behavior was higher in the T1D grou

behavior was higher in the T1D group than in the T2D group ( = .14,
= .09).
DISCUSSION
The aim of the study was to test the SCT in explaining PA in a large
population sample of T1D and T2D adults. This is the first study testing the
structure, fit, and explanatory strength of the SCT in predicting PA in this
population. Overall, the results confirm the structural assumptions and
internal validity of SCT for this population, providing support for the application
of SCT for promoting PA in persons with diabetes.
The model fit indices confirmed the SCT’s structure for the overall sample
and both of the diabetes sub-group types (Research Objective 1) with some
structural differences between the T1D and T2D groups (Research Objective
2). The SCT respectively explained approximately 52 per cent and 59
per cent of the variance for goals for T1D and T2D groups, and 14 per cent
and 9 per cent for 6-month PA behavior for the respective diabetes groups.
Differences between the two diabetes groups were found in terms of T1D
individuals perceiving more self-efficacy, impediments, and social support
and reporting more weekly minutes of PA at baseline. All interrelations of
the social-cognitive variables and most paths were similar in the two groups,
with one exception: higher impediments were correlated with weaker goals
in the T1D group. In the T2D group the interrelation between impediments
and goals was not significant.
For the T1D group, less of the variance of goals and more of the variation
of behavior was explained than in the T2D group. However, in both
diabetic samples, we could only account for approximately half as much of
the behavior variance as in studies with non-diabetic samples (Conn et al.,
2003; McAuley et al., 2003; Rovniak et al., 2002). Reasons for this may
include numerous and specific problems which adults with diabetes have to
deal with, quality of diabetes management and care in Canada, and a possible
greater intention–behavior gap with this chronic disease population.
As in previous studies (Allen, 2004), we found that self-efficacy is the most
important factor in predicting behavior, and that self-efficacy and social
support are highly correlated (McAuley et al., 2003). Moreover, as reported
elsewhere (Brassington, Atienza, Perczek, DiLorenzo, & King, 2002),
self-efficacy is a much stronger predictor than social support. Furthermore,
in accordance with other research (Conn et al., 2003; Resnick et al., 2002;
Rovniak et al., 2002), high interrelations between self-efficacy and outcome
expectancies were also found. As in other studies with diabetic samples, selfefficacy
was more important than outcome expectancies in predicting PA
behavior (Allen, 2004; Williams & Bond, 2002). Our finding, that impediments
were obstructive in T2D individuals, is also in line with the research

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

พฤติกรรมที่สูงในกลุ่ม T1D กว่ากลุ่ม T2D (= 0.14,
= 0.09).
การอภิปราย
จุดมุ่งหมายของการศึกษาคือการทดสอบเอสซีทีในการอธิบาย PA ในขนาดใหญ่
ตัวอย่างประชากร T1D และ T2D ผู้ใหญ่ นี่คือการศึกษาแรกของการทดสอบ
โครงสร้างพอดีและความแข็งแรงอธิบายของเอสซีทีในการทำนาย PA ใน
ประชากร โดยรวมแล้วผลการยืนยันสมมติฐานโครงสร้างและ
ความถูกต้องภายในของ SCT สำหรับประชากรกลุ่มนี้ให้การสนับสนุนสำหรับการใช้งาน
ของเอสซีทีในการส่งเสริม PA ในผู้ที่มีโรคเบาหวาน.
ดัชนีพอดีรูปแบบยืนยันโครงสร้างของเอสซีทีสำหรับตัวอย่างโดยรวม
และทั้งสองย่อยโรคเบาหวาน -Group ประเภท (การวิจัยวัตถุประสงค์ 1) กับบางส่วน
ของโครงสร้างที่แตกต่างกันระหว่างกลุ่ม T1D และ T2D (Research มีวัตถุประสงค์
2) SCT อธิบายตามลำดับประมาณ 52 ร้อยละ 59 และ
ร้อยละของความแปรปรวนสำหรับเป้าหมายสำหรับกลุ่ม T1D และ T2D และร้อยละ 14
และร้อยละ 9 เป็นเวลา 6 เดือน PA พฤติกรรมสำหรับกลุ่มผู้ป่วยโรคเบาหวานที่เกี่ยวข้อง.
ความแตกต่างระหว่างทั้งสองกลุ่มเป็นโรคเบาหวาน พบว่าในแง่ของการ T1D
บุคคลที่รับรู้มากขึ้นการรับรู้ความสามารถตนเองอุปสรรคและการสนับสนุนทางสังคม
และการรายงานรายสัปดาห์มากขึ้นนาทีของป่าที่ baseline สัมพันธ์ทั้งหมดของ
ตัวแปรทางสังคมความรู้ความเข้าใจและเส้นทางส่วนใหญ่มีความคล้ายคลึงกันในสองกลุ่ม
ด้วยการยกเว้น: อุปสรรคที่สูงขึ้นมีความสัมพันธ์กับเป้าหมายที่อ่อนแอ
ในกลุ่ม T1D ในกลุ่ม T2D สัมพันธ์ระหว่างอุปสรรค
และเป้าหมายไม่ได้มีนัยสำคัญ.
สำหรับกลุ่ม T1D น้อยของความแปรปรวนของเป้าหมายและอื่น ๆ ของการเปลี่ยนแปลง
ของพฤติกรรมอธิบายกว่าในกลุ่ม T2D อย่างไรก็ตามในทั้งสอง
กลุ่มตัวอย่างผู้ป่วยโรคเบาหวานที่เราจะสามารถบัญชีสำหรับประมาณครึ่งหนึ่งเท่าของ
ความแปรปรวนเป็นพฤติกรรมในการศึกษากับกลุ่มตัวอย่างไม่ได้เป็นเบาหวาน (เรือ, et al.
2003; McAuley et al, 2003;.. Rovniak, et al, 2002) . เหตุผลนี้อาจ
รวมถึงปัญหาต่าง ๆ นานาและเฉพาะเจาะจงซึ่งผู้ใหญ่ที่มีโรคเบาหวานจะต้อง
จัดการกับคุณภาพของการจัดการโรคเบาหวานและการดูแลในประเทศแคนาดาและเป็นไปได้ที่
ทำให้เกิดช่องว่างพฤติกรรมความตั้งใจมากขึ้นมีประชากรโรคเรื้อรังนี้.
ในขณะที่การศึกษาก่อนหน้า (อัลเลน, 2004) เราพบว่าการรับรู้ความสามารถตนเองเป็นส่วนใหญ่
ปัจจัยที่สำคัญในการทำนายพฤติกรรมและการรับรู้ความสามารถตนเองและสังคม
สนับสนุนมีความสัมพันธ์อย่างมาก (McAuley et al., 2003) นอกจากนี้ยังเป็นรายงาน
ที่อื่น ๆ (Brassington, โฮเซอะ Perczek, DiLorenzo และพระมหากษัตริย์, 2002),
การรับรู้ความสามารถตนเองเป็นปัจจัยบ่งชี้ที่แข็งแกร่งกว่าการสนับสนุนทางสังคม นอกจากนี้
สอดคล้องกับงานวิจัยอื่น ๆ (เรือ et al, 2003;. เรสนิค, et al., 2002;
. Rovniak, et al, 2002), สัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ความสามารถสูงในตนเองและผลที่
คาดหวังนอกจากนี้ยังพบ ในขณะที่การศึกษาอื่น ๆ ที่มีตัวอย่างผู้ป่วยโรคเบาหวานรู้ความสามารถ
เป็นสิ่งที่สำคัญกว่าความคาดหวังผลในการทำนาย PA
พฤติกรรม (อัลเลน, 2004; วิลเลียมส์และตราสารหนี้, 2002) การค้นพบของเราที่ผลักดันให้
มีการอุดกั้นในบุคคล T2D ยังสอดคล้องกับการวิจัย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พฤติกรรมสูงกว่าในกลุ่ม t1d มากกว่าในกลุ่ม t2d ( = . 14 ,
= . 09 ) .

สนทนาจุดมุ่งหมายของการศึกษาคือ เพื่อทดสอบ SCT อธิบายโดยในตัวอย่าง
ประชากรขนาดใหญ่ของ t1d และผู้ใหญ่ t2d . การศึกษานี้เป็นครั้งแรกที่ทดสอบ
โครงสร้าง , พอดี , และความแข็งแรงของ SCT อธิบายทำนาย PA ในประชากรนี้

โดยรวมผลที่ยืนยันสมมติฐานโครงสร้าง
ความตรงภายในของ SCT สำหรับประชากรกลุ่มนี้ให้การสนับสนุนสำหรับโปรแกรม
ของ SCT ส่งเสริม PA ในบุคคลที่มีโรคเบาหวาน แบบพอดี
ดัชนียืนยันของ SCT โครงสร้างโดยรวมและตัวอย่าง
ทั้งสองประเภทโรคเบาหวานกลุ่มซับ ( วัตถุประสงค์ในการวิจัย 1 ) กับความแตกต่างทางโครงสร้างบางส่วน
t1d t2d กลุ่มและระหว่าง วัตถุประสงค์การวิจัย
2 )ตามลำดับที่ SCT อธิบายประมาณ 52 และร้อยละ 59
ร้อยละของความแปรปรวนและเป้าหมายสำหรับกลุ่ม t1d t2d และร้อยละ 14
9 เปอร์เซ็นต์ สำหรับพฤติกรรมที่ป่า 6 เดือนสำหรับกลุ่มเบาหวานที่เกี่ยวข้อง .
ความแตกต่างระหว่างสองโรคเบาหวานกลุ่ม พบว่า ในแง่ของการรับรู้ความสามารถของตนเอง t1d
บุคคลมากกว่าอุปสรรค , ,
และการสนับสนุนทางสังคมและการรายงานเพิ่มเติมรายสัปดาห์นาทีของ PA ที่พื้นฐาน ทั้งหมดของตัวแปร interrelations
ปัญญาทางสังคมและเส้นทางส่วนใหญ่มีความคล้ายคลึงกันในทั้งสองกลุ่ม
กับข้อยกเว้น : อุปสรรคที่สูงขึ้นมีความสัมพันธ์กับเป้าหมายที่อ่อนแอในกลุ่ม t1d
. ใน t2d กลุ่มความสัมพันธ์ระหว่างอุปสรรค
และเป้าหมายอย่างมีนัยสำคัญ สำหรับกลุ่ม t1d
,น้อยของความแปรปรวนของเป้าหมายและเพิ่มเติมการเปลี่ยนแปลง
พฤติกรรมได้มากกว่าในกลุ่ม t2d . อย่างไรก็ตาม ในคนเบาหวานทั้ง
เราอาจเพียงบัญชีสำหรับประมาณครึ่งเท่าของพฤติกรรมความแปรปรวน
เป็นในการศึกษาตัวอย่างจาก ( เรือ et al . ,
2003 ; McAuley et al . , 2003 ; rovniak et al . , 2002 ) เหตุผลนี้อาจ
มีจำนวนมากและปัญหาเฉพาะ ซึ่งผู้ใหญ่ที่มีโรคเบาหวานมี

จัดการกับคุณภาพของการจัดการโรคเบาหวานและการดูแลในแคนาดา และเป็นไปได้มากกว่า ความตั้งใจและพฤติกรรม
ช่องว่างนี้เรื้อรังประชากร .
ในการศึกษาก่อนหน้านี้ ( Allen , 2547 ) พบว่า การรับรู้ความสามารถของตนเองเป็นปัจจัยสำคัญที่สุด
ทำนายพฤติกรรม และการรับรู้ความสามารถของตนเองและสังคม
สนับสนุนมีความสัมพันธ์ ( McAuley et al . , 2003 ) นอกจากนี้ รายงาน
ที่อื่น ( brassington atienza perczek ดิโลเรนโซ , , , , &กษัตริย์ , 2002 ) ,
) แข็งแกร่งกว่าตน คือ การสนับสนุนทางสังคม นอกจากนี้
สอดคล้องกับงานวิจัยอื่น ๆ ( เรือ et al . , 2003 ; เรสนิค et al . , 2002 ;
rovniak et al . , 2002 ) สูง interrelations ระหว่างการรับรู้ความสามารถของตนเองและผล
ความคาดหวังยังพบ ในการศึกษาอื่น ๆอย่างรู้ตัว selfefficacy
สำคัญมากกว่าความคาดหวังผลลัพธ์ในการทำนายพฤติกรรม PA
( Allen , 2004 ; วิลเลี่ยม&พันธบัตร , 2002 ) การค้นหาเนื้อหาของเรานั้นถูกอุดกั้นใน t2d
บุคคล นอกจากนี้ยังสอดคล้องกับงานวิจัย