนมจีน คิดว่าไม่น่าจะมีใครเป็นเจ้าของ เพราะสามารถพบได้ทั่วไปในภูมิภาคนี้
เช่น ในเวียดนามที่เรียกว่า "บุ๋น" ซึ่งฟังแล้วคล้ายคลึงกับคำว่า "ข้าวปุ้น" ทางภาคอีสานของเรา นมเวงใน
เขมรสูง "นม" แปลว่าขนม "เวง" แปลว่าเส้น ซึ่งมีความหมายคล้ายคลึงกับคำว่า "ขนม
เส้น" ทางภาคเหนือ และในพม่ายังเรียก "อาหาร" ชนิดนี้ว่า "โมนดิ" แปลว่า "มอญ" (ของมอญ?) อีกด้วย ที่
น่าสนุกกว่านี้ ขนมจีนของเรายังหากินได้ที่เกาะไหหลำ (แถมยังกินกับกะปิอีกด้วยที่ยืนยัน ว่าเหมือนกัน
แน่ๆ เพราะว่าทำจากแป้งข้าวเจ้า และเป็นเส้นกลมๆ)
คำว่า "ขนมจีน" อาจจะมีเค้ามาจากจีนจริงๆ เพราะถ้าเรามาลองคิดดูด้วยเหตุผลอีกทีหนึ่งว่าใน
การ ออกเสียงภาษามอญไม่มีวรรณยุกต์ถ้าคำว่า"ขนมจีน"เป็นภาษาไทยแล้วคนมอญเอาคำนี้ไปใช้ก็จะไม่
สามารถพูดคำว่า "ขนม"ได้ต้องออกเสียง ว่า"คนอม" และโดยนิสัยของคนมอญนั้น ชอบตัดคำให้
สั้นลงในภาษาพูดจะเห็นว่าภาษาพูดและภาษาหนังสือจะไม่เหมือนกัน เช่น คำว่า "คน"ในภาษาพูด ของ
มอญพูดว่า "นิห์" ภาษาเขียนใช้ว่า"เมะนิห์" ลักษณะนี้จะพบได้เสมอในภาษามอญ(พระเจ้าสีหรา ชาธิราช
เป็นพระเจ้าราชาธิราช)ดังนั้นคำว่า "ขนมจีน" ในภาษาไทย อาจถูกเรียกว่า "คนอมจิน"
และสุดท้ายเหลือเพียงคำว่า"คนอม"หรือ "ฮนอม"
แต่ยังมีอีกคำที่น่าสนใจคือ "จับ" หมายถึงขั้นตอนสุดท้ายของการทำขนมจีน คือการโรยเส้น
ขนมจีนลงไปในน้ำที่ร้อนพอดี พอสุกแล้วใช้กระชอนตักขึ้นล้างแล้วแช่ในน้ำเย็นก่อนนำเส้นมาจับเป็นหัวๆ
ภาษามอญที่คนมอญใช้เรียกขนมจีนที่จับเป็นหัวๆ แล้วว่า "ดับ" แปลว่า "หัว" ทางใต้ใช้คำว่า "หัว" ทาง
อีสานก็เรียกว่า "หัว"
เป็นไปได้ว่าคำที่จะใช้เรียกคำต่างๆ นั้น น่าจะใช้จากลักษณนามไม่ใช่เรียกจากคำกริยาในเมื่อคน
มอญคนเหนือ และคนใต้ เรียกขนมจีนที่จับแล้วว่า "หัว" ในความหมายเดียวกันคนภาคกลางน่าจะ ใช้คำ
ว่า"หัว" เช่นกัน ไม่น่าจะใช้คำว่า "จับ" หรือว่าคำว่า "จับ" นี้ จะมาจากคำว่า "ดับ" (หัว) ใน ภาษามอญเมื่อทำ
ขนมจีนเสร็จแล้ว ทีนี้ก็มาจัดเรียงในถาดเพื่อเตรียมตัวรับประทานเราจะพบอีก คำหนึ่งในภาษามอญคือคำ
ว่า "ถาด" ออกเสียงว่า "ทะห์" เป็นไปไหมว่า คำนี้น่าจะยืมมาจากภาษามอญ
อันที่จริงแล้ว การถ่ายทอดวัฒนธรรมทางด้านภาษาและวัฒนธรรมการกินนั้นเป็นเรื่องปกติที่มีมา
นานนม ได้ผสมกลมกลืน และถ่ายทอดกันไปมาจนแทบจะไม่สามารถสืบหาที่มาได้อย่างแน่นอน
เมื่อพูดถึงคำว่า "ขนมจีน" ทำให้นึกถึงชาวจีน คนมอญเรียกชาวจีนว่า "เมะนิห์เกริ๊ก"
"เมะนิห์" แปลว่า "คน"
"เกริ๊ก" แปลว่า "จีน"
"อะเจิ้ด" แปลว่า "เจ๊ก"
"เดิงเร่ะห์" แปลว่า "เมืองจีน"
ลองค้นหาต่อไปถึงความสัมพันธ์ระหว่างสองชนชาตินี้ เพราะพบอีกบางคำที่น่าสนใจในภาษา
มอญ (อีกแล้ว) นั่นคือคำว่า "กิน" ซึ่งมอญใช้คำว่า "เจี๊ยะ" "กินข้าว" มอญใช้คำว่า "เจี๊ยะเปิง" คำว่า "เจี๊ยะ"
ใช้กันอยู่ทั่วไปในภาษามอญ ตั้งแต่ผมเกิด แต่คำว่า "เจี๊ยะ" ไม่สามารถสะกดตัวได้
ในภาษาหนังสือของมอญ มีแต่คำว่า "จ๊ะ" จะไม่ออกเสียงว่า "เจี๊ยะ" แต่ในภาษามอญภาษาพูดกับ ภาษา
เขียนมักจะไม่ตรงกัน ในภายหลังจึงอนุโลมให้สะกดคำว่า "เจี๊ยะ" ด้วยการเขียนว่า "จ๊ะ" (เป็นคำยกเว้นใน
ภาษามอญ)
อันที่จริง คำซึ่งมีความหมายว่า "กิน" ของภาษามอญ พบว่ามีอยู่เดิม โดยร่องรอยการใช้คำนี้พบได้
ในภาษาที่ใช้กับพระภิกษุ คือคำว่า "ฮับ" และสามารถอ่านพบได้ในคัมภีร์ใบลานของมอญในหลายผูกเช่น
"พระฉันข้าว" มอญใช้คำว่า "เนะกยาจก์ ฮับเปิง" จึงอยากสันนิษฐานว่า คำว่า "เจี๊ยะ" ในภาษามอญ ซึ่ง
แปลว่า "กิน" น่าจะมาจากภาษาอื่นเพราะมอญมีคำว่า "ฮับ" อยู่แล้ว
"เจี๊ยะ" (กิน) ในภาษามอญน่าจะฟังคล้ายๆ ภาษาอะไร?

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ขนมจีนหรือขนมมอญนับเป็นเรื่องที่น่าคิดเพราะตามที่ได้ยินมาใคร ๆ มักจะพูดว่า "ขนมจีน" ไม่น่าจะใช่อาหารของจีนอยู่แล้วและบทความส่วนใหญ่ก็มักจะพูดถึงคำนี้อยู่เสมอว่าน่าจะมาจากภาษามอญ "ขนมจีน" น่าจะเป็นภาษาอะไรกันแน่และคนมอญมีความสัมพันธ์กับวัฒนธรรมการทำหรือการกินขนมจีนแค่ไหนชาวมอญทั่วไปนิยมรับประทานขนมจีนไม่เฉพาะแต่ในเทศกาลเท่านั้นในบางครั้งก็ยังมีการทำกินกันเองเป็นการรวมญาติหรือว่าเวลาวิดปลาขึ้นมาแล้วได้ปลาเยอะก็จะมีการทำน้ำยากินกันคำว่า "ขนมจีน" มอญเรียกว่า "คนอม" เป็นกริยาแปลว่าทำ สร้าง(ในพจนานุกรมภาษามอญ-ที่รวบรวมโดยR อังกฤษ Halliday ได้ให้ความหมายว่า "ฟอร์ม")ส่วนคำว่า "จีน" ที่อยู่ข้างหลังคำว่า "ขนม" นั้นไม่มีใช้ในภาษามอญมีแต่คำว่า "จิน" ซึ่งแปลว่าสุก (จากเฉยๆไม่ใช่คนอมจินเราจะพบได้จาก "คนอม" สิ่งที่น่าสังเกตคือคนมอญนั้นจะเรียกขนมจีนว่าการหุงต้ม)บทความต่างๆทั่วไปซึ่งกล่าวถึงเรื่องเล่าเกี่ยวกับความเป็นมาของคำ"คนอมจิน"ว่าขณะที่คนมอญกำลังทำ"คนอม"อยู่ก็มีคนไทยเดินมาและร้องถามว่ากำลังทำอะไรอยู่คนมอญตอบเป็นภาษามอญว่า"คนอมจินโก๊กเซมเจี๊ยะกัม "แปลว่าขนมจีนสุกแล้วเรียกคนไทยมากินด้วยกันและจากนั้นเป็นต้นมาคนไทยก็เรียกอาหารชนิดนี้ว่า "คนอมจิน" และเพี้ยนมาเป็น "ขนมจีน" จากเรื่องเล่านี้จะสังเกตได้ว่าฟังดูลอย ๆ ไม่สมเหตุผลเนื่องจากคำว่า "คนอม" ดื่มด่ำ "จิน" นั้นเป็นคำที่แยกกัน (แต่ถูกนำมาอยู่ในประโยคเดียวกัน) กลับมาดูคำว่า "คนอม" กันอีกทีคำว่า "คนอม" แปลว่า "ทำ" ไม่พบว่าเป็นกริยาที่ใช้กับอาหารชนิดอื่นเช่น"หุงข้าว" มอญใช้คำว่า "ดุนเปิง" "ดุน" แปลว่าหุง "เปิง" แปลว่าข้าวแปลว่าแกงมอญใช้คำว่า "ดุนกวะ" "กวะ" "ทำแกง" (ต้มแกง)แปลว่าทำ "ทำขนม" มอญใช้คำว่า "โกลนกวาญจ์" "โกลน" "กวาญจ์" แปลว่าขนมกลับมาที่คำว่า "คนอม" อีกครั้งคำว่า "คนอม" มักพบคำนี้ได้ในคำกริยาที่หมายถึงทำหรือสร้างซึ่งใช้กับการก่อสร้างวัตถุเช่น"สร้างเจดีย์" มอญใช้คำว่า "คนอมเจตอย" (เจดีย์-เจตอยมาจากภาษาบาลี)"สร้างศาลา" มอญใช้คำว่า "คนอมซาลา" (โปรดสังเกตศาลาซาลามาจากภาษาบาลีเช่นกัน)เรื่องของวัฒนธรรมขนมจีนคิดว่าไม่น่าจะมีใครเป็นเจ้าของเพราะสามารถพบได้ทั่วไปในภูมิภาคนี้เช่นในเวียดนามที่เรียกว่า "บุ๋น" ซึ่งฟังแล้วคล้ายคลึงกับคำว่า "ข้าวปุ้น" ทางภาคอีสานของเรานมเวงในเขมรสูง "นม" แปลว่าขนม "เวง" แปลว่าเส้นซึ่งมีความหมายคล้ายคลึงกับคำว่า "ขนมเส้น"ทางภาคเหนือและในพม่ายังเรียก"อาหาร"ชนิดนี้ว่า"โมนดิ"แปลว่า"มอญ" (ของมอญ) อีกด้วยน่าสนุกกว่านี้ขนมจีนของเรายังหากินได้ที่เกาะไหหลำ (แถมยังกินกับกะปิอีกด้วยที่ยืนยันว่าเหมือนกันแน่ ๆ เพราะว่าทำจากแป้งข้าวเจ้าและเป็นเส้นกลม ๆ)คำว่า "ขนมจีน" อาจจะมีเค้ามาจากจีนจริง ๆ เพราะถ้าเรามาลองคิดดูด้วยเหตุผลอีกทีหนึ่งว่าในตามหลักออกเสียงภาษามอญไม่มีวรรณยุกต์ถ้าคำว่า "ขนมจีน" เป็นภาษาไทยแล้วคนมอญเอาคำนี้ไปใช้ก็จะไม่สามารถพูดคำว่า "ขนม" ได้ต้องออกเสียงว่า "คนอม" และโดยนิสัยของคนมอญนั้นชอบตัดคำให้สั้นลงในภาษาพูดจะเห็นว่าภาษาพูดและภาษาหนังสือจะไม่เหมือนกันเช่นคำว่า "คน" ในภาษาพูดนั้น ๆมอญพูดว่า "นิห์" ภาษาเขียนใช้ว่า "เมะนิห์" ลักษณะนี้จะพบได้เสมอในภาษามอญ (พระเจ้าสีหราชาธิราช"ขนมจีน" ในภาษาไทยอาจถูกเรียกว่า "คนอมจิน" ของดังนั้นคำว่าเป็นพระเจ้าราชาธิราช)และสุดท้ายเหลือเพียงคำว่า "คนอม" หรือ "ฮนอม"แต่ยังมีอีกคำที่น่าสนใจคือ "จับ" หมายถึงขั้นตอนสุดท้ายของการทำขนมจีนคือการโรยเส้นขนมจีนลงไปในน้ำที่ร้อนพอดีพอสุกแล้วใช้กระชอนตักขึ้นล้างแล้วแช่ในน้ำเย็นก่อนนำเส้นมาจับเป็นหัว ๆภาษามอญที่คนมอญใช้เรียกขนมจีนที่จับเป็นหัว ๆ แล้วว่า "ดับ" แปลว่า "หัว" ทางใต้ใช้คำว่า "หัว" ทางชนิดอีสานก็เรียกว่า "หัว"เป็นไปได้ว่าคำที่จะใช้เรียกคำต่าง ๆ นั้นน่าจะใช้จากลักษณนามไม่ใช่เรียกจากคำกริยาในเมื่อคนมอญคนเหนือและคนใต้เรียกขนมจีนที่จับแล้วว่าใช้คำในความหมายเดียวกันคนภาคกลางน่าจะ "หัว"ว่า "หัว" เช่นกันไม่น่าจะใช้คำว่า "จับ" หรือว่าคำว่า "จับ" นี้จะมาจากคำว่า "ดับ" (หัว) ในภาษามอญเมื่อทำขนมจีนเสร็จแล้วทีนี้ก็มาจัดเรียงในถาดเพื่อเตรียมตัวรับประทานเราจะพบอีกคำหนึ่งในภาษามอญคือคำว่า "ถาด" ออกเสียงว่า "ทะห์" เป็นไปไหมว่าคำนี้น่าจะยืมมาจากภาษามอญอันที่จริงแล้วการถ่ายทอดวัฒนธรรมทางด้านภาษาและวัฒนธรรมการกินนั้นเป็นเรื่องปกติที่มีมานานนมได้ผสมกลมกลืนและถ่ายทอดกันไปมาจนแทบจะไม่สามารถสืบหาที่มาได้อย่างแน่นอนเมื่อพูดถึงคำว่า "ขนมจีน" ทำให้นึกถึงชาวจีนคนมอญเรียกชาวจีนว่า "เมะนิห์เกริ๊ก""เมะนิห์" แปลว่า "คน""เกริ๊ก" แปลว่า "จีน""อะเจิ้ด" แปลว่า "เจ๊ก""เดิงเร่ะห์" แปลว่า "เมืองจีน"ลองค้นหาต่อไปถึงความสัมพันธ์ระหว่างสองชนชาตินี้เพราะพบอีกบางคำที่น่าสนใจในภาษามอญ (อีกแล้ว) นั่นคือคำว่า "กิน" ซึ่งมอญใช้คำว่า "เจี๊ยะ" "กินข้าว" มอญใช้คำว่า "เจี๊ยะเปิง" คำว่า "เจี๊ยะ"ใช้กันอยู่ทั่วไปในภาษามอญตั้งแต่ผมเกิดแต่คำว่า "เจี๊ยะ" ไม่สามารถสะกดตัวได้ในภาษาหนังสือของมอญมีแต่คำว่า "จ๊ะ" จะไม่ออกเสียงว่า "เจี๊ยะ" แต่ในภาษามอญภาษาพูดกับภาษาด้วยการเขียนว่า "เจี๊ยะ" ในภายหลังจึงอนุโลมให้สะกดคำว่าเขียนมักจะไม่ตรงกัน "จ๊ะ" (เป็นคำยกเว้นในภาษามอญ)อันที่จริงคำซึ่งมีความหมายว่า "กิน" ของภาษามอญพบว่ามีอยู่เดิมโดยร่องรอยการใช้คำนี้พบได้และสามารถอ่านพบได้ในคัมภีร์ใบลานของมอญในหลายผูกเช่นในภาษาที่ใช้กับพระภิกษุคือคำว่า "ฮับ""พระฉันข้าว" มอญใช้คำว่า "เนะกยาจก์ฮับเปิง" จึงอยากสันนิษฐานว่าคำว่า "เจี๊ยะ" ในภาษามอญซึ่งแปลว่า "กิน" น่าจะมาจากภาษาอื่นเพราะมอญมีคำว่า "ฮับ" อยู่แล้ว"เจี๊ยะ" (กิน) ในภาษามอญน่าจะฟังคล้าย ๆ ภาษาอะไร

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ขนมจีนหรือ
มักจะพูดว่า คำว่า "ขนมจีน" มอญเรียกว่า "คนอม" เป็นกริยาแปลว่าทำ, สร้าง (ในพจนานุกรมภาษามอญ - อังกฤษที่รวบรวมโดยอาร์ฮัลลิเดย์ได้ให้ความหมายว่า "รูปแบบ") ส่วนคำว่า "จีน" อยู่ก็มีคนไทยเดินมาและ ร้องถามว่า ไทย English ก็ของคุณคนเรียกอาหารชนิดนี้ว่าได้ "คนอมจิน" และเพี้ยนมาเป็น ฟังดูลอยๆไม่ผู้แต่ง: สมเหตุผลเนื่องจากคำว่าได้ "คนอม" กับ "จิน" นั้นเป็นคำที่แยกกัน ( แต่ถูกนำมาอยู่ในประโยคเดียวกัน) กลับมาดูคำว่าได้ "คนอม" กันอีกทีคำว่าได้ "คน อม "แปลว่า" ทำ " เช่น"หุงข้าว" มอญใช้คำว่า "ดุนเปิง" "ดุน" แปลว่าหุง "เปิง" แปลว่าข้าว"ทำแกง" (ต้มแกง) มอญใช้คำว่า "ดุนกวะ" "กวะ" แปลว่าแกง" ทำขนม "มอญใช้คำว่า" โกลนกวาญจ์ "" โกลน "แปลว่าทำ" กวาญจ์ "ว่าได้ขนมแปลกลับมาที่คำว่าได้" คนอม "ครั้งอีกคำว่าได้" คนอม " หรือสร้างซึ่งใช้กับการก่อสร้างวัตถุ เช่น "สร้างเจดีย์" มอญใช้คำว่า "คนอมเจตอย" (เจดีย์ - เจตอยมาจากภาษาบาลี) "สร้างศาลา" มอญใช้คำว่า "คนอมซาลา" (โปรดสังเกต ศาลา - ซาลา คิดว่าไม่น่าจะมีใครเป็น เจ้าของ ในเวียดนามที่เรียกว่า "บุ๋น" ซึ่งฟังแล้วคล้ายคลึงกับคำว่า "ข้าวปุ้น" ทางภาคอีสานของเรานมเวงในห้างหุ้นส่วนจำกัดเขมรสูงสุดสูง "นม" แปลว่าขนม "เวง" แปลว่าเส้นซึ่งมีความหมายคล้ายคลึง กับคำว่า "ขนมเส้น" ทางภาคเหนือและในพม่ายังเรียก "อาหาร" ชนิดนี้ว่า "โมนดิ" แปลว่า "มอญ" (ของมอญ?) ด้วยที่อีกน่าสนุกกว่านี้ (ยังกินแถมกับกะปิอีกด้วยที่ยืนยันว่าได้เหมือนกันแน่ ๆ เพราะว่าทำจากเนชั่แป้งข้าวเจ้าและเป็นเส้นกลมๆ) คำว่า "ขนมจีน" อาจจะมีเค้ามาจากจีนจริงๆ "ขนม" ได้ต้องออกเสียงว่า "คนอม" และโดยนิสัยของคนมอญนั้น เช่นคำว่า "คน" ภาษาพูดในห้างหุ้นส่วนจำกัดของมอญพูดว่าได้ "นิห์" ภาษาเขียนใช้ว่า "เมะนิห์" "ขนมจีน" ในภาษาไทยอาจถูกเรียกว่า "ฮนอม" แต่ยังมีอีกคำที่น่าสนใจ คือ "จับ" แล้วว่า "ดับ" แปลว่า "หัว" ทางใต้ใช้คำว่า "หัว" ทางอีสานก็เรียกว่าได้ นั้น และคนใต้เรียกขนมจีนที่จับแล้ว ว่า "หัว" ในห้างหุ้นส่วนจำกัดความสามารถหมายเดียวกันของคุณคนภาคกลางน่าจะใช้คำว่าได้ "หัว" เช่นกันไม่น่าจะใช้คำว่า "จับ" หรือว่าคำว่า "จับ" นี้จะมาจากคำ ว่า "ดับ" (หัว) ภาษามอญในห้างหุ้นส่วนจำกัดเมื่อทำขนมจีนเสร็จแล้ว คุณหนึ่งในห้างหุ้นส่วนจำกัดคำภาษามอญคือคำว่าได้ "ถาด" ออกเสียงว่า "ทะห์" เป็นไปไหมว่า ได้ผสมกลมกลืน "ขนมจีน" ทำให้นึกถึงชาวจีนคนมอญเรียกชาว จีนว่า "เมะนิห์เกริ๊ก" "เมะนิห์" แปลว่า "คน" "เกริ๊ก" แปลว่า "จีน" "อะเจิ้ด" แปลว่า "เจ๊ก " " เดิงเร่ะห์ "แปลว่า (อีกแล้ว) นั่นคือคำว่า "กิน" ซึ่งมอญใช้คำว่า "เจี๊ยะ" "กินข้าว" มอญใช้คำว่า "เจี๊ยะเปิง" คำว่า "เจี๊ยะ" ใช้กันอยู่ทั่วไปในภาษามอญตั้งแต่ ผมเกิด แต่ คำว่า "เจี๊ยะ" มี แต่คำว่า "จ๊ะ" จะไม่ออกเสียงว่า "เจี๊ยะ" แต่ในห้างหุ้นส่วนจำกัดภาษามอญภาษาพูดกับภาษาเขียนมักจะไม่ตรงกันในห้างหุ้นส่วนจำกัดภายหลังจึงอนุโลมให้สะกดคำว่าได้ "เจี๊ยะ" ด้วยการเขียนว่า "จ๊ะ" (เป็นคำ ในห้างหุ้นส่วนจำกัดทางทหารภาษามอญ) อันที่จริงคำซึ่งมีความหมาย ว่า "กิน" ของภาษามอญพบว่ามีอยู่เดิม คือคำว่า "ฮับ" มอญใช้คำว่า "เนะกยาจก์ฮับเปิง" จึงอยากสันนิษฐานว่าคำว่า "เจี๊ยะ" ในห้างหุ้นส่วนจำกัดภาษามอญซึ่งแปลว่าได้ "กิน" น่าจะมาจากภาษาอื่นเพราะมอญ มีคำว่า "ฮับ" อยู่แล้ว"เจี๊ยะ" (กิน) ในภาษามอญน่าจะฟังคล้าย ๆ ภาษาอะไร ?

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ขนมจีนค็อคขนมมอญนับเป็นเรื่องที่น่าคิดเพราะตามที่ได้ยินมาใครๆมักจะพูดว่า " ขนมจีน " ไม่น่าจะใช่อาหารของจีนอยู่แล้วและบทความส่วนใหญ่ก็มักจะพูดถึงคำนี้อยู่เสมอว่าน่าจะมาจากภาษามอญ " ขนมจีน " น่าจะเป็นภาษาอะไรกันแน่และคนมอญมีความสัมพันธ์กับวัฒนธรรมการทำหรือการกินขนมจีนแค่ไหนชาวมอญทั่วไปนิยมรับประทานขนมจีนไม่เฉพาะแต่ในเทศกาลเท่านั้นในบางครั้งก็ยังมีการทำกินกันเองเป็นการรวมญาติหรือว่าเวลาวิดปลาขึ้นมาแล้วได้ปลาเยอะก็จะมีการทำน้ำยากิน" คำว่า " ขนมจีน " มอญเรียกว่า " คนอม " เป็นกริยาแปลว่าทำสร้าง ( ในพจนานุกรมภาษามอญ - ,อังกฤษที่รวบรวมโดยอาร์ ฮอลลิเดย์ได้ให้ความหมายว่า " แบบฟอร์ม " )ส่วนคำว่า " จีน " ที่อยู่ข้างหลังคำว่า " ขนม " นั้นไม่มีใช้ในภาษามอญมีแต่คำว่า " จิน " ซึ่งแปลว่าสุก ( จากการหุงต้ม ) สิ่งที่น่าสังเกตคือคนมอญนั้นจะเรียกขนมจีนว่า " คนอม " เฉยๆไม่ใช่คนอมจินเราจะพบได้จากบทความต่างๆทั่วไปซึ่งกล่าวถึงเรื่องเล่าเกี่ยวกับความเป็นมาของคำ " คนอมจิน " ว่าขณะที่คนมอญกำลังทำ "คนอม " อยู่ก็มีคนไทยเดินมาและร้องถามว่ากำลังทำอะไรอยู่คนมอญตอบเป็นภาษามอญว่า " คนอมจินโก๊กเซมเจี๊ยะกัม " แปลว่าขนมจีนสุกแล้วเรียกคนไทยมากินด้วยกันและจากนั้นเป็นต้นมาคนไทยก็เรียกอาหารชนิดนี้ว่า " คนอมจิน " และเพี้ยนมาเป็น " ขนมจีน " จากเรื่องเล่านี้จะสังเกตได้ว่าฟังดูลอยๆไม่สมเหตุผลเนื่องจากคำว่า " คนอม " กับ " จิน " นั้นเป็นคำที่แยกกัน ( แต่ถูกนำมาอยู่ในประโยคเดียวกัน ) กลับมาดูคำว่า " คนอม " กันอีกทีคำว่า " คนอม " แปลว่า " ทำ " ไม่พบว่าเป็นกริยาที่ใช้กับอาหารชนิดอื่นเช่น" หุงข้าว " มอญใช้คำว่า " ดุนเปิง " ดุน " แปลว่าหุง " เปิง " แปลว่าข้าว" ทำแกง " ( ต้มแกง ) มอญใช้คำว่า " ดุนกวะ " กวะ " แปลว่าแกง" ทำขนม " มอญใช้คำว่า " โกลนกวาญจ์ " โกลน " แปลว่าทำ " กวาญจ์ " แปลว่าขนมกลับมาที่คำว่า " คนอม " อีกครั้งคำว่า " คนอม " มักพบคำนี้ได้ในคำกริยาที่หมายถึงทำหรือสร้างซึ่งใช้กับการก่อสร้างวัตถุเช่น" สร้างเจดีย์ " มอญใช้คำว่า " คนอมเจตอย " ( เจดีย์ - เจตอยมาจากภาษาบาลี )" สร้างศาลา " มอญใช้คำว่า " คนอมซาลา " ( โปรดสังเกตศาลา - ซาลามาจากภาษาบาลีเช่นกัน )เรื่องของวัฒนธรรมขนมจี