THE LAST SHERLOCK HOLMES STORYMicha

THE LAST SHERLOCK HOLMES STORY
Michael Dibdin
CONTENTS
ABOUT THE STORY
Foreword Introduction
1 The first murders
2 Professor Moriarty
3 Jack the Ripper kills again 4 Moriarty is dead
5 Death at the Reichenbach Falls Conclusion
GLOSSARY
Foreword
Many people enjoy Sir Arthur Conan Doyle's stories
about the famous detective, Sherlock Holmes, and
his friend, Dr Watson. But who now remembers that
Holmes and Watson were real people? Everyone has
forgotten that they lived before Conan Doyle gave
them life in his books.
Dr Watson died in 1926. He was seventy-three. He left
behind him a locked box, and orders that it must not
be opened for fifty years.
For fifty years the box lay hidden in a dark room
below a bank. Years came and went, and the world
changed in a thousand ways.
In 1976 the box was opened. It contained a packet
of papers. They tell a terrible story. Some people say
it cannot be true. They say Watson was lying, or that
he was sick when he wrote it. After so many years we
cannot be sure. We have checked all the facts that
we can. All we know is that the story could be true. It
is possible. We think it is probable. Now you must
read it and decide for yourself.
THE EDITOR
Introduction
How well my friend Arthur Conan Doyle would tell this
story! How exciting and interesting he would make it.
I cannot do that. I am no writer. I have been a
doctor and a soldier. All I can do is make my report.
But who will read my words? What will the world be
like in 1976? Perhaps by then nobody will know the
names of Sherlock Holmes and Jack the Ripper.
Perhaps all Conan Doyle's wonderful stories will be
forgotten. There is so much to explain. I must ask my
reader to be patient!
I had known and worked with Sherlock Holmes for
almost four years when I first met Arthur Conan Doyle
- ACD I always called him. Like me, he was a doctor,
and we quickly became old friends. He told me
amusing stories of hospital life, and I raid him about
my life as an army doctor in Afghanistan.
I often talked to him about Sherlock Holmes. At that
time most people had never heard of him. Only the
police and some criminals knew what a great
detective he was. ACD seemed to enjoy my stories
very much. He was never too tired to hear 3.bout
another of Holmes's cases.
We met many times and enjoyed many good
dinners together before I realized that ACD had a
special interest in Holmes. He wanted to be a writer,
and had already enjoyed a little success. Now he
wanted to write about Holmes, using -Le facts of a
real case, but adding his own ideas to the story.
I found this an excellent idea. I was happy to think
that my dear friend would become famous.
I explained the plan to Holmes. He listened in silence,
his pipe in his hand. Then he said, 'Can he write, this
friend of yours? Can he tell a true story? Does he
understand the difference between facts and lies?'
'I think so,' I said. 'He has just begun to write, but
already he is becoming fashionable.'
'Fashionable!' Holmes said coldly. 'How can it interest
me that he is fashionable? Can a fashionable writer
have a serious interest in the facts of one of my
cases?'
I could not reply. Holmes sat silently, looking into the
fire. At last he said, 'Well, he may try. Let him do what
he can. You may send him your notes on the Hope
case, Watson.'
I wrote to ACD the next day, and he began work on
the story.
He called it A Study in Scarlet. When it appeared in
the shops, I hurried out to buy it, and then sat for
hours in a park reading it. The story was excellent -
fast -moving, exciting and clever. I ran back to Baker
Street. I could not wait to give the book to Holmes.
He looked up quickly as I entered the room.
'You're late, Watson,' he said. 'Were you ashamed to
come here with that book in your hand?'
'Ashamed, Holmes?' I cried. 'No! ACD has done well. I
see you have read it. Why don't you like it?'
I was soon sorry that I had spoken.
'Like it? It is rubbish, wild and fantastic rubbish. He has
been careless with the facts, added all kinds of
unnecessary lies, and made the most stupid
mistakes.'
'But Holmes ... ' 'I wonder what kind of doctor he is. I
am sorry for his patients. I would not be surprised to
hear that he had cut off a man's leg because the
man had a stomach ache. He is clearly not
interested in facts.'
'Holmes,' I said as calmly as I could, 'a writer does not
just report facts. He must make sure that the story is
interesting to read. I am sure you understand that.'
Holmes smiled at me sweetly.
'My dear fellow,' he said. 'I forget. You know all about
fine writing. How stupid of me to worry about a few
careless mistakes! But your friend Mr Doyle has shown
that he does not understand how important my work
is. He thinks that the criminals I fight against are
stupid, miserable little beings. They are not. I fight
against evil itself. He has failed to understand that.
The book is worthless. Away with it, and with your
friend the writer!'
I wondered what to say to ACD, but there was no
need to worry. A Study in Scarlet was not a success,
and he began to write about other things. Several
years later he decided to write about Holmes again,
but at that time 1 had other things to think about. I
had fallen in love with Miss Mary Morstan. When she
agreed to become my wife, I hurried to tell Holmes. I
was full of happiness.
I can still hear the cold surprise in his voice as he said,
'I cannot pretend to be happy about this.'
This hurt me terribly, but I tried to laugh.
'Well, Holmes,' I said, 'I hope you won't be too lonely
when
I go home to my wife.'
A shadow passed over his face.
'Oh no, Watson,' he said. 'I still have my cocainebottle.'
Was he asking me for help? Was it still
possible, then, to save him? Perhaps. In my heart I
know only that my dear friend needed me, and that I
failed him.
1"
The"first"murders"
Sherlock Holmes became a detective in 1877, four
years before I met him. At first he enjoyed every
case, but soon he began to find the work easy. Ten
years later he was famous, but he was unhappy and
bored.
'The modern criminal is so painfully slow and stupid,'
he often said. 'I need an interesting case, Watson,
one which will make me think. Are there no clever
thieves or murderers in the world these days?'
It is dangerous for a very intelligent man like Holmes
to become bored. Some days he grew violent and
once he shot several bullets into the walls of his room.
He also began to use cocaine.
Does my reader know about cocaine, I wonder?
Perhaps it is no longer used in the world of 1976. It is a
useful medicine, and doctors rightly give it to patients
who are in pain. But Holmes had no disease of the
body. He used cocaine as a drug, because he
enjoyed it. It made the long days seem more
exciting. Soon he needed it every day, and could
not live without it.
I told him to stop, but he only laughed at me. 'My
dear fellow, I wish I could! Only bring me an
interesting case, a difficult problem, and I shall forget
my cocaine!'
One day in 1888 a note arrived from Scotland Yard.
When Holmes opened it, he laughed and jumped to
his feet. 'Inspector Lestrade wishes to see me,' he
said. 'The police need my help, Watson. You know, of
course, that someone is murdering women in
Whitechapel?'
'Of course,' I replied. 'The newspapers are full of it.
Three women are dead, and the police seem unable
to find the killer. Everybody knows this. Life is cheap
on the streets of White chapel for women of that
kind. What can interest you in their miserable
deaths?'
'It is an extraordinary case, Watson,' Holmes cried. 'I
have been studying it. I knew the police would need
my help. Shall I tell you the facts?'
'Please do!' I said. Was this going to be one of
Sherlock Holmes's great cases? I hoped that at last
he had found something to interest him.
'The women who died were poor, and neither young
nor beautiful,' he told me. 'So they were not killed for
money or for love. Why were they killed? That is one
mystery. There is another. Each woman was killed
with a knife. The word "killed", Watson, cannot
describe the violent and terrible ways in which they
were murdered. They were cut up like meat. The
stomach of one was opened, the head of another
almost cut from her body. But this is not the worst.
There are things that even the newspapers will not
describe.'
He showed me a doctor's report on one of the
bodies. As I read it, a sick feeling carne over me.
'What man could do this?' I asked. 'What possible
reason could he have to do this to a woman? Why,
Holmes, why?' He smiled coolly at me.
'Why indeed? That is the real interest of this case. In
themselves, these deaths are not important. Women
like that are murdered every week. But why does this
killer cut them up? Why rip the bodies to pieces with
a knife? That is the question which makes this case so
exciting!,
If anyone can stop these terrible murders, Holmes is
that man, I thought. This case could become his
greatest success.
At that moment somebody knocked at the door.
'Ah, come in, Inspector,' Holmes said. 'I understand
you have finally decided to ask me to help you
catch this Whitechapel murderer.'
Inspector Lestrade did not look very pleased. 'Not at
all, Mr Holmes,' he said. 'I was just passing Baker
Street, and I know you find these cases interesting.'
'How kind!' Holmes said. 'Please tell us. When did you
arrest the killer? I am a little sad, I must say, to find
that you have done it all without me.'
'We haven't arrested anyone yet,' Lestrade said, 'but I
am very hopeful, Mr Holmes. You see, I have in my
pocket a letter from the killer himself.'
The smile left Holmes's face. He was suddenly serious.
'May I see the letter?' he asked.
It was written in red, and the name at the bottom
was 'Jack the Ripper'. I still remember something of
what it said:
I love my work. My knife is nice and ready for the next
job. I can't wait to rip again.
Holmes turned to Lestrade. 'What are you doing to
stop this murderer?' he asked. 'It is clear that he will
kill again very soon.'
'Every extra po

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เรื่องราวล่าสุดเชอร์ล็อกโฮลมส์Michael Dibdinเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องราวForeword แนะนำฆ่าคน 1 ครั้งแรก2 ศาสตราจารย์ Moriarty3 แจ็คเดอะริปเปอร์ฆ่าอีก 4 Moriarty จะตายตาย 5 ที่ Reichenbach ตกสรุปอภิธานศัพท์Forewordหลายคนเพลิดเพลินไปกับเรื่องราวของ Sir Arthur โคนันดอยล์ของเกี่ยวกับนักสืบมีชื่อเสียง เชอร์ล็อกโฮลมส์ และเพื่อนของเขา Dr Watson แต่ที่ตอนนี้จดจำที่โฮลมส์และวัตสันคนจริงหรือไม่ ทุกคนมีลืมว่า พวกเขาอาศัยอยู่ก่อนให้โคนันดอยล์ไว้ในหนังสือของเขาดร.วัตสันเสียชีวิตใน 1926 เขาเจ็ดสาม เขาทิ้งหลังเขากล่องล็อค และใบสั่งที่ว่า นั้นต้องไม่สามารถเปิดปี 50ปี 50 กล่องวางซ่อนไว้ในห้องมืดด้านล่างเป็นธนาคาร ปีมา และ ไป และโลกเปลี่ยนแปลงวิธีพันในปี 1976 มีเปิดกล่อง มันประกอบด้วยแพคเก็ตของเอกสาร พวกเขาบอกเรื่องน่ากลัว บางคนบอกมันไม่จริง พวกเขากล่าวว่า Watson กำลังนอน หรือที่เขาป่วยเมื่อเขาเขียน หลังจากนั้นหลายปีเราไม่แน่ใจ เราได้ตรวจสอบข้อเท็จจริงทั้งหมดที่เราได้ สิ่งที่เรารู้คือว่า เรื่องอาจจะจริง มันเป็นไปได้ เราคิดว่า ก็น่าเป็น ตอนนี้คุณต้องอ่าน และตัดสินใจด้วยตัวคุณเองตัวแก้ไขแนะนำวิธีที่ดีเพื่อน Arthur โคนันดอยล์จะบอกนี้เรื่อง น่าสนใจ และน่าตื่นเต้นว่าเขาจะทำให้มันฉันทำไม่ ผมเขียนไม่ ฉันได้รับการแพทย์และทหาร ทั้งหมดที่ฉันสามารถทำคือทำรายงานของฉันแต่ที่จะอ่านคำพูดของฉัน อะไรจะโลกได้หรือไม่ต้องการในปี 1976 บางทีแล้ว ใครจะรู้ว่าการชื่อของเชอร์ล็อกโฮลมส์และแจ็คเดอะริปเปอร์บางทีเรื่องราวยอดเยี่ยมทั้งหมดโคนันดอยล์ของจะลืม มีมากที่จะอธิบาย ขอของฉันอ่านเพื่อให้ผู้ป่วยฉันได้รู้จัก และทำงานกับเชอร์ล็อกโฮลมส์ในเกือบสี่ปีเมื่อฉันแรกพบ Arthur โคนันดอยล์-ACD ฉันจะเรียกเขา เช่นฉัน เขาถูกแพทย์และเราได้อย่างรวดเร็วกลายเป็นเพื่อนเก่า เขาบอกฉันสนุกเรื่องราวของชีวิตในโรงพยาบาล และฉันโจมตีเขาเกี่ยวกับชีวิตของฉันเป็นการแพทย์ทหารในอัฟกานิสถานฉันมักจะพูดคุยกับเขาเกี่ยวกับเชอร์ล็อกโฮลมส์ ที่ที่เวลาที่คนส่วนใหญ่ไม่เคยได้ยินของเขา เฉพาะตำรวจและอาชญากรบางคนรู้ว่าอะไรดีนักสืบเขาได้ ACD ที่ดูเหมือนกับเรื่องราวของฉันมาก ๆ เขาไม่เหนื่อยเกินไปฟัง 3.แข่งขันอีกกรณีของโฮลมส์เราพบหลายครั้ง และเพลิดเพลินดีมากอาหารเย็นกันก่อนฉันรู้ว่า ACD มีการดอกเบี้ยพิเศษในโฮลมส์ เขาอยากเป็นนักเขียนและแล้วมีความสุขความสำเร็จเล็กน้อย ตอนนี้เขาอยากเขียนเกี่ยวกับโฮลมส์ ใช้ - ข้อเท็จจริงเลอมีกรณีจริง ได้เพิ่มแนวคิดของเขาเองเรื่องพบนี้คิดดี ผมมีความสุขในการคิดที่จะกลายเป็นเพื่อนรักของฉันมีชื่อเสียงอธิบายแผนการโฮลมส์ เขาฟังในความเงียบท่อของเขาในมือของเขา แล้วเขากล่าวว่า, ' สามารถเขียน นี้เพื่อนของคุณหรือไม่ เขาสามารถบอกเรื่องจริง ไม่เขาเข้าใจความแตกต่างระหว่างข้อเท็จจริงและอยู่ได้อย่างไร ''ฉันคิดอย่างนั้น ฉันกล่าว ' เขาเพิ่งได้เริ่มต้นเขียน แต่already he is becoming fashionable.''Fashionable!' Holmes said coldly. 'How can it interestme that he is fashionable? Can a fashionable writerhave a serious interest in the facts of one of mycases?'I could not reply. Holmes sat silently, looking into thefire. At last he said, 'Well, he may try. Let him do whathe can. You may send him your notes on the Hopecase, Watson.'I wrote to ACD the next day, and he began work onthe story. He called it A Study in Scarlet. When it appeared inthe shops, I hurried out to buy it, and then sat forhours in a park reading it. The story was excellent -fast -moving, exciting and clever. I ran back to BakerStreet. I could not wait to give the book to Holmes.He looked up quickly as I entered the room.'You're late, Watson,' he said. 'Were you ashamed tocome here with that book in your hand?''Ashamed, Holmes?' I cried. 'No! ACD has done well. Isee you have read it. Why don't you like it?'I was soon sorry that I had spoken.'Like it? It is rubbish, wild and fantastic rubbish. He hasbeen careless with the facts, added all kinds ofunnecessary lies, and made the most stupidmistakes.''But Holmes ... ' 'I wonder what kind of doctor he is. Iam sorry for his patients. I would not be surprised tohear that he had cut off a man's leg because theman had a stomach ache. He is clearly notinterested in facts.''Holmes,' I said as calmly as I could, 'a writer does notjust report facts. He must make sure that the story isน่าสนใจในการอ่าน ผมแน่ใจว่า คุณเข้าใจว่าการ 'โฮลมส์ยิ้มทีเพราะ'ฉันรักเพื่อน เขากล่าวว่า ' ฉันลืม คุณรู้ทั้งหมดเกี่ยวกับเขียนดี ว่าโง่ของฉันกังวลเกี่ยวกับกี่ข้อผิดพลาดสะเพร่า แต่เพื่อนนายดอยล์ได้แสดงที่ไม่เข้าใจความสำคัญงานของฉันได้ เขาคิดว่าที่ฉันต่อสู้กับอาชญากรโง่ อนาถเล็กน้อยสิ่งมีชีวิต พวกเขาไม่ ฉันต่อสู้กับความชั่วร้ายตัวเอง เขาไม่สามารถเข้าใจว่าหนังสือเล่มนี้เป็นสามหาว กับมัน และเก็บของคุณเพื่อนผู้เขียน!'สงสัยว่า สิ่งที่พูดกับ ACD แต่มีไม่จำเป็นต้องกังวล แรงพยาบาทไม่ประสบความสำเร็จและเขาเริ่มที่จะเขียนเกี่ยวกับสิ่งอื่น ๆ หลายปีต่อมาเขาตัดสินใจที่จะเขียนเกี่ยวกับโฮลมส์อีกแต่ครั้งที่ 1 มีการคิด ฉันได้ตกหลุมรักกับมิสแมรี Morstan เมื่อเธอตกลงเป็น ภรรยาของฉัน ฉันรีบบอกโฮลมส์ ฉันก็เต็มไป ด้วยความสุขฉันได้ยินแปลกใจเย็นในเสียงของเขายังคงเป็นเขากล่าว'ผมไม่ทำเป็นให้ความสุขนี้'นี้ทำให้ฉันเจ็บชะมัด แต่ฉันพยายามหัวเราะ'ดี โฮลมส์ ฉันกล่าวว่า, ' ฉันหวังว่า คุณจะไม่โดดเดี่ยวเกินไปเมื่อไปบ้านภรรยาของฉัน.'เงาส่งผ่านใบหน้าของเขา' โอ้ ไม่ วัตสัน, "เขากล่าวว่า 'ยังมี cocainebottle ของฉัน'ถูกเขาขอความช่วยเหลือหรือไม่ มายังสุด แล้ว จะ บางที ในหัวใจฉันทราบเพียงว่า เพื่อนรักของฉันต้องการฉัน และที่ฉันเขาล้มเหลว1""แรก"ฆาตกรรม"เชอร์ล็อกโฮลมส์เป็น นักสืบ 1877, 4ปีก่อนผมเจอ ในตอนแรก เขาชอบทุกกรณี แต่เร็ว ๆ นี้เขาเริ่มที่จะหางานง่าย สิบปีต่อมาเขามีชื่อเสียง แต่เขาไม่มีความสุข และเบื่อ'อาญาทันสมัย มาให้เจ็บปวดช้า โง่เขามักจะกล่าวว่า ' ต้องเป็นกรณีที่น่าสนใจ วัตสันหนึ่งซึ่งจะทำให้ฉันคิด มีไม่ฉลาดขโมยหรือ murderers ในโลกวันนี้? "มันเป็นอันตรายสำหรับคนฉลาดมากอย่างโฮลมส์จะกลายเป็นเบื่อ บางวันที่เขาเติบโตรุนแรง และเมื่อเขายิงกระสุนหลายเป็นผนังของห้องพักเขายังเริ่มการใช้โคเคนอ่านของฉันไม่ทราบเกี่ยวกับโคเคน ฉันสงสัยว่าอาจจะไม่ใช้ในโลกของ 1976 นั้น มันเป็นการยาที่มีประโยชน์ และแพทย์เรื่องมอบให้แก่ผู้ป่วยผู้ที่อยู่ในความเจ็บปวด แต่โฮลมส์ไม่โรคร่างกาย เขาใช้โคเคนเป็นยาเสพติด เนื่องจากเขาเพลิดเพลินกับมัน มันวันยาวที่ดูเหมือนจะเพิ่มมากขึ้นตื่นเต้น เร็ว ๆ นี้เขาต้องการมันทุกวัน และไม่สามารถไม่ขาดมันไม่ฉันบอกให้เขาหยุด แต่เขาหัวเราะที ' ของฉันเพื่อนรัก ฉันต้องการฉันสามารถ ขอเพียง มีน่าสนใจกรณี ปัญหายาก และฉันจะลืมโคเคนของฉัน!'วันหนึ่งใน 1888 บันทึกย่อมาจากสกอตแลนด์ยาร์ดเมื่อโฮลมส์เปิด เขาหัวเราะ และการเท้าของเขา 'ตรวจสอบ Lestrade ปรารถนาที่จะเห็นฉัน เขากล่าวว่า ' ตำรวจต้องช่วยฉัน Watson คุณทราบ ของหลักสูตร ที่คนฆ่าผู้หญิงในWhitechapel ?'ตอบ "แน่นอน ' หนังสือพิมพ์อยู่เต็มของมันหญิงสามเป็นตาย และตำรวจดูเหมือนจะไม่สามารถto find the killer. Everybody knows this. Life is cheapon the streets of White chapel for women of that kind. What can interest you in their miserabledeaths?''It is an extraordinary case, Watson,' Holmes cried. 'Ihave been studying it. I knew the police would needmy help. Shall I tell you the facts?''Please do!' I said. Was this going to be one ofSherlock Holmes's great cases? I hoped that at lasthe had found something to interest him.'The women who died were poor, and neither youngnor beautiful,' he told me. 'So they were not killed formoney or for love. Why were they killed? That is onemystery. There is another. Each woman was killedwith a knife. The word "killed", Watson, cannotdescribe the violent and terrible ways in which theywere murdered. They were cut up like meat. Thestomach of one was opened, the head of anotheralmost cut from her body. But this is not the worst.There are things that even the newspapers will notdescribe.'He showed me a doctor's report on one of thebodies. As I read it, a sick feeling carne over me.'What man could do this?' I asked. 'What possiblereason could he have to do this to a woman? Why,Holmes, why?' He smiled coolly at me.'Why indeed? That is the real interest of this case. Inthemselves, these deaths are not important. Womenlike that are murdered every week. But why does thiskiller cut them up? Why rip the bodies to pieces witha knife? That is the question which makes this case soexciting!,If anyone can stop these terrible murders, Holmes isthat man, I thought. This case could become hisgreatest success.At that moment somebody knocked at the door.'Ah, come in, Inspector,' Holmes said. 'I understandyou have finally decided to ask me to help youcatch this Whitechapel murderer.'Inspector Lestrade did not look very pleased. 'Not atall, Mr Holmes,' he said. 'I was just passing BakerStreet, and I know you find these cases interesting.''How kind!' Holmes said. 'Please tell us. When did youarrest the killer? I am a little sad, I must say, to findthat you have done it all without me.''We haven't arrested anyone yet,' Lestrade said, 'but Iam very hopeful, Mr Holmes. You see, I have in mypocket a letter from the killer himself.'The smile left Holmes's face. He was suddenly serious.'May I see the letter?' he asked.It was written in red, and the name at the bottomwas 'Jack the Ripper'. I still remember something ofwhat it said:I love my work. My knife is nice and ready for the nextjob. I can't wait to rip again.Holmes turned to Lestrade. 'What are you doing tostop this murderer?' he asked. 'It is clear that he willkill again very soon.''Every extra po

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สุดท้าย Sherlock Holmes เรื่อง
ไมเคิล Dibdin
เนื้อหา
เกี่ยวกับเรื่อง
คำนำบทนำ
1 ฆาตกรรมครั้งแรก
2 ศาสตราจารย์โมริอาร์
3 แจ็คเดอะริปเปอร์ฆ่าอีกครั้ง 4 อริอาร์ตี้ตาย
5 ตายที่บาคฟอลส์สรุป
อภิธานศัพท์
คำนำ
หลายคนเพลิดเพลินไปกับเรื่องราวเซอร์อาเธอร์โคนันดอยล์
เกี่ยวกับการที่มีชื่อเสียง นักสืบเชอร์ล็อกโฮล์มส์และ
เพื่อนของเขาดรวัตสัน แต่ที่ตอนนี้จำได้ว่า
โฮล์มส์และวัตสันเป็นคนจริง? ทุกคนได้
ลืมไปแล้วว่าพวกเขาอาศัยอยู่ก่อน Conan Doyle ให้
พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ในหนังสือของเขา.
ดรวัตสันเสียชีวิตในปี 1926 เขาเป็นเจ็ดสิบสาม เขาออกจาก
ที่อยู่เบื้องหลังเขากล่องล็อคและคำสั่งซื้อที่จะต้องไม่
ถูกเปิดห้าสิบปี.
สำหรับห้าสิบปีกล่องวางซ่อนอยู่ในห้องมืด
ด้านล่างของธนาคาร ปีที่ผ่านมามาและไปและโลก
เปลี่ยนแปลงในพันวิธี.
ในปี 1976 กล่องถูกเปิด มันมีแพ็คเก็ต
ของเอกสาร พวกเขาบอกเล่าเรื่องราวที่น่ากลัว บางคนบอกว่า
มันไม่สามารถเป็นจริง พวกเขากล่าวว่าวัตสันกำลังนอนหรือว่า
เขาป่วยเมื่อเขาเขียนมัน หลังจากหลายปีดังนั้นเราจึง
ไม่สามารถตรวจสอบ เรามีการตรวจสอบข้อเท็จจริงทั้งหมดที่
เราสามารถทำได้ ทั้งหมดที่เรารู้ก็คือว่าเรื่องนี้อาจจะเป็นจริง มัน
เป็นไปได้ เราคิดว่ามันน่าจะเป็น ตอนนี้คุณต้อง
อ่านมันและตัดสินใจด้วยตัวเอง.
บรรณาธิการ
บทนำ
วิธีที่ดีที่เพื่อนของฉันอาร์เธอร์โคนันดอยล์นี้จะบอก
เล่าเรื่องราว! วิธีที่น่าตื่นเต้นและน่าสนใจว่าเขาจะทำให้มัน.
ฉันไม่สามารถทำเช่นนั้น ผมเขียนไม่ ฉันได้รับ
แพทย์และทหาร ทั้งหมดที่ฉันสามารถทำได้คือการทำรายงานของฉัน.
แต่ผู้ที่จะอ่านคำพูดของฉัน? สิ่งที่โลกจะเป็น
เช่นเดียวกับในปี 1976? บางทีตอนนั้นไม่มีใครจะรู้ว่า
ชื่อของเชอร์ล็อกโฮล์มส์และแจ็คเดอะริปเปอร์.
บางทีทั้งหมด Conan Doyle เรื่องราวที่ยอดเยี่ยมจะถูก
ลืม มีมากที่จะอธิบายคือ ผมต้องขอให้ฉัน
! ผู้อ่านจะเป็นผู้ป่วย
ที่ฉันเคยรู้จักและทำงานร่วมกับเชอร์ล็อกโฮล์มส์
เกือบสี่ปีที่ผ่านมาเมื่อครั้งแรกที่ผมได้พบกับอาร์เธอร์โคนันดอยล์
- ACD ฉันมักจะเรียกเขาว่า อย่างผมเขาเป็นแพทย์
และเราได้อย่างรวดเร็วกลายเป็นเพื่อนเก่า เขาบอกผมว่า
เรื่องราวสนุกของชีวิตที่โรงพยาบาลและฉันโจมตีเขาเกี่ยวกับ
ชีวิตของฉันเป็นหมอกองทัพในอัฟกานิสถาน.
ผมมักจะพูดคุยกับเขาเกี่ยวกับเชอร์ล็อกโฮล์มส์ ที่ว่า
เวลาที่คนส่วนใหญ่ไม่เคยได้ยินจากเขา เฉพาะ
ตำรวจและอาชญากรบางคนรู้ว่าสิ่งที่ดี
เขาเป็นนักสืบ ACD ดูเหมือนจะสนุกกับเรื่องราวของฉัน
มาก เขาไม่เคยเหนื่อยเกินไปที่จะได้ยิน 3.bout
อีกกรณีโฮล์มส์.
เราพบกันหลายครั้งและมีความสุขดีมาก
อาหารเย็นด้วยกันก่อนที่ฉันตระหนักว่า ACD มี
ความสนใจเป็นพิเศษในโฮล์มส์ เขาอยากจะเป็นนักเขียน
และมีความสุขแล้วความสำเร็จเพียงเล็กน้อย ตอนนี้เขา
อยากจะเขียนเกี่ยวกับโฮล์มส์โดยใช้ข้อเท็จจริงของเลอ
กรณีจริง แต่เพิ่มความคิดของตัวเองกับเรื่อง.
ฉันพบนี้ความคิดที่ดี ฉันมีความสุขที่จะคิด
ว่าเพื่อนรักของฉันจะกลายเป็นที่มีชื่อเสียง.
ผมอธิบายแผนการโฮล์มส์ เขาฟังในความเงียบ
ท่อของเขาในมือของเขา จากนั้นเขาก็กล่าวว่า "เขาสามารถเขียนนี้
เพื่อนของคุณ? เขาสามารถบอกเล่าเรื่องราวที่เป็นจริง? เขาไม่
เข้าใจความแตกต่างระหว่างข้อเท็จจริงและโกหก? '
'ฉันคิดอย่างนั้น' ผมบอกว่า 'เขาเพิ่งเริ่มต้นที่จะเขียน แต่
แล้วเขาจะกลายเป็นแฟชั่น. '
'แฟชั่น' โฮล์มส์กล่าวว่าอย่างเย็นชา 'วิธีที่จะสามารถสนใจ
ผมว่าเขาเป็นแฟชั่น? นักเขียนที่ทันสมัยสามารถ
มีความสนใจอย่างจริงจังในข้อเท็จจริงของหนึ่งในของฉัน
กรณี? '
ผมไม่สามารถตอบ โฮล์มส์นั่งเงียบ ๆ มองเข้าไปใน
กองไฟ ที่ล่าสุดเขากล่าวว่า 'ดีเขาอาจจะลอง ให้เขาทำในสิ่งที่
เขาสามารถทำได้ คุณอาจจะส่งเขาบันทึกของคุณในความหวัง
กรณีวัตสัน.
ผมเขียนถึง ACD ในวันถัดไปและเขาก็เริ่มทำงานใน
เรื่อง.
เขาเรียกมันว่าการศึกษาในสีแดง เมื่อมันปรากฏอยู่ใน
ร้านค้าที่ฉันรีบออกไปซื้อมันแล้วนั่ง
ในสวนสาธารณะเวลาอ่านมัน เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยม -
-moving รวดเร็วและฉลาดที่น่าตื่นเต้น ฉันวิ่งกลับไปที่เบเกอร์
สตรีท ฉันไม่สามารถรอที่จะให้หนังสือไปยังโฮล์มส์.
เขามองขึ้นอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่ผมเข้ามาในห้อง.
'คุณสายวัตสัน "เขากล่าวว่า 'คุณมีความละอายใจที่จะ
มาที่นี่ด้วยการอ่านหนังสือในมือของคุณที่? '
'ละอายใจโฮล์มส์' ฉันร้องไห้ 'ไม่! ACD ได้ทำดี ผม
เห็นคุณได้อ่านมัน ทำไมคุณไม่ชอบมัน? '
ฉันไม่ช้าก็ขอโทษที่ฉันได้พูด.
'เช่นเดียวกับมันได้หรือไม่ มันเป็นขยะป่าและขยะที่ยอดเยี่ยม เขาได้
รับการประมาทกับข้อเท็จจริงเพิ่มทุกชนิดของ
การโกหกที่ไม่จำเป็นและทำให้โง่ที่สุด
ความผิดพลาด. '
'แต่ ... โฮล์มส์' 'ฉันสงสัยว่าสิ่งที่ชนิดของเขาเป็นแพทย์ ฉัน
ขอโทษสำหรับผู้ป่วยของเขา ผมจะไม่ประหลาดใจที่
ได้ยินว่าเขาได้ตัดขาของมนุษย์เพราะ
คนที่มีอาการปวดท้อง เขาเป็นคนที่ชัดเจนไม่ได้
สนใจในข้อเท็จจริง. '
'โฮล์มส์' ผมบอกว่าเป็นอย่างใจเย็นเท่าที่จะทำได้ 'นักเขียนไม่ได้
เพียงแค่รายงานข้อเท็จจริง เขาจะต้องให้แน่ใจว่าเป็นเรื่อง
ที่น่าสนใจที่จะอ่าน ผมแน่ใจว่าคุณเข้าใจว่า.
โฮล์มส์ที่ผมยิ้มหวาน.
'เพื่อนรักของฉัน "เขากล่าวว่า "ฉันลืม คุณรู้ทั้งหมดเกี่ยวกับการ
เขียนที่ดี วิธีโง่ของผมที่จะต้องกังวลเกี่ยวกับไม่กี่
ข้อผิดพลาดประมาท! แต่เพื่อนของคุณนายดอยล์ได้แสดงให้เห็น
ว่าเขาไม่เข้าใจวิธีการที่สำคัญการทำงานของฉัน
คือ เขาคิดว่าอาชญากรที่ผมต่อสู้กับเป็น
โง่สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ น้อย ๆ มีความสุข พวกเขาจะไม่ ผมต่อสู้
กับความชั่วร้ายของตัวเอง เขาล้มเหลวที่จะเข้าใจว่า.
หนังสือเล่มนี้จะไร้ค่า ไปกับมันและกับ
เพื่อนนักเขียน! '
ฉันสงสัยว่าสิ่งที่จะพูดกับ ACD แต่ไม่มี
ความจำเป็นที่จะต้องกังวล การศึกษาในสีแดงก็ไม่ได้ประสบความสำเร็จ
และเขาก็เริ่มที่จะเขียนเกี่ยวกับสิ่งอื่น ๆ หลาย
ปีต่อมาเขาตัดสินใจที่จะเขียนเกี่ยวกับโฮล์มส์อีกครั้ง
แต่ในเวลาที่ 1 มีสิ่งอื่น ๆ ที่จะคิดเกี่ยวกับ ฉัน
ได้ตกหลุมรักกับนางสาวแมรี่ Morstan เมื่อเธอ
ตกลงที่จะกลายเป็นภรรยาของฉันฉันรีบไปบอกโฮล์มส์ ฉัน
ก็เต็มไปด้วยความสุข.
ฉันยังสามารถได้ยินเสียงแปลกใจที่หนาวเย็นในเสียงของเขาในขณะที่เขากล่าวว่า
"ผมไม่สามารถหลอกว่าจะมีความสุขเกี่ยวกับเรื่องนี้.
นี้ทำให้ฉันเจ็บชะมัด แต่ผมพยายามที่จะหัวเราะ.
'ดีโฮล์มส์' ฉันกล่าวว่า 'ฉันหวังว่าคุณจะไม่เหงาเกินไป
เมื่อ
ฉันกลับบ้านไปหาภรรยาของฉัน.
เงาผ่านใบหน้าของเขา.
'โอ้ไม่วัตสัน' เขากล่าวว่า 'ฉันยังคงมี cocainebottle ฉัน.'
เขาขอให้ฉันเพื่อขอความช่วยเหลือ? มันยังคง
เป็นไปได้แล้วที่จะช่วยเขา? บางที ในหัวใจของฉันฉัน
รู้เพียงว่าเพื่อนรักของฉันต้องการฉันและที่ฉัน
ล้มเหลวเขา.
1 "
"ครั้งแรก" ฆาตกรรม "
Sherlock Holmes กลายเป็นนักสืบใน 1877 สี่
ปีก่อนที่ผมจะได้พบกับเขา ในตอนแรกเขามีความสุขทุก
กรณี แต่ในไม่ช้าเขาก็เริ่มที่จะหางานได้ง่าย สิบ
ปีต่อมาเขาเป็นคนมีชื่อเสียง แต่เขาก็มีความสุขและ
เบื่อ.
'ความผิดทางอาญาที่ทันสมัยเพื่อให้เจ็บปวดช้าและโง่'
เขามักจะกล่าวว่า 'ฉันจะต้องเป็นกรณีที่น่าสนใจวัตสัน
หนึ่งซึ่งจะทำให้ผมคิดว่า มีไม่ฉลาด
ขโมยหรือฆาตกรในโลกวันนี้? '
มันเป็นอันตรายสำหรับคนที่ฉลาดมากเช่นโฮล์มส์
จะกลายเป็นเบื่อ บางวันเขาเติบโตมีความรุนแรงและ
เมื่อเขายิงกระสุนหลาย ๆ ตัวเป็นผนังของห้องของเขา.
เขาก็เริ่มที่จะใช้โคเคน.
ไม่อ่านของฉันรู้เกี่ยวกับยาเสพติดผมสงสัย?
บางทีมันอาจจะใช้ไม่ได้อยู่ในโลกของปี 1976 มันเป็น
ยาที่มีประโยชน์และแพทย์ที่ถูกต้องให้แก่ผู้ป่วย
ที่อยู่ในความเจ็บปวด โฮล์มส์ แต่มีโรคที่ไม่มี
ร่างกาย เขาใช้โคเคนเป็นยาเสพติดเพราะเขา
สนุกกับมัน มันทำให้วันยาวดูเหมือนจะมากขึ้น
น่าตื่นเต้น ในไม่ช้าเขาจำเป็นต้องใช้มันทุกวันและจะ
ได้มีชีวิตอยู่โดยไม่ได้.
ผมบอกให้เขาหยุด แต่เขาเพียงหัวเราะเยาะฉัน 'ฉัน
เพื่อนรักฉันหวังว่าฉันจะทำได้! เพียง แต่นำมาให้ฉัน
กรณีที่น่าสนใจเป็นปัญหาที่ยากและฉันจะลืม
โคเคนของฉัน! '
วันหนึ่งในปี 1888 ทราบมาจากสกอตแลนด์ยาร์ด.
โฮล์มส์เมื่อเปิดมันเขาหัวเราะและเพิ่มขึ้นถึง
เท้าของเขา 'สารวัตรเลสเตรดปรารถนาที่จะเห็นฉัน "เขา
กล่าวว่า 'ตำรวจต้องการความช่วยเหลือของฉันวัตสัน คุณจะรู้ว่าของ
แน่นอนว่าใครเป็นคนฆ่าผู้หญิงใน
ไวท์? '
'แน่นอน' ผมตอบ 'หนังสือพิมพ์เต็มไปด้วยความมัน.
ผู้หญิงสามคนจะตายและดูเหมือนตำรวจไม่สามารถ
ที่จะหาตัวฆาตกร ทุกคนรู้เรื่องนี้ ชีวิตราคาถูก
บนถนนของโบสถ์สีขาวสำหรับผู้หญิงที่
ชนิด สิ่งที่สามารถจะสนใจในความสุขของพวกเขา
เสียชีวิต? '
'มันเป็นกรณีพิเศษวัตสัน' ร้องไห้โฮล์มส์ "ผม
ได้รับการศึกษามัน ผมรู้ว่าตำรวจจะต้อง
ช่วยเหลือของฉัน จะผมบอกคุณข้อเท็จจริง? '
'กรุณาอย่า! ผมบอกว่า นี้จะเป็นหนึ่งใน
กรณีที่ดี Sherlock Holmes หรือไม่ ผมหวังว่าในที่สุด
เขาได้พบบางสิ่งบางอย่างที่น่าสนใจเขา.
'ผู้หญิงที่เสียชีวิตที่น่าสงสารและไม่สาว
ไม่สวย "เขาบอกผมว่า ดังนั้นพวกเขาไม่ได้ฆ่าเพื่อ
เงินหรือความรัก ทำไมพวกเขาถูกฆ่า? ที่เป็นหนึ่งใน
ความลึกลับ มีอีก ผู้หญิงแต่ละคนถูกฆ่าตาย
ด้วยมีด คำว่า "ฆ่า" วัตสันไม่สามารถ
อธิบายวิธีการใช้ความรุนแรงและน่ากลัวในการที่พวกเขา
ถูกฆ่าตาย พวกเขาถูกตัดขึ้นเช่นเนื้อสัตว์
ท้องของใครได้รับการเปิดหัวของอีก
เกือบตัดออกจากร่างกายของเธอ แต่นี้ไม่ได้เลวร้ายที่สุด.
มีสิ่งที่แม้หนังสือพิมพ์จะไม่ได้มี
การอธิบาย.
เขาแสดงให้ฉันเห็นรายงานของแพทย์ที่หนึ่งของ
ร่างกาย ขณะที่ผมอ่านมันเป็นความรู้สึกที่ป่วยขลุกขลิกมากกว่าฉัน.
'สิ่งที่สามารถทำเช่นนี้คน? ผมถาม 'สิ่งที่เป็นไปได้
เหตุผลที่เขาจะต้องทำเช่นนี้กับผู้หญิงคนหนึ่ง? ทำไม
โฮล์มส์ว่าทำไม? เขายิ้มเฉยที่ผม.
ทำไมแน่นอน? นั่นคือดอกเบี้ยที่แท้จริงของคดีนี้ ใน
ตัวเองเสียชีวิตเหล่านี้จะไม่สำคัญ ผู้หญิง
ที่ต้องการที่จะฆ่าทุกสัปดาห์ แต่นี้ไม่ว่าทำไม
นักฆ่าตัดพวกเขาได้หรือไม่ ทำไมฉีกร่างออกเป็นชิ้น ๆ ด้วย
มีดหรือไม่? นั่นคือคำถามที่ทำให้กรณีนี้จึง
น่าตื่นเต้น !,
ถ้าใครสามารถหยุดการฆาตกรรมที่น่ากลัวเหล่านี้โฮล์มส์เป็น
คนที่ผมคิดว่า กรณีนี้อาจจะกลายเป็นของเขา
ประสบความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุด.
ในช่วงเวลาที่มีใครบางคนเคาะประตู.
'อามาตรวจสอบ "โฮล์มส์กล่าวว่า 'ผมเข้าใจ
คุณได้ตัดสินใจในที่สุดที่จะถามฉันเพื่อช่วยให้คุณ
จับฆาตกรไวท์นี้.
สารวัตรเลสเตรดไม่ได้มองความยินดีมาก 'ไม่ได้
ทั้งหมดนายโฮล์มส์ 'เขากล่าวว่า 'ผมก็แค่ผ่าน Baker
Street และฉันรู้ว่าคุณได้พบกับกรณีเหล่านี้ที่น่าสนใจ. '
'วิธีชนิด! โฮล์มส์กล่าวว่า 'กรุณาบอกให้เรา เมื่อไหร่ที่คุณ
จับกุมฆาตกร? ผมเศร้าเล็กน้อยผมต้องบอกว่าจะหา
ว่าคุณได้ทำมันทั้งหมดโดยไม่ต้องฉัน. '
'เรายังไม่ได้จับกุมใครเลย' เลสเตรดพูดว่า 'แต่ฉัน
รู้สึกมีความหวังมากนายโฮล์มส์ คุณเห็นฉันฉันมีใน
กระเป๋าจดหมายจากฆาตกรตัวเอง.
รอยยิ้มซ้ายใบหน้าของโฮล์มส์ เขาเป็นคนที่จริงจังก็.
'ขอดูตัวอักษร? เขาถาม.
มันถูกเขียนด้วยสีแดงและชื่อที่ด้านล่าง
เป็นของแจ็คเดอะริปเปอร์ ' ผมยังจำได้บางสิ่งบางอย่างของ
สิ่งที่กล่าวว่า:
ฉันรักการทำงานของฉัน มีดของฉันเป็นสิ่งที่ดีและพร้อมสำหรับการต่อไป
งาน ฉันไม่สามารถรอที่จะตัดอีกครั้ง.
โฮล์มส์หันไปเลสเตรด 'สิ่งที่คุณกำลังทำเพื่อ
หยุดฆาตกรนี้หรือไม่? ' เขาถาม "มันเป็นที่ชัดเจนว่าเขาจะ
ฆ่าอีกครั้งเร็ว ๆ นี้. '
'ทุกๆปอพิเศษ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สุดท้ายเรื่อง เชอร์ล็อค โฮล์มส์ ไมเคิล dibdin



คำนำ เนื้อหา เรื่องราวเกี่ยวกับการฆาตกรรม

1 2 ศาสตราจารย์มอริอาตี้
3 แจ็คเดอะริปเปอร์ฆ่าอีก 4 มอริอาตี้ความตายตาย
5 ที่น้ำตกไรเคนบาคสรุป


หลายคนสนุกกับคำศัพท์คำนำของ เซอร์ อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ เรื่องราว
เกี่ยวกับนักสืบ มีชื่อเสียง Sherlock Holmes และ
เพื่อน ดร. วัตสัน แต่ตอนนี้จำได้ว่า
โฮล์มส์และวัตสันเป็นคนจริง ? ทุกคนลืมว่าพวกเขาอาศัยอยู่มาก่อน
โคนัน ดอยล์ให้ชีวิต

ในหนังสือของเขา ดร. วัตสัน เสียชีวิตในปี 1926 . เขาคือ 73 . เขาทิ้ง
ข้างหลังกล่องล็อค และสั่งว่า ไม่ต้องเปิดตลอด 50 ปี
.
สำหรับห้าสิบปี กล่องวางซ่อนอยู่ในที่มืดห้อง
ด้านล่าง ธนาคาร ปีมาแล้ว และโลกเปลี่ยนไปเป็นพัน

วิธีในปี 1976 กล่องเปิด มันมีแพ็คเก็ต
ของเอกสาร . พวกเขาบอกเรื่องราวน่ากลัว บางคนบอกว่า
เป็นไปไม่ได้ พวกเขาบอกว่า วัตสัน โกหก หรือ ว่า
เขาป่วยเมื่อเขาเขียนมัน หลังจากหลายปีดังนั้นเรา
ไม่สามารถแน่ใจได้ เราได้ตรวจสอบข้อเท็จจริงทั้งหมดว่า
เราสามารถ ทั้งหมดที่เรารู้คือว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องจริง มัน
ก็เป็นไปได้ เราคิดว่ามันน่าจะเป็น ตอนนี้คุณต้อง
อ่านแล้วตัดสินใจเอง แก้ไขเบื้องต้นยังไง


ดีเพื่อนของฉัน อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ จะเล่าเรื่องนี้
! วิธีการที่น่าตื่นเต้น และน่าสนใจ เขาจะทำมัน .
ผมทำอย่างนั้นไม่ได้ ผมไม่ใช่นักเขียน ฉันได้รับ
แพทย์และทหาร ทั้งหมดที่ฉันสามารถทำได้คือให้รายงานของฉัน .
แต่ผู้ที่จะอ่านคำของฉัน อะไรในโลกจะอยู่
เหมือนในปี 1976 ? บางทีก็ไม่มีใครรู้
ชื่อของ เชอร์ล็อค โฮล์มส์ และ แจ็ค เดอะ ริปเปอร์ .
บางที เรื่องราวมหัศจรรย์ของโคนันดอยล์จะ
ลืม มีมากที่จะอธิบาย ฉันต้องถามผู้อ่านของฉัน
ที่จะอดทน
ผมเคยรู้จักและทำงานกับ Sherlock Holmes สำหรับ
เกือบสี่ปีเมื่อฉันพบอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์
- ACD ครั้งแรกผมก็เรียกเขา ชอบฉัน เขาเป็นหมอ
และเราได้อย่างรวดเร็วกลายเป็นเพื่อนเก่า เขาบอกฉัน
สนุก เรื่องราวชีวิต ของโรงพยาบาล และโจมตีเขาเรื่อง
ชีวิตของฉันเป็นหมอทหารในอัฟกานิสถาน .
ผมมักจะคุยกับเขาเรื่อง Sherlock Holmes
เวลาที่คนส่วนใหญ่ไม่เคยได้ยิน เพียง
ตำรวจและบางคนรู้ว่านักสืบ
เขาเป็น และดูเหมือนจะเพลิดเพลินไปกับเรื่องราวของฉัน
มากครับ เขาไม่เคยเบื่อที่จะฟัง 3 . การแข่งขันของโฮล์มส์เป็นกรณีอีก
.
เราพบกันหลายครั้ง และเพลิดเพลินกับอาหารที่ดี
มากมายด้วยกัน ก่อนที่ผมจะรู้ว่าประเทศไทยมี
ดอกเบี้ยพิเศษใน Holmes เขาต้องการที่จะเป็นนักเขียน และได้เพลิดเพลินกับ
ความสำเร็จเล็ก ๆน้อย ๆ ตอนนี้เขาต้องการที่จะเขียนเกี่ยวกับ
โฮล์ม โดยใช้ - เลอ ข้อเท็จจริงของ
คดีจริง แต่การเพิ่มความคิดของเขาในเรื่อง
ฉันพบนี้เป็นความคิดที่ดี ฉันมีความสุขที่เพื่อนรักของฉันจะคิด

กลายเป็นที่มีชื่อเสียงฉันอธิบายแผน โฮมส์ เขาเชื่อในความเงียบ
ท่อของเขาในมือของเขา แล้วเขาก็บอกว่า ' เขาเขียนนี้
เป็นเพื่อนคุณเหรอ ? เขาจะสามารถบอกเรื่องราวที่แท้จริง ? เขา
เข้าใจความแตกต่างระหว่างข้อเท็จจริงและคำโกหก ?
ฉันคิดอย่างนั้น ' ' ผมพูด เขาเพิ่งจะเริ่มเขียน แต่แล้วเขาก็กลายเป็นแฟชั่น

' ' 'fashionable ! โฮล์มส์กล่าวอย่างเย็นชา . . . ทำไมถึงสนใจ
ฉันว่าเขาเป็นแฟชั่นสามารถเขียนแฟชั่น
มีความสนใจอย่างจริงจังในข้อเท็จจริงของคดีของฉัน
' ?
ผมจะไม่ตอบ โฮล์มส์นั่งอยู่เงียบๆ มอง
ไฟ สุดท้ายเขาบอกว่า เขาอาจจะลอง ปล่อยให้เขาทำอะไร
เขาสามารถ คุณอาจส่งเขาข้อความของคุณในความหวัง

' กรณี วัตสัน ผมเขียนถึงประเทศไทย ในวันถัดไป และเขาเริ่มทำงานใน
เรื่องราว
เค้าเรียกว่าแรงพยาบาท . เมื่อมันปรากฏใน
ร้านค้าผมรีบวิ่งออกไปซื้อแล้วนั่ง
ชั่วโมงในสวนสาธารณะที่อ่านมัน เรื่องราวที่ยอดเยี่ยม -
อย่างรวดเร็วย้าย น่าตื่นเต้น และฉลาด ฉันวิ่งกลับไปที่ถนนเบเกอร์

ฉันไม่สามารถรอที่จะให้หนังสือ โฮล์มส์ เขาเงยหน้าขึ้นอย่าง

" ฉันเข้าไปในห้อง มาสาย วัตสัน , ' ' เขากล่าวว่า นายอาย

ที่มากับหนังสือในมือของคุณ ?
'ashamed โฮล์มส์ ' ? ฉันร้องไห้ . . . ไม่ ! และทำได้ดีมาก ผม
เห็นคุณได้อ่านมัน ทำไมคุณไม่ชอบมัน ?
ผมแล้วขอโทษที่ฉันพูด .
ค ? มันคือขยะ และขยะ ป่ามหัศจรรย์ เขามี
ถูกประมาทกับข้อเท็จจริงเพิ่มทุกชนิดของ
ไม่โกหก และทำให้ความผิดพลาดโง่

แต่โฮล์มส์ที่สุด ' . . . ' ' ฉันสงสัยว่าสิ่งที่ชนิดของหมอเขา ผม
ขอโทษสำหรับผู้ป่วยของเขา ผมจะไม่แปลกใจเลย