Although yoga is something of a rec

Although yoga is something of a recent fad in the West, you’re probably aware that this system of gentle exercise and meditation has very ancient roots. What you might not know is just how ancient some aspects of yoga are, or how much yoga has changed on down through the millennia, with some of the most significant changes coming in just the last few hundred years. It’s a fascinating tale stretching through most of human history, with many twists and turns.

No one knows exactly when something like yoga was first practiced. Some believe that it has its roots in the Stone Age, drawing comparisons to similar practices of the time that sought to bring harmony to the communities of our ancient ancestors. There is no conclusive proof of this, however.

The earliest confirmed evidence of something like yoga dates back over five thousand years, to the third millennium BC. Stone carvings from that era, depicting meditative poses similar to those used in modern yoga, have been found in the Indus Valley region of India. While it might not have been exactly yoga as we’d understand the term, it’s clearly an ancestor of the modern practice.

The next major milestone in yoga history – at least that modern scholars have found – is the Vedas, a series of spiritual texts dating back to about twenty-five hundred years ago. Believed by some to have been written by the divine, the Vedas helped to form the foundation of Hinduism and shape the culture and philosophy of South Asia right up to the modern day.

The Vedas also contained some of the earliest yogic teachings. It should be noted that this was definitely not modern yoga. It didn’t bear much resemblance to what we practice today – indeed, the modern practice is more recent than you might realize. But more on that later.

The significance of the Vedic teachings with respect to yoga is that they did lay the groundwork for the core principles of yoga. Specifically, the Vedas helped to establish the ideals of physical and spiritual harmony that yoga is based upon.

This is a good opportunity to clear up a slight misconception about yoga. It is commonly held that yoga sprung directly from Hinduism, but this isn’t quite accurate. As the Indus Valley discoveries show, in some respects yoga can actually trace its roots back farther than Hinduism can. Since those ancient practices were not necessarily yoga as we have come to understand the concept, it would perhaps be most accurate to say that the two belief systems evolved alongside one another, each influencing the other. The relationship of yoga and Hinduism is more akin to that of siblings than of a parent and child.

The term “yoga” first appears in the Katha Upanishad, a Hindu philosophical text dating to around four hundred BC. There, yoga is defined as the technique of using an empty mind and control over one’s senses to achieve a state of spiritual enlightenment. Several other Upanishads over the next few hundred years expand on the concept of yoga, helping to further define the practice as a way to achieve a transcendent spiritual state through the use of techniques such as meditation, mental control, and proper breathing.

Several foundational concepts of yoga are first recorded in the Upanishads. One example is the idea of “Chakras”, focusing points of Prana – life force – corresponding to important locations in a person’s body. Another is meditation on “Om”, a sacred Sanskrit syllable used in prayers and rituals.

Another crucial early text on yoga was the Bhagavad Gita, a Hindu spiritual text that expounds heavily on the proper practice of several branches of yoga and its importance to living a good and balanced life.

The three branches described in the Gita were karma yoga, a philosophy of selfless action; bhakti yoga, a total faith in the divine as opposed to rote memorization of scripture and ritual; and jnana yoga, a difficult path of selfless spiritualism intended to bring one into unity with the true reality.

You’ll note that this still sounds quite different from the “soccer mom” yoga commonly practiced today.

As the centuries progressed, yoga continued to evolve, branching into many different practices and philosophies. Around the second century AD, the Yoga Sutra, a scripture of aphorisms related to yoga, was published. In stark contrast to the harmony of mind and body preached by yoga previously, the Sutra stated that spirit and matter must be separated to purify one’s soul.

The common theme for yoga for much of its history was that it was a primarily spiritual practice. While it might have included some physical techniques – such as meditation postures and methods of proper breathing – it was ultimately more a metaphysical practice than a physical one.

The Middle Ages saw the rise of the practice of Hatha yoga, and it is here that it finally begins to resemble the yoga practiced today. Practitioners of Hatha yoga drew on the philosophies of the previous centuries, such as those outlined in the Yoga Sutra, but focused more on the purification of the body as opposed to that of the spirit. Hatha expanded on the traditional sitting pose of yoga and created several different postures, or asanas, that utilized the whole body. This sowed the seeds of the modern perception of yoga.

The next, and final, major milestone in yoga’s development was its introduction to the West in the nineteenth century. The man primarily responsible for this was a Hindu teacher named Swami Vivekananda. While touring Europe and the United States, he found an interest in Eastern philosophies, and particularly yoga, amid the intellectual elite of the day. Yoga’s principles of harmony between the mind and body meshed well with popular spiritual philosophies of the day, as well as a growing interest in physical fitness and exercise regimes.

It was in the West that yoga became primarily a method of exercise as opposed to a spiritual practice. So much so that many well-known western yoga forms actually have their roots in European gymnastic techniques, rather than ancient tradition. As such, yoga as we now understand it is actually a hybridization of traditional Hatha yoga and relatively modern physical training regimens and spiritual beliefs from the West. It is a meeting of East and West, as well as ancient and modern times, drawing strengths from both viewpoints.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แม้ว่าโยคะเป็นเรื่องของแฟชั่นล่าสุดตะวันตก คุณก็คงทราบว่า ระบบนี้ของกายและสมาธิมีรากแต่โบราณกาล สิ่งที่คุณอาจไม่ทราบคือ ลักษณะบางประการของโยคะเป็นเพียงวิธีโบราณ หรือมีการเปลี่ยนแปลงเท่าใดโยคะในลงผ่านวัดวาอาราม มีบางส่วนของการเปลี่ยนแปลงสำคัญที่สุดที่มาสุดท้ายเพียงไม่กี่ร้อยปี มันเป็นเรื่องน่าสนใจที่ยืดผ่านมากที่สุดของประวัติศาสตร์มนุษย์ กับบิดมาก และจะไม่มีใครรู้ว่าเมื่อการที่บางสิ่งบางอย่างเช่นโยคะเป็นครั้งแรกประสบการณ์ บางคนเชื่อว่า มีรากของมันในยุคหิน วาดภาพเปรียบเทียบการปฏิบัติคล้ายคลึงกันของเวลาที่จะนำความสามัคคีชุมชนของบรรพบุรุษของเราโบราณ มีจะไม่พิสูจน์ข้อสรุปนี้ อย่างไรก็ตามแรกสุดยืนยันหลักฐานบางอย่างเช่นโยคะวันหลังกว่าห้าพันปี มิลเลนเนียมสาม BC พบหินแกะสลักจากยุค แสดงคล้ายกับที่ใช้ในสมัยโยคะ สมาธิโพสท่าในแคว้นสินธุอินเดีย ในขณะที่มันอาจไม่มีโยคะว่าเป็นเราจะเข้าใจคำว่า ก็ชัดเจนบรรพบุรุษปฏิบัติทันสมัยถัดไปหลักสำคัญ ในประวัติศาสตร์ของโยคะ – ที่นักวิชาการสมัยใหม่อย่างน้อยที่ได้พบเป็นเวท ชุดของข้อความทางจิตวิญญาณไปประมาณยี่สิบ - ห้าร้อยปีที่ผ่านมา เชื่อ โดยบางส่วนถูกเขียนขึ้น โดยพระเจ้า เวทช่วยสร้างรากฐานของศาสนาฮินดู และรูปร่างวัฒนธรรมและปรัชญาของเอเชียใต้จนถึงวันที่ทันสมัยเวทยังอยู่ของธรรม yogic แรกสุด ก็ควรจดบันทึกว่า นี้ไม่ใช่แน่นอนโยคะที่ทันสมัย มันไม่ได้แบกรูปมากว่าเราฝึกวันนี้ – แน่นอน ปฏิบัติทันสมัยล่าสุดมากกว่าคุณอาจทราบ แต่เพิ่มเติมในภายหลังความสำคัญของคำสอนในพระเวทกับโยคะเป็นที่พวกเขาได้วางส่วนในหลักหลักของโยคะ โดยเฉพาะ เวทช่วยสร้างอุดมคติของความกลมกลืนทางกายภาพ และจิตวิญญาณที่โยคะตามนี้เป็นโอกาสที่ดีไปล้างความเข้าใจผิดเล็กน้อยเกี่ยวกับโยคะ โดยทั่วไปจัดว่า โยคะผุดจากศาสนาฮินดูโดยตรง แต่นี้ไม่ถูกต้องค่อนข้าง เป็นการค้นพบสินธุแสดง บางประการ โยคะสามารถจริงติดตามรากของ farther than สามารถศาสนาฮินดูกลับ เนื่องจากวิธีโบราณที่ไม่จำเป็นต้องโยคะได้มาเข้าใจแนวความคิด มันอาจจะแม่นยำกล่าวว่า ระบบความเชื่อที่สองพัฒนาควบคู่ไปกับคนอื่น แต่ละที่มีอิทธิพลต่ออีก ความสัมพันธ์ของโยคะและศาสนาฮินดูมากขึ้นเหมือนกับที่พี่น้องมากกว่าแม่และลูกได้คำว่า "โยคะ" ปรากฏครั้งแรกในชิตราคาทา Upanishad ข้อความปรัชญาฮินดูอายุประมาณสี่ร้อย BC มี โยคะไว้เป็นเทคนิคของการใช้ว่างเปล่าจิตใจและควบคุมสติให้รัฐสะพรั่ง Upanishads อื่น ๆ หลายผ่านถัดไปไม่กี่ร้อยปีขยายในแนวคิดของโยคะ ช่วยกำหนดแบบฝึกหัดเพิ่มเติม เป็นวิธีการบรรลุสภาพฝ่ายวิญญาณดารโดยใช้เทคนิคการทำสมาธิ ควบคุมจิต และการหายใจที่เหมาะสมแนวคิด foundational ต่าง ๆ ของโยคะมีบันทึกครั้งแรกในการ Upanishads ตัวอย่างหนึ่งคือ ความคิดของ "จักระ" เน้นจุดของปราน่า –ชีวิตแรง – สอดคล้องกับสถานสำคัญในร่างกายของคน อีกจะทำสมาธิบน "ออม" ตัวสะกดภาษาสันสกฤตศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้ในการสวดมนต์และพิธีกรรมข้อความต้นสำคัญอื่นในการฝึกโยคะมีภควัทคีตา ข้อความจิตวิญญาณฮินดูที่ expounds มากในแบบฝึกหัดที่เหมาะสมของสาขาต่าง ๆ ของโยคะและความสำคัญของชีวิตเป็นชีวิตที่ดี และสมดุลสาขาสามที่อธิบายไว้ใน Gita ถูกกรรมโยคะ ปรัชญาของการดำเนินการเสียสละ bhakti โยคะ เชื่อในพระเจ้าจำกัดอาจท่องจำคัมภีร์และพิธีกรรม รวม และ jnana โยคะ เส้นทางยากของ spiritualism เสียสละตั้งใจว่าจะนำหนึ่งในความสามัคคีกับความเป็นจริงเป็นจริงคุณจะทราบว่า นี้ยังเสียงแตกต่างจากโยคะ "ฟุตบอลแม่" โดยทั่วไปประสบการณ์วันนี้เป็นหน้าไปเพียงใด โยคะยังคงพัฒนา สาขาปฏิบัติแตกต่างกันมากและปรัชญา โยคะสุตรา พระ aphorisms ที่เกี่ยวข้องกับโยคะ ถูกตีพิมพ์รอบสองเดิม ในทางตรงข้ามสิ้นเชิงกับความกลมกลืนของจิตใจและร่างกาย ด้วยโยคะประกาศก่อนหน้านี้ สุตราที่ระบุว่า วิญญาณ และเรื่องที่ต้องแยกการบริสุทธิ์ของจิตใจรูปแบบทั่วไปสำหรับโยคะสำหรับมากของประวัติศาสตร์ได้ว่า เป็นการปฏิบัติทางจิตวิญญาณเป็นหลัก ในขณะที่มันอาจรวมเทคนิคบางจริง – เช่นท่าทางการทำสมาธิและวิธีการหายใจที่เหมาะสม – ได้ปฏิบัติขัดแย้งมากที่สุดมากกว่าทางกายภาพยุคกลางเห็นการเพิ่มขึ้นของการฝึกโยคะ Hatha และเป็นที่นี่ที่สุดท้ายเริ่มคล้ายโยคะปฏิบัติวันนี้ ผู้ Hatha โยคะวาดในปรัชญาของศตวรรษก่อนหน้านี้ เช่นที่ระบุไว้ในสุตราโยคะ แต่ยิ่งเน้นทำให้บริสุทธิ์ของร่างกายตรงข้ามกับที่ของวิญญาณ Hatha ขยายบนก่อให้เกิดการเลี้ยงแบบดั้งเดิมของโยคะ และสร้างหลายท่าแตกต่างกัน หรืออาสนะ ที่ใช้ร่างกายทั้งหมด นี้ sowed เมล็ดพันธุ์ของการรับรู้ที่ทันสมัยของโยคะถัดไป และสุดท้าย หลักสำคัญในการพัฒนาของโยคะได้แนะนำไปทางตะวันตกในศตวรรษนี้ ครูศาสนาฮินดูชื่อ Vivekananda สวามีคนรับผิดชอบหลักการนี้ได้ ขณะนี้ยุโรปและสหรัฐอเมริกา เขาพบความสนใจในปรัชญาตะวันออก และโดยเฉพาะอย่างยิ่งโยคะ ท่ามกลางชนชั้นนำทางปัญญาของวัน หลักของโยคะที่กลมกลืนระหว่างร่างกายและจิต meshed ดีปรัชญานิยมทางจิตวิญญาณของวัน เช่นเดียวกับดอกเบี้ยเติบโตในระบอบออกกำลังกายและออกกำลังกายทางกายภาพมันเป็นตะวันตกว่า โยคะเป็น วิธีการออกกำลังกายตรงข้ามกับการปฏิบัติทางจิตวิญญาณเป็นหลัก มากหลายที่ดังนั้นโยคะตะวันตกรู้จักรูปแบบจริงมีรากของตนในยุโรปเทคนิคการหายใจเช่น ประเพณีโบราณ เช่น โยคะเป็นเราตอนนี้เข้าใจก็จริง hybridization แบบ Hatha โยคะ regimens ฝึกกายภาพค่อนข้างทันสมัย และความเชื่อทางจิตวิญญาณจากตะวันตก การประชุมของตะวันออก และตะวันตก รวมทั้งโบราณ และสมัยใหม่ เวลา จุดแข็งวาดจากมุมมองทั้งสองได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แม้ว่าการฝึกโยคะเป็นสิ่งที่เป็นแฟชั่นล่าสุดในเวสต์, คุณอาจทราบว่าระบบนี้ของการออกกำลังกายที่อ่อนโยนและการทำสมาธิมีรากโบราณ สิ่งที่คุณอาจไม่ทราบว่าเป็นเพียงวิธีการด้านโบราณบางส่วนของโยคะหรือวิธีการฝึกโยคะมากมีการเปลี่ยนแปลงในการลงผ่านพันปีมีบางส่วนของการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดที่จะมาถึงในเวลาเพียงช่วงไม่กี่ร้อยปี มันเป็นเรื่องที่น่าสนใจเรื่องการยืดผ่านมากที่สุดของประวัติศาสตร์ของมนุษย์กับบิดจำนวนมากและจะเปลี่ยน. ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อบางสิ่งบางอย่างเช่นโยคะเป็นประสบการณ์ครั้งแรก บางคนเชื่อว่ามันมีรากในยุคหิน, การวาดภาพเปรียบเทียบกับการปฏิบัติที่คล้ายกันเวลาที่พยายามที่จะนำความสามัคคีให้กับชุมชนโบราณของบรรพบุรุษของเรา ไม่มีหลักฐานยืนยันนี้เป็นอย่างไร. หลักฐานยืนยันที่เก่าแก่ที่สุดของบางสิ่งบางอย่างเช่นโยคะวันที่กลับกว่าห้าพันปีเพื่อสหัสวรรษที่สามปีก่อนคริสตกาล หินแกะสลักจากยุคนั้นภาพวาดโพสท่าสมาธิคล้ายกับที่ใช้ในการฝึกโยคะที่ทันสมัยได้รับการค้นพบในภูมิภาคลุ่มแม่น้ำสินธุอินเดีย ในขณะที่มันอาจไม่ได้รับว่าโยคะที่เราจะเข้าใจคำว่าก็เห็นได้ชัดว่าเป็นบรรพบุรุษของการปฏิบัติที่ทันสมัย. ก้าวที่สำคัญต่อไปในประวัติศาสตร์โยคะ - อย่างน้อยที่นักวิชาการสมัยใหม่ได้พบ - เป็นพระเวทชุดตำราทางจิตวิญญาณ ย้อนหลังไปประมาณ 20-500 ปีที่ผ่านมา โดยเชื่อว่าบางส่วนจะได้รับการเขียนโดยพระเจ้าพระเวทช่วยในการสร้างรากฐานของศาสนาฮินดูและรูปร่างวัฒนธรรมและปรัชญาของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไปจนถึงวันที่ทันสมัย. พระเวทยังมีบางส่วนของคำสอนโยคะที่เก่าแก่ที่สุด มันควรจะตั้งข้อสังเกตว่านี่คือไม่แน่นอนโยคะที่ทันสมัย มันไม่ได้แบกความคล้ายคลึงมากกับสิ่งที่เราปฏิบัติวันนี้ - แน่นอนการปฏิบัติที่ทันสมัยเป็นที่ผ่านมามากกว่าที่คุณอาจจะตระหนักถึง แต่เพิ่มเติมว่าภายหลัง. ความสำคัญของคำสอนเวทด้วยความเคารพในการฝึกโยคะคือการที่พวกเขาได้วางรากฐานสำหรับหลักการของโยคะ โดยเฉพาะพระเวทช่วยสร้างอุดมคติของความสามัคคีทางกายภาพและจิตวิญญาณที่การฝึกโยคะจะขึ้นอยู่กับ. นี้เป็นโอกาสที่ดีที่จะชัดเจนขึ้นความเข้าใจผิดเล็กน้อยเกี่ยวกับโยคะ มันเป็นกันทั่วไปว่าโยคะผุดโดยตรงจากศาสนาฮินดู แต่นี้ไม่ได้ค่อนข้างแม่นยำ ขณะที่การค้นพบที่ลุ่มแม่น้ำสินธุแสดงในบางประการโยคะจริงสามารถติดตามรากของมันกลับไปไกลกว่าศาสนาฮินดูสามารถ เนื่องจากการปฏิบัติโบราณเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องมีการฝึกโยคะที่เราต้องมาทำความเข้าใจแนวความคิดที่มันอาจจะเป็นที่ถูกต้องที่สุดที่จะบอกว่าทั้งสองระบบความเชื่อการพัฒนาควบคู่ไปกับอีกคนหนึ่งที่มีอิทธิพลต่อแต่ละอื่น ๆ ความสัมพันธ์ของการฝึกโยคะและศาสนาฮินดูเป็นมากขึ้นคล้ายกับที่ของพี่น้องกว่าของผู้ปกครองและเด็ก. คำว่า "โยคะ" ครั้งแรกที่ปรากฏในกะทะอุปนิษัทข้อความปรัชญาฮินดูเดทไปประมาณสี่ร้อยปีก่อนคริสตกาล มีโยคะถูกกำหนดให้เป็นเทคนิคของการใช้ความคิดที่ว่างเปล่าและควบคุมความรู้สึกของคนที่จะประสบความสำเร็จในสถานะของการตรัสรู้จิตวิญญาณที่ อื่น ๆ อีกหลาย Upanishads กว่าไม่กี่ร้อยปีข้างหน้าขยายตัวในแนวความคิดของการฝึกโยคะที่ช่วยให้เพื่อกำหนดปฏิบัติเป็นวิธีการเพื่อให้บรรลุสภาพจิตวิญญาณพ้นผ่านการใช้เทคนิคเช่นการทำสมาธิ, การควบคุมจิตใจและการหายใจที่เหมาะสม. แนวคิดพื้นฐานหลาย ของการฝึกโยคะจะถูกบันทึกครั้งแรกใน Upanishads ตัวอย่างหนึ่งคือความคิดของ "จักระ" โดยมุ่งเน้นจุดที่พรานา - พลังชีวิต - สอดคล้องกับสถานที่สำคัญในร่างกายของคน อีกประการหนึ่งคือการทำสมาธิที่ "อ้อม" พยางค์ภาษาสันสกฤตศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้ในการสวดมนต์และพิธีกรรม. อีกข้อความต้นที่สำคัญในการฝึกโยคะเป็นภควัทคีตา, ข้อความทางจิตวิญญาณของชาวฮินดูที่ expounds อย่างหนักในการปฏิบัติที่เหมาะสมของหลายสาขาของโยคะและความสำคัญกับการใช้ชีวิต . มีชีวิตที่ดีและมีความสมดุลทั้งสามสาขาที่อธิบายไว้ในเพเทลเป็นกรรมโยคะปรัชญาของการดำเนินการเสียสละนั้น ภักติโยคะศรัทธารวมในพระเจ้าเมื่อเทียบกับการท่องจำคัมภีร์และพิธีกรรม; และโยคะ Jnana เส้นทางที่ยากลำบากของผีเสียสละตั้งใจที่จะนำความสามัคคีหนึ่งไปกับความเป็นจริงที่แท้จริง. คุณจะได้ทราบว่านี้ยังคงฟังดูค่อนข้างแตกต่างจาก "ฟุตบอลแม่" ฝึกโยคะทั่วไปในวันนี้. ในฐานะที่เป็นศตวรรษที่ก้าวหน้าอย่างต่อเนื่องในการฝึกโยคะ วิวัฒนาการแยกในการปฏิบัติที่แตกต่างกันและปรัชญา รอบศตวรรษที่สองพระสูตรโยคะคัมภีร์ของต้องเดาที่เกี่ยวข้องกับโยคะรับการตีพิมพ์ ในทางตรงกันข้ามกับความสามัคคีของจิตใจและร่างกายโยคะเทศน์โดยก่อนหน้านี้พระสูตรกล่าวว่าจิตวิญญาณและเรื่องต้องแยกจากกันในการชำระล้างจิตวิญญาณของคน. รูปแบบที่พบบ่อยสำหรับการฝึกโยคะสำหรับมากของประวัติศาสตร์ก็คือว่ามันเป็นหลักปฏิบัติทางจิตวิญญาณ ในขณะที่มันอาจจะรวมถึงบางส่วนเทคนิคทางกายภาพ - เช่นท่าการทำสมาธิและวิธีการของการหายใจที่เหมาะสม - มันในท้ายที่สุดก็มากขึ้นการปฏิบัติเลื่อนลอยกว่าหนึ่งทางกายภาพ. ยุคกลางเห็นการเพิ่มขึ้นของการปฏิบัติของหฐโยคะและมันอยู่ที่นี่ว่า ในที่สุดก็เริ่มที่จะมีลักษณะคล้ายกับการฝึกโยคะในวันนี้ ผู้ประกอบการของหฐโยคะดึงปรัชญาของศตวรรษที่ผ่านมาเช่นที่ระบุไว้ในพระสูตรโยคะ แต่เน้นมากขึ้นในการทำให้บริสุทธิ์ของร่างกายเมื่อเทียบกับที่ของจิตวิญญาณ Hatha ขยายที่นั่งแบบดั้งเดิมก่อให้เกิดของโยคะและสร้างท่าที่แตกต่างกันหรือ asanas ที่ใช้ทุกส่วนของร่างกาย นี้หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งการรับรู้ที่ทันสมัยของโยคะ. ต่อไปและสุดท้ายก้าวสำคัญในการพัฒนาโยคะคือการเปิดตัวไปทางทิศตะวันตกในศตวรรษที่สิบเก้า ชายคนหลักรับผิดชอบในการนี้เป็นครูฮินดูชื่อสวามี Vivekananda ขณะที่การท่องเที่ยวยุโรปและสหรัฐอเมริกาเขาพบว่ามีความสนใจในปรัชญาตะวันออกและโดยเฉพาะอย่างยิ่งโยคะท่ามกลางยอดทางปัญญาของวัน หลักการของโยคะของความสามัคคีระหว่างร่างกายและจิตใจตาข่ายกันได้ดีกับปรัชญาจิตวิญญาณที่เป็นที่นิยมในวันนี้เช่นเดียวกับการเติบโตที่น่าสนใจในการออกกำลังกายทางกายภาพและการออกกำลังกายที่แฝงเร้น. มันอยู่ในเวสต์ว่าโยคะกลายเป็นหลักวิธีการของการออกกำลังกายเมื่อเทียบกับจิตวิญญาณ การปฏิบัติ มากเพื่อให้รูปแบบโยคะตะวันตกที่รู้จักกันดีจำนวนมากจะมีรากของพวกเขาในเทคนิคยิมนาสติกยุโรปมากกว่าประเพณีโบราณ เช่นการฝึกโยคะที่เราตอนนี้เข้าใจมันเป็นจริงการผสมพันธุ์ของหฐโยคะแบบดั้งเดิมและสูตรการฝึกอบรมทางกายภาพค่อนข้างทันสมัยและความเชื่อทางจิตวิญญาณจากตะวันตก มันเป็นที่ประชุมของตะวันออกและตะวันตกเช่นเดียวกับสมัยโบราณและทันสมัย, การวาดภาพจากมุมมองที่จุดแข็งของทั้งสอง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แม้ว่าโยคะเป็นบางสิ่งบางอย่างของแฟชั่นล่าสุดในตะวันตก คุณคงทราบว่า ระบบของการออกกำลังกายที่อ่อนโยนและสมาธิมีรากโบราณมาก สิ่งที่คุณอาจไม่ทราบคือว่าโบราณบางด้านของโยคะหรือโยคะเท่าไหร่ได้เปลี่ยนลงมาถึงพันปีกับบางส่วนของการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดมาเพียงไม่กี่ร้อยปีมันด่าเรื่องยืดผ่านส่วนใหญ่ของประวัติศาสตร์ของมนุษย์กับบิดและเปลี่ยน

ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อบางอย่างเช่นโยคะเป็นครั้งแรกที่ฝึกมา บางคนเชื่อว่ามันมีรากในยุคหินกันวาดภาพเปรียบเทียบกับการปฏิบัติของเวลาที่พยายามที่จะนำความสามัคคีให้กับชุมชนของบรรพบุรุษโบราณของเรา ไม่มีหลักฐานข้อสรุปนี้ , อย่างไรก็ตาม .

โดยยืนยันหลักฐานบางอย่าง เช่น โยคะ ย้อนกลับไปห้าพันกว่าปี ก่อนคริสต์ศักราชสหัสวรรษที่สาม หินแกะสลักจากยุคนั้น ภาพวาดที่เข้าฌาน ท่าทางคล้ายกับที่ใช้ในการฝึกโยคะที่ทันสมัยได้รับการพบในลุ่มแม่น้ำสินธุภูมิภาคของอินเดีย ในขณะที่มันอาจไม่ได้ตรงตามที่เราเข้าใจคำว่า โยคะ เห็นได้ชัดว่าเป็นบรรพบุรุษของการปฏิบัติที่ทันสมัย

อีกสาขา บริษัท –ประวัติศาสตร์โยคะ อย่างน้อยที่นักวิชาการสมัยใหม่ได้พบจึงเป็นคัมภีร์พระเวทชุดของข้อความทางจิตวิญญาณ ย้อนกลับไปประมาณ ยี่สิบห้า หนึ่งร้อยปี เชื่อ โดยบางส่วนจะถูกเขียนโดยพระเจ้า คัมภีร์ช่วยในรูปแบบพื้นฐานของศาสนาฮินดูและรูปร่างวัฒนธรรมและปรัชญาเอเชียใต้จนถึง

วันที่ทันสมัยคัมภีร์พระเวทยังมีบางส่วนของคำสอนแรกสุด yogic . มันควรจะสังเกตว่านี้ไม่ใช่โยคะที่ทันสมัย มันไม่ได้ทนความคล้ายคลึงมากกับสิ่งที่เราปฏิบัติในวันนี้และแน่นอนการปฏิบัติที่ทันสมัยล่าสุดมากขึ้นกว่าที่คุณอาจทราบ แต่เพิ่มเติมว่าภายหลัง .

ความสำคัญของการสอนเวทเกี่ยวกับโยคะคือการที่พวกเขาได้วางรากฐานสำหรับหลักการหลักของโยคะ โดยเฉพาะ คัมภีร์พระเวทได้ช่วยสร้างอุดมคติของทางกายภาพและจิตวิญญาณความสามัคคีว่าโยคะจะขึ้นอยู่กับ

นี่เป็นโอกาสดีที่จะชัดเจนขึ้นความเข้าใจผิดเล็กน้อยเกี่ยวกับโยคะ โดยทั่วไปแล้ว ถือกันว่าโยคะโดยตรงจากศาสนาฮินดูแต่นี่ ค่อนข้างแน่นอน ในขณะที่การค้นพบสินธุแสดง ในบางเคารพโยคะจริงสามารถติดตามรากของมันกลับมากกว่าฮินดูสามารถ ตั้งแต่โบราณเหล่านั้นไม่ได้มีการปฏิบัติโยคะที่เราได้เข้าใจถึงแนวคิด มันอาจจะถูกต้องที่สุดที่จะบอกว่าทั้งสองระบบความเชื่อที่พัฒนาควบคู่ไปกับอีกคนหนึ่ง แต่ละที่มีอิทธิพลต่อคนอื่นความสัมพันธ์ของการฝึกโยคะและศาสนาฮินดูมีมากขึ้นคล้ายกับที่ของพี่น้องมากกว่าแม่และเด็ก

คำว่า " โยคะ " ครั้งแรกปรากฏในกะทะ upanishad , ฮินดูปรัชญาข้อความกับก่อนคริสต์ศักราชประมาณสี่แสน มีโยคะ หมายถึง เทคนิคของการใช้จิตว่างและควบคุมอย่างมีสติเพื่อให้บรรลุสถานะของการตรัสรู้ทางจิตวิญญาณออดิชันหลาย ๆในอีกไม่กี่ร้อยปี ขยายแนวคิดของโยคะ ช่วยเพิ่มเติมกำหนดฝึกเป็นวิธีการเพื่อให้บรรลุามโนมัยสภาพผ่านการใช้เทคนิค เช่น สมาธิ ควบคุมจิตใจและการหายใจที่เหมาะสม

หลายพื้นฐานแนวคิดของโยคะเป็นบันทึกแรกใน Upanishads . ตัวอย่างหนึ่งคือความคิดของ " จักระ "จุดมุ่งเน้นของ Prana ( พลังชีวิต ) สอดคล้องกับสถานที่สำคัญในร่างกายของคน อีกประการหนึ่ง คือ สมาธิ " โอม " ศักดิ์สิทธิ์สันสกฤตพยางค์ที่ใช้ในการสวดมนต์และพิธีกรรม

สําคัญอีกต้นข้อความบนโยคะคือภควัทคีตา , ฮินดูจิตวิญญาณข้อความที่ทรงหนักในการปฏิบัติที่เหมาะสมของหลายสาขาของโยคะ และความสำคัญในการใช้ชีวิตที่ดี และชีวิตที่สมดุล

สามสาขาที่อธิบายไว้ในจิต เป็นกรรมโยคะ ปรัชญาของการช่วยเหลือการปฏิบัติ Bhakti โยคะ มีความศรัทธาในพระเจ้าที่ทั้งหมดเป็นนอกคอกท่องจำการท่องจำคัมภีร์และพิธีกรรม และโยคะ Jnana เส้นทางที่ยากของการเสียสละ ความเชื่อ วัตถุประสงค์เพื่อนำสู่ความสามัคคีกับความเป็นจริงที่แท้จริง

คุณจะทราบว่าเสียงนี้ยังคงค่อนข้างแตกต่างจาก " แม่ลูกอ่อน " โยคะที่ฝึกวันนี้

เป็นศตวรรษที่ก้าวหน้า , โยคะอย่างต่อเนื่องวิวัฒนาการแยกเป็นสาขาในการปฏิบัติที่แตกต่างกันมากและปรัชญา รอบศตวรรษที่ 2 โฆษณา โยคะสุตรา เป็นคัมภีร์ของพังเพย ที่เกี่ยวข้องกับโยคะ ถูกตีพิมพ์ในทางตรงกันข้ามสิ้นเชิงกับความสามัคคีของจิตใจและร่างกาย เทศนาโดยโยคะสุตรา กล่าวว่า ก่อนหน้านี้ และจิตวิญญาณ เรื่องต้องแยกการชำระวิญญาณ .

ชุดรูปแบบทั่วไปสำหรับโยคะสำหรับมากของประวัติศาสตร์ นั่นคือการปฏิบัติหลักทางจิตวิญญาณในขณะที่มันอาจจะรวมบางเทคนิคทางกายภาพ ( เช่นสมาธิท่าและวิธีการของการหายใจที่เหมาะสม–มันถูกสุด มากกว่า ซึ่งปฏิบัติมากกว่าทางกายภาพ .

สมัยกลางเห็นการเพิ่มขึ้นของการฝึกหะฐะโยคะและมันอยู่ที่นี่ มันก็จะเริ่มมีลักษณะคล้ายกับโยคะท่าวันนี้ .ผู้ปฏิบัติงานของหะฐะโยคะวาดบนปรัชญาของศตวรรษก่อนหน้า เช่นที่ระบุไว้ใน โยคะสุตรา แต่เน้นการทำให้บริสุทธิ์ของร่างกายเมื่อเทียบกับที่ของจิตวิญญาณ ซึ่งขยายแบบนั่งท่าของโยคะและสร้างหลายท่า หรืออาสนะที่ใช้ร่างกายทั้งหมด นี่หว่านเมล็ดพันธุ์ของการรับรู้ที่ทันสมัยของโยคะ .

ต่อไป และสุดท้าย สาขาหลักในการพัฒนาของโยคะคือ บทนำของตะวันตกในศตวรรษที่สิบเก้า คนที่รับผิดชอบหลักนี้เป็นฮินดู ครูชื่อสวามี Vivekananda . ในขณะที่ทัวร์ยุโรปและสหรัฐอเมริกา เขาได้พบความสนใจในปรัชญาตะวันออก และโดยเฉพาะโยคะ ท่ามกลางยอดปัญญาวันโยคะของหลักการของความสามัคคีระหว่างจิตใจและร่างกายทำงานร่วมกันได้ดีกับปรัชญาทางศาสนาที่เป็นที่นิยมของวันเช่นเดียวกับความสนใจเพิ่มขึ้นในสมรรถภาพทางกาย และระบอบการออกกำลังกาย

มันในตะวันตกว่า โยคะเป็นวิธีการหลักของการออกกำลังกายเป็นนอกคอกการปฏิบัติทางจิตวิญญาณมากเพื่อให้รูปแบบตะวันตกโยคะเป็นที่รู้จักมากมายจริง ๆ มีรากของพวกเขาในเทคนิคยิมนาสติกยุโรปมากกว่าประเพณีโบราณ เช่น การฝึกโยคะอย่างที่เราเข้าใจ มันเป็นลูกผสมของหฐโยคะแบบดั้งเดิมและค่อนข้างทันสมัย regimens การฝึกอบรมทางกายภาพและความเชื่อทางจิตวิญญาณจากตะวันตก มันเป็นที่ประชุมของตะวันออกและตะวันตก ตลอดจนโบราณและสมัยใหม่ครั้งวาดจุดแข็งทั้งจากมุมมอง .