Additional pre-discharge treatment

Additional pre-discharge treatment considerations for
patients with an alcohol use disorder
Some research suggests hospitalization has the potential
to facilitate treatment for alcohol use disorders by increasing
recognition of the need to reduce drinking and
intent to do so [69-72]. Despite this, brief interventions
are unlikely to be effective at reducing drinking for hospitalized
patients with alcohol dependence [73], but factors
including avoidance of heavily drinking friends and
engaging in alcohol treatment after hospitalization predict
drinking reduction [71]. Thus referral for outpatient
treatment should be pursued and integrated into brief
intervention (i.e., SBIRT), but, even among research participants,
overall compliance with referral is modest
[73,74]. Brief intervention may be more effective in enhancing
referral for women and younger adults [75].
Some evidence suggests that peer-involvement from volunteer
Alcoholics Anonymous members as a supplement
to brief intervention can increase treatment
initiation and abstinence following hospitalization [76].
Following hospital discharge, integrated outpatient treatment
(i.e., post-discharge care for alcoholism and medical
conditions with the same healthcare provider) may be effective
under ideal conditions [77,78]. A related approach
involves a chronic disease management strategy in primary
care with as-needed addiction specialist support,
which may improve the quality of outpatient care and facilitate
recovery [79,80]. Thus it is reasonable to refer patients
to this mode of primary care if it exists locally.
Other potential interventions prior to discharge must
be extrapolated from studies in treatment-seeking
alcohol-dependent populations or treatment strategies
implemented for other chronic medical and psychiatric
conditions. Taking advantage of findings in the alcoholism
pharmacotherapy field that show modest efficacy for
several medications coupled with brief counseling strategies
[81,82], an approach for alcohol dependent inpatients
might include brief interventions and initiation of
pharmacotherapy during the hospitalization. Several potential
medications are listed in Table 6, together with a
selection of their generally small effect sizes [83-87].
With the exception of disulfiram, medications for relapse
prevention target brain receptors thought to be involved
in relapse, including subsets of opioidergic, serotenergic,
glutamatergic, and dopaminergic receptors [88], and
complete abstinence may not be realized. As in the treatment
of other conditions such as hypertension, reduced
post-hospitalization drinking due to medication use may
be considered a successful albeit partial response, even if
the ultimate goal is abstinence. However, with the possible
exception of transitional clinics following hospital
discharge, continuation of medication will mainly be in
the hands of ambulatory clinicians.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ข้อควรพิจารณาเพิ่มเติมก่อนปล่อยรักษาสำหรับผู้ป่วยที่ มีแอลกอฮอล์การใช้ผิดปกติบางวิจัยแนะนำการรักษาในโรงพยาบาลที่มีศักยภาพการรักษาโรคใช้แอลกอฮอล์ โดยการเพิ่มการรับรู้ของการลดการดื่ม และความตั้งใจที่จะทำเช่นนั้น [69-72] แม้ มีการแทรกแซงนี้ โดยย่อไม่น่าจะมีประสิทธิภาพในการลดการดื่มสำหรับพยาบาลผู้ป่วยพึ่งพาเหล้า [73], แต่ปัจจัยรวมทั้งหลีกเลี่ยงเพื่อนที่ดื่มหนัก และส่วนในแอลกอฮอล์หลังจากทายผลรักษาในโรงพยาบาลดื่มลด [71] ดังนั้นแนะนำสำหรับผู้ป่วยนอกการรักษาควรติดตาม และรวมโดยย่อแทรกแซง (เช่น SBIRT), แต่ แม้ในหมู่ผู้ร่วมวิจัยการปฏิบัติตามอ้างอิงโดยรวมจะเจียมเนื้อเจียมตัว[73,74] การแทรกแซงโดยย่ออาจจะมีประสิทธิภาพในการเพิ่มอ้างอิงสำหรับผู้หญิงและเด็กผู้ใหญ่ [75]หลักฐานบางอย่างชี้ให้เห็นว่า เพียร์ร่วมจากอาสาสมัครสมาชิกแบบไม่ระบุชื่อ alcoholics เป็นอาหารเสริมการแทรกแซงโดยย่อสามารถเพิ่มการรักษาริเริ่มและละเว้นต่อการรักษาในโรงพยาบาล [76]ต่อไปนี้ออกจากโรงพยาบาล รวมรักษาผู้ป่วยนอก(เช่น ปล่อยหลังดูแลโรคพิษสุราเรื้อรัง และการแพทย์เงื่อนไขกับผู้ให้บริการสุขภาพที่เดียวกัน) อาจจะมีประสิทธิภาพภายใต้สภาพ [77,78] วิธีการที่เกี่ยวข้องเกี่ยวข้องกับกลยุทธ์การจัดการโรคเรื้อรังในหลักดูแลสนับสนุนผู้เชี่ยวชาญจำเป็นติดยาเสพติดซึ่งอาจปรับปรุงคุณภาพการดูแลผู้ป่วยนอก และอำนวยความสะดวกกู้ [79,80] ดังนั้น จึงเหมาะสมที่จะดูผู้ป่วยการดูแลหลักที่มีอยู่ภายในโหมดนี้ต้องแทรกแซงอื่น ๆ อาจเกิดขึ้นก่อนการปล่อยเป็น extrapolated จากการศึกษาในการแสวงหาการรักษาประชากรสุราหรือกลยุทธ์การรักษาดำเนินการอื่น ๆ ทางการแพทย์เรื้อรัง และจิตเวชเงื่อนไขการ ประโยชน์ของการค้นพบในโรคพิษสุราเรื้อรังฟิลด์ pharmacotherapy ที่แสดงประสิทธิภาพปานกลางสำหรับยาหลายควบคู่ไปกับกลยุทธ์การให้คำปรึกษาโดยย่อ[81,82], แนวทางสำหรับ inpatients ขึ้นกับแอลกอฮอล์อาจมีการแทรกแซงโดยสังเขปและการเริ่มต้นของpharmacotherapy การวาง หลายโอกาสยาที่ระบุไว้ในตารางที่ 6 ร่วมกับการการเลือกขนาดผลขนาดเล็กโดยทั่วไป [83-87]ยกเว้น disulfiram ยาสำหรับกำเริบป้องกันเป้าหมายสมองรับความคิดที่จะเกี่ยวข้องในกำเริบ รวมถึงชุดย่อยของ opioidergic, serotenergicglutamatergic และรับ dopaminergic [88], และละเว้นสมบูรณ์อาจไม่เป็นจริง ในการรักษาเงื่อนไขอื่น ๆ เช่นความดันโลหิตสูง ลดลงรักษาในโรงพยาบาลหลังการดื่มเนื่องจากการใช้ยาอาจถือว่าตอบสนองสำเร็จบางส่วนแม้ว่า แม้ว่าเป้าหมายสูงสุดคือ ละเว้น อย่างไรก็ตาม ด้วยเป็นไปได้ข้อยกเว้นของชคลินิกไปโรงพยาบาลปล่อย ความต่อเนื่องของยาส่วนใหญ่จะเป็นในมือของแพทย์ทันต

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การพิจารณาการรักษาก่อนปล่อยเพิ่มเติมสำหรับ
ผู้ป่วยที่มีความผิดปกติของการดื่มสุรา
การวิจัยแสดงให้เห็นบางคนในโรงพยาบาลที่มีศักยภาพใน
การอำนวยความสะดวกในการรักษาความผิดปกติของการใช้เครื่องดื่มแอลกอฮอล์โดยการเพิ่ม
การรับรู้ของความจำเป็นในการลดการดื่มและ
ความตั้งใจที่จะทำเช่นนั้น [69-72] อย่างไรก็ตามเรื่องนี้การแทรกแซงสั้น ๆ
ไม่น่าจะมีประสิทธิภาพในการลดการดื่มในโรงพยาบาล
ผู้ป่วยติดสุรา [73] แต่ปัจจัย
รวมทั้งหลีกเลี่ยงเพื่อนที่ดื่มหนักและ
มีส่วนร่วมในการรักษาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หลังการรักษาในโรงพยาบาลคาดการณ์
การดื่มลดลง [71] ดังนั้นการอ้างอิงสำหรับผู้ป่วยนอก
รักษาควรจะติดตามและบูรณาการในช่วงสั้น ๆ
การแทรกแซง (เช่น SBIRT) แต่แม้ในหมู่ผู้เข้าร่วมการวิจัย,
การปฏิบัติโดยรวมที่มีการอ้างอิงเป็นเจียมเนื้อเจียมตัว
[73,74] การแทรกแซงสั้น ๆ อาจจะมีประสิทธิภาพมากขึ้นในการเสริมสร้าง
การอ้างอิงสำหรับผู้หญิงและเด็กผู้ใหญ่ [75].
หลักฐานบางอย่างที่แสดงให้เห็นว่าเพียร์ที่มีส่วนร่วมจากอาสาสมัคร
สมาชิกไม่ประสงค์ออกนามเป็นอาหารเสริม
เพื่อแทรกแซงสั้น ๆ สามารถเพิ่มการรักษา
เริ่มต้นและการเลิกบุหรี่ต่อไปรักษาในโรงพยาบาล [76].
ต่อไปโรงพยาบาล ปล่อยรักษาผู้ป่วยนอกแบบบูรณาการ
(เช่นการดูแลหลังปล่อยพิษสุราเรื้อรังและการแพทย์
เงื่อนไขกับผู้ให้บริการด้านการดูแลสุขภาพเดียวกัน) อาจจะมีประสิทธิภาพ
ภายใต้เงื่อนไขที่เหมาะสม [77,78] วิธีการที่เกี่ยวข้อง
ที่เกี่ยวข้องกับกลยุทธ์การจัดการโรคเรื้อรังในหลัก
การดูแลที่มีความจำเป็นการสนับสนุนผู้เชี่ยวชาญติดยาเสพติด
ที่อาจช่วยปรับปรุงคุณภาพของการดูแลผู้ป่วยนอกและอำนวยความสะดวก
การกู้คืน [79,80] ดังนั้นมันจึงเป็นเหตุผลที่จะอ้างถึงผู้ป่วย
ไปที่โหมดของการดูแลหลักนี้ถ้ามันมีอยู่ในท้องถิ่น.
การแทรกแซงที่มีศักยภาพอื่น ๆ ก่อนที่จะปล่อยจะต้อง
ได้รับการประเมินจากการศึกษาในการรักษาที่กำลังมองหา
กลยุทธ์การติดสุราของประชากรหรือการรักษา
นำมาใช้สำหรับการแพทย์และจิตเวชเรื้อรังอื่น ๆ
เงื่อนไข การใช้ประโยชน์จากผลการวิจัยในโรคพิษสุราเรื้อรัง
ข้อมูลยาที่แสดงประสิทธิภาพเจียมเนื้อเจียมตัวสำหรับ
หลายยาควบคู่ไปกับการให้คำปรึกษากลยุทธ์สั้น ๆ
[81,82] วิธีการสำหรับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ผู้ป่วยขึ้นอยู่กับ
อาจรวมถึงการแทรกแซงสั้นและการเริ่มต้นของ
การรักษาด้วยยาในระหว่างการรักษาในโรงพยาบาล ที่มีศักยภาพหลาย
ยามีการระบุไว้ในตารางที่ 6 ร่วมกับ
การเลือกขนาดผลขนาดเล็กโดยทั่วไปของพวกเขา [83-87].
ด้วยข้อยกเว้นของ disulfiram ที่ยาสำหรับการกำเริบของโรค
การป้องกันผู้รับสมองเป้าหมายคิดว่าจะมีส่วนร่วม
ในการกำเริบของโรครวมทั้งส่วนย่อยของ opioidergic, serotenergic,
glutamatergic และ dopaminergic ผู้รับ [88] และ
การเลิกบุหรี่ที่สมบูรณ์อาจจะไม่ได้ตระหนัก ในขณะที่การรักษา
ของเงื่อนไขอื่น ๆ เช่นความดันโลหิตสูงลด
การดื่มหลังการรักษาในโรงพยาบาลเนื่องจากการใช้ยาอาจ
ได้รับการพิจารณาที่ประสบความสำเร็จแม้จะตอบสนองบางส่วนแม้ว่า
เป้าหมายสูงสุดคือการเลิกบุหรี่ แต่ด้วยความที่เป็นไปได้
ยกเว้นคลินิกโรงพยาบาลในช่วงการเปลี่ยนแปลงต่อไป
ปล่อยต่อเนื่องของยาจะส่วนใหญ่จะอยู่ใน
มือของแพทย์ผู้ป่วยนอก