The conventional historical view is

The conventional historical view is that the conquest of North Africa by the Islamic Umayyad Caliphate between AD 647–709 effectively ended Catholicism in Africa for several centuries.[8] The prevailing view is that the Church at that time lacked the backbone of a monastic tradition and was still suffering from the aftermath of heresies including the so-called Donatist heresy, and this contributed to the earlier obliteration of the Church in the present day Maghreb.[9] Some historians contrast this with the strong monastic tradition in Coptic Egypt, which is credited as a factor that allowed the Coptic Church to remain the majority faith in that country until around after the 14th century.

However, new scholarship has appeared that disputes this. There are reports that the Roman Catholic faith persisted in the region from Tripolitania (present-day western Libya) to present-day Morocco for several centuries after the completion of the Arab conquest by 700.[10] A Christian community is recorded in 1114 in Qal'a in central Algeria. There is also evidence of religious pilgrimages after 850 to tombs of Catholic saints outside the city of Carthage, and evidence of religious contacts with Christians of Arab Spain. In addition, calendar reforms adopted in Europe at this time were disseminated amongst the indigenous Christians of Tunis, which would have not been possible had there been an absence of contact with Rome.

Local Catholicism came under pressure when the Muslim regimes of the Almohads and Almoravids came into power, and the record shows demands made that the local Christians of Tunis convert to Islam. There are reports of Christian inhabitants and a bishop in the city of Kairouan around 1150 AD - a significant event, since this city was founded by Arab Muslims around 680 AD as their administrative center after their conquest. A letter in Catholic Church archives from the 14th century shows that there were still four bishoprics left in North Africa, admittedly a sharp decline from the over four hundred bishoprics in existence at the time of the Arab conquest.[11] Berber Christians continued to live in Tunis and Nefzaoua in the south of Tunisia up until the early 15th century, and in the first quarter of the 15th century we even read that the native Christians of Tunis, though much assimilated, extended their church, perhaps because the last Christians from all over the Maghreb had gathered there.[12]

By 1830, when the French came as colonial conquerors to Algeria and Tunis, local Catholicism had been extinguished. The growth of Catholicism in the region after the French conquest was built on European colonizers and settlers, and these immigrants and their descendants mostly left when the countries of the region became independent.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ดูประวัติศาสตร์ทั่วไปอยู่ที่การพิชิตแอฟริกาเหนือโดยอิสลามอุมัยยะฮ์ระหว่าง AD 647-709 อย่างจบคาทอลิกในแอฟริกาหลายศตวรรษ[8] ปัจจุบันมีคริสตจักรที่ขาดแกนหลักของประเพณีสงฆ์ และยังคงทุกข์ทรมานจากผลพวงของ heresies รวมทั้งคอกเรียกว่า Donatist และนี้ส่วนการ obliteration ก่อนหน้าของคริสตจักรในวันปัจจุบัน Maghreb[9] นักประวัติศาสตร์บางความคมชัดนี้กับประเพณีสงฆ์แข็งแรงในอียิปต์ ไอยคุปต์ซึ่งเครดิตเป็นตัวที่อนุญาตให้โบสถ์คอปติกยังคง ศรัทธาส่วนใหญ่ในประเทศจนกระทั่งรอบหลังที่ 14 ศตวรรษ

อย่างไรก็ตาม ทุนการศึกษาใหม่ได้ปรากฏที่มีข้อพิพาทนี้ มีรายงานว่า ความเชื่อของโรมันคาทอลิกที่มีอยู่ในภูมิภาคจาก Tripolitania (ลิเบียตะวันตกเหตุการณ์) สู่โมร็อกโกเหตุการณ์หลายศตวรรษหลังจากเสร็จสิ้นการพิชิตอาหรับโดย 700[10] คริสเตียนจะถูกบันทึกใน 1114 ใน Qal'a ในกลางแอลจีเรีย มีหลักฐานทางศาสนา pilgrimages หลังจาก 850 ไปสุสานของคาทอลิกนักบุญนอกเมืองคาร์เธจ และหลักฐานทางศาสนาติดต่อกับคริสเตียนสเปนอาหรับ ปฏิรูปปฏิทินที่นำมาใช้ในยุโรปในเวลานี้ได้เผยแพร่ท่ามกลางการชนคริสเตียนของตูนิเซีย ซึ่งจะไม่มีความสามารถมีได้ขาดการติดต่อกับโรม

คาทอลิกท้องถิ่นมาภายใต้ความดันเมื่อระบอบมุสลิม Almohads และ Almoravids มาเป็นพลังงาน และระเบียนแสดงความต้องทำที่คริสเตียนท้องถิ่นตูนิสแปลงอิสลาม มีรายงานคนคริสเตียนและบาทหลวงในเมือง Kairouan ประมาณ 1150 AD - เหตุการณ์สำคัญ เนื่องจากเมืองนี้ก่อตั้ง โดยมุสลิมอาหรับประมาณ 680 AD เป็นศูนย์การดูแลหลังจากชนะพวกเขา จดหมายในคริสตจักรคาทอลิกเก็บจากศตวรรษที่ 14 แสดงว่า มียังคง bishoprics สี่ซ้ายในแอฟริกาเหนือ เป็นที่ยอมรับปฏิเสธคมจากกว่าสี่ร้อย bishoprics ในการดำรงอยู่ในเวลาของการพิชิตอาหรับ[11] Berber คริสเตียนยังคงอาศัยอยู่ในตูนิสและ Nefzaoua ทางใต้ของตูนิเซียจนถึงศตวรรษ 15 ช่วง และในไตรมาสแรกของศตวรรษ 15 เราได้อ่านที่การเป็นคริสเตียนของตูนิเซีย แต่มาก assimilated ขยายคริสตจักร อาจ เพราะคริสเตียนสุดท้ายจากทั้งหมดกว่า Maghreb รวบรวมมี[12]

โดย 1830 เมื่อฝรั่งเศสมาเป็นพิชิตอาณานิคมแอลจีเรียและตูนิส คาทอลิกท้องถิ่นได้ถูกยกเลิก สร้างการเติบโตของคาทอลิกในภูมิภาคหลังจากการพิชิตฝรั่งเศส colonizers ยุโรปและตั้งถิ่นฐาน และอพยพเหล่านี้และลูกหลานของพวกเขาส่วนใหญ่ซ้ายเมื่อประเทศของภูมิภาคกลายเป็นอิสระ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มุมมองทางประวัติศาสตร์ทั่วไปก็คือชัยชนะของแอฟริกาเหนือโดยอิสลามเมยยาดหัวหน้าศาสนาอิสลามระหว่าง AD 647-709 ยุตินิกายโรมันคาทอลิกในทวีปแอฟริกาเป็นเวลาหลายศตวรรษ. [8] มุมมองที่เกิดขึ้นคือการที่คริสตจักรในเวลานั้นขาดกระดูกสันหลังของประเพณีสงฆ์ และยังคงทุกข์ทรมานจากผลพวงของนอกรีตรวมทั้งที่เรียกว่า Donatist บาปนี้และส่วนร่วมในการกำจัดก่อนหน้านี้ของคริสตจักรใน Maghreb วันปัจจุบัน. [9] นักประวัติศาสตร์บางคนความคมชัดนี้กับประเพณีสงฆ์ที่แข็งแกร่งในคอปติกของอียิปต์ซึ่ง เป็นคนน่าเชื่อถือเป็นปัจจัยที่ได้รับอนุญาตคริสตจักรคอปติกจะยังคงความเชื่อที่คนส่วนใหญ่ในประเทศที่จนรอบหลังศตวรรษที่ 14 อย่างไรก็ตาม, ทุนการศึกษาใหม่ได้ปรากฏว่าข้อพิพาทนี้ มีรายงานว่ามีความเชื่อโรมันคาทอลิกยืนกรานในภูมิภาคจาก Tripolitania (ปัจจุบันวันตะวันตกลิเบีย) ที่จะนำเสนอวันโมร็อกโกนานหลายร้อยปีหลังจากเสร็จสิ้นการพิชิตอาหรับโดย 700 [10] ชุมชนคริสเตียนถูกบันทึกไว้ใน 1,114 ใน Qal'a ในภาคกลางของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนแอลจีเรีย นอกจากนี้ยังมีหลักฐานของบุญทางศาสนาหลังจากที่ 850 หลุมฝังศพของนักบุญคาทอลิกนอกเมืองคาร์เธจและหลักฐานของการติดต่อทางศาสนากับคริสตชนของอาหรับสเปน นอกจากนี้การปฏิรูปปฏิทินนำมาใช้ในยุโรปในเวลานี้ได้รับการเผยแพร่ในหมู่ชาวคริสต์พื้นเมืองของตูนิสซึ่งจะยังไม่ได้รับเป็นไปได้ที่เคยมีการขาดการติดต่อกับกรุงโรมท้องถิ่นนิกายโรมันคาทอลิกมาภายใต้ความกดดันเมื่อระบอบการปกครองของชาวมุสลิม Almohads และ Almoravids มาเข้าสู่อำนาจและการบันทึกแสดงให้เห็นถึงความต้องการทำที่คริสตชนในท้องถิ่นของตูนิสเปลี่ยนศาสนาอิสลาม มีรายงานของชาวคริสเตียนและบิชอปในเมือง Kairouan รอบ 1150 AD เป็น - เป็นเหตุการณ์ที่มีนัยสำคัญเนื่องจากเมืองนี้ก่อตั้งขึ้นโดยชาวมุสลิมอาหรับรอบ 680 AD เป็นศูนย์กลางการบริหารของพวกเขาหลังจากชัยชนะของพวกเขา ตัวอักษรที่อยู่ในคริสตจักรคาทอลิกเก็บจากศตวรรษที่ 14 แสดงให้เห็นว่ายังมีเวลาอีกสี่อธิการเหลืออยู่ในแอฟริกาเหนือที่ยอมรับลดลงคมชัดจากกว่าสี่ร้อยอธิการในการดำรงอยู่ในช่วงเวลาของการพิชิตอาหรับ. [11] เบคริสตชนยังคงอยู่ ในตูนิสและ Nefzaoua ในภาคใต้ของตูนิเซียจนถึงต้นศตวรรษที่ 15 และในช่วงไตรมาสแรกของศตวรรษที่ 15 ที่เราได้อ่านว่าคริสตชนเป็นชนพื้นเมืองของตูนิสแม้ว่าจะหลอมรวมมากขยายคริสตจักรของพวกเขาอาจจะเป็นเพราะคริสตชนที่ผ่านมาจากทั้งหมด กว่า Maghreb ได้รวบรวมมี. [12] 1830 โดยเมื่อฝรั่งเศสมาเป็นผู้พิชิตอาณานิคมแอลจีเรียและตูนิสนิกายโรมันคาทอลิกในท้องถิ่นได้รับการดับ การเจริญเติบโตของนิกายโรมันคาทอลิกในภูมิภาคหลังจากที่ฝรั่งเศสพิชิตถูกสร้างขึ้นในอาณานิคมยุโรปและตั้งถิ่นฐานและผู้อพยพเหล่านี้และลูกหลานของพวกที่เหลือส่วนใหญ่เมื่อประเทศในภูมิภาคกลายเป็นอิสระ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มุมมองทางประวัติศาสตร์ปกติคือการพิชิตแอฟริกาเหนือโดยอิสลามราชวงศ์อุมัยยะห์ระหว่างค.ศ. 647 ) คุณได้อย่างมีประสิทธิภาพสิ้นสุดศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกในแอฟริกาหลายศตวรรษ [ 8 ] แลกเปลี่ยนมุมมองที่โบสถ์ในเวลานั้นขาดแกนหลักของประเพณีสงฆ์และยังคงทุกข์ทรมานจากผลพวงของบาป donatist โกรธกันรวมทั้งที่เรียกว่า ,และนี้ทำให้ก่อนหน้านี้ลบของโบสถ์ใน Maghreb ปัจจุบัน [ 9 ] นักประวัติศาสตร์บางคนตรงกันข้ามกับประเพณีสงฆ์ที่แข็งแกร่งในคอปติกในอียิปต์ ซึ่งเป็นเครดิตเป็นปัจจัยที่ทำให้โบสถ์คอปติกยังคงส่วนใหญ่ศรัทธาในประเทศจนรอบหลังศตวรรษที่ 14 .

แต่ทุนใหม่ ปรากฎว่า ข้อพิพาทนี้มีรายงานว่า ความเชื่อของนิกายโรมันคาทอลิก persisted ในภูมิภาคจากนิวแคลิโดเนีย ( ปัจจุบันตะวันตกลิเบีย ) - โมร็อกโกสำหรับหลายศตวรรษหลังจากการพิชิตอาหรับโดย 700 [ 10 ] เป็นชุมชนคริสเตียนจะถูกบันทึกในรายการใน qal'a กลางในแอลจีเรียนอกจากนี้ยังมีหลักฐานจากแสวงบุญศาสนาหลัง 850 สุสานนักบุญคาทอลิกนอกเมืองคาร์เธจ และหลักฐานของการติดต่อทางศาสนากับคริสเตียนสเปนอาหรับ นอกจากนี้ การปฏิรูปปฏิทินใช้ในยุโรปในครั้งนี้มีการเผยแพร่ในหมู่คริสเตียนพื้นเมืองของอินเดีย ซึ่งจะไม่ได้รับเป็นไปได้มีการขาดการติดต่อกับโรม .

ท้องถิ่นนิกายโรมันคาทอลิกมาภายใต้ความกดดันเมื่อมุสลิมและระบอบการปกครองของ almohads ลโมราริดเข้ามามีอำนาจ และบันทึกแสดงความต้องการให้คริสเตียนท้องถิ่นของอินเดียแปลงเป็นศาสนาอิสลาม มีรายงานของชาวคริสเตียนและบิชอปในเมือง Kairouan ประมาณ 1150 AD - เหตุการณ์สำคัญเนื่องจากเมืองนี้ถูกก่อตั้งขึ้นโดยชาวอาหรับมุสลิมประมาณ 680 AD เป็นศูนย์กลางการบริหารของพวกเขาหลังจากชัยชนะของพวกเขา จดหมายในโบสถ์คาทอลิกคลังจากศตวรรษที่ 14 แสดงให้เห็นว่ายังคงมี 4 bishoprics ซ้ายในแอฟริกาเหนือ , กันคมลดลงจากกว่าสี่แสน bishoprics มีอยู่ในช่วงเวลาของการพิชิตของอาหรับ[ 11 ] เบอร์ชาวคริสต์ที่อยู่ใน Tunis และ nefzaoua ทางใต้ของตูนิเซีย จนถึงศตวรรษที่ 15 ก่อน และในไตรมาสแรกของศตวรรษที่ 15 เรายังอ่านที่คริสเตียนพื้นเมืองของอินเดีย แม้ว่ามาก ปรับตัวขยายคริสตจักรของพวกเขา บางทีอาจเป็นเพราะคริสเตียนสุดท้ายจากทั่ว Maghreb รวมตัวกันตรงนั้น [ 12 ]

โดย 1830 ,เมื่อฝรั่งเศสมาเป็นอาณานิคมผู้พิชิตไปยังแอลจีเรีย และตูนิส ท้องถิ่นนิกายโรมันคาทอลิกถูกดับลง การเจริญเติบโตของคริสตจักรคาทอลิกในภูมิภาคหลังจากชัยชนะของฝรั่งเศส ถูกสร้างขึ้นในยุโรปและตั้งถิ่นฐาน colonizers และผู้อพยพและลูกหลานของพวกเขาเหล่านี้ส่วนใหญ่แล้วเมื่อประเทศในภูมิภาคเป็นอิสระ