A mime or mime artist is someone wh

A mime or mime artist is someone who uses mime as a theatrical medium or as a performance art, involving miming, or the acting out a story through body motions, without use of speech. In earlier times, in English, such a performer would typically be referred to as a mummer. Miming is to be distinguished from silent comedy, in which the artist is a seamless character in a film or sketch.

The performance of mime originates at its earliest in Ancient Greece; the name is taken from a single masked dancer called Pantomimus, although performances were not necessarily silent. In Medieval Europe, early forms of mime such as mummer plays and later dumbshows evolved. In early nineteenth century Paris, Jean-Gaspard Deburau solidified the many attributes that we have come to know in modern times—the silent figure in whiteface.

Jacques Copeau, strongly influenced by Commedia dell'arte and Japanese Noh theatre, used masks in the training of his actors. Étienne Decroux, a pupil of his, was highly influenced by this and started exploring and developing the possibilities of mime and developed corporeal mime into a highly sculptural form, taking it outside of the realms of naturalism. Jacques Lecoq contributed significantly to the development of mime and physical theatre with his training methods.[2]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Mime หรือแบบ mime ศิลปินเป็นผู้ที่ใช้แบบ mime เป็นสื่อละคร หรือ ศิลปะประสิทธิภาพ เกี่ยวข้องกับ miming แสดงออกเรื่องราวผ่านการเคลื่อนไหวร่างกายโดยไม่ใช้คำพูด ในครั้งก่อน ภาษาอังกฤษ นักดนตรีดังกล่าวจะโดยทั่วไปจะเรียกว่า mummer เป็น Miming จะถูกแตกต่างจากหนังตลกเงียบ ที่ศิลปินเป็นตัวไร้รอยต่อในภาพยนตร์ หรือร่างประสิทธิภาพของแบบ mime มาที่ความเร็วที่สุดในกรีซโบราณ ชื่อนำมาจากนักเต้นหลอกลวงเดียวเรียกว่า Pantomimus แม้ว่าจะแสดงไม่จำเป็นต้องเงียบ ในยุโรปยุคกลาง พัฒนารูปแบบต้นแบบ mime เช่นเล่น mummer และ dumbshows ในภายหลัง ในช่วงต้นศตวรรษที่สิบเก้า ปารีส ฌอง-Gaspard Deburau แข็งหลายลักษณะที่เรารู้สมัย — เป็น whiteface ภาพเงียบJacques Copeau อิทธิพลจากละคร Commedia dell'arte และญี่ปุ่นโนห์ ใช้หน้ากากในการฝึกอบรมของนักแสดงของเขา Étienne Decroux นักเรียนของเขา ได้รับอิทธิพลสูงจากนี้เริ่มสำรวจ และพัฒนาความเป็นไปได้ของแบบ mime และพัฒนาแบบ mime ที่มีตัวตนรูปแบบแววสูง ถ่ายภายนอกอาณาจักรของ naturalism Jacques Lecoq ส่วนอย่างมากในการพัฒนาของ mime และละครทางกายภาพ ด้วยวิธีการฝึกอบรมของเขา [2]

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

MIME หรือ MIME ศิลปินเป็นคนที่ใช้ MIME เป็นสื่อกลางในการแสดงละครหรือเป็นผลงานศิลปะที่เกี่ยวข้องกับการล้อเลียนหรือทำหน้าที่ออกเรื่องราวผ่านการเคลื่อนไหวร่างกายโดยไม่ต้องใช้คำพูด ในครั้งก่อนหน้านี้ในภาษาอังกฤษเช่นนักแสดงที่จะมักจะถูกเรียกว่าคนเล่นละคร . ล้อเลียนคือการจะแตกต่างจากหนังตลกเงียบซึ่งในศิลปินเป็นตัวละครที่ไร้รอยต่อในภาพยนตร์หรือร่างประสิทธิภาพการทำงานของ MIME ที่มาของมันที่เก่าแก่ที่สุดในยุคกรีกโบราณ; ชื่อจะมาจากนักเต้นสวมหน้ากากเดียวที่เรียกว่า Pantomimus แม้ว่าการแสดงไม่จำเป็นต้องเงียบ ในยุโรปยุคกลางรูปแบบเริ่มต้นของการแสดงละครใบ้เช่นบทละครคนเล่นละครและต่อมา dumbshows พัฒนา ในช่วงต้นศตวรรษที่สิบเก้าปารีส Jean-Gaspard Deburau ผลึกหลายลักษณะที่เราได้มารู้จักในปัจจุบันครั้งร่างเงียบอาน. ฌาคส์ Copeau ได้รับอิทธิพลอย่างมากจาก Commedia dell'Arte และละครโนห์ญี่ปุ่นใช้มาสก์ในการฝึกอบรม ของนักแสดงของเขา Étienne Decroux, ลูกศิษย์ของเขาได้รับอิทธิพลอย่างสูงจากนี้และเริ่มการสำรวจและการพัฒนาเป็นไปได้ของ MIME และพัฒนา MIME ตนให้เป็นรูปแบบประติมากรรมขอพามันนอกอาณาจักรของธรรมชาติ ฌาค Lecoq มีส่วนสำคัญต่อการพัฒนาของละครใบ้และละครทางกายภาพกับวิธีการฝึกอบรมของเขา. [2]