The first seven and a half lines of

The first seven and a half lines of this poem are one big, long, confusing sentence. Here's our summary: "When I think of how I have lost my vision even before middle age, and how I am unable to use my best talent to serve God, I want to ask if God requires his servants to work for him even if they don't have vision."

But before he can speak up, a figure called Patience answers his question. Patience is like, "You think God needs your work? No, man. His best servants are the ones who bear life's burden the best. He already has thousands of people running around across land and sea to serve him. You can just stand right there and wait on him, and that's enough.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บรรทัดแรกเจ็ดครึ่งของบทกวีนี้มีประโยคหนึ่งใหญ่ ยาว สับสน นี่คือสรุปของเรา: "เมื่อฉันคิดว่า วิธีการที่ฉันได้สูญเสียวิสัยทัศน์ของฉันก่อนวัยกลาง และวิธีที่ผมไม่สามารถใช้ความสามารถของฉันที่ดีที่สุดเพื่อรับใช้พระเจ้า ฉันต้องการถามว่า พระเจ้าต้องการข้าราชการเขาทำงานให้เขาแม้ว่าพวกเขาไม่มีวิสัยทัศน์"แต่ก่อนที่เขาสามารถพูดขึ้น ตัวเลขที่เรียกว่าอดทนตอบคำถามของเขา ความอดทนเป็นเช่น "คุณคิดว่า พระเจ้าต้องการทำงานของคุณ ไม่มี คน สโลแกนที่ดีที่สุดคือ คนที่แบกภาระของชีวิตที่ดีสุด เขามีคนวิ่งข้ามทะเลและที่ดินให้เขาแล้ว คุณสามารถยืนอยู่ และรอเขา และที่เพียงพอ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ครั้งแรกที่สายเจ็ดและครึ่งหนึ่งของบทกวีนี้เป็นหนึ่งขนาดใหญ่ยาวประโยคที่ทำให้เกิดความสับสน นี่คือบทสรุปของเรา: "เมื่อฉันคิดว่าฉันได้สูญเสียวิสัยทัศน์ของฉันแม้กระทั่งก่อนวัยกลางคนและวิธีการที่ผมไม่สามารถที่จะใช้ความสามารถที่ดีที่สุดของฉันที่จะรับใช้พระเจ้าผมอยากจะถามว่าพระเจ้าต้องการคนรับใช้ของเขาที่จะทำงานให้เขาถึงแม้ว่าพวกเขา ไม่ได้มีวิสัยทัศน์. " แต่ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นรูปที่เรียกว่าอดทนตอบคำถามของเขา ความอดทนเป็นเหมือน "คุณคิดว่าพระเจ้าต้องการการทำงานของคุณหรือไม่ไม่มีคน. คนรับใช้ที่ดีที่สุดของเขาจะเป็นคนที่แบกรับภาระของชีวิตที่ดีที่สุด. เขามีอยู่แล้วหลายพันคนวิ่งไปรอบ ๆ ทั่วแผ่นดินและทะเลที่จะให้บริการเขา. คุณก็สามารถยืนอยู่ มีและรอเขาและว่าพอ