becoming a French colony, while the

becoming a French colony, while the northern and central provinces were administered
as French protectorates, and the Vietnamese king was allowed to maintain some
administrative authority in Central Vietnam only.
By the time Second World War broke out, the entire country’s administrative, legal,
and economic systems had been thoroughly modified by the French influence. After
the world war ended, the country had to endure another 30 years of warfare (including
the Vietnam War) and separation before being re-unified (under the Communist
system) in 1975. Despite recent economic liberalizations it is one of the few countries
where the Communist Party has continued to maintain political control.
Vietnam is a developing economy, with a gross domestic product (GDP) per-capita
level (in purchasing power parity terms and 2010 prices) of around US$3,100 in 2010
(CIA, 2011). It began to experiment with limited economic liberalizations from the
late-1970s; by the mid-1980s, these had deepened, thus placing the economy firmly on
a transitional path from the socialist planning model to the market system.
As part of this process, domestic private investors and foreign investors have been
allowed to own resources and participate in the economy. The number of state-owned
enterprises (SOEs) has been sharply reduced, although the authorities have made it
clear that the state would continue to play a major role in economic activities. Some
SOEs have been “equitized”; i.e. they have become joint-stock companies whose
shares may be owned by private investors and companies. Further, a large number of
private companies have been established, although most of them tend to be rather
small. Foreign investors and companies are allowed to own all or parts of enterprises,
subject to some restrictions.
Table I displays historical movements in the shares of GDP accounted for by the
three sectors of enterprise ownership. As can be seen clearly from the table, while
the foreign-invested sector more than doubled its share of total output (from 7.4 to
17.0 percent) between 1996 and 2006, much of this occurred at the expense of the
domestic private sector, whose share declined from 52.7 to 45.7 percent), while
the share of the state sector fell only slightly, from 39.9 to 38.3 percent.
The Vietnamese economy has made a number of noteworthy achievements during
the past two decades or so. Growth in real GDP was around 7.5 percent per year
during the period 1990-2008. As a result, real GDP per capita and living standards rose
substantially. The proportion of people living under the poverty line declined rapidly,
from around 37 percent in 1998 to around 15 percent in 2007 (CIA, 2011). Inflation
was brought down sharply, from triple-digit annual rates during the late-1980s to
a single-digit rate in 1993; it then remained quite well under control until 2007. The
value of international trade (in US dollars) grew by more than 20 percent per year
during the period 1992-2008. Foreign direct investment (FDI) inflows were
approximately US$11.5 billion and $10 billion in 2008 and 2009, respectively

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

กลายเป็นอาณานิคมฝรั่งเศสในขณะที่จังหวัดทางภาคเหนือและภาคกลางเป็นยา
เป็นอารักขาฝรั่งเศสและพระมหากษัตริย์ของเวียดนามได้รับอนุญาตให้รักษาบาง
อำนาจการบริหารในภาคกลางของเวียดนามเท่านั้น.
ตามเวลาที่สงครามโลกครั้งที่สองโพล่งออกมาทั้งประเทศของการบริหารกฎหมาย
และ ระบบเศรษฐกิจได้รับการแก้ไขอย่างละเอียดโดยอิทธิพลของฝรั่งเศส หลังจาก
สงครามโลกครั้งที่สิ้นสุดวันที่ประเทศต้องทนอีก 30 ปีของสงคราม (รวมถึง
สงครามเวียดนาม) และการแยกก่อนที่จะถูกอีกครั้งแบบครบวงจร (ภายใต้คอมมิวนิสต์
ระบบ) ในปี 1975 แม้จะมีการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจที่ผ่านมาก็เป็นหนึ่งในไม่กี่ประเทศ
ที่ พรรคคอมมิวนิสต์ได้อย่างต่อเนื่องเพื่อรักษาอำนาจทางการเมือง.
เวียดนามเป็นการพัฒนาเศรษฐกิจด้วยผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (จีดีพี) ต่อหัว
ระดับ (เงื่อนไขในการซื้อเท่าเทียมกันของอำนาจและ 2010 ราคา) ประมาณ US $ 3,100 ในปี 2010
(ซีไอเอ, 2011) มันเริ่มที่จะทดสอบกับการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจ จำกัด จาก
ปลายปี 1970; โดยกลางปี ​​1980 เหล่านี้ได้ลึกจึงวางเศรษฐกิจแน่นบน
เส้นทางการเปลี่ยนผ่านจากรูปแบบการวางแผนสังคมนิยมกับระบบตลาด.
ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการนี้การลงทุนภาคเอกชนในประเทศและนักลงทุนต่างชาติได้รับ
อนุญาตให้เป็นเจ้าของทรัพยากรและการมีส่วนร่วมใน เศรษฐกิจ จำนวนของรัฐ
รัฐวิสาหกิจ (รัฐวิสาหกิจ) ได้รับการลดลงอย่างรวดเร็วถึงแม้ว่าเจ้าหน้าที่ได้ทำให้มัน
ชัดเจนว่ารัฐจะยังคงมีบทบาทสำคัญในกิจกรรมทางเศรษฐกิจ บาง
รัฐวิสาหกิจได้รับการ "equitized"; คือพวกเขาได้กลายเป็น บริษัท ร่วมหุ้นที่มี
หุ้นที่อาจเป็นของนักลงทุนภาคเอกชนและ บริษัท นอกจากนี้จำนวนมากของ
บริษัท เอกชนที่ได้รับการจัดตั้งขึ้นถึงแม้ว่าส่วนใหญ่ของพวกเขามีแนวโน้มที่จะค่อนข้าง
เล็ก นักลงทุนต่างชาติและ บริษัท ที่ได้รับอนุญาตให้เป็นเจ้าของทั้งหมดหรือบางส่วนของผู้ประกอบการ
ภายใต้ข้อ จำกัด บางอย่าง.
ตารางที่แสดงการเคลื่อนไหวทางประวัติศาสตร์ในหุ้นทุนของจีดีพีคิดโดย
สามภาคของความเป็นเจ้าขององค์กร ที่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนจากตารางในขณะที่
ภาคการลงทุนต่างชาติเพิ่มขึ้นกว่าเท่าตัวส่วนแบ่งของการส่งออกรวม (จาก 7.4
เป็นร้อยละ 17.0) ระหว่างปี 1996 และปี 2006 มากของเรื่องนี้เกิดขึ้นที่ค่าใช้จ่ายของ
ภาคเอกชนในประเทศที่มีส่วนแบ่ง ลดลงจาก 52.7 เป็นร้อยละ 45.7) ในขณะที่
ส่วนแบ่งของภาครัฐลดลงเพียงเล็กน้อยจาก 39.9 เป็นร้อยละ 38.3.
เศรษฐกิจเวียดนามได้ทำให้จำนวนของความสำเร็จที่สำคัญในช่วง
สองทศวรรษที่ผ่านมาหรือดังนั้น การเจริญเติบโตของจีดีพีที่แท้จริงก็คือประมาณร้อยละ 7.5 ต่อปี
ในช่วงเวลา 1990-2008 เป็นผลให้ GDP ที่แท้จริงต่อหัวและมาตรฐานการครองชีพเพิ่มขึ้น
อย่างมีนัยสำคัญ สัดส่วนของคนที่อาศัยอยู่ใต้เส้นความยากจนลดลงอย่างรวดเร็ว
จากประมาณร้อยละ 37 ในปี 1998 อยู่ที่ประมาณร้อยละ 15 ในปี 2007 (ซีไอเอ, 2011) อัตราเงินเฟ้อ
ถูกนำตัวลงอย่างรวดเร็วจากอัตรารายปีสามหลักในช่วงปลายทศวรรษที่ 1980 จะ
มีอัตราการหลักเดียวในปี 1993; มันก็ยังคงค่อนข้างดีภายใต้การควบคุมจนถึงปี 2007
มูลค่าการค้าระหว่างประเทศ (ในดอลลาร์สหรัฐ) เพิ่มขึ้นกว่าร้อยละ 20 ต่อปี
ในช่วงเวลา 1992-2008 ลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ (FDI) มีเงินทุนไหลเข้า
ประมาณ US $ 11500000000 และ $ 10 พันล้านดอลลาร์ในปี 2008 และ 2009 ตามลำดับ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เป็นอาณานิคมฝรั่งเศส ในขณะที่จังหวัดของภาคเหนือและภาคกลาง ศึกษา
เป็นรัฐในอารักขาของฝรั่งเศส และกษัตริย์เวียดนามได้รับอนุญาตให้รักษา
การบริหารอำนาจในเวียดนามกลางเท่านั้น
ตามเวลาที่สงครามโลกครั้งที่สองโพล่งออกมา ทั้งประเทศ การบริหาร กฎหมาย และระบบเศรษฐกิจได้ทั่วถึง
ดัดแปลงโดยอิทธิพล ฝรั่งเศส หลังจาก
สงครามโลกครั้งที่สิ้นสุดลงประเทศต้องเผชิญสงคราม 30 ปี ( รวม
สงครามเวียดนาม ) และแยกก่อนที่จะเป็นปึกแผ่น ( ภายใต้ระบบคอมมิวนิสต์
) ในปี ค.ศ. 1975 แม้จะ liberalizations เศรษฐกิจเมื่อเร็ว ๆ นี้เป็นหนึ่งในไม่กี่ประเทศ
ที่พรรคคอมมิวนิสต์ยังคงรักษาควบคุมทางการเมือง
เวียดนามเป็นพัฒนาเศรษฐกิจ โดยผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ ( GDP ) ต่อหัว
ระดับ ( ในแง่ความเท่าเทียมกันของอำนาจซื้อและ 2010 ราคาประมาณ US $ 7
( ซีไอเอในปี 2010 , 2011 ) มันเริ่มที่จะทดลองกับ liberalizations เศรษฐกิจ จำกัด จาก
late-1970s ; โดยกลางทศวรรษ 1980 , เหล่านี้มีมากขึ้น ดังนั้น การวางเศรษฐกิจอย่างมั่นคงบน
เส้นทางเปลี่ยนจากรูปแบบการวางแผนสังคมนิยมสู่ระบบตลาด
เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการนี้ในประเทศ นักลงทุนเอกชนและนักลงทุนต่างชาติได้รับอนุญาตให้ทรัพยากรเอง
และมีส่วนร่วมในเศรษฐกิจ หมายเลขของรัฐ
Enterprises ( ถ้า ) ได้ลดลงอย่างรวดเร็ว แต่เจ้าหน้าที่ได้ทำให้มันชัดเจนว่ารัฐ
จะยังคงมีบทบาทในกิจกรรมทางเศรษฐกิจ บาง
ถ้าได้ " equitized " ; เช่น พวกเขาได้กลายเป็น บริษัท ที่มี
ร่วมหุ้นหุ้นอาจจะเป็นเจ้าของโดยนักลงทุนเอกชนและบริษัท เพิ่มเติมเป็นจำนวนมาก
บริษัทเอกชนได้ถูกก่อตั้งขึ้น แม้ว่าส่วนใหญ่ของพวกเขามีแนวโน้มที่จะค่อนข้าง
ขนาดเล็ก นักลงทุนต่างประเทศและ บริษัท ได้รับอนุญาตให้เองทุกส่วนขององค์กร ภายใต้ข้อ จำกัด บางอย่าง
.
โต๊ะฉันแสดงความเคลื่อนไหวทางประวัติศาสตร์ในหุ้นของ GDP คิดโดย
ภาคสามของความเป็นเจ้าขององค์กรที่สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนจากโต๊ะในขณะที่
ภาคต่างประเทศมากกว่าสองเท่าของส่วนแบ่งของผลผลิตทั้งหมด ( จาก 7.4

17.0 เปอร์เซ็นต์ระหว่างปี 1996 และปี 2006 มากนี้เกิดขึ้นที่ค่าใช้จ่ายของภาคเอกชนภายในประเทศ
ที่มีส่วนแบ่งลดลงจาก 52.7 ในร้อยละ 45.7 ) ในขณะที่
หุ้นของ ภาครัฐลดลงเล็กน้อย จากร้อยละ 39.9 ให้แข็ง .
เศรษฐกิจของเวียดนาม ทำให้ตัวเลขของอํานาจสำเร็จในระหว่าง
ที่ผ่านมาสองทศวรรษที่ผ่านมาหรือดังนั้น การเจริญเติบโตใน real GDP อยู่ที่ประมาณร้อยละ 7.5 ต่อปี ในช่วงระยะเวลา 1990-2008
. เป็นผลให้ , real GDP ต่อหัว และมาตรฐานความเป็นอยู่ โรส
อย่างมาก สัดส่วนของประชาชนที่อาศัยอยู่ใต้เส้นความยากจนลดลงอย่างรวดเร็ว จากร้อยละ 37 ในปี 1998
รอบประมาณ 15 เปอร์เซ็นต์ ในปี 2007 ( ซีไอเอ2011 ) เงินเฟ้อ
นำมาลงอย่างมาก จากอัตราประจำปีสามหลักใน late-1980s

อัตราเลขตัวเดียวใน 1993 ; มันยังคงค่อนข้างดีภายใต้การควบคุมจนกว่า 2007
มูลค่าการค้าระหว่างประเทศ ( ดอลลาร์สหรัฐ ) เพิ่มขึ้นมากกว่าร้อยละ 20 ต่อปี ในช่วงระยะเวลา 1992-2008
. การลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ ( FDI ) ขายถูก
เราประมาณ $ 115 พันล้านและ $ 10 พันล้านในปี 2008 และ 2009 ตามลำดับ