Music is an art form, social activi

Music is an art form, social activity or cultural activity whose medium is sound and silence. The common elements of music are pitch (which governs melody and harmony), rhythm (and its associated concepts tempo, meter, and articulation), dynamics (loudness and softness), and the sonic qualities of timbre and texture (which are sometimes termed the "color" of a musical sound). Different styles or types of music may emphasize, de-emphasize or omit some of these elements. Music is performed with a vast range of instruments and with vocal techniques ranging from singing to rapping, and there are solely instrumental pieces, solely vocal pieces and pieces that combine singing and instruments. The word derives from Greek μουσική (mousike; "art of the Muses").[1] In its most general form, the activities describing music as an art form include the production of works of music (songs, tunes, symphonies, and so on), the criticism of music, the study of the history of music, and the aesthetic examination of music.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เพลงเป็นแบบศิลปะ กิจกรรมทางสังคม หรือกิจกรรมทางวัฒนธรรมสื่อเป็นเสียงและความเงียบ องค์ประกอบทั่วไปของเพลงมีระยะห่าง (ซึ่งควบคุมเมโลดี้และฮาร์โมนี), จังหวะ (และเชื่อมโยงแนวคิดจังหวะ เมตร ความวิคิวลาร์) , dynamics (ความดังและความนุ่มนวล), และคุณภาพเสียงของ timbre และพื้นผิว (ซึ่งบางครั้งจะเรียกว่า "สี" ของเสียงดนตรี) ลักษณะแตกต่างกันประเภทของเพลงอาจเน้น emphasize ชื่น หรือละเว้นบางองค์ประกอบเหล่านี้ ทำเพลง กับหลากหลายของเครื่องมือ และเทคนิคที่ vocal ตั้งแต่ร้องแร็ป และมีเพียงบรรเลงชิ้น vocal เท่าชิ้นและชิ้นที่รวมเครื่องมือและร้องเพลง คำมาจากภาษากรีกμουσική (mousike "ศิลปะของ Muses") [1] ในรูปแบบทั่วไปส่วนใหญ่ กิจกรรมอธิบายเพลงเป็นศิลปะรูปแบบรวมถึงการผลิตงานเพลง (เพลง เพลง ซิมโฟนี และอื่น ๆ), วิจารณ์ดนตรี การศึกษาประวัติศาสตร์ดนตรี และตรวจสอบความงามของดนตรี

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ดนตรีเป็นรูปแบบศิลปะ, กิจกรรมทางสังคมหรือกิจกรรมทางวัฒนธรรมที่มีขนาดกลางเป็นเสียงและความเงียบ องค์ประกอบทั่วไปของเพลงที่มีสนาม (ซึ่งควบคุมทำนองและความสามัคคี) จังหวะ (และแนวคิดที่เกี่ยวข้องจังหวะเมตรและเสียงที่เปล่งออก) การเปลี่ยนแปลง (เสียงดังและความนุ่มนวล) และคุณภาพเสียงของต่ำและพื้นผิว (ซึ่งบางครั้งเรียกว่า "สี" ของเสียงดนตรี) รูปแบบที่แตกต่างกันหรือประเภทของเพลงอาจเน้น de-เน้นหรือละเว้นบางส่วนขององค์ประกอบเหล่านี้ เพลงจะดำเนินการกับหลากหลายของเครื่องมือและเทคนิคที่มีแกนนำตั้งแต่ร้องเพลงแร็ปและมีประโยชน์ แต่เพียงผู้เดียวชิ้นชิ้นแกนนำ แต่เพียงผู้เดียวและชิ้นส่วนที่รวมการร้องเพลงและเครื่องมือ คำที่มาจากภาษากรีกμουσική (mousike; "ศิลปะของมิวส์") [1] ในรูปแบบทั่วไปมากที่สุดกิจกรรมอธิบายเพลงเป็นรูปแบบศิลปะรวมถึงการผลิตของงานเพลง (เพลงเพลงซิมโฟนีและอื่น ๆ . บน) วิจารณ์ของดนตรีการศึกษาประวัติศาสตร์ของดนตรีและการตรวจสอบความงามของดนตรี

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ดนตรีเป็นรูปแบบศิลปะ กิจกรรมทางสังคมหรือวัฒนธรรม กิจกรรมที่เป็นสื่อเสียง และความเงียบ องค์ประกอบทั่วไปของเพลงที่มีระดับเสียง ( ซึ่งควบคุมทำนองและความสามัคคี ) , จังหวะ ( และของที่เกี่ยวข้องแนวคิดจังหวะ , เครื่องวัด , เสียง ) , พลวัต ( เสียงดังและความนุ่มนวล และคุณภาพเสียงของทิมเบอร์และพื้นผิว ( ซึ่งบางครั้งเรียกว่า " สี " ของเสียงดนตรี )ลักษณะหรือประเภทของเพลงจะเน้น , เน้นหรือละเว้นบางส่วนขององค์ประกอบเหล่านี้ เพลงจะดำเนินการกับหลากหลายของเครื่องมือและเทคนิคเสียงตั้งแต่ร้องเพลงให้ฟัง และมีเพียงอุปกรณ์ชิ้นชิ้นและชิ้นรวมแต่เพียงผู้เดียว เสียงร้อง และเครื่องดนตรี คำที่มาจากภาษากรีก ( μουσική mousike ; " ศิลปะแห่งแรงบันดาลใจ " )[ 1 ] ในรูปแบบทั่วไปส่วนใหญ่ กิจกรรมเกี่ยวกับดนตรีเป็นรูปแบบศิลปะรวมถึงการผลิตงานเพลง ( เพลง เพลงซิมโฟนีและอื่น ๆ ) , การวิจารณ์ดนตรี ศึกษาประวัติความเป็นมาของดนตรี และการสอบดนตรี