Buddhism began almost 2,500 years a

Buddhism began almost 2,500 years ago. The foundation of Buddhism rests on the life of one teacher; an Indian prince named Siddhartha Gotama. Prince Siddhartha grew up in small kingdom in northeast India, an area which now rests in Nepal. His father, King Sudhodana, ruled over the Shakya people. Although the King hoped his son would carry on his legacy, the prince had a very different calling; one which made him one of history's most famous and influential figures.
In order to understand the principals of Buddhism, one must begin with the life of its founder. The deeds and words of Lord Buddha are the source and inspiration behind this popular faith. As you read the story of Buddha's enlightenment given below and on the following pages, be sure to locate all place names on the map titled Places in the Life of Buddha.
Prince Siddhartha was born around 563 BCE, son of King Sudhodana and Queen Maya. Even before the birth, the queen had premonitions of great happenings. Legend tells that in her dreams a radiant white elephant descended from the sky. As the elephant descended, its six large tusks pierced the queen's womb, and she was filled with light.
That morning, the king and queen sought the counsel of the wise, for this was no ordinary dream. The fortunetellers explained that the queen would give birth to a son, and he would be a great leader. The couple was overjoyed at hearing this. King Sudhodana was thrilled, for now he would have a successor.
About ten months later, on the full moon night, in the Indian month of Vaisakha (May/June), Queen Maya was on her way to her father's house in the town of Lumbini. Suddenly, she halted her escorts, descended from her carriage, and entered a lush, beautiful garden. There she gave birth to a son. Legends tell of the sacred silence which anointed the garden that night and of a peace which flowed throughout the land.
The royal couple decided to name the baby Siddhartha, which means "the one who brings all good." News of the prince's birth spread, and there was much celebration. Many visitors came to pay tribute to Siddhartha. One of these visitors was the holy sage, Asita. Asita told the parents that the prince would be either a great king or a great saint. Then something strange happened. When Asita's eyes met the infant's, the sage began to weep. This worried the king and queen, but Asita explained that these were bittersweet tears he shed for himself, for he saw that this indeed was a special child, one who could lead others to peace. Now the holy man wept because, after a lifetime of searching, he would not live to hear Siddhartha's teachings.
Both the king and queen were happy, but Sudhodana wanted to be certain that his son became a great emperor, not a saint. Therefore, he set out to give Siddhartha all he could desire.
But the couple's joy was quickly ended when Queen Maya shortly became seriously ill. Within seven days of giving birth, she lay on her bed dying. She asked her sister, Prajapati, to mother her son. Prajapati consented. Soon afterwards, the queen passed away.
Prajapati raised Siddhartha as though he were her own son, and the prince lived a carefree childhood within the palace walls. King Sudhodana made certain that the boy received the finest education, for Asita's prophecy remained with him. The prince learned quickly. In fact, legend has it that after only a few lessons he had no need of teachers�he had learned all they could teach him.
As Siddhartha grew, his intelligence was matched with a compassionate gentleness. Unlike his peers, he spent a great deal of time alone, wandering the palace gardens. He did not participate in the common games of boys but sought the company of animals and nature.
It was on one of these garden days that the prince came upon a wounded white swan, an arrow still piercing its wing. He removed the arrow and comforted the bird, tending to its wounds. Shortly thereafter, Devadatta, Siddhartha's cousin, came running. Adorned with bow and arrow, Devadatta demanded the swan he had hunted. But the Prince refused. The boys argued until they agreed to settle their dispute in the palace's court.

When Devadatta came before the judges, he claimed that because he shot the bird, it should belong to him. When Siddhartha spoke, he said that he had saved the swan's life, and therefore it belonged to him. The judges sided with the prince, agreeing that the bird's savior has a greater right.
Years went by, and as the prince became a young man he continued in his gentle, quiet ways. This disturbed his father, who wanted his son more involved in worldly matters. But the King's worries were allayed when Siddhartha met Princess Yasodhara, daughter of King Suprabuddha. The young couple wanted to be married, but the neighboring king needed proof of Siddhartha's bravery and skills. Only then would he give his daughter in marriage. Although he had little experience in warrior games, the prince gladly agreed to take part in a contest against other suitors. Now even Siddhartha's father was worried. How could the prince compete against the other young men who had spent years in training?
But the prince surprised everyone with his abilities. He began by winning the archery match, defeating his cousin, Devadatta. Next, he won the swordsmanship contest when, in one lightning quick stroke, he slashed through a tree�a tree with two trunks! However, though the prince was powerful, it was his gentleness which won him the final contest.
Each of the suitors was given an opportunity to mount a wild horse. One by one they were thrown by the wild, kicking beast. In fact, the horse was so ferocious that the judges were about to stop. But when Siddhartha approached the horse, stroking it softly and speaking kind words, the horse mellowed. The prince mounted the horse, and the contest was over. Prince Siddhartha and Princess Yasodhara were wed.
Although King Sudhodana was happy, he remained worried that his son may yet become a saint. SO, he built the newlyweds two enormous, heavenly palaces�one for winter and one for summer. These dwellings were surrounded by walls. Only beautiful servants, accomplished musicians, and the finest foods were allowed in the lush, natural settings. In this way, the king hoped Siddhartha would never be disturbed or seek to go outside the palace, and for years the prince and princess lived undisturbed within the palace walls. In time, they gave birth to a son, Rahula.
Now, although Siddhartha had all the luxuries in the world, he had yet to do one thing: venture outside the palace grounds. From servants he heard tales of other lands and wonders of different peoples, languages, and landscapes. A stirring began inside him. Shortly after, he asked his father's permission to visit the capital city of his kingdom. The king consented, but he ordered his subjects to hide away anyone who was ill or old and to decorate their houses in festive colors, for Sudhodana did not want any sights to trouble his son.
So, aboard his chariot the Prince entered the city of Kapilavastu. The streets, lined with onlookers, were filled with gaiety and celebration. The cheerful citizens, all of them healthy and young, showered the prince with praise. For a moment, Siddhartha was pleased, thinking that this city was like his.
Amidst the crowd stood an elderly man, saddened and bent with age. In all his years, the Prince had never seen such a sight. In fact, he did not even know that people grew old. This knowledge stunned him, and when he returned to the palace, he sat alone in deep contemplation.
In time, the Prince journeyed again into the city, and again the streets were lined with happy faces. However, among the citizens was a sick man, coughing and pale. In all his palace years, sickness was unknown to Siddhartha. Now, he learned of disease. He learned that anyone can fall ill at anytime. This news saddened him.
But the prince's third trip to the city affected him most deeply. Riding along in his chariot, he saw a group of mourners carrying a coffin. Inside the coffin, he saw a dead man wrapped in white. Now he learned of death and the rites of cremation. He was overwhelmed with the thought that even his beloved wife and son would someday die.
Siddhartha became very depressed and spent his time alone. His father tried to cheer him, but to no avail. The prince wondered how people could live happily knowing that old age, sickness, and death awaited them. His gloom deepened, until one day he rode out again on his chariot. This time, he traveled to the countryside. There he saw a saint meditating under a tree. He learned that this hermit had exchanged all worldly pleasures to seek for truth. This man had also seen the suffering in the world and sought to go beyond it to enlightenment. Prince Siddhartha was deeply moved by the sight. He returned to the palace, sure of his calling.
Siddhartha's mind was made up: he would leave his life of luxury and search for truth. Knowing he would not receive consent, that very night as everyone lay sleeping, he bid a silent farewell to his wife and son. He mounted his horse and set out for the forest in the far reaches of the land where the holy men gather. When he arrived, he cut his long hair and donned the robe of an ascetic, a man of solitude searching for wisdom. Now, at the age of twenty-nine, his journey had begun.
Prince Siddhartha spent the next six years in the forest. He studied with the most famous sages, but still he did not find an end to suffering. He joined a group of men who believed enlightenment could be found by denying the body nourishment and sleep, thereby mastering pain. For years the prince ate and slept very little. He grew as thin as a skeleton, and though the rain and sun beat down on him, he did not waver from his practices.
Finally, he realized that he was getting nowhere. Though he had neglected his bodily needs, he had not found an end to suffering. Thus, when a young woman came to him of

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ศาสนาพุทธเริ่มเกือบ 2500 ปีที่ผ่านมา รากฐานของศาสนาพุทธอยู่ในชีวิตของครูหนึ่ง เจ้าชายที่ชื่อสิทธัตถะ Gotama เจ้าชายสิทธัตถะเติบโตขึ้นในราชอาณาจักรเล็ก ๆ ในพื้นที่ซึ่งขณะนี้ อยู่ในเนปาล อินเดียตะวันออกเฉียงเหนือ บิดาของเขา พระ Sudhodana ปกครองเหนือคน Shakya เจ้าชายมีโทรศัพท์ที่แตกต่างกันมาก แม้ว่าพระมหากษัตริย์หวังว่า บุตรจะดำเนินการของท่าน หนึ่งที่ทำให้เขาหนึ่งตัวเลขที่มีชื่อเสียง และมีอิทธิพลมากที่สุดของประวัติศาสตร์ความเข้าใจในหลักของพระพุทธศาสนา หนึ่งต้องเริ่มต้น ด้วยชีวิตของผู้ก่อตั้ง การกระทำและคำพูดของพระพุทธเจ้ามีแหล่งที่มาและแรงบันดาลใจหลังนี้ศรัทธานิยม เมื่อคุณอ่านเรื่องราวของการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้าด้านล่างและหน้าต่อไปนี้ ให้แน่ใจว่าค้นหาชื่อสถานที่ทั้งหมดบนแผนที่ชื่อสถานที่ในชีวิตของพระพุทธเจ้าเจ้าชายสิทธัตถะเกิดบุตร Sudhodana คิงและควีนมายา คริสตศักราชประมาณ 563 แม้ก่อนเกิด ราชินีมี premonitions สถานดี ตำนานบอกว่า ในความฝันของเธอ สดใสสารสืบเชื้อสายจากท้องฟ้า เป็นช้างสืบเชื้อสาย งาใหญ่ของหก pierced พระครรภ์ และเธอก็เต็มไป ด้วยแสงให้เช้า คิง และควีนขอคำแนะนำของ wise นี้เป็นฝันไม่ธรรมดา อยู่ที่อธิบายว่า ราชินีจะให้กำเนิดแก่ลูก และเขาจะเป็นผู้นำ คู่เป็นปลื้มที่ได้ยินนี้ Sudhodana คิงได้ตื่นเต้น สำหรับตอนนี้ คงจะมีการสืบประมาณสิบเดือนต่อมา ในคืนพระจันทร์เต็มดวง ในอินเดียเดือน Vaisakha (อาจ / มิถุนายน), ราชินีมายาเธอไปบ้านของพ่อของเธอในเมืองลัมบินีได้ ทันใดนั้น เธอหยุดเธอคุ้มกัน สืบเชื้อสายจากตู้ของเธอ และป้อนสวนเขียวชอุ่ม สวยงาม มีเธอให้กำเนิดลูก ตำนานบอกเงียบศักดิ์สิทธิ์ที่เจิมสวนคืน และ ความสงบสุขที่เกิดขึ้นทั่วแผ่นดินคู่รอยัลตัดสินใจชื่อเด็กสิทธัตถะ ซึ่งหมายความว่า "คนจะดี" ข่าวของเจ้าชายเกิดแพร่กระจาย และมีการเฉลิมฉลองมาก นักท่องเที่ยวมาส่งส่วยให้สิทธัตถะ หนึ่งของเหล่านี้นักปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ Asita ได้ Asita บอกมารดาว่า เจ้าชายจะเป็นมหาราชาหรือนักบุญดี แล้ว สิ่งที่แปลกที่เกิดขึ้น เมื่อตาของ Asita พบของเด็กทารก ปราชญ์การเริ่มร้อง ห่วงในหลวงและราชินี แต่ Asita อธิบายว่า มีน้ำตา bittersweet เขาหลั่งในตัวเอง การเลื่อยเขาที่ว่า นี้แท้จริงคือเด็กพิเศษ หนึ่งที่อาจนำผู้อื่นไปสู่สันติภาพ ตอนนี้ พี่เท่งร้องไห้เนื่องจาก หลังจากชีวิตการค้นหา เขาจะไม่อยู่จะได้ยินคำสอนของสิทธัตถะทั้งกษัตริย์และราชินีมีความสุข แต่อยากให้แน่ใจว่า ลูกชายของเขากลายเป็น จักรพรรดิมาก ไม่เซนต์ Sudhodana ดังนั้น เขากำหนดให้สิทธัตถะทั้งหมดเขาต้องการแต่ความสุขของทั้งคู่อย่างรวดเร็วสิ้นสุดลงเมื่อพระราชินีมายาในไม่ช้ากลายเป็นป่วยอย่างจริงจัง ภายในเจ็ดวันของการให้กำเนิด เธอนอนบนเตียงของเธอตาย เธอถามน้อง Prajapati กับย่าลูกชายของเธอ Prajapati ยินยอม มิช้ามินาน ราชินีสวรรคตPrajapati ยกสิทธัตถะว่าเขาถูกลูกชายของเธอเอง และเจ้าชายอาศัยเด็กทุกภายในกำแพงวัง Sudhodana คิงได้แน่นอนว่า เด็กได้รับการศึกษาดีที่สุด สำหรับคำพยากรณ์ของ Asita ยังคงอยู่กับเขา เจ้าชายได้เรียนรู้อย่างรวดเร็ว ในความเป็นจริง มีเรื่องว่า หลังจากเพียงไม่กี่บทเขาไม่จำเป็นต้องครู เขาได้เรียนรู้ทั้งหมดที่พวกเขาสามารถสอนเขาเป็นสิทธัตถะเติบโต ปัญญาของเขาถูกจับคู่กับมนต์เสนห์อย่างทันท่วงที ซึ่งแตกต่างจากเพื่อนของเขา เขาใช้เวลามากเวลาอยู่คนเดียว หลงสวนวัง เขาไม่ได้มีส่วนร่วมในเกมทั่วไปของเด็กผู้ชาย แต่ค้นหาบริษัทของสัตว์และธรรมชาติมันเป็นของสวนวันนี้เจ้ามาตามได้รับบาดเจ็บไวท์สวอน ยังคงลูกศรการเจาะของปีก เขาเอาลูก และ comforted นก แนวการเป็นแผล ในไม่ช้าหลังจากนั้น พระเทวทัต ลูกพี่ลูกน้องของสิทธัตถะ มาทำงาน ประดับ ด้วยธนู พระเทวทัตแค่หงส์เขาได้ล่าสัตว์หรือค้า แต่เจ้าชายปฏิเสธ เด็กผู้ชายโต้เถียงจนกว่าพวกเขาตกลงที่จะชำระข้อโต้แย้งของพวกเขาในศาลของพาเลซเมื่อพระเทวทัตมาก่อนผู้พิพากษา เขาอ้างว่า เพราะเขายิงนก มันควรเป็นของเขา เมื่อสิทธัตถะพูด เขากล่าวว่า เขาได้บันทึกชีวิตของหงส์ และดังนั้น มันอยู่กับเขา ผู้พิพากษาหน้ากับเจ้าชาย เห็นว่า นกรอดมีสิทธิ์มากกว่าปีไปด้วย แล้วเป็นเจ้าชายกลายเป็น หนุ่ม เขาต่อเขาด้วยวิธีที่นุ่มนวล เงียบสงบ นี้รบกวนพ่อ ที่ต้องการบุตรมากเกี่ยวข้องกับเรื่องทาง แต่ความกังวลของพระราชาถูก allayed เมื่อสิทธัตถะได้พบเจ้าหญิง Yasodhara ลูกสาวของกษัตริย์ Suprabuddha คู่หนุ่มสาวที่อยากจะแต่งงาน แต่พระใกล้เคียงต้องพิสูจน์ความกล้าหาญและทักษะของสิทธัตถะ หลังจากนั้น เขาจะให้ลูกสาวของเขาในงานแต่งงาน ถึงแม้ว่าเขามีประสบการณ์น้อยในเกมส์นักรบ เจ้าชายยินดีตกลงการมีส่วนร่วมในการแข่งขันกับ suitors อื่น ๆ ตอนนี้ พ่อของสิทธัตถะแม้ถูกห่วง วิธีเจ้าชายสามารถแข่งขันกับอื่น ๆ คนที่ได้ใช้เวลาในการฝึกอบรมปีแต่เจ้าชายประหลาดใจทุกคน ด้วยความสามารถของเขา เขาเริ่มต้น ด้วยการชนะการแข่งขันยิงธนู ก. พระเทวทัตเอาชนะ ถัดไป เขาได้รับรางวัลการประกวด swordsmanship เมื่อ ในจังหวะรวดเร็วฟ้าผ่าหนึ่ง เขาเฉือนผ่านต้นไม้ต้นไม้ มีกางเกงสอง อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเจ้าชายมีประสิทธิภาพ มันเป็นมนต์เสนห์ของเขาที่ชนะการประกวดสุดท้ายเขาของ suitors ที่ได้รับโอกาสเขาม้าป่า หนึ่งกระเด็น โดยสัตว์ป่า เตะ ในความเป็นจริง ม้าถูกชายฉกรรจ์เพื่อว่า ผู้พิพากษามีการ หยุด แต่ เมื่อสิทธัตถะประดับม้า ตบเบา ๆ และพูดถ้อยคำ ม้าหมัก เจ้าชายม้าที่ติดตั้ง และการประกวดได้ เจ้าชายสิทธัตถะและเจ้าหญิง Yasodhara ถูกพุธแม้ว่าพระ Sudhodana มีความสุข เขายังคงกังวลว่า บุตรอาจยังกลายเป็น นักบุญ ดังนั้น เขาสร้างคู่บ่าวสาวสองขนาดใหญ่ สวรรค์พระราชวังหนึ่งในหนึ่งฤดูร้อนและหนาว บริเวณเหล่านี้ถูกล้อมรอบ ด้วยกำแพง เฉพาะข้าราชการสวย ดนตรีสำเร็จ และอาหารดีที่สุดได้รับอนุญาตในการตั้งค่าที่เขียวชอุ่ม ธรรมชาติ ด้วยวิธีนี้ พระมหากษัตริย์หวังว่า สิทธัตถะไม่เคยจะหนวก หรือแสวงหาไปอยู่นอกวัง และปี เจ้าชายและเจ้าหญิงอาศัยอยู่อย่างมากภายในกำแพงพระราชวัง ในเวลา พวกเขาให้กำเนิดแก่บุตร Rahulaขณะนี้ แม้ว่าสิทธัตถะมีความหรูหราทั้งหมดในโลก เขายังต้องทำสิ่งหนึ่ง: อยูนอกพระราชวัง จากข้าราชการ เขาได้ยินมาของดินแดนอื่น ๆ และความมหัศจรรย์ของคนอื่น ภาษา และภูมิประเทศ กวนการเริ่มภายในเขา หลังจาก เขาขออนุญาตพ่อไปเมืองหลวงของราชอาณาจักร พระยินยอม แต่เขาสั่งวิชาของเขาซ่อนเก็บใครป่วย หรือเก่า และ การตกแต่งบ้านของพวกเขาในสีรื่นเริง สำหรับ Sudhodana ไม่ต้องใด ๆ แหล่งกวนบุตรดังนั้น บนเรือราชรถของพระองค์ เจ้าชายป้อนเมือง Kapilavastu ถนน เต็มไป ด้วย onlookers เต็มไป ด้วยเบิกบานใจและฉลองกัน ประชาชนชื่นบาน ทั้งหมดของพวกเขามีสุขภาพดี และ หนุ่ม นี้เจ้าชาย ด้วยสรรเสริญ ช่วง สิทธัตถะถูกใจ คิดว่า เมืองนี้เป็นเหมือนเขาท่ามกลางฝูงชนที่ยืนคนสูงอายุ โศกเสียใจอีกแล้ว และเงี้ยวอายุ ในปีของเขาทั้งหมด เจ้าชายไม่เคยเห็นภาพดังกล่าว ในความเป็นจริง เขาไม่ได้รู้ว่า คนโตอายุ ความรู้นี้ตะลึงเขา และเมื่อเขากลับไปในวัง เขานั่งอยู่คนเดียวในสื่อลึกในเวลา เจ้าชายอาจารย์อีกในเมือง และอีก ถนนเต็มไป ด้วยใบหน้ามีความสุข อย่างไรก็ตาม ในหมู่ประชาชนได้ป่วยชาย ไอ และจาง โรคไม่รู้จักไปสิทธัตถะในทั้งหมดของเขาพาเลซปี ตอนนี้ เขาเรียนรู้โรค เขาได้เรียนรู้ว่า ทุกคนสามารถล้มป่วยที่ตลอดเวลา ข่าวนี้โศกเสียใจอีกแล้วเขาแต่เที่ยวที่สามของเจ้าเมืองได้รับผลกระทบเขาลึกมากที่สุด ขี่ตามในรถรบของเขา เขาเห็นกลุ่ม mourners แบกหีบศพเป็น ภายในโลงต่อตาย เขาเห็นคนตายห่อสีขาว ตอนนี้ เขาเรียนรู้ชีวิตและพิธีกรรมของการเผาศพ กำลังจม ด้วยคิดว่าแม้เขารักภรรยาและลูกชายจะวันตายSiddhartha became very depressed and spent his time alone. His father tried to cheer him, but to no avail. The prince wondered how people could live happily knowing that old age, sickness, and death awaited them. His gloom deepened, until one day he rode out again on his chariot. This time, he traveled to the countryside. There he saw a saint meditating under a tree. He learned that this hermit had exchanged all worldly pleasures to seek for truth. This man had also seen the suffering in the world and sought to go beyond it to enlightenment. Prince Siddhartha was deeply moved by the sight. He returned to the palace, sure of his calling.Siddhartha's mind was made up: he would leave his life of luxury and search for truth. Knowing he would not receive consent, that very night as everyone lay sleeping, he bid a silent farewell to his wife and son. He mounted his horse and set out for the forest in the far reaches of the land where the holy men gather. When he arrived, he cut his long hair and donned the robe of an ascetic, a man of solitude searching for wisdom. Now, at the age of twenty-nine, his journey had begun.Prince Siddhartha spent the next six years in the forest. He studied with the most famous sages, but still he did not find an end to suffering. He joined a group of men who believed enlightenment could be found by denying the body nourishment and sleep, thereby mastering pain. For years the prince ate and slept very little. He grew as thin as a skeleton, and though the rain and sun beat down on him, he did not waver from his practices.Finally, he realized that he was getting nowhere. Though he had neglected his bodily needs, he had not found an end to suffering. Thus, when a young woman came to him of

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

พุทธศาสนาเริ่มเกือบ 2,500 ปีที่ผ่านมา รากฐานของพระพุทธศาสนาที่วางอยู่บนชีวิตของครูคนหนึ่งนั้น เจ้าชายอินเดียชื่อ Siddhartha พระพุทธเจ้า เจ้าชาย Siddhartha เติบโตขึ้นมาในราชอาณาจักรเล็ก ๆ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียในพื้นที่ซึ่งขณะนี้อยู่ในเนปาล พ่อของเขากษัตริย์ Sudhodana ปกครองคน Shakya แม้ว่าพระมหากษัตริย์หวังว่าลูกชายของเขาจะดำเนินการเกี่ยวกับมรดกของเขาเจ้าชายมีการโทรที่แตกต่างกันมาก อย่างใดอย่างหนึ่งซึ่งทำให้เขาเป็นหนึ่งในประวัติศาสตร์ของตัวเลขที่มีชื่อเสียงที่สุดและมีอิทธิพล.
เพื่อให้เข้าใจถึงหลักการของพระพุทธศาสนาอย่างใดอย่างหนึ่งจะต้องเริ่มต้นกับชีวิตของผู้ก่อตั้ง การกระทำและคำพูดของพระพุทธเจ้าเป็นแหล่งที่มาและแรงบันดาลใจที่อยู่เบื้องหลังความเชื่อนี้เป็นที่นิยม ในขณะที่คุณอ่านเรื่องราวแห่งการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้าที่ให้ไว้ด้านล่างและในหน้าถัดไปให้แน่ใจว่าจะหาทั้งหมดชื่อสถานที่บนแผนที่ชื่อสถานที่ในชีวิตของพระพุทธเจ้า.
เจ้าชาย Siddhartha เกิดรอบ 563 คริสตศักราชบุตรแห่งกษัตริย์ Sudhodana และสมเด็จพระราชินีมายา แม้กระทั่งก่อนเกิดพระราชินีมีลางสังหรณ์ที่ดีของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ตำนานบอกว่าในความฝันของเธอช้างขาวเนียนกระจ่างใสลงมาจากฟากฟ้า ขณะที่ช้างลงมาหกงาขนาดใหญ่เจาะครรภ์ของพระราชินีและเธอก็เต็มไปด้วยแสง.
เช้าวันนั้นพระมหากษัตริย์และพระราชินีขอคำปรึกษาของคนฉลาดสำหรับเรื่องนี้ก็ไม่ได้ฝันสามัญ โหรอธิบายว่าพระราชินีจะให้กำเนิดบุตรชายและเขาจะเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่ ทั้งคู่ได้รับความสุขที่ได้ยินเรื่องนี้ คิง Sudhodana ตื่นเต้นสำหรับตอนนี้เขาจะมีทายาท.
ประมาณสิบเดือนต่อมาในคืนพระจันทร์เต็มดวงในเดือนที่อินเดีย Vaisakha (พฤษภาคม / มิถุนายน) สมเด็จพระราชินีมายาเป็นในทางของเธอไปที่บ้านของพ่อของเธอในเมือง ลุมพินี ทันใดนั้นเธอหยุดคุ้มกันเธอสืบเชื้อสายมาจากสายการบินของเธอและเข้าเขียวชอุ่มสวนสวย ที่นั่นเธอได้ให้กำเนิดลูกชายคนหนึ่ง ตำนานบอกของความเงียบที่ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเจิมตั้งสวนในคืนนั้นและสันติภาพซึ่งไหลตลอดทั้งแผ่นดิน.
คู่พระราชตัดสินใจที่จะตั้งชื่อทารกพระพุทธเจ้าซึ่งหมายความว่า "ใครนำที่ดีทั้งหมด." ข่าวของการแพร่กระจายเกิดของเจ้าชายและมีการเฉลิมฉลองมาก นักท่องเที่ยวหลายคนที่เข้ามาต้องจ่ายส่วยให้พระพุทธเจ้า หนึ่งในผู้เข้าชมเหล่านี้เป็นปัญญาชนศักดิ์สิทธิ์สุ สุบอกพ่อแม่ที่เจ้าชายจะเป็นได้ทั้งพระมหากษัตริย์หรือนักบุญ แล้วสิ่งที่แปลกที่เกิดขึ้น เมื่อตาสุได้พบทารก, Sage เริ่มที่จะร้องไห้ นี้กังวลกษัตริย์และพระราชินี แต่สุอธิบายว่าเหล่านี้เป็นไม้เลื้อยเขาน้ำตาหลั่งน้ำตาให้กับตัวเองเพราะเขาเห็นว่าเรื่องนี้จริง ๆ เป็นเด็กพิเศษคนหนึ่งที่อาจนำไปสู่ความสงบสุขให้คนอื่น ตอนนี้มุนิร้องไห้เพราะหลังจากที่อายุการใช้งานของการค้นหาที่เขาจะไม่อยู่ที่จะได้ยินคำสอนของพระพุทธเจ้าของ.
ทั้งกษัตริย์และราชินีมีความสุข แต่ Sudhodana ต้องการเพื่อให้แน่ใจว่าลูกชายของเขากลายเป็นจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่ไม่ได้เป็นนักบุญ ดังนั้นเขาออกไปให้พระพุทธเจ้าทุกอย่างที่เขาต้องการได้.
แต่ความสุขของทั้งคู่ก็จบลงอย่างรวดเร็วเมื่อสมเด็จพระราชินีมายาไม่นานก็ป่วยหนัก ภายในเจ็ดวันนับจากวันที่ให้กำเนิดเธอนอนอยู่บนเตียงของเธอที่กำลังจะตาย เธอถามน้องสาวของเธอ Prajapati เพื่อแม่ของลูกชายของเธอ Prajapati ยินยอม หลังจากนั้นไม่นานราชินีล่วงลับไปแล้ว.
Prajapati ยก Siddhartha ราวกับว่าเขาเป็นลูกชายของตัวเองของเธอและเจ้าชายอาศัยอยู่ในวัยเด็กไม่ห่วงภายในกำแพงพระราชวัง คิง Sudhodana ทำบางอย่างที่เด็กได้รับการศึกษาที่ดีที่สุดสำหรับการพยากรณ์สุยังคงอยู่กับเขา เจ้าชายได้เรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว ในความเป็นจริงตำนานเล่าว่าหลังจากนั้นเพียงไม่กี่บทเรียนที่เขามีความต้องการของ teachershe ไม่ได้เรียนรู้สิ่งที่พวกเขาจะสอนให้เขา.
ในฐานะที่เป็นพระพุทธเจ้าขึ้นหน่วยสืบราชการลับของเขาถูกจับคู่กับความอ่อนโยนความเห็นอกเห็นใจ ซึ่งแตกต่างจากเพื่อนร่วมงานของเขาเขาใช้เวลามากเวลาอยู่คนเดียว, หลงสวนพระราชวัง เขาไม่ได้มีส่วนร่วมในเกมที่พบบ่อยของเด็กผู้ชาย แต่ขอ บริษัท ของสัตว์และธรรมชาติ.
มันเป็นหนึ่งในจำนวนนี้วันที่สวนเจ้าชายมาเมื่อหงส์ขาวที่ได้รับบาดเจ็บ, ลูกศรยังคงเจาะปีก เขาถอดลูกศรและสบายใจนกพุ่งไปที่บาดแผล หลังจากนั้นไม่นาน Devadatta ญาติของพระพุทธเจ้ามาทำงาน ประดับด้วยคันธนูและลูกศร Devadatta เรียกร้องหงส์เขาเคยล่า แต่เจ้าชายปฏิเสธ เด็กชายที่ถกเถียงกันอยู่จนกว่าพวกเขาตกลงที่จะยุติข้อพิพาทของพวกเขาในศาลของวัง. เมื่อ Devadatta มาก่อนที่ผู้พิพากษาที่เขาอ้างว่าเป็นเพราะเขายิงนกที่มันควรจะเป็นของเขา เมื่อพระพุทธเจ้าพูดเขาบอกว่าเขาได้ช่วยชีวิตของหงส์และดังนั้นจึงเป็นของเขา ผู้พิพากษาเข้าข้างเจ้าชายยอมรับว่าผู้ช่วยให้รอดของนกมีสิทธิมากขึ้น. ปีที่ผ่านมาผ่านไปและเป็นเจ้าชายกลายเป็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่เขายังคงอยู่ในความอ่อนโยนของเขาวิธีการที่เงียบสงบ นี้รบกวนพ่อของเขาที่อยากให้ลูกชายของเขาส่วนร่วมมากขึ้นในเรื่องทางโลก แต่ความกังวลของกษัตริย์ได้รับการบรรเทาความเมื่อพระพุทธเจ้าได้พบกับเจ้าหญิง Yasodhara ธิดาของกษัตริย์ Suprabuddha คู่หนุ่มสาวที่อยากจะแต่งงาน แต่กษัตริย์ที่อยู่ใกล้เคียงที่จำเป็นหลักฐานการ Siddhartha ความกล้าหาญและทักษะ เท่านั้นแล้วเขาจะให้ลูกสาวของเขาในการแต่งงาน แม้ว่าเขาจะมีประสบการณ์น้อยในการเล่นเกมนักรบเจ้าชายยินดีที่เห็นด้วยที่จะมีส่วนร่วมในการแข่งขันกับคู่ครองอื่น ๆ แม้ตอนนี้พ่อของพระพุทธเจ้าเป็นห่วง วิธีเจ้าชายจะแข่งขันกับชายหนุ่มคนอื่น ๆ ที่ได้ใช้เวลาหลายปีในการฝึกอบรม? แต่เจ้าชายทุกคนแปลกใจกับความสามารถของเขา เขาเริ่มต้นด้วยการยิงธนูชนะการแข่งขันชนะลูกพี่ลูกน้องของเขา Devadatta ต่อมาเขาได้รับรางวัลการประกวดดาบเมื่อหนึ่งในจังหวะที่รวดเร็วฟ้าผ่าเขาเฉือนผ่านต้นไม้ treea กับสองลำ! อย่างไรก็ตามแม้ว่าเจ้าชายเป็นที่มีประสิทธิภาพก็คือความอ่อนโยนของเขาซึ่งได้รับรางวัลการประกวดเขาสุดท้าย. แต่ละคู่ครองได้รับโอกาสที่จะติดม้าป่า หนึ่งโดยหนึ่งพวกเขาถูกโยนโดยป่าสัตว์เตะ ในความเป็นจริงม้าจึงรุนแรงที่ผู้พิพากษากำลังจะหยุด แต่เมื่อเดินเข้ามาใกล้พระสิทธารถม้าลูบมันเบา ๆ และการพูดคำชนิดม้ามึน เจ้าชายติดม้าและการประกวดได้มากกว่า เจ้าชายและเจ้าหญิง Siddhartha Yasodhara ถูกพ. แม้ว่ากษัตริย์ Sudhodana มีความสุขเขาก็ยังคงกังวลว่าลูกชายของเขายังอาจจะกลายเป็นนักบุญ ดังนั้นเขาสร้างคู่บ่าวสาวทั้งสองอย่างมาก palacesone สวรรค์สำหรับฤดูหนาวและเป็นหนึ่งในช่วงฤดูร้อน ที่อยู่อาศัยเหล่านี้ถูกล้อมรอบด้วยกำแพง เพียงคนรับใช้ที่สวยงามนักดนตรีที่ประสบความสำเร็จและอาหารที่ดีที่สุดที่ได้รับอนุญาตในที่เขียวชอุ่มการตั้งค่าธรรมชาติ ด้วยวิธีนี้กษัตริย์หวังว่าพระพุทธเจ้าจะไม่ถูกรบกวนหรือพยายามที่จะออกไปข้างนอกพระราชวังและสำหรับปีที่ผ่านมาเจ้าชายเจ้าหญิงที่อาศัยอยู่และไม่ถูกรบกวนภายในกำแพงพระราชวัง ในเวลาที่พวกเขาให้กำเนิดลูกชายคนหนึ่ง Rahula. ขณะนี้แม้ว่าพระพุทธเจ้ามีความหรูหราที่สุดในโลกเขายังไม่ได้ทำสิ่งหนึ่งที่: บริษัท ร่วมทุนนอกบริเวณพระราชวัง จากข้าราชการที่เขาได้ยินเรื่องราวของดินแดนอื่น ๆ และสิ่งมหัศจรรย์ของประชาชนที่แตกต่างกันภาษาและภูมิทัศน์ เริ่มตื่นเต้นในตัวเขา ไม่นานหลังจากที่เขาขออนุญาตพ่อของเขาที่จะเยี่ยมชมเมืองหลวงของอาณาจักรของเขา กษัตริย์ยินยอม แต่เขาได้รับคำสั่งของอาสาสมัครที่จะซ่อนออกไปทุกคนที่กำลังป่วยหรือเก่าและการตกแต่งบ้านของพวกเขาในสีเทศกาลสำหรับ Sudhodana ไม่ต้องการสถานที่ท่องเที่ยวใด ๆ ที่จะมีปัญหากับลูกชายของเขา. ดังนั้นเรือรถรบของเจ้าชายเข้ามาในเมืองของ กบิลพัสดุ์ ถนนเรียงรายไปด้วยไทยมุงที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานและการเฉลิมฉลอง ประชาชนร่าเริงทั้งหมดของพวกเขามีสุขภาพดีและหนุ่มสาวอาบน้ำกับเจ้าชายสรรเสริญ สำหรับช่วงเวลาที่พระพุทธเจ้ายินดีคิดว่าเมืองนี้เป็นเหมือน. ของเขาท่ามกลางฝูงชนที่ยืนอยู่คนสูงอายุเสียใจและงอกับอายุ ในทุกปีของเจ้าชายไม่เคยเห็นเช่นสายตา ในความเป็นจริงเขาไม่ได้รู้ว่าคนโต ความรู้นี้ตะลึงเขาและเมื่อเขากลับไปยังพระราชวังเขานั่งอยู่คนเดียวในสมาธิลึก. ในเวลาที่เจ้าชายเดินทางเข้ามาในเมืองอีกครั้งและอีกครั้งถนนถูกเรียงรายไปด้วยใบหน้ามีความสุข อย่างไรก็ตามในหมู่ประชาชนเป็นคนป่วย, ไอและซีด ในทุกปีที่ผ่านมาของเขาวังเจ็บป่วยก็ไม่รู้จักกับพระพุทธเจ้า ตอนนี้เขาได้เรียนรู้ของการเกิดโรค เขาได้เรียนรู้ที่ทุกคนสามารถล้มป่วยได้ตลอดเวลา ข่าวนี้เขาเสียใจ. แต่การเดินทางที่สามของเจ้าชายกับเมืองได้รับผลกระทบอย่างลึกซึ้งเขามากที่สุด พร้อมขี่ม้าของเขาที่เขาเห็นกลุ่มของผู้มาร่วมไว้อาลัยแบกโลงศพที่ ภายในโลงศพเขาเห็นคนตายอยู่ในห่อสีขาว ตอนนี้เขาได้เรียนรู้จากความตายและพิธีพระราชทานเพลิงศพ เขากำลังถูกครอบงำด้วยความคิดที่ว่าแม้ภรรยาที่รักของเขาและลูกชายสักวันหนึ่งจะตาย. พระพุทธเจ้าก็มีความสุขมากและใช้เวลาอยู่คนเดียว พ่อของเขาพยายามที่จะให้เขามีกำลังใจ แต่จะไม่มีประโยชน์ เจ้าชายสงสัยว่าคนที่มีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขจะรู้ว่าวัยชราเจ็บป่วยและความตายที่รอคอยพวกเขา ความเศร้าโศกของเขาลึกจนกระทั่งวันหนึ่งเขาขี่ม้าออกมาอีกครั้งบนรถม้า เวลานี้เขาเดินทางไปยังชนบท ที่นั่นเขาได้เห็นนักบุญนั่งสมาธิอยู่ใต้ต้นไม้ เขาได้เรียนรู้ว่าฤาษีนี้ได้มีการแลกเปลี่ยนความสุขทางโลกทั้งหมดที่จะแสวงหาความจริง ผู้ชายคนนี้ได้เห็นความทุกข์ทรมานยังอยู่ในโลกและพยายามที่จะไปไกลกว่าที่จะตรัสรู้มัน เจ้าชาย Siddhartha ถูกย้ายอย่างล้ำลึกโดยสายตา เขากลับไปยังพระราชวังแน่ใจว่าเขาโทร. ใจของพระพุทธเจ้าที่ถูกสร้างขึ้น: เขาจะออกจากชีวิตของเขาของความหรูหราและค้นหาความจริง รู้ดีว่าเขาจะไม่ได้รับความยินยอมที่มากคืนเป็นคนวางนอนเขาเสนอราคาอำลาเงียบภรรยาและบุตรชายของเขา เขาติดม้าของเขาและออกในป่าไกลถึงของดินแดนที่คนมารวมตัวกันที่ศักดิ์สิทธิ์ เมื่อเขามาถึงเขาตัดผมยาวของเขาและสวมเสื้อคลุมของนักบวชที่เป็นคนที่มีความสันโดษค้นหาภูมิปัญญา ตอนนี้ที่อายุยี่สิบเก้าการเดินทางของเขาได้เริ่ม. เจ้าชายพระพุทธเจ้าใช้เวลาอีกหกปีในป่า เขาศึกษากับปราชญ์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุด แต่เขายังไม่พบสิ้นไปความทุกข์ เขาเข้าร่วมกลุ่มคนที่เชื่อว่าการตรัสรู้อาจจะพบได้โดยการปฏิเสธการบำรุงร่างกายและการนอนหลับดังนั้นการเรียนรู้ความเจ็บปวด ปีที่ผ่านมาเจ้าชายกินและนอนน้อยมาก เขาเติบโตบางที่สุดเท่าที่เป็นโครงกระดูกและแม้ว่าฝนและดวงอาทิตย์ตีกับเขาเขาก็ไม่ลังเลใจจากการปฏิบัติของเขา. ในที่สุดเขาตระหนักว่าเขาได้รับไม่มีที่ไหนเลย แม้ว่าเขาจะเคยให้ความสนใจกับความต้องการของร่างกายของเขาเขาไม่พบสิ้นไปความทุกข์ ดังนั้นเมื่อหญิงสาวคนหนึ่งมาถึงเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พระพุทธศาสนาเริ่มเกือบ 2 , 500 ปีมาแล้ว รากฐานของพระพุทธศาสนา อยู่ในชีวิตของอาจารย์หนึ่ง อินเดีย เจ้าชายชื่อ Siddhartha 5 . เจ้าชายสิทธัตถะเติบโตในอาณาจักรเล็ก ๆในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย พื้นที่ซึ่งตอนนี้อยู่ในเนปาล บิดาของเขา ราชา ศากยะ sudhodana ปกครองมากกว่าประชาชน ถึงแม้ว่ากษัตริย์หวังว่าลูกชายของเขาจะดำเนินการเกี่ยวกับมรดกของเขา เจ้าชายมีแตกต่างกันมากเรียกหาซึ่งทำให้เขาเป็นหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดและตัวเลขที่มีอิทธิพล .
เพื่อให้เข้าใจหลักการของพระพุทธศาสนา ต้องเริ่มต้นด้วยชีวิตของผู้ก่อตั้ง การกระทำและคำพูดของพระพุทธเจ้า มีแหล่งที่มาและแรงบันดาลใจที่อยู่เบื้องหลังความเชื่อนี้ได้รับความนิยม เท่าที่อ่านเรื่องราวของโพธิญาณให้ด้านล่างและในหน้าต่อไปนี้ต้องแน่ใจว่าเพื่อค้นหาชื่อสถานที่ในแผนที่ ชื่อเมืองในพระพุทธประวัติ
เจ้าชายสิทธัตถะเกิดประมาณ 563 BCE , ลูกชายของ sudhodana คิงและควีนมายะ ก่อนคลอด , ราชินีมีลางสังหรณ์ของข่าวคราวที่ยิ่งใหญ่ ตำนานเล่าว่า ในความฝันนางช้างขาวกระจ่างใสลงมาจากท้องฟ้า เป็นช้างที่สืบเชื้อสายของหกใหญ่งาแทงท้องของราชินีและเธอก็เต็มไปด้วยแสงสว่าง
เช้านั้น พระราชาและพระราชินีขอคำปรึกษาของปัญญา นี้ไม่ใช่ความฝันธรรมดา ส่วนหมอดูอธิบายว่าราชินีจะคลอดบุตรชายคนหนึ่ง และเขาจะเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่ คู่มีความสุข ที่ได้ยินเรื่องนี้ กษัตริย์ sudhodana ตื่นเต้น ตอนนี้เขาจะได้เป็นผู้สืบทอด
ประมาณสิบเดือนต่อมา ในคืนพระจันทร์เต็มดวงของอินเดียในเดือน vaisakha ( พฤษภาคม / มิถุนายน ) พระนางมายา ระหว่างทางไปเรือนของบิดาในเมืองลุมพินี . อยู่ๆ เธอก็หยุดพี่เลี้ยงของเธอลงมาจากรถม้าและป้อนชอุ่ม , สวนสวย เธอให้กำเนิดลูกชาย ตำนานแห่งความศักดิ์สิทธิ์ ความเงียบที่เจิมบอกสวนคืนนั้นของสันติภาพซึ่งไหลทั่วแผ่นดิน .
คู่พระนางตัดสินใจตั้งชื่อทารกสิทธารถะ ซึ่งหมายถึง " คนที่ทำให้ทุกอย่างดี " ข่าวขององค์กำเนิด แพร่กระจาย และมีการเฉลิมฉลองมาก ผู้เข้าชมจำนวนมากมาจ่ายส่วยให้เจ้าชายสิทธัตถะทรง . หนึ่งในผู้เข้าชมเหล่านี้เป็นพระปราชญ์ , อะสิตา . อะสิตาบอกผู้ปกครองว่าเจ้าชายจะเป็นกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ หรือ นักบุญผู้ยิ่งใหญ่ แล้วมีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นเมื่ออะสิตามองพบทารก เซจ เริ่มร้องไห้ นี่เป็นห่วงพระราชาและพระราชินี แต่อะสิตาอธิบายว่าเป็นไม้เลื้อย น้ำตาเขาหลั่งสำหรับตัวเขาเอง เพราะเขาเห็นว่า นี้จริงๆเป็นเด็กพิเศษคนหนึ่งที่สามารถนำคนอื่น ๆเพื่อสันติภาพ ตอนนี้ผู้ชายบริสุทธิ์ร้องไห้เพราะหลังจากที่ตลอดชีวิตของการค้นหา เขาจะไม่ได้อยู่ฟัง เจ้าชายสิทธัตถะทรงสอน .
ทั้งกษัตริย์และพระราชินีมีความสุข แต่ sudhodana ต้องการเพื่อให้แน่ใจว่าลูกชายของเขาก็กลายเป็นจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่ ไม่ใช่นักบุญ ดังนั้น เขาออกเพื่อให้เจ้าชายสิทธัตถะทรงทั้งหมดที่เขาต้องการ แต่ความสุขของคู่รัก
อย่างรวดเร็วได้สิ้นสุดลง เมื่อราชินีมายาไม่นานก็ป่วยหนัก ภายในเจ็ดวันนับจากวันคลอด เธอนอนบนเตียงตายของเธอ เธอถามน้องสาวประชาปติ , แม่ลูกชายประชาปติยินยอม . หลังจากนั้น ราชินีสวรรคต
ประชาปติยก Siddhartha ราวกับว่าเขาเป็นลูกชายของเธอเองและเจ้าชายอาศัยอยู่ในวัยเด็กๆ ภายในกำแพงวัง กษัตริย์ sudhodana ทำให้แน่ใจว่าเด็กได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด สำหรับอะสิตาคำพยากรณ์ ยังคงอยู่กับเค้า เจ้าชายเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว ในความเป็นจริงตำนานกล่าวว่า หลังจากเพียงไม่กี่บทเรียน เขาไม่มีความต้องการของครู�เขาได้เรียนรู้สิ่งที่พวกเขาจะสอนเขา
เป็น Siddhartha โต สติปัญญาของเขาถูกจับคู่กับความอ่อนโยนเห็นอกเห็นใจ . ซึ่งแตกต่างจากเพื่อนร่วมงานของเขา เขาใช้เวลาจัดการที่ดีของเวลาอยู่คนเดียว หลงในวังวน เขาไม่ได้มีส่วนร่วมในเกมของเด็กทั่วไป แต่ ขอ บริษัท สัตว์และธรรมชาติ