We learn in the biographical note t

We learn in the biographical note to Everyman’s new edition of Pinocchio that Carlo Collodi never had children. Any reader of this book will understand why. Collodi loathed children. Boys especially, the scummy little rodents. Every boy in Pinocchio is imbecilic, disobedient, greedy, and filthy. But none is worse than Pinocchio himself. Collodi describes him as a “rascal,” “imp,” “scapegrace,” “disgrace,” “ragamuffin,” and “confirmed rogue.” “Wretched boy!” laments Pinocchio’s loving father, the carpenter Geppetto. The very first thing the puppet does upon being born is laugh derisively in Geppetto’s face. Then Pinocchio steals the sad old man’s wig.

Pinocchio’s bad behavior is not intended to be charming or endearing. It is meant to serve as a warning. Collodi originally intended the story, which was first published in 1881, to be a tragedy. It concluded with the puppet’s execution. Pinocchio’s enemies, the Fox and the Cat, bind his arms, pass a noose around his throat, and hang him from the branch of an oak tree:

…a tempestuous northerly wind began to blow and roar angrily, and it beat the poor puppet from side to side, making him swing violently, like the clatter of a bell ringing for a wedding. And the swinging gave him atrocious spasms….

His breath failed him and he could say no more. He shut his eyes, opened his mouth, stretched his legs, gave a long shudder, and hung stiff and insensible.

The end.

Is that not how you remember Pinocchio? Me neither. I always imagined him as a cheerful little puppet who desires nothing more than to be transformed into a real live boy. That is the Pinocchio depicted in Walt Disney’s adaptation, which whitewashed Collodi’s tale when it was released in 1940. It’s hard to blame Disney—Pinocchio is a rotten kid.

Early in the project, in fact, Disney became so frustrated with Collodi’s story that he halted production. It was unsuitable for children, Disney concluded: Pinocchio was too cocky, too much of a wiseguy, and too puppetlike to be sympathetic. Finally a compromise was reached. Pinocchio’s wish would be fulfilled from the start. He would not be depicted as a puppet after all but as a real boy, and a gentle, winsome one at that. Similarly the “Talking-Cricket,” a minor nameless character, became Jiminy Cricket, a tiny bald-headed man who serves as the puppet’s voice of conscience. (In the book, when the cricket scolds Pinocchio for rebelling against his father, Pinocchio bashes the insect’s brains out with a hammer.) And Disney turned a single scene—in which Pinocchio’s nose grows when he tells a lie—into a central motif. The moral of the film is that if you are brave and truthful, and you listen to your conscience, you will find salvation. Collodi’s moral is that you if you behave badly and do not obey adults, you will be bound, tortured, and killed.

Carlo Collodi.
Carlo Collodi.
This photograph is in the public domain.

For his sins Pinocchio is not only hanged but robbed, kidnapped, stabbed, whipped, starved, jailed, punched in the head, and has his legs burned off. Worse, however, is the psychological abuse. At different points he is tricked into believing that he has killed both his “father” (Geppetto) and his “mother” (the Blue Fairy). Collodi savors Pinocchio’s comeuppances, recounting each one in loving, histrionic detail. When Pinocchio is caught in an iron trap he is “so giddy with pain that stars of every colour danced before his eyes.” During one of his several bouts of starvation, Pinocchio’s stomach is “like an apartment that had been left empty and uninhabited for five months.”

Other elaborate humiliations include being plunged in flour “five or six times” until “he was white from head to foot and looked like a puppet made of plaster” in preparation for being cooked in a frying pan. He is strapped with a “great collar covered in brass knobs” like a dog and locked in a kennel. And, after being transformed into a donkey, he is dressed up like a girl and forced to do absurd dances, then leap through hoops, on stage. Collodi’s sadistic glee in these scenes is infectious—they are by far the richest and most entertaining sections of the book. In this way Pinocchio resembles not the fairy tales of, say, Hans Christian Anderson, in which good things happen to good children, but Heinrich Hoffmann’s Struwelpeter and Hillaire Belloc’s Cautionary Verses, in which bad things happen to bad children. Collodi, however, doesn’t have the light touch of Hoffmann and Belloc; he is sterner, and more malicious.

Not even Pinocchio’s dullest young reader will fail to miss Collodi’s message, since he rephrases it in one way or another in nearly every chapter. As the Blue Fairy puts it in the book’s conclusion:

Boys who minister tenderly to their parents and assist them in their misery and infirmities, are deserving of great praise and affection, even if they cannot be cited as examples of obedience and good behaviour. Try and do better in the future and you will be happy.

There is some business at the end about becoming a “real boy,” but it seems an afterthought. In fact the final two-thirds of the book were an afterthought. Pinocchio was originally published serially in the weekly Giornale dei bambini, the “newspaper for kids,” where it gained a large following. But when Pinocchio was hanged after the 15th installment, Collodi’s young readers were horrified. His publishers forced him to extend the story, bringing Pinocchio back to life through the intervention of a beautiful child with blue hair (the character that later morphs into the Blue Fairy). Collodi also altered the genre, rewriting his tragedy as black comedy. He struck a compromise: Pinocchio’s life would be spared, but in return his punishments would become ever more baroque and gruesome.

Collodi, who had written satirical works of fiction and worked as a civil servant, began writing for children because “grown-ups are too hard to satisfy.” He enticed his young readers with fanciful descriptions of carriages “lined with whipped cream, custard and vanilla wafers” and idylls in the hedonistic “Land of Boobies,” where there are no adults and summer vacation runs from the first of January to the last day of December. The appeal is obvious: When left to his own devices, Pinocchio is a hero of child loafers and rebels everywhere. But the fun never lasts long. And then the violence begins. Though Collodi may have set out to satisfy his young readers, it is ultimately their parents who have the last, maniacal laugh.

Nathaniel Rich is the author ofThe Mayor's Tongue, a novel, and San Francisco Noir, a book of film criticism.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เราได้เรียนรู้ในบันทึกชีวประวัติของเอเวอรี่แมนรุ่นใหม่ของพินอคคิโอว่า Carlo โคโลดิไม่เคยมีเด็ก การอ่านหนังสือเล่มนี้จะเข้าใจว่าทำไม โคโลดิ loathed เด็ก เด็กผู้ชายโดยเฉพาะ scummy น้อยงาน เด็กทุกคนในพินอคคิโอเป็น imbecilic, disobedient ตะกละ และส่วน แต่ไม่มีเลวกว่าพินอคคิโอเอง โคโลดิอธิบายเขาเป็นตัว "ล "imp,""scapegrace "ขายหน้า "ragamuffin" และ"ยืนยันเคี่ยม" "เด็ก wretched " laments ของพินอคคิโอรักพ่อ ช่างไม้ Geppetto สิ่งแรกที่หุ่นกระบอกไม่ตามการเกิดมาเป็นหัวเราะฮาใน Geppetto ของหน้า แล้ว พินอคคิโอ steals วิกผมของคนเก่าเศร้าพฤติกรรมที่ไม่ดีของพินอคคิโอไม่ได้มีไว้ให้ความสะดวกสบาย หรือรัก ตั้งใจเพื่อเป็นการเตือน โคโลดิอักขระมากกว่าเรื่อง ซึ่งถูกตีพิมพ์ครั้งแรกใน 1881 จะ เป็นโศกนาฏกรรม จึงได้ มีการดำเนินการของหุ่น ศัตรูของพินอคคิโอ สุนัขจิ้งจอกและแมว ผูกแขนของเขา ผ่าน noose รอบคอของเขา และแขวนเขาจากสาขาของโอ๊ค:... .a tempestuous เหนือลมเริ่มพัด และร้อง angrily และมันชนะหุ่นดีจากด้านข้าง ทำให้เขาสวิงโหง เช่น clatter ของเบลล์ ringing สำหรับงานแต่งงาน และควงทำให้เขาเสียวโหดร้าย...ลมหายใจของเขาล้มเหลวเขา และเขาอาจพูดไม่ได้ เขาปิดตา เปิดปาก ยืดขา ให้ shudder ยาว และแขวน insensible และแข็งตอนจบคือไม่ว่าคุณจำพินอคคิโอ ฉันไม่เอาเหมือนกัน ฉันมักจะคิดเขาเป็นหุ่นน้อยร่าเริงที่ปรารถนาอะไรมากไปกว่าการถูกเปลี่ยนเป็นเด็กสดจริง นั่นคือพินอคคิโอแสดงในวอลท์ดิสนีย์ปรับ ที่ whitewashed เรื่องของโคโลดิเมื่อมันถูกปล่อยใน ๒๔๘๓ เป็นดิสนีย์ให้โทษหนัก — พินอคคิโอเป็นเด็กเน่าในช่วงต้นโครงการ ในความเป็นจริง Disney กลายเป็นผิดหวังมากกับเรื่องราวของโคโลดิว่า เขาหยุดผลิต มันไม่เหมาะสมสำหรับเด็ก Disney สรุป: พินอคคิโอถูก cocky เกินไป เกินไปมาก wiseguy และ puppetlike เกินไปเห็นใจกัน ในที่สุด การประนีประนอมแล้ว ต้องของพินอคคิโอจะเต็มตั้งแต่เริ่มต้น เขาจะไม่ถูกแสดงเป็นหุ่นหลังจากทั้งหมด แต่ เป็นเด็กผู้ชายจริง อ่อนโยน คอร์ปน่าหนึ่งที่ ในทำนองเดียวกัน การ "พูดถึงคริกเก็ต นิรนามอักขระรอง กลายเป็น Jiminy คริกเก็ต คนเล็ก ๆ ที่หัวล้านหัวที่เป็นเสียงของหุ่นของจิตสำนึก (ในหนังสือ เมื่อคริกเก็ตกลับพินอคคิโอสำหรับกบฎต่อบิดา พินอคคิโอ bashes สมองของแมลงออก ด้วยค้อน) ดิสนีย์เปิดฉากเดียวและ — ในจมูกของพินอคคิโอที่เติบโตเมื่อเขาบอกการโกหกซึ่งเป็นแปลนที่เซ็นทรัล ความแรงของภาพยนตร์เรื่องนี้คือ ว่า ถ้าคุณกล้า และสุจริตใจ และคุณฟังสามัญสำนึกของคุณ คุณจะพบความรอด ศีลธรรมของโคโลดิคือ ว่า ถ้าคุณทำงานไม่ดี และเชื่อฟังผู้ใหญ่ คุณจะผูก ทรมาน และตายCarlo โคโลดิCarlo โคโลดิภาพนี้เป็นสาธารณสมบัติบาปของเขา พินอคคิโอคือไม่เฉพาะแขวนแต่ปล้น ลักพาตัว แทง ถูกตี starved คุก เจาะรูในหัว และมีขาเขียนปิด เลว แต่ เป็นละเมิดทางจิตใจ จุดแตกต่าง คงจะหลอกเชื่อว่า เขาได้ฆ่าพ่อของเขา"" (Geppetto) และ "แม่" (แฟรี่สีฟ้า) โคโลดิ savors comeuppances ของพินอคคิโอ recounting แก่ละเอียด histrionic ความรัก เมื่อพินอคคิโอติดอยู่ในกับดักเหล็กมี กำลัง "ดังนั้น giddy ด้วยความเจ็บปวดที่ดาวทุกสีเต้นก่อนตา" ในช่วงหนึ่งของเขาใหญ่ทางธุรกิจหลายของความอดอยาก ท้องของพินอคคิโอเป็น "เช่นอพาร์ทเมนท์ที่ได้ถูกทิ้งว่างเปล่า และไม่มีใครอยู่ห้าเดือน"Humiliations ความละเอียดอื่น ๆ รวมถึงการลดลงในแป้ง "ห้า หรือหกครั้ง" จนถึง "เขามีสีขาวตั้งแต่หัวถึงเท้า และดูเหมือนหุ่นกระบอกที่ทำจากปูนปลาสเตอร์" เตรียมพร้อมสำหรับการถูกต้มในกระทะ เขาเป็น strapped กับเป็น "คอดีครอบคลุมลูกบิดทองเหลือง" เช่นสุนัข และล็อคใน kennel เป็น ก หลังถูกเปลี่ยนเป็นลา เขาจะแต่งตัวเหมือนผู้หญิง และบังคับให้ทำเต้นไร้สาระ แล้วกระโดดผ่านห่วง บนเวที ของโคโลดิตอนชนะในฉากเหล่านี้เป็นโรคติดเชื้อซึ่งเป็นส่วนร่ำรวย และสนุกสนานมากที่สุดของหนังสือโดย วิธีนี้ไม่นิทานของคล้ายกับพินอคคิโอ พูด ฮันส์คริสเตียนแอนเดอร์สัน สิ่งดี ๆ เกิดขึ้นกับเด็กดี แต่ไฮน์ริช Hoffmann Struwelpeter และ Hillaire Belloc Cautionary ข้อ ในสิ่งที่ไม่ดีเกิดขึ้นกับเด็กไม่ดี โคโลดิ อย่างไรก็ตาม ไม่ได้สัมผัสแสงของ Hoffmann และ Belloc เขาเป็น sterner และอันตรายมากขึ้นไม่ได้ของพินอคคิโอ dullest เด็กอ่านจะไม่มิสโคโลดิข้อความ ตั้งแต่เขา rephrases ในหนึ่งวิธีหรืออื่นในเกือบทุกบท เป็นนางฟ้าสีน้ำเงินเอาใส่ไว้ในบทสรุปของหนังสือ:เด็กชายผู้ซึ่งรัฐมนตรีว่ากระทรวงละม่อมพ่อ และช่วยพวกเขาในความทุกข์ยากของพวกเขาและ infirmities มีสมควรสรรเสริญดีและเสน่หา แม้ว่าพวกเขาไม่สามารถอ้างเป็นตัวอย่างของพฤติกรรมที่ดีและเชื่อฟัง ลอง แล้วดีขึ้นในอนาคตและคุณจะมีความสุขมีบางธุรกิจที่สุดเกี่ยวกับการเป็น "ชายจริง" แต่ดูเหมือนว่าเป็นไท ในความเป็นจริงสองส่วนสามสุดท้ายของหนังสือได้เป็นไท พินอคคิโอเดิมตีพิมพ์ serially ในแบบรายสัปดาห์ Giornale dei bambini "หนังสือสำหรับเด็ก ที่จะได้รับต่อไปนี้ขนาดใหญ่ แต่เมื่อพินอคคิโอถูกแขวนคอหลังจากผ่อนชำระ 15 อ่านหนุ่มโคโลดิของก็ horrified ผู้เผยแพร่ของเขาบังคับเขาขยายเรื่องราว นำพินอคคิโอไปชีวิตผ่านการแทรกแซงของเด็กสวยงามผมสีน้ำเงิน (อักขระที่หลัง morphs เป็นนางฟ้าสีฟ้า) โคโลดิยังเปลี่ยนแปลงประเภท เขียนโศกนาฏกรรมของเขาเป็นตลกสีดำ เขาหลงการประนีประนอม: จะช่วยชีวิตของพินอคคิโอ แต่กลับ ลงโทษเขาจะเป็นยุคบาโรก และสยดสยองมากเคยโคโลดิ ที่เคยเขียนงาน satirical ของนิยาย และทำงานเป็นเป็นข้าราชการ เริ่มเขียนสำหรับเด็กเนื่องจาก "แสนจะยากเกินไปที่จะตอบสนอง" เขาก่อนเขาอ่านหนุ่มกับคำอธิบายนับ "เต็มไป ด้วยการถูกตีครีม สังขยา และวานิลลารับ" fanciful idylls ใน hedonistic "แผ่นดินของ Boobies ที่มีผู้ใหญ่ไม่ และฤดูร้อนทำงานจากการแรกของเดือนมกราคมเป็นวันสุดท้ายของเดือนธันวาคมและ ผู้อุทธรณ์ทราบเป็นที่ชัดเจน: เมื่ออุปกรณ์ของเขาเอง พินอคคิโอเป็นฮีโร่ของเด็กรองเท้าไม่มีส้น และกบฏทุก แต่สนุกไม่เคยเวลานาน แล้ว การเริ่มต้นของความรุนแรง แม้ว่าโคโลดิอาจตั้งออกเพื่อตอบสนองผู้อ่านหนุ่มของเขา ได้สุดพ่อที่มีหัวเราะ maniacal ล่าสุดอุดมไปด้วยความเป็นผู้เขียน ofThe เทศมนตรีลิ้น นวนิยาย และ San Francisco Noir หนังสือการวิจารณ์ภาพยนตร์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เราเรียนรู้ในบันทึกชีวประวัติให้บุคคลธรรมดาเป็นรุ่นใหม่ของพิน็อคคิโอที่คาร์โล คอลโลดี ไม่เคยมีลูก อ่านใด ๆของหนังสือเล่มนี้จะเข้าใจว่าทำไม โคโลดิเกลียดเด็ก เด็กโดยเฉพาะ ซึ่งเป็นคราบน้อยหนู เด็กทุกคนใน imbecilic พินอคคิโอคือ ดื้อแพ่ง , โลภ , และสกปรก แต่ไม่แย่กว่าพินอคคิโอตัวเอง โคโลดิอธิบายเขาเป็น " บ้า " , " เด็กซน" คนเกเร " ขายหน้า " ตัวสำคัญ " และ " ยืนยันโกง " " เด็กเลว " พ่อรักๆ Pinocchio , ช่างไม้เก๊บเพ็ตโต สิ่งแรกที่ทำเมื่อเกิดเป็นหุ่นหัวเราะเย้ยหยันในหน้าจิเปตโต . จากนั้น พินอคคิโอขโมยวิกเศร้าคนแก่

Pinocchio พฤติกรรมไม่ดีไม่ได้มีวัตถุประสงค์ที่จะเป็นเสน่ห์หรือน่ารักดี มันตั้งใจจะใช้เป็นคำเตือนโคโลดิตั้งใจเดิม เรื่องราวที่ถูกตีพิมพ์ครั้งแรกใน 1878 , เป็น โศกนาฏกรรม มันสรุปกับหุ่นประหารชีวิต ศัตรูพินอคคิโอ , แมวและสุนัขจิ้งจอก ผูกแขน ผ่านห่วงรอบคอของเขาและเขาไว้จากกิ่งของต้นโอ๊ก :

. . . . . . . ป่วนทางเหนือลมเริ่มพัด และเสียงคำรามด้วยความโกรธ และตีหุ่นไม่ดีจากด้านข้างทำให้เขาแกว่งอย่างรุนแรง เหมือนเสียงของกระดิ่งสำหรับงานแต่งงาน และควงให้เขาเลวร้ายกระตุก . . . . . . .

ลมหายใจของเขาล้มเหลว เขา และ เขาก็ไม่พูดอะไรอีก เขาหลับตาลง เปิดปาก ยืดขาให้สั่นยาว และแขวนแข็งและไร้ความรู้สึก

จบ

คือว่าไม่รู้ว่าคุณจำพิน็อคคิโอ ฉันก็เหมือนกันฉันคิดอยู่เสมอว่าเขาเป็นร่าเริงน้อยหุ่นที่ต้องการอะไรมากไปกว่าที่จะกลายเป็นจริง บอย ที่เป็นพิน็อคคิโออธิบายการปรับตัวของวอลท์ ดิสนีย์ ซึ่งเป็นสีขาว คอลโลดีเรื่องราวเมื่อมันถูกปล่อยออกมาในปี 1940 . มันยากที่จะตำหนิ Disney พิน็อคคิโอเป็นเด็กบ้า

ในช่วงต้นโครงการ ในความเป็นจริงดิสนีย์กลายเป็นหงุดหงิด คอลโลดีเป็นเรื่องที่เขาหยุดการผลิต มันไม่เหมาะสมสำหรับเด็ก ดิสนีย์ สรุป : พิน็อคคิโอก็อวดดีมากเกินไปของ wiseguy และด้วย puppetlike เป็นขี้สงสาร ในที่สุดการประนีประนอม ครบ พินอคคิโอคือความปรารถนาจะเป็นจริงจากการเริ่มต้น เขาจะไม่แสดงเป็น หุ่นเชิด หลังจากทั้งหมด แต่เป็นเด็กจริงๆ และอ่อนโยนมีเสน่ห์มากด้วย ในทำนองเดียวกัน " พูดคริกเก็ต " ผู้เยาว์ไม่มีชื่อตัวละคร กลายเป็นเหล่าบริวาร , จิ๋วหัวเหม่ง คนที่ทำหน้าที่เป็นหุ่น เสียงของจิตสำนึก ( ในหนังสือ เมื่อจิ้งหรีดตำหนิพินอคคิโอเพื่อต่อต้านพ่อพิน็อคคิโอ bashes สมองของแมลงออก ด้วยค้อน) และ Disney เปิดฉากเดียวที่จมูก Pinocchio เติบโตเมื่อเขาโกหกเป็นรูปแบบกลาง คุณธรรมของภาพยนตร์เรื่องนี้คือว่าถ้าคุณเป็นกล้าหาญและซื่อสัตย์ และฟังความคิดของคุณ คุณจะพบความรอด โคโลดิคุณธรรมคือคุณถ้าคุณทำตัวไม่ดีและไม่เชื่อฟังผู้ใหญ่ คุณจะถูกทรมานและฆ่า .

คาร์โล คอลโลดี .

คาร์โล คอลโลดี .รูปนี้เป็นสมบัติสาธารณะ

สำหรับบาปพินอคคิโอไม่เพียงแต่แขวนคอแต่ปล้น ลักพาตัว ถูกแทง วิปปิ้ง , หิว , ติดคุก , โดนต่อยที่หัว และมีขาของเขาเผาไป เลวร้าย อย่างไรก็ตาม การละเมิดทางจิตวิทยา จุดที่แตกต่างกันเขาจะหลอกให้เชื่อว่าเขาได้ฆ่าทั้ง " พ่อ " ( จิเปตโต ) และ " แม่ " ของเขา ( นางฟ้าสีฟ้า )โคโลดิ savors Pinocchio comeuppances เล่าแต่ละคนมีความรัก , รายละเอียดเรียกร้องความสนใจ . เมื่อพินอคคิโอถูกจับในกับดักที่เขาเหล็ก " มึนๆ กับความเจ็บปวดที่ดาวของทุกสีเต้นก่อนที่ตาของเขา . " ในช่วงหนึ่งของศึกของเขาหลายแห่งความหิวโหย พิน็อคคิโอเป็นอาหาร " เหมือนอพาร์ทเมนต์ที่ถูกทิ้งร้างว่างเปล่า และ 5 เดือน

"รายละเอียดอื่น ๆรวมถึงการลดลงใน humiliations แป้ง " 5 หรือ 6 ครั้ง " จน " เขาเป็นสีขาวตั้งแต่หัวจรดเท้า และดูเหมือนหุ่นที่ทำจากปูนปลาสเตอร์ " ในการเตรียมการสำหรับการปรุงสุกในกระทะ เขาผูกกับ " ดีปลอกคอปกคลุมด้วยลูกบิดทองเหลือง " เหมือนหมาที่ถูกขังในคอก และหลังจากที่ถูกเปลี่ยนเป็นลาเขาแต่งตัวเป็นผู้หญิง แล้วบังคับให้ทำเต้นบ้าบอ แล้วกระโดดผ่านห่วง บนเวที โคโลดิเป็นพวกซาดิส Glee ในฉากเหล่านี้คือติดเชื้อ พวกเขาจะโดยไกลที่สุด และสนุกสนานมากที่สุดในส่วนของหนังสือ ในวิธีนี้พิน็อคคิโอคล้ายกับไม่ใช่นิทาน , กล่าว , ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์สัน ซึ่งสิ่งดีๆ เกิดขึ้นกับเด็กดีแต่มันคือ struwelpeter Hoffmann และ hillaire เบลล็อกที่ข้อซึ่งในสิ่งที่ไม่ดีเกิดขึ้นกับเด็กไม่ดี โคโลดิ แต่ไม่มีสัมผัสแสงของ Hoffmann และ เบลล็อก เขาเป็นสเตอร์เนอร์และเป็นอันตรายมากขึ้น

ไม่ได้ Pinocchio เด็กอ่านจะน่าเบื่อไม่คิดถึง คอลโลดีข้อความ ตั้งแต่เขา rephrases มันในหรืออีกวิธีหนึ่งในเกือบทุกบทเป็นนางฟ้าสีฟ้าใส่ไว้ในบทสรุปของหนังสือ :

ถ้าใครเป็นรัฐมนตรีอย่างแผ่วเบาไปยังผู้ปกครองของพวกเขาและช่วยให้พวกเขาในความทุกข์และความอ่อนแอ , สมควรได้รับการสรรเสริญที่ดีและความรัก , แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถอ้างเป็นตัวอย่างของวินัย และความประพฤติดี ทำให้ดีขึ้นในอนาคต และคุณจะมีความสุข

มีบางธุรกิจในตอนท้ายเรื่องเป็น " ผู้ชายจริง" แต่ดูเหมือนว่า ของแถม ในความเป็นจริงสองในสามสุดท้ายของหนังสือคือของแถม พินอคคิโอถูกตีพิมพ์เป็นในสัปดาห์ giornale dei แบมบินี่ , " หนังสือพิมพ์สำหรับเด็ก " ที่ได้รับดังต่อไปนี้ขนาดใหญ่ แต่เมื่อพินอคคิโอถูกแขวนคอ หลังจากงวด 15 , โคโลดิหนุ่มผู้อ่าน กลัวมาก สำนักพิมพ์ของเขาบังคับให้เขาขยายเรื่องพิน็อคคิโอกลับนำชีวิตผ่านการแทรกแซงของเด็กสวยที่มีผมสีฟ้า ( ตัวละครที่ต่อมากลายเป็น นางฟ้าสีฟ้า ) โคโลดิยังเปลี่ยนรูปแบบใหม่ของเขาเป็นโศกนาฏกรรมตลกสีดำ เขาทำให้การประนีประนอม : ชีวิต Pinocchio จะทรงไว้ แต่กลับโทษของเขาจะกลายเป็นมากกว่าที่เคยบาร็อคและน่ากลัว โคโลดิ

,ที่ได้เขียนเหน็บแนมผลงานนิยายและทำงานเป็นข้าราชการ เริ่มเขียนสำหรับเด็ก เพราะ " ผู้ใหญ่จะยากเกินไปที่จะตอบสนอง . " เขาลวงผู้อ่านหนุ่มกับเพ้อฝันคำอธิบายของม้า " เรียงรายด้วยวิปปิ้งครีม คัสตาร์ด และเวเฟอร์วานิลลา " และ idylls เจ้าสำราญ " ของนมในแผ่นดิน ," ที่ไม่มีผู้ใหญ่และวันหยุดฤดูร้อนจะเริ่มตั้งแต่วันที่ 1 มกราคมถึงวันสุดท้ายของเดือนธันวาคม อุทธรณ์เป็นที่ชัดเจน : เมื่อซ้ายไปยังอุปกรณ์ของตัวเอง , พินอคคิโอ เป็นฮีโร่ของเด็กขี้เกียจและกลุ่มกบฏได้ทุกที่ แต่ความสนุกไม่กินเวลานาน แล้วความรุนแรงจะเริ่มขึ้น แม้ว่า คอลโลดีอาจออกไปตอบสนองผู้อ่านหนุ่มของเขา สุดท้ายก็คือพ่อแม่ที่ได้ล่าสุดคลั่งไคล้หัวเราะ

นาธาเนียลรวยเป็นผู้เขียนของนายกเทศมนตรีของลิ้น นวนิยาย และ Noir ซานฟรานซิสโก หนังสือวิจารณ์ภาพยนตร์ .