Tourism Carrying Capacity" is defin

Tourism Carrying Capacity" is defined by the World Tourism Organisation as “The maximum number of people that may visit a tourist destination at the same time, without causing destruction of the physical, economic, socio-cultural environment and an unacceptable decrease in the quality of visitors' satisfaction”. Whereas Middleton and Hawkins Chamberlain (1997) define it as “the level of human activity an area can accommodate without the area deteriorating, the resident community being adversely affected or the quality of visitors experience declining”[2] what both these definitions pick up on is carrying capacity is the point at which a destination or attraction starts experiencing adverse as a result of the number of visitors.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ท่องเที่ยวจุ"ถูกกำหนด โดยองค์การท่องเที่ยวโลกเป็น"จำนวนบุคคลที่อาจแวะเที่ยวที่ในเวลาเดียวกัน โดยไม่ก่อให้เกิดการทำลายของสภาพแวดล้อมทางกายภาพ ทางเศรษฐกิจ สังคมวัฒนธรรมและการลดลงไม่สามารถยอมรับในคุณภาพของความพึงพอใจของนักท่องเที่ยว" ในขณะที่มิดเดิลตันและแชมเบอร์เลนฮอว์กินส์ (1997) กำหนดว่าเป็น "ระดับของกิจกรรมมนุษย์พื้นที่สามารถรองรับ โดยไม่มีกำลังทรุดลงพื้นที่ ชุมชนประจำที่ถูกผลกระทบหรือคุณภาพของผู้เข้าชมประสบการณ์ลดลง" [2] อะไรทั้งคำนิยามเหล่านี้รับค่าบนคือจุ จุดที่ที่ ปลายทางหรือแหล่งท่องเที่ยวเริ่มประสบปัญหาร้ายจากจำนวนผู้เข้าชม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การท่องเที่ยวสมรรถนะ "จะถูกกำหนดโดยองค์การการท่องเที่ยวโลกในฐานะ" จำนวนสูงสุดของคนที่อาจเข้าเยี่ยมชมสถานที่ท่องเที่ยวในเวลาเดียวกันโดยไม่ก่อให้เกิดการทำลายของร่างกาย, เศรษฐกิจ, สภาพแวดล้อมทางสังคมวัฒนธรรมและการลดลงของไม่เป็นที่ยอมรับในด้านคุณภาพของ ความพึงพอใจของผู้เข้าชม. "ในขณะที่มิดเดิลตันและฮอว์กินแชมเบอร์เลน (1997) กำหนดเป็น" ระดับของกิจกรรมของมนุษย์ในพื้นที่สามารถรองรับได้โดยไม่ต้องพื้นที่ทวีความรุนแรงขึ้นในชุมชนที่อาศัยอยู่ได้รับผลกระทบในทางลบหรือคุณภาพของผู้เข้าชมได้สัมผัสที่ลดลง "[2] สิ่งที่ทั้งสอง คำนิยามเหล่านี้รับกับแบกความจุเป็นจุดที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวหรือสนามบินเริ่มประสบปัญหาที่ไม่พึงประสงค์เป็นผลมาจากจำนวนของผู้เข้าชม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การท่องเที่ยวแบกความจุ " ถูกกำหนดโดยองค์การการท่องเที่ยวโลก " จำนวนสูงสุดของผู้เข้าชมที่อาจเป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวในเวลาเดียวกัน โดยไม่ก่อให้เกิดการทำลายทางกายภาพ เศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม สิ่งแวดล้อม และการลดไม่เป็นที่ยอมรับในคุณภาพของความพึงพอใจของผู้เยี่ยมชมในขณะที่ มิดเดิลตันและ Hawkins แชมเบอร์เลน ( 1997 ) กำหนดเป็น " ระดับของกิจกรรมของมนุษย์ในพื้นที่สามารถรองรับได้ โดยพื้นที่ที่เสื่อมสภาพ ,ชุมชนผู้อยู่อาศัยได้รับผลกระทบ หรือ ประสบการณ์ คุณภาพของนักท่องเที่ยวที่ลดลง " [ 2 ] ว่านิยามทั้งสองเหล่านี้รับในมีความจุเป็นจุดที่ปลายทวนหรือเที่ยวเริ่มประสบผลของจำนวนผู้เข้าชม