- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
One day back there in the good old
One day back there in the good old days when I was nine and the world was full of every imaginable kind of magnificence, and life was still a delightful and mysterious dream, my cousin Mourad, who was considered crazy by everybody who knew him except me, came to my house at four in the morning and woke me up by tapping on the window of my room.
Aram, he said.
I jumped out of bed and looked out the window. I couldn't believe what I saw.
It wasn't morning yet, but it was summer and with daybreak not many minutes around the corner of the world it was light enough for me to know I wasn't dreaming.
My cousin Mourad was sitting on a beautiful white horse. I stuck my head out of the window and rubbed my eyes. Yes, he said in Armenian. It's a horse. You're not dreaming. Make it quick if you want to ride.
I knew my cousin Mourad enjoyed being alive more than anybody else who had ever fallen into the world by mistake, but this was more than even I could believe.
In the first place, my earliest memories had been memories of horses and my first longings had been longings to ride.
This was the wonderful part.
In the second place, we were poor.
This was the part that wouldn't permit me to believe what I saw.
We were poor. We had no money. Our whole tribe was poverty-stricken. Every branch of the Garoghlanian family was living in the most amazing and comical poverty in the world. Nobody could understand where we ever got money enough to keep us with food in our bellies, not even the old men of the family. Most important of all, though, we were famous for our honesty. We had been famous for our honesty for something like eleven centuries, even when we had been the wealthiest
family in what we liked to think was the world. We were proud first, honest next, and after that we believed in right and wrong. None of us would take advantage of anybody in the world, let alone steal.
Consequently, even though I could see the horse, so magnificent; even though I could smell it, so lovely; even though I could hear it breathing, so exciting; I couldn't believe the horse had anything to do with my cousin Mourad or with me or with any of the other members of our family, asleep or awake, because I knew my cousin Mourad couldn't have bought the horse, and if he couldn't have bought it he must have stolen it, and I refused to believe he had stolen it.
No member of the Garoghlanian family could be a thief.
I stared first at my cousin and then at the horse. There was a pious stillness and humor in each of them which on the one hand delighted me and on the other frightened me.
Mourad, I said, where did you steal this horse? Leap out of the window, he said, if you want to ride.
It was true, then. He had stolen the horse. There was no question about it. He had come to invite me to ride or not, as I chose.
Well, it seemed to me stealing a horse for a ride was not the same thing as stealing something else, such as money. For all I knew, maybe it wasn't stealing at all. If you were crazy about horses
the way my cousin Mourad and I were, it wasn't stealing. It wouldn't become stealing until we offered to sell the horse, which of course I knew we would never do.
Let me put on some clothes, I said.
All right, he said, but hurry. I leaped into my clothes.
I jumped down to the yard from the window and leaped up onto the horse behind my cousin Mourad.
That year we lived at the edge of town, on Walnut Avenue. Behind our house was the country: vineyards, orchards, irrigation ditches, and country roads. In less than three minutes we were on Olive Avenue, and then the horse began to trot. The air was new and lovely to breathe. The feel of the horse running was wonderful. My cousin Mourad who was considered one of the craziest members of our family began to sing. I mean, he began to roar.
Every family has a crazy streak in it somewhere, and my cousin Mourad was considered the natural descendant of the crazy streak in our tribe. Before him was our uncle Khosrove, an enormous man with a powerful head of black hair and the largest mustache in the San Joaquin Valley, a man so furious in temper, so irritable, so impatient that he stopped anyone from talking by roaring, It is no harm; pay no attention to it.
That was all, no matter what anybody happened to be talking about. Once it was his own son Arak running eight blocks to the barber shop where his father was having his mustache trimmed to tell him their house was on fire. This man Khosrove sat up in the chair and roared, It is no harm; pay no attention to it. The barber said, But the boy says your house is on fire. So Khosrove roared,
Enough, it is no harm, I say.
My cousin Mourad was considered the natural descendant of this man, although Mourad's father was Zorab, who was practical and nothing else. That's how it was in our tribe. A man could be the father of his son's flesh, but that did not mean that he was also the father of his spirit. The distribution of the various kinds of spirit of our tribe had been from the beginning capricious and vagrant.
We rode and my cousin Mourad sang. For all anybody knew we were still in the old country where, at least according to some of our neighbors, we belonged. We let the horse run as long as it felt like running.
At last my cousin Mourad said, Get down. I want to ride alone.
Will you let me ride alone? I said.
That is up to the horse, my cousin said. Get down. The horse will let me ride, I said.
We shall see, he said. Don't forget that I have a way with a horse.
Well, I said, any way you have with a horse, I have also.
For the sake of your safety, he said, let us hope so. Get down. All right, I said, but remember you've got to let me try to ride alone.
I got down and my cousin Mourad kicked his heels into the horse and shouted, Vazire, run. The horse stood on its hind legs, snorted, and burst into a fury of speed that was the loveliest thing I had ever seen. My cousin Mourad raced the horse across a field of dry grass to an irrigation ditch, crossed the ditch on the horse, and five minutes later returned, dripping wet.
The sun was coming up.
Now it's my turn to ride, I said.
My cousin Mourad got off the horse. Ride, he said.
I leaped to the back of the horse and for a moment knew the awfulest fear imaginable. The horse did not move.
Kick into his muscles, my cousin Mourad said. What are you waiting for? We've got to take him back before everybody in the world is up and about.
I kicked into the muscles of the horse. Once again it reared and snorted. Then it began to run. I didn't know what to do. Instead of running across the field to the irrigation ditch the horse ran down the road to the vineyard of Dikran Halabian where it began to leap over vines. The horse leaped over seven vines before I fell. Then it continued running.
My cousin Mourad came running down the road.
I'm not worried about you, he shouted. We've got to get that horse. You go this way and I'll go this way. If you come upon him, be kindly. I'll be near.
I continued down the road and my cousin Mourad went across the field toward the irrigation ditch.
It took him half an hour to find the horse and bring him back. All right, he said, jump on. The whole world is awake now. What will we do? I said.
Well, he said, we'll either take him back or hide him until tomorrow morning.
He didn't sound worried and I knew he'd hide him and not take him back. Not for a while, at any rate.
Where will we hide him? I said. I know a place, he said.
How long ago did you steal this horse? I said.
It suddenly dawned on me that he had been taking these early morning rides for some time and had come for me this morning only because he knew how much I longed to ride.
Who said anything about stealing a horse? he said.
Anyhow, I said, how long ago did you begin riding every morning?
Not until this morning, he said. Are you telling the truth? I said.
Of course not, he said, but if we are found out, that's what you're to say. I don't want both of us to be liars. All you know is that we started riding this morning. '
All right, I said.
He walked the horse quietly to the barn of a deserted vineyard which at one time had been the pride of a farmer named Fetvajian. There were some oats and dry alfalfa in the barn. We began walking home.
It wasn't easy, he said, to get the horse to behave so nicely. At first it wanted to run wild, but, as I've told you, I have a way with a horse. I can get it to want to do anything! want it to do. Horses understand me.
How do you do it? I said.
I have an understanding with a horse, he said. Yes, but what sort of an understanding? I said. A simple and honest one, he said.
Well, I said, I wish I knew how to reach an understanding like that with a horse.
You're still a small boy, he said. When you get to be thirteen you'll know how to do it.
I went home and ate a hearty breakfast.
That afternoon my uncle Khosrove came to our house for coffee and cigarettes. He sat in the parlor, sipping and smoking and remembering the old country. Then another visitor arrived, a farmer named John Byro, an Assyrian who, out of loneliness, had learned to speak Armenian. My mother brought the lonely visitor coffee and tobacco and he rolled a cigarette and sipped and smoked, and then at last, sighing sadly, he said, My white horse which was stolen last month is still gone. I cannot understand it.
My uncle Khosrove became very irritated and shouted, It's no harm. What is the loss of a horse? Haven't we all lost the homeland? What is this crying over a horse?
That may be all right for you, a city dweller, to say, John Byro said, but what of my surrey? What good is a surrey without a horse?
Pay no attention to it, my uncle Khosrove roared. I walked ten miles to get here, John Byro said. You have legs, my uncle Khosrove shouted.
My left leg pains me, the farmer said.
Pay no attention to it, my uncle Khosrove roared. That horse cost me sixty dollars, the farmer said. I spit on money, my uncle Khosrove sa
Aram, he said.
I jumped out of bed and looked out the window. I couldn't believe what I saw.
It wasn't morning yet, but it was summer and with daybreak not many minutes around the corner of the world it was light enough for me to know I wasn't dreaming.
My cousin Mourad was sitting on a beautiful white horse. I stuck my head out of the window and rubbed my eyes. Yes, he said in Armenian. It's a horse. You're not dreaming. Make it quick if you want to ride.
I knew my cousin Mourad enjoyed being alive more than anybody else who had ever fallen into the world by mistake, but this was more than even I could believe.
In the first place, my earliest memories had been memories of horses and my first longings had been longings to ride.
This was the wonderful part.
In the second place, we were poor.
This was the part that wouldn't permit me to believe what I saw.
We were poor. We had no money. Our whole tribe was poverty-stricken. Every branch of the Garoghlanian family was living in the most amazing and comical poverty in the world. Nobody could understand where we ever got money enough to keep us with food in our bellies, not even the old men of the family. Most important of all, though, we were famous for our honesty. We had been famous for our honesty for something like eleven centuries, even when we had been the wealthiest
family in what we liked to think was the world. We were proud first, honest next, and after that we believed in right and wrong. None of us would take advantage of anybody in the world, let alone steal.
Consequently, even though I could see the horse, so magnificent; even though I could smell it, so lovely; even though I could hear it breathing, so exciting; I couldn't believe the horse had anything to do with my cousin Mourad or with me or with any of the other members of our family, asleep or awake, because I knew my cousin Mourad couldn't have bought the horse, and if he couldn't have bought it he must have stolen it, and I refused to believe he had stolen it.
No member of the Garoghlanian family could be a thief.
I stared first at my cousin and then at the horse. There was a pious stillness and humor in each of them which on the one hand delighted me and on the other frightened me.
Mourad, I said, where did you steal this horse? Leap out of the window, he said, if you want to ride.
It was true, then. He had stolen the horse. There was no question about it. He had come to invite me to ride or not, as I chose.
Well, it seemed to me stealing a horse for a ride was not the same thing as stealing something else, such as money. For all I knew, maybe it wasn't stealing at all. If you were crazy about horses
the way my cousin Mourad and I were, it wasn't stealing. It wouldn't become stealing until we offered to sell the horse, which of course I knew we would never do.
Let me put on some clothes, I said.
All right, he said, but hurry. I leaped into my clothes.
I jumped down to the yard from the window and leaped up onto the horse behind my cousin Mourad.
That year we lived at the edge of town, on Walnut Avenue. Behind our house was the country: vineyards, orchards, irrigation ditches, and country roads. In less than three minutes we were on Olive Avenue, and then the horse began to trot. The air was new and lovely to breathe. The feel of the horse running was wonderful. My cousin Mourad who was considered one of the craziest members of our family began to sing. I mean, he began to roar.
Every family has a crazy streak in it somewhere, and my cousin Mourad was considered the natural descendant of the crazy streak in our tribe. Before him was our uncle Khosrove, an enormous man with a powerful head of black hair and the largest mustache in the San Joaquin Valley, a man so furious in temper, so irritable, so impatient that he stopped anyone from talking by roaring, It is no harm; pay no attention to it.
That was all, no matter what anybody happened to be talking about. Once it was his own son Arak running eight blocks to the barber shop where his father was having his mustache trimmed to tell him their house was on fire. This man Khosrove sat up in the chair and roared, It is no harm; pay no attention to it. The barber said, But the boy says your house is on fire. So Khosrove roared,
Enough, it is no harm, I say.
My cousin Mourad was considered the natural descendant of this man, although Mourad's father was Zorab, who was practical and nothing else. That's how it was in our tribe. A man could be the father of his son's flesh, but that did not mean that he was also the father of his spirit. The distribution of the various kinds of spirit of our tribe had been from the beginning capricious and vagrant.
We rode and my cousin Mourad sang. For all anybody knew we were still in the old country where, at least according to some of our neighbors, we belonged. We let the horse run as long as it felt like running.
At last my cousin Mourad said, Get down. I want to ride alone.
Will you let me ride alone? I said.
That is up to the horse, my cousin said. Get down. The horse will let me ride, I said.
We shall see, he said. Don't forget that I have a way with a horse.
Well, I said, any way you have with a horse, I have also.
For the sake of your safety, he said, let us hope so. Get down. All right, I said, but remember you've got to let me try to ride alone.
I got down and my cousin Mourad kicked his heels into the horse and shouted, Vazire, run. The horse stood on its hind legs, snorted, and burst into a fury of speed that was the loveliest thing I had ever seen. My cousin Mourad raced the horse across a field of dry grass to an irrigation ditch, crossed the ditch on the horse, and five minutes later returned, dripping wet.
The sun was coming up.
Now it's my turn to ride, I said.
My cousin Mourad got off the horse. Ride, he said.
I leaped to the back of the horse and for a moment knew the awfulest fear imaginable. The horse did not move.
Kick into his muscles, my cousin Mourad said. What are you waiting for? We've got to take him back before everybody in the world is up and about.
I kicked into the muscles of the horse. Once again it reared and snorted. Then it began to run. I didn't know what to do. Instead of running across the field to the irrigation ditch the horse ran down the road to the vineyard of Dikran Halabian where it began to leap over vines. The horse leaped over seven vines before I fell. Then it continued running.
My cousin Mourad came running down the road.
I'm not worried about you, he shouted. We've got to get that horse. You go this way and I'll go this way. If you come upon him, be kindly. I'll be near.
I continued down the road and my cousin Mourad went across the field toward the irrigation ditch.
It took him half an hour to find the horse and bring him back. All right, he said, jump on. The whole world is awake now. What will we do? I said.
Well, he said, we'll either take him back or hide him until tomorrow morning.
He didn't sound worried and I knew he'd hide him and not take him back. Not for a while, at any rate.
Where will we hide him? I said. I know a place, he said.
How long ago did you steal this horse? I said.
It suddenly dawned on me that he had been taking these early morning rides for some time and had come for me this morning only because he knew how much I longed to ride.
Who said anything about stealing a horse? he said.
Anyhow, I said, how long ago did you begin riding every morning?
Not until this morning, he said. Are you telling the truth? I said.
Of course not, he said, but if we are found out, that's what you're to say. I don't want both of us to be liars. All you know is that we started riding this morning. '
All right, I said.
He walked the horse quietly to the barn of a deserted vineyard which at one time had been the pride of a farmer named Fetvajian. There were some oats and dry alfalfa in the barn. We began walking home.
It wasn't easy, he said, to get the horse to behave so nicely. At first it wanted to run wild, but, as I've told you, I have a way with a horse. I can get it to want to do anything! want it to do. Horses understand me.
How do you do it? I said.
I have an understanding with a horse, he said. Yes, but what sort of an understanding? I said. A simple and honest one, he said.
Well, I said, I wish I knew how to reach an understanding like that with a horse.
You're still a small boy, he said. When you get to be thirteen you'll know how to do it.
I went home and ate a hearty breakfast.
That afternoon my uncle Khosrove came to our house for coffee and cigarettes. He sat in the parlor, sipping and smoking and remembering the old country. Then another visitor arrived, a farmer named John Byro, an Assyrian who, out of loneliness, had learned to speak Armenian. My mother brought the lonely visitor coffee and tobacco and he rolled a cigarette and sipped and smoked, and then at last, sighing sadly, he said, My white horse which was stolen last month is still gone. I cannot understand it.
My uncle Khosrove became very irritated and shouted, It's no harm. What is the loss of a horse? Haven't we all lost the homeland? What is this crying over a horse?
That may be all right for you, a city dweller, to say, John Byro said, but what of my surrey? What good is a surrey without a horse?
Pay no attention to it, my uncle Khosrove roared. I walked ten miles to get here, John Byro said. You have legs, my uncle Khosrove shouted.
My left leg pains me, the farmer said.
Pay no attention to it, my uncle Khosrove roared. That horse cost me sixty dollars, the farmer said. I spit on money, my uncle Khosrove sa
0/5000
One day back there in the good old days when I was nine and the world was full of every imaginable kind of magnificence, and life was still a delightful and mysterious dream, my cousin Mourad, who was considered crazy by everybody who knew him except me, came to my house at four in the morning and woke me up by tapping on the window of my room.Aram, he said.I jumped out of bed and looked out the window. I couldn't believe what I saw.It wasn't morning yet, but it was summer and with daybreak not many minutes around the corner of the world it was light enough for me to know I wasn't dreaming.My cousin Mourad was sitting on a beautiful white horse. I stuck my head out of the window and rubbed my eyes. Yes, he said in Armenian. It's a horse. You're not dreaming. Make it quick if you want to ride.I knew my cousin Mourad enjoyed being alive more than anybody else who had ever fallen into the world by mistake, but this was more than even I could believe.In the first place, my earliest memories had been memories of horses and my first longings had been longings to ride.This was the wonderful part.In the second place, we were poor.This was the part that wouldn't permit me to believe what I saw.We were poor. We had no money. Our whole tribe was poverty-stricken. Every branch of the Garoghlanian family was living in the most amazing and comical poverty in the world. Nobody could understand where we ever got money enough to keep us with food in our bellies, not even the old men of the family. Most important of all, though, we were famous for our honesty. We had been famous for our honesty for something like eleven centuries, even when we had been the wealthiestfamily in what we liked to think was the world. We were proud first, honest next, and after that we believed in right and wrong. None of us would take advantage of anybody in the world, let alone steal.Consequently, even though I could see the horse, so magnificent; even though I could smell it, so lovely; even though I could hear it breathing, so exciting; I couldn't believe the horse had anything to do with my cousin Mourad or with me or with any of the other members of our family, asleep or awake, because I knew my cousin Mourad couldn't have bought the horse, and if he couldn't have bought it he must have stolen it, and I refused to believe he had stolen it.No member of the Garoghlanian family could be a thief.I stared first at my cousin and then at the horse. There was a pious stillness and humor in each of them which on the one hand delighted me and on the other frightened me.Mourad, I said, where did you steal this horse? Leap out of the window, he said, if you want to ride.It was true, then. He had stolen the horse. There was no question about it. He had come to invite me to ride or not, as I chose.Well, it seemed to me stealing a horse for a ride was not the same thing as stealing something else, such as money. For all I knew, maybe it wasn't stealing at all. If you were crazy about horsesthe way my cousin Mourad and I were, it wasn't stealing. It wouldn't become stealing until we offered to sell the horse, which of course I knew we would never do.Let me put on some clothes, I said.All right, he said, but hurry. I leaped into my clothes.I jumped down to the yard from the window and leaped up onto the horse behind my cousin Mourad.That year we lived at the edge of town, on Walnut Avenue. Behind our house was the country: vineyards, orchards, irrigation ditches, and country roads. In less than three minutes we were on Olive Avenue, and then the horse began to trot. The air was new and lovely to breathe. The feel of the horse running was wonderful. My cousin Mourad who was considered one of the craziest members of our family began to sing. I mean, he began to roar.Every family has a crazy streak in it somewhere, and my cousin Mourad was considered the natural descendant of the crazy streak in our tribe. Before him was our uncle Khosrove, an enormous man with a powerful head of black hair and the largest mustache in the San Joaquin Valley, a man so furious in temper, so irritable, so impatient that he stopped anyone from talking by roaring, It is no harm; pay no attention to it.That was all, no matter what anybody happened to be talking about. Once it was his own son Arak running eight blocks to the barber shop where his father was having his mustache trimmed to tell him their house was on fire. This man Khosrove sat up in the chair and roared, It is no harm; pay no attention to it. The barber said, But the boy says your house is on fire. So Khosrove roared,Enough, it is no harm, I say.My cousin Mourad was considered the natural descendant of this man, although Mourad's father was Zorab, who was practical and nothing else. That's how it was in our tribe. A man could be the father of his son's flesh, but that did not mean that he was also the father of his spirit. The distribution of the various kinds of spirit of our tribe had been from the beginning capricious and vagrant.We rode and my cousin Mourad sang. For all anybody knew we were still in the old country where, at least according to some of our neighbors, we belonged. We let the horse run as long as it felt like running.At last my cousin Mourad said, Get down. I want to ride alone.Will you let me ride alone? I said.That is up to the horse, my cousin said. Get down. The horse will let me ride, I said.We shall see, he said. Don't forget that I have a way with a horse.Well, I said, any way you have with a horse, I have also.For the sake of your safety, he said, let us hope so. Get down. All right, I said, but remember you've got to let me try to ride alone.I got down and my cousin Mourad kicked his heels into the horse and shouted, Vazire, run. The horse stood on its hind legs, snorted, and burst into a fury of speed that was the loveliest thing I had ever seen. My cousin Mourad raced the horse across a field of dry grass to an irrigation ditch, crossed the ditch on the horse, and five minutes later returned, dripping wet.The sun was coming up.Now it's my turn to ride, I said.My cousin Mourad got off the horse. Ride, he said.I leaped to the back of the horse and for a moment knew the awfulest fear imaginable. The horse did not move.Kick into his muscles, my cousin Mourad said. What are you waiting for? We've got to take him back before everybody in the world is up and about.I kicked into the muscles of the horse. Once again it reared and snorted. Then it began to run. I didn't know what to do. Instead of running across the field to the irrigation ditch the horse ran down the road to the vineyard of Dikran Halabian where it began to leap over vines. The horse leaped over seven vines before I fell. Then it continued running.My cousin Mourad came running down the road.I'm not worried about you, he shouted. We've got to get that horse. You go this way and I'll go this way. If you come upon him, be kindly. I'll be near.I continued down the road and my cousin Mourad went across the field toward the irrigation ditch.It took him half an hour to find the horse and bring him back. All right, he said, jump on. The whole world is awake now. What will we do? I said.Well, he said, we'll either take him back or hide him until tomorrow morning.
He didn't sound worried and I knew he'd hide him and not take him back. Not for a while, at any rate.
Where will we hide him? I said. I know a place, he said.
How long ago did you steal this horse? I said.
It suddenly dawned on me that he had been taking these early morning rides for some time and had come for me this morning only because he knew how much I longed to ride.
Who said anything about stealing a horse? he said.
Anyhow, I said, how long ago did you begin riding every morning?
Not until this morning, he said. Are you telling the truth? I said.
Of course not, he said, but if we are found out, that's what you're to say. I don't want both of us to be liars. All you know is that we started riding this morning. '
All right, I said.
He walked the horse quietly to the barn of a deserted vineyard which at one time had been the pride of a farmer named Fetvajian. There were some oats and dry alfalfa in the barn. We began walking home.
It wasn't easy, he said, to get the horse to behave so nicely. At first it wanted to run wild, but, as I've told you, I have a way with a horse. I can get it to want to do anything! want it to do. Horses understand me.
How do you do it? I said.
I have an understanding with a horse, he said. Yes, but what sort of an understanding? I said. A simple and honest one, he said.
Well, I said, I wish I knew how to reach an understanding like that with a horse.
You're still a small boy, he said. When you get to be thirteen you'll know how to do it.
I went home and ate a hearty breakfast.
That afternoon my uncle Khosrove came to our house for coffee and cigarettes. He sat in the parlor, sipping and smoking and remembering the old country. Then another visitor arrived, a farmer named John Byro, an Assyrian who, out of loneliness, had learned to speak Armenian. My mother brought the lonely visitor coffee and tobacco and he rolled a cigarette and sipped and smoked, and then at last, sighing sadly, he said, My white horse which was stolen last month is still gone. I cannot understand it.
My uncle Khosrove became very irritated and shouted, It's no harm. What is the loss of a horse? Haven't we all lost the homeland? What is this crying over a horse?
That may be all right for you, a city dweller, to say, John Byro said, but what of my surrey? What good is a surrey without a horse?
Pay no attention to it, my uncle Khosrove roared. I walked ten miles to get here, John Byro said. You have legs, my uncle Khosrove shouted.
My left leg pains me, the farmer said.
Pay no attention to it, my uncle Khosrove roared. That horse cost me sixty dollars, the farmer said. I spit on money, my uncle Khosrove sa
He didn't sound worried and I knew he'd hide him and not take him back. Not for a while, at any rate.
Where will we hide him? I said. I know a place, he said.
How long ago did you steal this horse? I said.
It suddenly dawned on me that he had been taking these early morning rides for some time and had come for me this morning only because he knew how much I longed to ride.
Who said anything about stealing a horse? he said.
Anyhow, I said, how long ago did you begin riding every morning?
Not until this morning, he said. Are you telling the truth? I said.
Of course not, he said, but if we are found out, that's what you're to say. I don't want both of us to be liars. All you know is that we started riding this morning. '
All right, I said.
He walked the horse quietly to the barn of a deserted vineyard which at one time had been the pride of a farmer named Fetvajian. There were some oats and dry alfalfa in the barn. We began walking home.
It wasn't easy, he said, to get the horse to behave so nicely. At first it wanted to run wild, but, as I've told you, I have a way with a horse. I can get it to want to do anything! want it to do. Horses understand me.
How do you do it? I said.
I have an understanding with a horse, he said. Yes, but what sort of an understanding? I said. A simple and honest one, he said.
Well, I said, I wish I knew how to reach an understanding like that with a horse.
You're still a small boy, he said. When you get to be thirteen you'll know how to do it.
I went home and ate a hearty breakfast.
That afternoon my uncle Khosrove came to our house for coffee and cigarettes. He sat in the parlor, sipping and smoking and remembering the old country. Then another visitor arrived, a farmer named John Byro, an Assyrian who, out of loneliness, had learned to speak Armenian. My mother brought the lonely visitor coffee and tobacco and he rolled a cigarette and sipped and smoked, and then at last, sighing sadly, he said, My white horse which was stolen last month is still gone. I cannot understand it.
My uncle Khosrove became very irritated and shouted, It's no harm. What is the loss of a horse? Haven't we all lost the homeland? What is this crying over a horse?
That may be all right for you, a city dweller, to say, John Byro said, but what of my surrey? What good is a surrey without a horse?
Pay no attention to it, my uncle Khosrove roared. I walked ten miles to get here, John Byro said. You have legs, my uncle Khosrove shouted.
My left leg pains me, the farmer said.
Pay no attention to it, my uncle Khosrove roared. That horse cost me sixty dollars, the farmer said. I spit on money, my uncle Khosrove sa
การแปล กรุณารอสักครู่..
วันหนึ่งกลับไปที่นั่นในวันเก่าที่ดีเมื่อผมเก้าและโลกก็เต็มทุกชนิดเท่าของความงดงามและชีวิตก็ยังคงเป็นความฝันที่สวยงามและลึกลับลูกพี่ลูกน้องของฉัน Mourad ที่ได้รับการพิจารณาบ้าโดยทุกคนที่รู้จักเขายกเว้นฉัน มาที่บ้านของฉันที่สี่ในตอนเช้าและตื่นฉันขึ้นโดยการแตะที่หน้าต่างห้องของฉัน. the ซีเรียเขากล่าวว่า. ฉันกระโดดออกจากเตียงและมองออกไปนอกหน้าต่าง ฉันไม่สามารถเชื่อสิ่งที่ฉันเห็น. มันไม่ได้ตอนเช้า แต่มันก็เป็นช่วงฤดูร้อนและมีรุ่งสางไม่กี่นาทีรอบมุมของโลกมันเป็นแสงเพียงพอสำหรับผมที่จะรู้ว่าฉันไม่ได้ฝัน. ญาติ Mourad ของฉันคือ นั่งอยู่บนม้าขาวที่สวยงาม ฉันติดหัวของฉันออกจากหน้าต่างและลูบตาของฉัน ใช่เขากล่าวในอาร์เมเนีย มันเป็นม้า คุณไม่ได้ฝัน ทำให้มันได้อย่างรวดเร็วถ้าคุณต้องการที่จะนั่ง. ผมรู้ว่าญาติ Mourad ฉันสนุกกับการมีชีวิตอยู่มากขึ้นกว่าคนอื่น ๆ ที่ได้ลดลงที่เคยเข้ามาในโลกโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่นี้เป็นมากกว่าแม้ฉันจะเชื่อ. ในครั้งแรกที่ความทรงจำที่เก่าแก่ที่สุดของฉันมี รับความทรงจำของม้าและความปรารถนาครั้งแรกของฉันได้รับความปรารถนาที่จะนั่ง. นี้เป็นส่วนหนึ่งที่ยอดเยี่ยม. ในสถานที่ที่สองเรายากจน. นี้เป็นส่วนหนึ่งที่จะไม่อนุญาตให้เชื่อสิ่งที่ฉันเห็น. เรามีความยากจน เราไม่มีเงิน ชนเผ่าทั้งของเราคือยากจน สาขาของครอบครัว Garoghlanian ทุกคนอาศัยอยู่ในความยากจนที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดและตลกในโลก ไม่มีใครสามารถเข้าใจที่เราเคยได้รับเงินมากพอที่จะทำให้เรามีอาหารในท้องของเราไม่ได้เป็นคนเก่าของครอบครัว สิ่งที่สำคัญที่สุดของทั้งหมด แต่เราก็มีชื่อเสียงในความซื่อสัตย์สุจริตของเรา เราได้รับชื่อเสียงสำหรับความซื่อสัตย์สุจริตของเราสำหรับสิ่งที่ต้องการศตวรรษที่สิบเอ็ดแม้เมื่อเราได้รับที่ร่ำรวยของครอบครัวในสิ่งที่เราชอบที่จะคิดว่าโลก เราภูมิใจเป็นครั้งแรก, เที่ยงตรงต่อไปและหลังจากที่เราเชื่อมั่นในความถูกต้องและผิด ไม่มีเราจะใช้ประโยชน์จากใครในโลกให้อยู่คนเดียวขโมย. ดังนั้นถึงแม้ว่าฉันจะได้เห็นม้าที่สวยงามเช่นนั้น แม้ว่าฉันได้กลิ่นมันดังนั้นน่ารัก; แม้ว่าฉันจะได้ยินมันหายใจดังนั้นน่าตื่นเต้น ฉันไม่สามารถเชื่อว่าม้ามีอะไรจะทำอย่างไรกับลูกพี่ลูกน้องของฉันหรือ Mourad กับฉันหรือใด ๆ ของสมาชิกคนอื่น ๆ ของครอบครัวของเราหลับหรือตื่นเพราะผมรู้ว่าลูกพี่ลูกน้องของฉัน Mourad ไม่ได้ซื้อม้าและถ้าเขา อาจจะไม่ได้ซื้อมันเขาจะต้องได้ขโมยมันและฉันปฏิเสธที่จะเชื่อว่าเขาได้ขโมยมัน. สมาชิกของครอบครัว Garoghlanian ไม่มีอาจจะขโมย. ผมจ้องเป็นครั้งแรกที่ญาติแล้วที่ม้าของฉัน มีความเงียบสงบเป็นกุศลและมีอารมณ์ขันในแต่ละของพวกเขาซึ่งในแง่หนึ่งผมมีความยินดีและที่อื่น ๆ กลัวฉัน. Mourad ผมว่าที่คุณไม่ขโมยม้าตัวนี้? กระโดดออกจากหน้าต่างเขากล่าวว่าถ้าคุณต้องการที่จะนั่ง. มันเป็นความจริงแล้ว เขาได้ขโมยม้า มีคำถามเกี่ยวกับมันไม่ได้ เขาได้มาเชิญผมจะนั่งหรือไม่เป็นผมเลือก. ดีก็ดูเหมือนจะให้ฉันขโมยม้านั่งไม่ได้เป็นสิ่งเดียวกับการขโมยอย่างอื่นเช่นเงิน สำหรับทั้งหมดที่ฉันรู้ว่าบางทีมันอาจจะไม่ได้ถูกขโมยเลย ถ้าคุณบ้าเกี่ยวกับม้าวิธีลูกพี่ลูกน้องของฉัน Mourad และผมมันก็ไม่ได้ขโมย มันจะไม่กลายเป็นขโมยจนกว่าเราจะเสนอขายม้าซึ่งแน่นอนผมรู้ว่าเราจะไม่ทำ. ให้ฉันใส่เสื้อผ้าบางอย่างที่ผมกล่าว. สิทธิทั้งหมดเขากล่าวว่า แต่รีบร้อน ฉันกระโดดลงไปในเสื้อผ้าของฉัน. ฉันกระโดดลงไปที่ลานจากหน้าต่างและกระโดดขึ้นไปบนม้าที่อยู่เบื้องหลังลูกพี่ลูกน้องของฉัน Mourad ได้. ปีที่เราอาศัยอยู่ที่ขอบของเมืองในวอลนัทอเวนิว หลังบ้านของเราเป็นประเทศ: ไร่องุ่นสวนคูชลประทานและถนนในชนบท ในเวลาน้อยกว่าสามนาทีเราอยู่บนมะกอกอเวนิวและจากนั้นม้าเริ่มวิ่งเหยาะๆ อากาศใหม่และน่ารักที่จะหายใจ ความรู้สึกของม้าที่ทำงานเป็นที่ยอดเยี่ยม ญาติ Mourad ของฉันที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในสมาชิก craziest ของครอบครัวของเราเริ่มร้องเพลง ผมหมายถึงเขาเริ่มที่จะแผดเสียง. ทุกคนในครอบครัวมีแนวบ้าในมันบางและญาติ Mourad ของฉันได้รับการพิจารณาทายาทตามธรรมชาติของแนวบ้าในเผ่าของเรา ก่อนที่เขาเป็นลุงของเรา Khosrove ชายมหาศาลที่มีหัวที่มีประสิทธิภาพของผมสีดำและหนวดที่ใหญ่ที่สุดในหุบเขาซาน Joaquin เป็นชายจึงโกรธในอารมณ์หงุดหงิดดังนั้นใจร้อนเพื่อให้เขาหยุดทุกคนจากการพูดคุยโดยคำรามมันเป็น ไม่มีอันตรายใด ๆ ; ใส่ใจกับมันไม่มี. นั่นคือทั้งหมดไม่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับทุกคนที่ได้รับการพูดคุยเกี่ยวกับ เมื่อมันเป็นอารักษ์ลูกชายของเขาเองทำงานแปดช่วงตึกไปร้านตัดผมที่พ่อของเขาได้รับการมีหนวดของเขาถูกตัดแต่งจะบอกเขาว่าบ้านถูกไฟไหม้ Khosrove คนนี้ลุกขึ้นนั่งในเก้าอี้และคำรามมันเป็นอันตราย; ใส่ใจกับมันไม่มี ช่างตัดผมกล่าวว่า แต่เด็กกล่าวว่าบ้านของคุณอยู่ในไฟ ดังนั้น Khosrove คำรามพอมันไม่เป็นอันตรายต่อผมพูด. ญาติ Mourad ของฉันได้รับการพิจารณาตามธรรมชาติของลูกหลานคนนี้แม้ว่าพ่อ Mourad เป็น Zorab ซึ่งเป็นในทางปฏิบัติและไม่มีอะไรอื่น นั่นเป็นวิธีที่มันเป็นในเผ่าของเรา ชายคนหนึ่งอาจจะเป็นพ่อของเนื้อหนังของลูกชายของเขา แต่ที่ไม่ได้หมายความว่าเขาก็ยังเป็นพ่อของจิตวิญญาณของเขา การกระจายตัวของหลายชนิดของจิตวิญญาณของชนเผ่าของเราได้รับจากจุดเริ่มต้นตามอำเภอใจและคนจรจัด. เราขี่ม้าและญาติ Mourad ฉันร้องเพลง สำหรับใครที่ทุกคนรู้ว่าเรายังคงอยู่ในเมืองเก่าที่อย่างน้อยตามไปบางส่วนของประเทศเพื่อนบ้านของเราที่เราเป็น เราปล่อยให้เรียกใช้ม้าตราบเท่าที่มันรู้สึกเหมือนทำงาน. ที่ล่าสุดของฉันญาติ Mourad กล่าวว่ารับลง ฉันต้องการที่จะนั่งอยู่คนเดียว. คุณจะให้ฉันนั่งคนเดียว? ผมบอกว่า. นั่นขึ้นอยู่กับม้าลูกพี่ลูกน้องของฉันกล่าวว่า ลง. ม้าจะให้ฉันนั่งผมว่า. เราจะได้เห็นเขากล่าวว่า อย่าลืมว่าฉันมีวิธีที่มีม้า. ดีฉันกล่าวว่าวิธีการที่คุณมีกับม้าใด ๆ ฉันยังมี. เพื่อประโยชน์ของความปลอดภัยของคุณที่เขากล่าวว่าให้เราหวังว่าดังนั้น ลง. สิทธิทั้งหมดที่ผมกล่าว แต่จำไว้คุณได้มีการแจ้งให้เราพยายามที่จะนั่งอยู่คนเดียว. ผมได้ลงและลูกพี่ลูกน้องของฉัน Mourad เตะส้นเท้าของเขาเข้าไปในม้าและตะโกน Vazire เรียกใช้ ม้ายืนอยู่บนขาหลังของมัน, snorted และออกมาเป็นโกรธของความเร็วที่เป็นสิ่งที่น่ารักที่ฉันเคยเห็น ญาติ Mourad ฉันวิ่งม้าข้ามทุ่งหญ้าแห้งคลองชลประทานข้ามคูน้ำอยู่บนหลังม้าและห้านาทีต่อมากลับมาแหมะเปียก. ดวงอาทิตย์ขึ้นมา. ตอนนี้ก็เปิดของเราขึ้นขี่ผมว่า. ของฉัน ญาติ Mourad ได้ออกม้า ขี่เขากล่าวว่า. ฉันกระโดดไปที่ด้านหลังของม้าและสำหรับช่วงเวลาที่รู้ว่ากลัว awfulest เท่า ม้าไม่ได้ย้าย. เตะเข้าไปในกล้ามเนื้อของเขาญาติ Mourad ของฉันบอกว่า คุณจะรออะไรอยู่หรือ? เราได้มีการพาเขากลับมาก่อนที่ทุกคนในโลกที่มีขึ้นและเกี่ยวกับ. ฉันเตะเข้ากล้ามเนื้อของม้า อีกครั้งหนึ่งที่มันเลี้ยงและ snorted จากนั้นก็จะเริ่มทำงาน ผมไม่ทราบว่าจะทำอย่างไร แทนที่จะวิ่งข้ามสนามคูชลประทานม้าวิ่งลงถนนเพื่อสวนองุ่นของ Dikran Halabian ที่ที่มันเริ่มที่จะกระโดดข้ามองุ่น ม้ากระโดดข้ามเจ็ดองุ่นก่อนที่จะลดลง จากนั้นก็จะยังคงวิ่ง. ญาติ Mourad ของฉันมาทำงานลงที่ถนน. ฉันไม่ได้กังวลเกี่ยวกับคุณเขาตะโกน เราจะต้องได้รับม้าที่ คุณไปด้วยวิธีนี้และฉันจะไปทางนี้ ถ้าคุณมาเมื่อเขาจะกรุณา ฉันจะได้อยู่ใกล้. ฉันยังคงลงที่ถนนและญาติ Mourad ของฉันไปข้ามเขตไปยังคลองชลประทาน. เขาใช้เวลาครึ่งชั่วโมงที่จะหาม้าและพาเขากลับมา สิทธิทั้งหมดเขากล่าวว่ากระโดดขึ้นไปบน โลกทั้งโลกตื่นในขณะนี้ พวกเราจะทำอะไร? ผมบอกว่า. ดีเขากล่าวว่าเราทั้งสองจะพาเขากลับมาหรือซ่อนเขาจนพรุ่งนี้เช้า. เขาไม่ได้เสียงเป็นห่วงและผมรู้ว่าเขาจะซ่อนเขาและไม่ได้พาเขากลับมา ไม่ได้ในขณะที่อัตราใด. ที่เราจะซ่อนเขา? ฉันพูดว่า. ฉันรู้ว่าสถานที่ที่เขากล่าวว่า. นานแค่ไหนที่ผ่านมาคุณไม่ขโมยม้าตัวนี้? ผมบอกว่า. ทันใดนั้นมัน dawned กับฉันว่าเขาได้รับการขี่ม้าในตอนเช้าในช่วงต้นเหล่านี้บางครั้งและได้มาหาฉันเช้าวันนี้เพียงเพราะเขารู้ว่าผมอยากที่จะนั่ง. ใครพูดอะไรเกี่ยวกับการขโมยม้า? เขากล่าวว่า. ทั้งนี้ผมกล่าวว่าวิธีการที่ผ่านมาไม่นานคุณจะเริ่มต้นขี่ทุกเช้า? จนกระทั่งเช้าวันนี้เขากล่าวว่า คุณบอกความจริง? ผมบอกว่า. ไม่แน่นอนเขากล่าวว่า แต่ถ้าเราจะพบว่าเป็นสิ่งที่คุณกำลังจะบอกว่า ฉันไม่ต้องการที่ทั้งสองของเราจะเป็นผู้กล่าวเท็จ ทั้งหมดที่คุณทราบว่าเป็นที่เราเริ่มต้นขี่ในเช้าวันนี้ 'สิทธิทั้งหมดผมว่า. เขาเดินม้าอย่างเงียบ ๆ เพื่อยุ้งฉางของไร่องุ่นร้างซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นความภาคภูมิใจของเกษตรกรที่มีชื่อ Fetvajian มีข้าวโอ๊ตและหญ้าชนิตแห้งในยุ้งฉางเป็น เราเริ่มเดินกลับบ้าน. มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขากล่าวว่าจะได้รับม้าที่จะประพฤติอย่างเพื่อให้ ตอนแรกก็อยากจะเรียกป่า แต่ที่ผมได้บอกคุณฉันมีวิธีที่มีม้า ฉันจะได้รับมันจะต้องการที่จะทำอะไร! ต้องการให้ทำ ม้าเข้าใจฉัน. คุณจะทำหรือไม่ ผมบอกว่า. ฉันมีความเข้าใจกับม้าของเขากล่าวว่า ใช่ แต่สิ่งที่จัดเรียงของความเข้าใจอยู่แล้ว? ฉันพูดว่า. หนึ่งที่ง่ายและตรงไปตรงมาเขากล่าวว่า. ดีฉันบอกว่าฉันหวังว่าฉันรู้วิธีที่จะเข้าถึงความเข้าใจเช่นนั้นกับม้า. คุณยังเป็นเด็กเล็ก ๆ เขากล่าวว่า เมื่อคุณได้รับจะเป็นสิบสามคุณจะรู้วิธีที่จะทำ. ฉันกลับบ้านและกินอาหารเช้าแสนอร่อย. บ่ายวันนั้นลุง Khosrove ของฉันมาที่บ้านของเราสำหรับกาแฟและบุหรี่ เขานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นจิบและการสูบบุหรี่และจดจำเมืองเก่า จากนั้นผู้เข้าชมอีกมาถึงชาวนาชื่อจอห์น Byro เป็นแอสที่ออกมาจากความเหงาได้เรียนรู้ที่จะพูดอาร์เมเนีย แม่ของฉันนำกาแฟเข้าชมเหงาและยาสูบและเขารีดบุหรี่และจิบและรมควันแล้วที่ผ่านมาถอนหายใจเศร้าเขากล่าวว่าม้าขาวของเราซึ่งถูกขโมยไปเมื่อเดือนที่แล้วยังคงเป็นไป ฉันไม่สามารถเข้าใจมัน. ลุงของฉัน Khosrove กลายเป็นหงุดหงิดมากและตะโกนมันไม่มีอันตรายใด ๆ การสูญเสียของม้าคืออะไร? ไม่ได้เราทุกคนสูญเสียบ้านเกิด? อะไรคือสิ่งที่นี้ร้องไห้ม้า? นั่นอาจจะเป็นสิ่งที่ถูกต้องสำหรับคุณผู้อยู่อาศัยในเมืองที่จะบอกว่าจอห์นกล่าวว่า Byro แต่สิ่งที่เซอร์เรย์ของฉันได้อย่างไร สิ่งที่ดีโดยไม่ต้อง surrey ม้าหรือไม่ให้ความสนใจกับมันไม่มีลุงของผมKhosrove คำราม ฉันเดินสิบไมล์ที่จะได้รับที่นี่จอห์นกล่าวว่า Byro คุณมีขาลุงของผมตะโกน Khosrove. ขาซ้ายของฉันปวดฉันชาวนากล่าวว่า. ให้ความสนใจกับมันไม่มีลุงของผม Khosrove คำราม ม้าที่ค่าใช้จ่ายฉันดอลลาร์หกสิบเกษตรกรกล่าวว่า ฉันคายเงินลุงของฉัน Khosrove สา
การแปล กรุณารอสักครู่..
วันหนึ่งกลับไปในวันเก่าที่ดีเมื่อฉันอายุเก้าขวบ และโลกก็เต็มทุกเท่าที่ชนิดของความงดงามและชีวิตยังสวยงามและลึกลับฝัน ญาติ mourad ที่ถือว่าบ้า โดยทุกคนที่รู้จักเขา ยกเว้นผม มาหาที่บ้านตอนตีสี่ และปลุกให้ฉันตื่น โดยแตะบนหน้าต่างห้องฉัน
ซีเรีย เขากล่าวว่าฉันกระโดดออกจากเตียงและมองออกไปนอกหน้าต่าง ผมไม่สามารถเชื่อในสิ่งที่ผมเห็น
ไม่ใช่ตอนเช้าเลย แต่มันเป็นฤดูร้อนและวันหยุดไม่กี่นาทีรอบมุมของโลกมันสว่างพอสำหรับผมที่จะรู้ว่าฉันไม่ได้ฝัน
ญาติ mourad นั่งอยู่บนหลังม้าสีขาวสวยงาม ฉันติดอยู่ในหัวของฉันออกไปนอกหน้าต่าง และลูบที่ตาของฉัน ใช่ , เขากล่าวในอาร์เมเนีย มันเป็นม้านายไม่ได้ฝัน ให้มันได้อย่างรวดเร็วถ้าคุณต้องการที่จะนั่ง
ฉันรู้ลูกพี่ลูกน้องของฉัน mourad ชอบมีชีวิตอยู่มากกว่าใครๆที่เคยอยู่ใน โลก โดยไม่ได้ตั้งใจ แต่นี้เป็นมากกว่า แม้ผมจะเชื่อ .
ในสถานที่แรกของฉันเก่าความทรงจำได้รับความทรงจำของม้าและความปรารถนาแรกของฉันได้รับความปรารถนาขี่
นี่เป็นส่วนหนึ่งที่ยอดเยี่ยม .
ในสถานที่ที่สอง เราจน
นี่เป็นส่วนที่ไม่อนุญาตให้ผมเชื่อในสิ่งที่ผมเห็น
เราจน เราไม่มีเงิน เผ่าของเราทั้งหมดถูกยากจน . ทุกสาขาของครอบครัว garoghlanian อาศัยอยู่ในความยากจนและตลกที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดในโลก ไม่มีใครสามารถเข้าใจที่เราเคยได้รับเงินเพียงพอที่จะให้เรา ด้วยอาหารในท้องของเรา แม้แต่ผู้เฒ่าในครอบครัว สำคัญที่สุดของทั้งหมดแม้ว่าพวกเรามีชื่อเสียงความซื่อสัตย์ของเรา เราได้รับชื่อเสียงสำหรับความซื่อสัตย์ของเราประมาณ 11 ศตวรรษ แม้เมื่อเราถูกครอบครัวที่รวยที่สุด
ในสิ่งที่เราชอบคิดว่าโลก เราภูมิใจครั้งแรกที่เที่ยงตรงต่อไป และหลังจากนั้น เราเชื่อในสิ่งที่ถูกและผิด ในพวกเรา ไม่มีใครเอาเปรียบใคร ใน โลก อย่าว่าแต่ขโมย
ดังนั้นแม้ว่าฉันได้เห็นม้างดงามจริงๆ แม้ว่าผมได้กลิ่นมัน น่ารัก แม้ว่า ฉันได้ยินเสียงหายใจ ตื่นเต้นมาก ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ม้ามีอะไรกับญาติของฉัน mourad หรือกับฉันหรือกับใด ๆของสมาชิกคนอื่น ๆของครอบครัวเรา หลับ หรือ ตื่นแล้ว เพราะผมรู้ว่าญาติของฉัน mourad ไม่ได้ ต้องซื้อม้า และถ้าเขาไม่ซื้อ เขาต้องขโมยมันและฉันปฏิเสธที่จะเชื่อว่าเขาได้ขโมยมัน
ไม่มีสมาชิกของครอบครัว garoghlanian อาจเป็นขโมย .
ผมจ้องแรกที่ญาติของฉันแล้วที่ม้า มีศรัทธา ความนิ่งและอารมณ์ขันในแต่ละของพวกเขา ซึ่งในแง่หนึ่งยินดีฉันและในอื่น ๆตกใจ .
mourad ฉันถามว่า เธอขโมยม้าตัวนี้ กระโดดออกทางหน้าต่าง เขากล่าวว่าถ้าคุณต้องการที่จะนั่ง .
มันเป็นจริงแล้วเขาได้ขโมยม้า ไม่มีคำถามเกี่ยวกับมัน เขามาเชิญฉันนั่งหรือไม่ เป็นผมเลือก
แต่มันดูเหมือนว่าฉันขโมยม้าสำหรับขี่ไม่เหมือนขโมยอย่างอื่น เช่น เงิน ทั้งหมดที่ผมรู้ บางทีมันอาจจะไม่ใช่ขโมยเลย ถ้าคุณกำลังบ้าเกี่ยวกับม้า
วิธี mourad ลูกพี่ลูกน้องของฉันและฉันก็ไม่ได้ขโมยนะ
ซีเรีย เขากล่าวว่าฉันกระโดดออกจากเตียงและมองออกไปนอกหน้าต่าง ผมไม่สามารถเชื่อในสิ่งที่ผมเห็น
ไม่ใช่ตอนเช้าเลย แต่มันเป็นฤดูร้อนและวันหยุดไม่กี่นาทีรอบมุมของโลกมันสว่างพอสำหรับผมที่จะรู้ว่าฉันไม่ได้ฝัน
ญาติ mourad นั่งอยู่บนหลังม้าสีขาวสวยงาม ฉันติดอยู่ในหัวของฉันออกไปนอกหน้าต่าง และลูบที่ตาของฉัน ใช่ , เขากล่าวในอาร์เมเนีย มันเป็นม้านายไม่ได้ฝัน ให้มันได้อย่างรวดเร็วถ้าคุณต้องการที่จะนั่ง
ฉันรู้ลูกพี่ลูกน้องของฉัน mourad ชอบมีชีวิตอยู่มากกว่าใครๆที่เคยอยู่ใน โลก โดยไม่ได้ตั้งใจ แต่นี้เป็นมากกว่า แม้ผมจะเชื่อ .
ในสถานที่แรกของฉันเก่าความทรงจำได้รับความทรงจำของม้าและความปรารถนาแรกของฉันได้รับความปรารถนาขี่
นี่เป็นส่วนหนึ่งที่ยอดเยี่ยม .
ในสถานที่ที่สอง เราจน
นี่เป็นส่วนที่ไม่อนุญาตให้ผมเชื่อในสิ่งที่ผมเห็น
เราจน เราไม่มีเงิน เผ่าของเราทั้งหมดถูกยากจน . ทุกสาขาของครอบครัว garoghlanian อาศัยอยู่ในความยากจนและตลกที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดในโลก ไม่มีใครสามารถเข้าใจที่เราเคยได้รับเงินเพียงพอที่จะให้เรา ด้วยอาหารในท้องของเรา แม้แต่ผู้เฒ่าในครอบครัว สำคัญที่สุดของทั้งหมดแม้ว่าพวกเรามีชื่อเสียงความซื่อสัตย์ของเรา เราได้รับชื่อเสียงสำหรับความซื่อสัตย์ของเราประมาณ 11 ศตวรรษ แม้เมื่อเราถูกครอบครัวที่รวยที่สุด
ในสิ่งที่เราชอบคิดว่าโลก เราภูมิใจครั้งแรกที่เที่ยงตรงต่อไป และหลังจากนั้น เราเชื่อในสิ่งที่ถูกและผิด ในพวกเรา ไม่มีใครเอาเปรียบใคร ใน โลก อย่าว่าแต่ขโมย
ดังนั้นแม้ว่าฉันได้เห็นม้างดงามจริงๆ แม้ว่าผมได้กลิ่นมัน น่ารัก แม้ว่า ฉันได้ยินเสียงหายใจ ตื่นเต้นมาก ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ม้ามีอะไรกับญาติของฉัน mourad หรือกับฉันหรือกับใด ๆของสมาชิกคนอื่น ๆของครอบครัวเรา หลับ หรือ ตื่นแล้ว เพราะผมรู้ว่าญาติของฉัน mourad ไม่ได้ ต้องซื้อม้า และถ้าเขาไม่ซื้อ เขาต้องขโมยมันและฉันปฏิเสธที่จะเชื่อว่าเขาได้ขโมยมัน
ไม่มีสมาชิกของครอบครัว garoghlanian อาจเป็นขโมย .
ผมจ้องแรกที่ญาติของฉันแล้วที่ม้า มีศรัทธา ความนิ่งและอารมณ์ขันในแต่ละของพวกเขา ซึ่งในแง่หนึ่งยินดีฉันและในอื่น ๆตกใจ .
mourad ฉันถามว่า เธอขโมยม้าตัวนี้ กระโดดออกทางหน้าต่าง เขากล่าวว่าถ้าคุณต้องการที่จะนั่ง .
มันเป็นจริงแล้วเขาได้ขโมยม้า ไม่มีคำถามเกี่ยวกับมัน เขามาเชิญฉันนั่งหรือไม่ เป็นผมเลือก
แต่มันดูเหมือนว่าฉันขโมยม้าสำหรับขี่ไม่เหมือนขโมยอย่างอื่น เช่น เงิน ทั้งหมดที่ผมรู้ บางทีมันอาจจะไม่ใช่ขโมยเลย ถ้าคุณกำลังบ้าเกี่ยวกับม้า
วิธี mourad ลูกพี่ลูกน้องของฉันและฉันก็ไม่ได้ขโมยนะ
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- นิสัยคนเรากินแล้วไม่รู้จักทิ้งขยะ
- by a mathematical formula,then the progr
- are you sleepy?
- ฉันจึงกินยา
- Once you press [Commit],you will be conn
- ความยาวของซองไม่น้อยกว่า
- The sample MD13 had the highest concentr
- ไวไปป่าว
- มันเป็นหนังสือที่เจ๋ง และน่าสนใจ
- แล้วตอนนี้ความดันโลหิตของคุณยังคงเหลือเท
- กลยุทธ์การบริหารทรัพยากรบุคคล นับว่าเป็น
- ฉันตื่น10โมง
- ขอบคุณที่มาเยี่ยมและคอมเม้นต์
- สองมาตรฐานในอดีตจะมีการแบ่งแย่งกันมากเพร
- ExpressAvoidOffensiveReserveMilitaryNeve
- มายเฟรนด์ แปลว่า
- ด้วยตัวพวกเขาเอง
- Marriage postponement
- สองมาตรฐานในอดีตจะมีการแบ่งแย่งกันมากเพร
- เพลงนี้เคยติดอันดับยอดฮิตในปี2014
- destination
- ซึ่งได้รับความร่วมมือจาก
- Each category has a fabulous range of ch
- I will use you money when I was your wif
