when i was 12.I has studied in the

when i was 12.I has studied in the first grade of a high school(M.1)
I was very shy .I didn't know other students in my classroom.
I didn't even dare to say " Hi " to someone . Everyone ignored me as if I never existed .
It used to be the hopeless of a child., I remember it well.
Until one day,one of the girl was sit next to me and talked with me.
she was a eccentric child.
she liked the dog and the cat,but she was allergic its
She was clever And creativity
we get along well until one day. I had been teased by the boy in my classroom. I very resent and remind them but they intimidating me if I sued teachers
I was very stressed and didn't know how to describing to anyone.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เมื่อผม 12.I ได้ศึกษาในชั้นแรกของ school(M.1) สูง ผมขี้อายมาก ผมไม่ทราบนักเรียนคนอื่น ๆ ในห้องเรียนของฉันนอกจากนี้ผมยังไม่กล้าที่จะพูดว่า "สวัสดี" ให้คน ทุกคนละเว้นฉันเป็นถ้าไม่มีอยู่เคยเป็นความหวังของเด็ก. ฉันจำมันได้ดีจนกระทั่งวันหนึ่ง หนึ่งหญิงสาวนั่งถัดจากฉัน และพูดคุยกับฉัน เธอเป็นเด็กประหลาดเธอชอบสุนัขและแมว แต่เธอก็แพ้มันเธอฉลาด และความคิดสร้างสรรค์เราเข้ากันได้ดีจนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันได้รับล้อ โดยเด็กในห้องเรียนของฉัน มากส่ง และเตือนพวกเขาแต่พวกเขาข่มขู่ผมถ้าผมฟ้องครูฉันเครียดมาก และไม่รู้ว่าจะอธิบายให้ทุกคน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เมื่อผมเป็น 12.I ได้ศึกษาในชั้นแรกของโรงเรียนมัธยม (M.1)
ผมเป็นคนขี้อายมาก .i ไม่ทราบว่านักเรียนคนอื่น ๆ ในห้องเรียนของฉัน.
ฉันไม่ได้กล้าที่จะพูดว่า "สวัสดี" กับใครบางคน . ทุกคนไม่สนใจฉันเป็นถ้าฉันไม่เคยมีอยู่.
จะใช้เป็นที่สิ้นหวังของเด็ก. ผมจำมันได้ดี.
จนกระทั่งวันหนึ่งซึ่งเป็นหนึ่งในผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่ข้างๆฉันและพูดคุยกับฉัน.
เธอเป็นเด็กประหลาด.
เธอ ชอบสุนัขและแมว แต่เธอก็แพ้ของ
เธอเป็นคนฉลาดและความคิดสร้างสรรค์ของ
เราเข้ากันได้ดีจนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันได้รับการล้อโดยเด็กในห้องเรียนของฉัน ผมไม่พอใจมากและเตือนพวกเขา แต่พวกเขาข่มขู่ฉันว่าฉันฟ้องครู
ผมก็เครียดมากและไม่ทราบวิธีการที่จะอธิบายให้กับทุกคน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ตอน 12 ผมได้ศึกษาในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ของโรงเรียนมัธยม ( ชาย )ฉันอายมาก ผมไม่รู้ว่านักเรียนคนอื่น ๆในชั้นเรียนของฉันฉันไม่กล้าแม้แต่จะทักทายใคร ทุกคนไม่สนใจ ราวกับไม่เคยมีตัวตนมันเคยเป็นความหวังของเด็ก ผมจำมันได้ดีจนกระทั่งวันหนึ่ง หนึ่งสาวกำลังนั่งข้างๆฉัน และพูดกับฉันเธอยังเป็นเด็กประหลาดเธอชอบสุนัข และ แมว แต่เธอแพ้ของเธอฉลาดและความคิดสร้างสรรค์เราเข้ากันได้ดี จนวันหนึ่ง ผมมีล้อ โดยเด็กในชั้นเรียนของฉัน ผมไม่พอใจมากและเตือนพวกเขา แต่พวกเขาข่มขู่ฉัน ถ้าฉันฟ้องครูผมเครียดมาก และไม่รู้ว่าจะอธิบายกับใคร