According to the World Health Organ

According to the World Health Organization (WHO) depression is the leading cause of disability worldwide
(Murray & Lopez, 1996). A recent study supported by the WHO revealed that around 5% of people in the
community had depression during the last year (WHO, 2012). Thus, depression emerges as a priority public health
issue as a result of its direct and indirect costs. Although it is a disorder that is not unique to adulthood, it is only
recently that high levels of depression in young adults were considered (Kessler et al., 1994). Young adults with
depression demonstrate academic problems and disabling interpersonal relationships (Kessler & Walters, 1998) as
well as a greater likelihood of adopting risky behaviours (Pedersen, 2013; Pereira et al., 2013). The growing
recognition of depression as a recurrent condition that should be treated as a chronic illness (APA, 2000) makes this
an even more important issue, given that an initial episode of depression is often a precursor of future depressive
episodes (Lewinsohn, Rohde, Klein, & Seeley, 2000). Regarding the prevalence of this disorder in university
students, recent studies suggest very significant percentages, ranging between 8 % and 33 % (Dahlin, Joneborg &
Runeson, 2005; Peluso, Carleton, & Asmundson, 2011). The causes of depression are complex, thus, the
identification of protective and risk factors, and understanding the processes through which these factors operate is
crucial (Burns, Andrews, & Szabo, 2002). There is evidence that both the negative attributional style and
dysfunctional attitudes may be risk factors for the development of depression (Abramson et al., 2002; Ingram,
Miranda, & Segal, 1998). For example, the negative attribution style can predict the duration of clinical depression
(Haeffel et al., 2003) and prospective increases in depressive symptoms (Scher, Ingram, & Segal, 2005). A recent
study by Monteiro, Tavares and Pereira (2008), conducted with first-year students of higher education, found that
optimism was not only associated with lower values of depression as well as higher levels of psychological
wellbeing, and better academic achievements. Furthermore, neuroticism has also been positively associated with
depression (Kendler, Gatz, Gardner, & Pedersen, 2006) and to the cognitive vulnerability for depression (Hankin &
Abramson, 2001). Another variable that often appears associated with depression is the occurrence of life events that
generate stress (Frost, Reinherz, Pakiz-Camras, Giaconia, & Lefkowitz, 1999). In this context, this study aims at
examining the role that the variables vulnerability to stress, pessimism, neuroticism and dysfunctional attitudes, play
as risk factors for the development of depressive symptoms in a sample of higher education students. The
identification of risk factors and the consequent signalling of young adults at risk are strongly recommended by
recent studies reporting the maximum effectiveness of targeted depression prevention interventions compared to
universal interventions (Horowitz & Garber, 2006; Spence & Shortt, 2007)

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ตามองค์กรสุขภาพโลก (คน) โรคซึมเศร้าเป็นสาเหตุของความพิการทั่วโลก (Murray & โลเปซ 1996) การศึกษาล่าสุดที่สนับสนุน โดยผู้เปิดเผยที่ประมาณ 5% ของคน ชุมชนมีภาวะซึมเศร้าในช่วงปีผู้ 2012) ดังนั้น ภาวะซึมเศร้าบ่งบอกเป็นสำคัญสาธารณสุข ออกจากเป็นต้นทุนทางตรง และทางอ้อม แม้ว่าจะเป็นโรคที่ไม่ใช่เฉพาะวุฒิ ก็เท่านั้น เมื่อเร็ว ๆ นี้ว่า ภาวะซึมเศร้าในผู้ใหญ่ระดับสูงได้ถือ (Kessler et al., 1994) ผู้ใหญ่ด้วย ภาวะซึมเศร้าแสดงให้เห็นถึงปัญหาการศึกษาและปิดมนุษยสัมพันธ์ (Kessler & Walters, 1998) เป็น รวมทั้งความเป็นไปได้มากกว่าการใช้พฤติกรรมเสี่ยง (Pedersen, 2013 Pereira et al., 2013) การเติบโต ช่วยให้การรับรู้ภาวะซึมเศร้าเป็นเงื่อนไขการเกิดซ้ำที่ควรถือว่าเป็นการเจ็บป่วยเรื้อรัง (อาป้า 2000) เป็นปัญหาสำคัญยิ่ง กำหนดว่า ตอนเริ่มเป็นโรคซึมเศร้ามักจะเป็นสารตั้งต้นของ depressive ในอนาคต ชื่อตอน (Lewinsohn, Rohde, Klein และ Seeley, 2000) เกี่ยวกับความชุกของโรคนี้ในมหาวิทยาลัย นักเรียน การศึกษาล่าสุดแนะนำสำคัญมากเปอร์เซ็นต์ ระหว่าง 8% และ 33% (Dahlin, Joneborg และ Runeson, 2005 Peluso, Carleton, & Asmundson, 2011) สาเหตุของภาวะซึมเศร้ามีความซับซ้อน ดังนั้น การ มีรหัสป้องกันปัจจัยเสี่ยง และทำความเข้าใจเกี่ยวกับกระบวนการซึ่งปัจจัยเหล่านี้มี สำคัญ (ไหม้ แอนดรูวส์ & Szabo, 2002) มีหลักฐานที่ทั้งลบ attributional ลักษณะ และ นบาทัศนคติอาจเป็นปัจจัยเสี่ยงสำหรับการพัฒนาของโรคซึมเศร้า (Abramson et al., 2002 อิงแกรม มิรันดา และ Segal, 1998) ตัวอย่าง แบบแสดงค่าลบสามารถทำนายระยะเวลาของภาวะซึมเศร้าทางคลินิก (Haeffel et al., 2003) และมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นอาการ depressive (Scher อิงแกรม และ Segal, 2005) ตัวล่าสุด ศึกษา โดย Monteiro, Tavares Pereira (2008), ดำเนินการกับนักเรียนปีแรกศึกษา พบว่า มองในแง่ดีไม่เพียง เกี่ยวข้องกับค่าล่างของภาวะซึมเศร้าตลอดจนระดับสูงของจิตใจ สุขภาพที่ดี และความสำเร็จทางวิชาการดีกว่า นอกจากนี้ neuroticism ยังได้บวกเชื่อมโยงกับ ภาวะซึมเศร้า (Kendler, Gatz การ์ดเนอร์ & Pedersen, 2006) และความเสี่ยงที่รับรู้สำหรับภาวะซึมเศร้า (Hankin & Abramson, 2001) ตัวแปรอื่นที่ปรากฏมักเกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้าเป็นการเกิดขึ้นของเหตุการณ์ชีวิตที่ สร้างความเครียด (น้ำแข็ง Reinherz, Pakiz-ถ่า Giaconia, & Lefkowitz, 1999) ในบริบทนี้ การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ ตรวจสอบบทบาทที่ช่องโหว่ตัวแปรความเครียด pessimism, neuroticism และ ทัศนคตินบา เล่น เป็นปัจจัยเสี่ยงสำหรับการพัฒนาของอาการ depressive ในตัวอย่างของนักศึกษา ที่ การระบุปัจจัยเสี่ยงและผลลัพธ์แดงของผู้ใหญ่ที่มีความเสี่ยงขอแนะนำ รายงานประสิทธิผลของมาตรการป้องกันภาวะซึมเศร้าเป็นเป้าหมายสูงสุดการศึกษาล่าสุดเทียบกับ มาตรการสากล (Horowitz และ Garber, 2006 สเปนซ์และ Shortt, 2007)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ตามที่องค์การอนามัยโลก (WHO) ภาวะซึมเศร้าเป็นสาเหตุของความพิการทั่วโลก
(เมอเรย์และโลเปซ, 1996) ผลการศึกษาล่าสุดที่สนับสนุนโดยองค์การอนามัยโลกพบว่าประมาณ 5%
ของคนในชุมชนที่มีภาวะซึมเศร้าในช่วงปีที่ผ่านมา(WHO 2012)
ดังนั้นภาวะซึมเศร้าโผล่ออกมาเป็นลำดับความสำคัญของสุขภาพของประชาชนปัญหาเป็นผลมาจากค่าใช้จ่ายตรงและทางอ้อมของ แม้ว่ามันจะเป็นความผิดปกติที่จะไม่ซ้ำกับผู้ใหญ่ก็เป็นเพียงเมื่อเร็ว ๆ นี้ที่ระดับสูงของภาวะซึมเศร้าในคนหนุ่มสาวที่ได้รับการพิจารณา (เคสเลอร์ et al., 1994)
คนหนุ่มสาวที่มีภาวะซึมเศร้าแสดงให้เห็นถึงปัญหาทางวิชาการและปิดการใช้งานความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล (เคสเลอร์และวอลเตอร์ส, 1998) ในฐานะเดียวกับโอกาสมากขึ้นของการใช้พฤติกรรมเสี่ยง(Pedersen 2013. รา et al, 2013) การเจริญเติบโตของการรับรู้ของภาวะซึมเศร้าเป็นเงื่อนไขที่เกิดขึ้นอีกที่ควรจะถือว่าเป็นโรคเรื้อรัง (APA, 2000) ทำให้นี้เป็นเรื่องที่สำคัญมากยิ่งขึ้นให้ที่ตอนเริ่มต้นของภาวะซึมเศร้ามักจะเป็นสารตั้งต้นของซึมเศร้าในอนาคตตอน(Lewinsohn, Rohde, ไคลน์และซีลีย์, 2000) เกี่ยวกับความชุกของความผิดปกติในมหาวิทยาลัยนี้นักเรียนการศึกษาล่าสุดแสดงให้เห็นเปอร์เซ็นต์อย่างมีนัยสำคัญมากระหว่าง 8% และ 33% (ดาห์, Joneborg และ Runeson 2005; Peluso, Carleton และ Asmundson 2011) สาเหตุของภาวะซึมเศร้ามีความซับซ้อนดังนั้นการระบุป้องกันและปัจจัยเสี่ยงและความเข้าใจกระบวนการผ่านที่ปัจจัยเหล่านี้ทำงานเป็นสำคัญ(เบิร์นส์, แอนดรูและปัล, 2002) มีหลักฐานว่าทั้งสองรูปแบบ attributional เชิงลบและทัศนคติที่ผิดปกติอาจจะเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อการพัฒนาของภาวะซึมเศร้า(Abramson, et al., 2002; อินแกรม, มิแรนดาและซีกัล, 1998) ตัวอย่างเช่นรูปแบบการแสดงที่มาเชิงลบสามารถคาดการณ์ระยะเวลาของโรคซึมเศร้า(Haeffel et al., 2003) และการเพิ่มขึ้นในอนาคตในอาการซึมเศร้า (Scher อินแกรมและซีกัล, 2005) ล่าสุดการศึกษาโดย Monteiro, ทาวาเรสและรา (2008), การดำเนินการกับนักศึกษาปีแรกของการศึกษาที่สูงขึ้นพบว่ามองในแง่ดีก็ไม่ได้เกี่ยวข้องเฉพาะกับค่าที่ต่ำกว่าของภาวะซึมเศร้าเช่นเดียวกับระดับที่สูงขึ้นของจิตวิทยาสุขภาพที่ดีและความสำเร็จทางวิชาการที่ดีขึ้น นอกจากนี้ยังมีความมั่นคงในอารมณ์มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับภาวะซึมเศร้า (Kendler, Gatz การ์ดเนอร์และ Pedersen, 2006) และช่องโหว่ทางปัญญาสำหรับภาวะซึมเศร้า (Hankin และ Abramson, 2001) ตัวแปรที่มักจะปรากฏขึ้นที่เกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้าก็คือการเกิดขึ้นของเหตุการณ์ในชีวิตที่สร้างความเครียด (ฟรอสต์, Reinherz, Pakiz-Camras, Giaconia และโควิส, 1999) ในบริบทนี้การศึกษาครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายที่การตรวจสอบบทบาทที่ช่องโหว่ตัวแปรความเครียดมองในแง่ร้าย, ความมั่นคงในอารมณ์และทัศนคติที่ผิดปกติเล่นเป็นปัจจัยเสี่ยงสำหรับการพัฒนาของอาการซึมเศร้าในกลุ่มตัวอย่างนักเรียนศึกษาที่สูงขึ้น บัตรประจำตัวของปัจจัยเสี่ยงและการส่งสัญญาณผลเนื่องมาจากคนหนุ่มสาวที่มีความเสี่ยงได้รับการแนะนำอย่างมากจากการศึกษาล่าสุดรายงานประสิทธิภาพสูงสุดของการแทรกแซงการป้องกันภาวะซึมเศร้าการกำหนดเป้าหมายเมื่อเทียบกับการแทรกแซงสากล(ฮอการ์เบอร์ & 2006; & Spence Shortt 2007)