The barcarole was a popular form in

The barcarole was a popular form in opera, where the apparently artless sentimental style of the folklike song could be put to good use. In addition to the Offenbach example, Paisiello, Weber, and Rossini wrote arias that were barcaroles, Donizetti set the Venetian scene at the opening of Marino Faliero (1835) with a barcarole for a gondolier and chorus, and Verdi included a barcarole in Un ballo in maschera (i.e., Richard's atmospheric "Di’ tu se fidele il flutto m’aspetta" in Act I).[3] The traditional Neapolitan barcarole "Santa Lucia" was published in 1849.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Barcarole เป็นแบบยอดนิยมในโอเปร่า ที่สามารถใส่แบบหยั่งเห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของเพลง folklike ใช้ นอกจากตัวอย่างออฟเฟนบาช Paisiello เวเบอร์ และโรสซินิเขียนโลทว่า barcaroles, Donizetti ตั้งฉากเวที่เปิด Faliero มาริโน (1835) กับ barcarole gondolier และคอรัส และช้อปปิ้งเสื้อผ้ารวม barcarole การในสิพาสหประชาชาติใน maschera (เช่น ริชาร์ดของบรรยากาศ " Di' ตู se fidele il flutto m'aspetta " ในองก์) [3] barcarole ภาษานาโปลีแบบดั้งเดิม "Santa Lucia" ถูกเผยแพร่ในปี 1849

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Barcarole เป็นรูปแบบที่นิยมในละครที่หน่อมแน้มสไตล์ซาบซึ้งที่เห็นได้ชัดของเพลง folklike อาจจะนำไปใช้ดี นอกจากนี้ยังมีตัวอย่างที่ Offenbach, Paisiello เวเบอร์และรอสซินีเขียนเรียสที่มี barcaroles, Donizetti ตั้งฉาก Venetian ที่เปิดมารีโน Faliero นี้ (1835) ที่มี Barcarole สำหรับคนแจวเรือและนักร้องและแวร์​​ดีรวม Barcarole ในอู ballo ใน Maschera (เช่นริชาร์ดบรรยากาศ "Di 'เฉิงตู SE Fidele อิลลินอยส์ flutto m'aspetta" ในการทำผม). [3] ดั้งเดิม Barcarole เนเปิลส์ "Santa Lucia" ถูกตีพิมพ์ใน 1849