The beaten up old Pontiac sputtered

The beaten up old Pontiac sputtered violently as we rolled

leisurely out of our driveway. With my mom in the passenger seat and my

dad behind the wheel, the front of the car was up with excitement for our

trip to Arizona. My brother Allan was quietly asleep next to me, and as

for my sister, Jacqueline, and youngest brother J.D.; they played quietly

in the car. I sat quietly behind my mother, still delirious of the

situation and dreading the long exhausting trip that I was to endure.



My lack of enthusiasm was due to my late bedtime the night before.

I guess I was lucky to be a passenger in the car, and not the driver, as so

I could "snooze" as my dad urged himself to go onward towards Arizona as he

sat behind the car's steering wheel. We had already been on the road for

three hours now, and still not a peep out of anyone, except my youngest

siblings whom were frolicking around together with their toys in the back

of the car. My dad refused to stop for food until noon. It was 11:30, yet

30 minutes seemed like an awful long time and my stomach had been craving

something, anything, for at least an hour. The hunger was uncontrollable,

an almost eerie feeling, one you get before riding a roller coaster, came

to me. No one else seemed to complain, so I attempted to ignore the issue

by putting myself to sleep.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ตีค่าพันเทียคเก่า sputtered โหงเราสะสม ออกสบาย ๆ ของทางเรา กับแม่ในนั่งผู้โดยสารของฉัน และของฉัน พ่อหลังล้อ ด้านหน้าของรถมีค่า ด้วยความตื่นเต้นสำหรับเรา เดินทางไปอริโซนา น้อง Allan ได้หลับอย่างเงียบ ๆ ติด กับฉัน และเป็น สำหรับน้องสาวของฉัน แจ็กเกอลีน และอายุน้อยที่สุดพี่ J.D. พวกเขาเล่นเงียบ ๆ ในรถยนต์ ผมนั่งหลังแม่ delirious ยังของ สถานการณ์และ dreading เดินอาบเหงื่อต่างน้ำยาวที่ผมอดทน ฉันขาดความกระตือรือร้นเนื่องจากฉันนอนดึกคืนนั้น ผมคิดว่า ผมโชคดีที่เป็น ผู้โดยสารในรถยนต์ และไม่ไดรเวอร์ เป็นดังนั้น ฉันไม่สามารถ "งีบหลับ" เป็นพ่อเรียกร้องให้ตัวเองไปเป็นต้นไปสู่อาริโซน่าเป็นเขา นั่งหลังพวงมาลัยของรถยนต์ เรามาแล้วสำหรับถนน 3 ชั่วโมง และ peep ยังไม่หมดทุกคน ยกเว้นฉันคนเล็ก พี่น้องที่กังวลรอบพร้อมของเล่นของพวกเขาในด้านหลัง รถยนต์ พ่อปฏิเสธที่จะหยุดอาหารจนถึงเที่ยง มันเป็น 11:30 ยัง 30 นาทีเหมือนการ awful นาน และท้องของฉันมีการซื้อ บางสิ่งบางอย่าง อะไร น้อยชั่วโมง หิวถูก uncontrollable ความรู้สึกประหลาดเกือบ หนึ่งคุณได้รับก่อนขี่เหาะ มา ถึงฉัน ไม่มีใครดูเหมือนจะบ่น ดังนั้นฉันพยายามละเว้นปัญหานี้ โดยใส่ตัวเองให้นอนหลับ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ตีขึ้นเก่าปอนเตี๊ยก sputtered อย่างรุนแรงในขณะที่เรารีดสบายรถออกจากบ้านของเรา กับแม่ของฉันในที่นั่งผู้โดยสารและฉันพ่อหลังล้อหน้าของรถที่เพิ่มขึ้นด้วยความตื่นเต้นของเราสำหรับการเดินทางไปยังรัฐแอริโซนา พี่ชายของอัลลันของฉันเป็นอย่างเงียบ ๆ นอนหลับอยู่ข้างๆฉันและเป็นน้องสาวของฉัน Jacqueline และน้องชายคนสุดท้อง JD; พวกเขาเล่นอย่างเงียบ ๆอยู่ในรถ ฉันนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างหลังแม่ของฉันยังคงเพ้อของสถานการณ์และกลัวการเดินทางหลบหนีมานานแล้วว่าผมจะทน. ของฉันขาดความกระตือรือร้นเป็นเพราะนอนปลายของฉันคืนก่อน. ผมคิดว่าผมโชคดีที่จะเป็นผู้โดยสารในรถ และไม่ขับรถในขณะที่ดังนั้นฉันจะ "เลื่อน" เป็นพ่อของฉันเรียกร้องให้ตัวเองที่จะไปต่อรัฐแอริโซนาเป็นต้นไปในขณะที่เขานั่งอยู่หลังพวงมาลัยของรถ เราได้รับอยู่แล้วบนถนนสามชั่วโมงในขณะนี้และยังคงไม่มองลอดออกมาจากทุกคนยกเว้นคนสุดท้องของฉันพี่น้องคนกำลังสนุกสนานไปรอบ ๆ พร้อมกับของเล่นของพวกเขาในด้านหลังของรถ พ่อของฉันปฏิเสธที่จะหยุดสำหรับอาหารจนถึงเที่ยง มันเป็น 11:30 แต่30 นาทีดูเหมือนเวลานานอันยิ่งใหญ่และท้องของฉันได้รับความอยากบางสิ่งบางอย่างอะไรเป็นเวลาอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง หิวก็ไม่สามารถควบคุมความรู้สึกน่าขนลุกเกือบหนึ่งคุณจะได้รับก่อนที่จะขี่รถไฟเหาะมาให้ฉัน ไม่มีใครดูเหมือนจะบ่นดังนั้นฉันพยายามที่จะไม่สนใจปัญหาโดยการใส่ตัวเองเพื่อการนอนหลับ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ตีขึ้นเก่า Pontiac sputtered อย่างรุนแรงที่เรารีด

สบายออกจากถนนของเรา กับแม่ของฉันในที่นั่งผู้โดยสารและของฉัน

พ่อหลังล้อด้านหน้ารถขึ้นด้วยความตื่นเต้นของเรา

เดินทางไปอาริโซน่า พี่ลันก็เงียบหลับข้างฉันและเป็น

น้องสาว , แจ็กเกอลีน และน้องชายคนเล็ก สามารถ พวกเขาเล่นเงียบๆ

ในรถฉันนั่งเงียบๆอยู่ข้างหลังแม่ ยังคงพร่ำเพ้อของ

สถานการณ์และ dreading เดินทางหลบหนีนานที่ฉันต้องอดทน



ผมขาดความกระตือรือร้นเนื่องจากสายนอนเมื่อคืนก่อน

ฉันว่าฉันโชคดีที่เป็นผู้โดยสารในรถ ไม่ขับเป็นแล้ว

ผมสามารถ " เลื่อน " เป็นพ่อกระตุ้นตัวเองไปหน้าต่อรัฐแอริโซนาเขา

นั่งอยู่หลังพวงมาลัยของรถเราก็ยังอยู่บนถนน

สามชั่วโมงแล้ว และยังไม่ได้อะไรจากใคร ยกเว้นคนสุดท้องของฉัน

พี่น้องหนุกหนานที่ไปไหนมาไหนด้วยกันกับของเล่นของพวกเขาในด้านหลัง

ของรถ พ่อปฏิเสธที่จะหยุดเพื่ออาหารเที่ยง มันเป็นรูปเลย

30 นาที ดูเหมือนน่ากลัว เวลานานและท้องของฉันอยากกิน

มีอะไร อย่างน้อย 1 ชั่วโมงความหิวเป็นแก่น

รู้สึกเกือบน่าขนลุก หนึ่งคุณจะได้รับก่อนที่จะขี่รถไฟเหาะมา

ผม ไม่มีใครดูเหมือนจะบ่น ผมพยายามที่จะไม่สนใจปัญหา

โดยการใส่ตัวเองให้หลับ