ResultsThe 70 studies analyzed here

Results

The 70 studies analyzed here were distributed across 62 locations in 14 countries (Supporting information S4). Riverine wetlands were the best-represented ecosystem type (38% of studies), followed by lacustrine wetlands (27%), and finally estuarine (18%) and palustrine wetlands (17%). Nearly all studies (68) were field-based comparisons, including three passive restoration studies (4%). The remaining two studies (3%) involved one field and one greenhouse experiment.

Biodiversity recovery

Restoring degraded wetlands enhanced biodiversity by 19% (Fig. 1a); and biodiversity in restored wetlands did not significantly differ from that in natural wetlands (Fig. 1b). Restoration significantly enhanced the diversity of vertebrates (+53%), vascular plants (+45%), and terrestrial (+17%) and aquatic (+15%) invertebrates, but it had no significant effect on macroinvertebrate diversity. Restored and natural wetlands showed similar diversity of vascular plants, aquatic invertebrates, macroinvertebrates and protists. In contrast, these two types of wetlands differed significantly in the diversity of non-native vascular plants, which was 44% lower in restored wetlands, and in vertebrate diversity, which was 37% higher in restored wetlands.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผล

วิเคราะห์ที่นี่การศึกษา 70 ได้กระจายที่ตั้ง 62 14 ประเทศ (Supporting ข้อมูล S4) พื้นที่ชุ่มน้ำที่ริเวอร์ไรน์ได้ชนิดระบบนิเวศดี represented (38% ศึกษา), ตามพื้นที่ชุ่มน้ำ lacustrine (27%), และในที่สุดขีด (18%) และพื้นที่ชุ่มน้ำ palustrine (17%) การศึกษาเกือบทั้งหมด (68) มีการเปรียบเทียบ รวมสามแฝงบูรณะศึกษา (4%) เหลือสองศึกษาฟิลด์หนึ่งที่เกี่ยวข้อง (3%) และเรือนกระจกหนึ่งทดลอง

ความหลากหลายทางชีวภาพกู้คืน

Restoring เสื่อมโทรมพื้นที่ชุ่มน้ำความหลากหลายทางชีวภาพเพิ่มขึ้น 19% (Fig. 1a); และความหลากหลายทางชีวภาพในพื้นที่ชุ่มน้ำคืนได้ไม่มากแตกต่างจากพื้นที่ชุ่มน้ำธรรมชาติ (Fig. 1b) ฟื้นฟูอย่างมีนัยสำคัญเพิ่มความหลากหลายของ vertebrates (53%), พืชสคิว (45%), และภาคพื้นดิน (17%) และน้ำ (15%) invertebrates แต่มันก็ไม่มีผลสำคัญต่อความหลากหลาย macroinvertebrate คืนค่า และพื้นที่ชุ่มน้ำธรรมชาติแสดงให้เห็นว่าความหลากหลายคล้ายของสคิวพืช น้ำ invertebrates, macroinvertebrates และ protists ในทางตรงกันข้าม ทั้งสองของพื้นที่ชุ่มน้ำประเภทนี้แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในความหลากหลายของถิ่นสคิวพืช ซึ่งเป็น 44% ต่ำกว่า ในพื้นที่ชุ่มน้ำคืน และ ในความ หลากหลายหลอด ที่ 37% สูงกว่าในพื้นที่ชุ่มน้ำคืน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผลการศึกษาวิเคราะห์ 70 ที่นี่ได้รับการกระจายไปทั่ว 62 สถานที่ใน 14 ประเทศ (ข้อมูลสนับสนุน S4) พื้นที่ชุ่มน้ำที่ริเวอร์ไรน์เป็นชนิดที่ดีที่สุดเป็นตัวแทนของระบบนิเวศ (38% ของการศึกษา) ตามด้วยพื้นที่ชุ่มน้ำ lacustrine (27%) และในที่สุดก็กร่อย (18%) และพื้นที่ชุ่มน้ำ palustrine (17%) เกือบทั้งหมดการศึกษา (68) มีการเปรียบเทียบข้อมูลที่ใช้รวมทั้งสามการศึกษาการบูรณะเรื่อย ๆ (4%) ส่วนที่เหลืออีกสองการศึกษา (3%) ที่เกี่ยวข้องกับการอย่างใดอย่างหนึ่งและเป็นหนึ่งในสนามเรือนกระจกทดลองการกู้คืนความหลากหลายทางชีวภาพคืนพื้นที่ชุ่มน้ำเสื่อมโทรมเพิ่มความหลากหลายทางชีวภาพโดย 19% (รูปที่ 1a).; และความหลากหลายทางชีวภาพในพื้นที่ชุ่มน้ำที่เรียกคืนไม่ได้แตกต่างจากที่อยู่ในพื้นที่ชุ่มน้ำตามธรรมชาติอย่างมีนัยสำคัญ (รูปที่ 1 ข). การฟื้นฟูอย่างมีนัยสำคัญเพิ่มความหลากหลายของสัตว์ที่มีกระดูกสันหลัง (53%), พืชหลอดเลือด (45%) และทั่วโลก (17%) และน้ำ (15%) ไม่มีกระดูกสันหลัง แต่มันไม่ได้มีผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญเกี่ยวกับความหลากหลาย macroinvertebrate การบูรณะและพื้นที่ชุ่มน้ำธรรมชาติแสดงให้เห็นความหลากหลายของพืชที่คล้ายกันหลอดเลือดแบคทีเรียน้ำ macroinvertebrates และ protists ในทางตรงกันข้ามทั้งสองประเภทของพื้นที่ชุ่มน้ำที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญในความหลากหลายของพืชหลอดเลือดไม่ใช่เจ้าของภาษาซึ่งเป็น 44% ลดลงในพื้นที่ชุ่มน้ำในการบูรณะและในความหลากหลายของสัตว์ที่มีกระดูกสันหลังซึ่งเป็น 37% สูงในพื้นที่ชุ่มน้ำในการบูรณะ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผลการศึกษาวิเคราะห์ที่นี่

70 กระจายอยู่ทั่ว 62 สถานที่ใน 14 ประเทศ ( สนับสนุนข้อมูล S4 ) ชายเลนแม่น้ำเป็นที่ดีที่สุดเป็นตัวแทนระบบนิเวศประเภท ( 38% ของการศึกษา ) ตามชายเลนทะเลสาบ ( 27% ) และในที่สุดน้ำเค็ม ( 18% ) และชายเลน palustrine ( 17% ) เกือบทั้งหมด ( 68 ) โดยศึกษาข้อมูลเปรียบเทียบทั้งสามบูรณะศึกษาเรื่อยๆ ( 4% )เหลืออีกสองวิชา ( 3% ) ที่เกี่ยวข้องกับเขตข้อมูลหนึ่ง และโรงเรือนทดลอง .



ฟื้นฟูชายเลนเสื่อมโทรม ความหลากหลายทางชีวภาพ กู้เพิ่มความหลากหลายทางชีวภาพ โดย 19 % ( รูปที่ 1A ) ; ความหลากหลายทางชีวภาพ และในการเรียกคืนพื้นที่ไม่มีความแตกต่างจากในพื้นที่ชุ่มน้ำธรรมชาติ ( รูปที่ 1A ) การฟื้นฟูภายหลังการเพิ่มความหลากหลายของสัตว์มีกระดูกสันหลัง ( 53% ) พืชสีเขียว ( 45% )และ บก ( 17% ) และสัตว์น้ำ ( ร้อยละ 15 ) สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง แต่มันไม่มีผลต่อความหลากหลายของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังหน้าดิน . การบูรณะและพื้นที่ชุ่มน้ำธรรมชาติมีความหลากหลายที่คล้ายกันของพืชหรือสัตว์น้ำสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง , สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดใหญ่และโพรทิสต์ . ในทางตรงกันข้าม ทั้งสองประเภทของพื้นที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในความหลากหลายของภาษา พรรณพืชซึ่งเป็น 44% ลดลงในการเรียกคืนพื้นที่ชุ่มน้ำและความหลากหลายของสัตว์มีกระดูกสันหลังซึ่ง 37% สูงในการบูรณะพื้นที่ชุ่มน้ํา