However, Yun Che would usually be c

However, Yun Che would usually be carrying a sword that weighed four thousand kilos. Therefore, when he needed to escape, all he had to do was to throw the sword into the Sky Poison Pearl, and his body would feel as if it were floating. Escaping would also be as fast as lightning, and shaking off this Overlord Single-Horned Beast would only be a matter of minutes.

Yun Che ran forward with all his might and the dirt underneath his feet were sent flying back as he increased the distance between him and the Overlord Single-Horned Beast. At this time, Jasmine’s warning suddenly came from his mind, “Careful, there’s a cliff up front!”

Just as Jasmine’s voice fell, a cliff appeared in front of Yun Che’s line of sight. His brows furrowed and his speed suddenly decreased as both his feet planted onto the ground firmly. After sliding for a short distance, he finally stopped dangerously at the edge of the cliff. But instantly, he let out a silent breath of relief.

Because looking down, the cliff was actually not high and it wasn’t even one hundred fifty meters tall, so he could easily leap down. There wasn’t any place dangerous below the cliff either, it was only extremely dense woods… Perhaps forest would be a better term for it, because before his eyes, each tree was joined to the next, and even though he was standing at a high vantage point, he still couldn’t completely see the edge of it.

“It’s a field area, why would there be forests.” Yun Che muttered and was about to jump down, when suddenly, a sliver of dangerous, strong wind came from his right side.

Yun Che glanced to the side and his right arm stretched out like lightning as two fingers pinching forcefully onto a thin, cold and slippery thing.

It was a Black Thread Snake that wasn’t very long and was only as thick as half of his finger. Seven inches of it was grabbed onto tightly by Yun Che and it struggled in pain, spitting blackness.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แต่ยุนเจ๊จะมักจะถือดาบที่ชั่งน้ำหนักสี่พันกิโลกรัม ดังนั้นเมื่อเขาต้องการที่จะหลบหนีทั้งหมดที่เขาต้องทำก็คือการโยนดาบใส่พิษเพิร์ล Sky และร่างกายของเขาจะรู้สึกราวกับว่ามันกำลังล่องลอย หนีออกมาก็จะเป็นอย่างรวดเร็วฟ้าผ่าและสลัดนี้นเรศวรเดี่ยวหงอนสัตว์ก็จะเป็นแค่ไม่กี่นาที. Yun เจ๊วิ่งไปข้างหน้าด้วยพละกำลังทั้งหมดของเขาและสิ่งสกปรกใต้เท้าของเขาถูกส่งไปบินกลับในขณะที่เขาเพิ่มขึ้นระยะห่างระหว่าง เขาและนเรศวรเดี่ยวหงอนสัตว์ ในเวลานี้คำเตือนจัสมินก็มาจากความคิดของเขา "ระวังมีหน้าผาขึ้นหน้า!" เช่นเดียวกับเสียงจัสมินตกหน้าผาปรากฏในด้านหน้าของบรรทัด Yun เจ๊สายตา คิ้วของเขาขมวดและความเร็วของเขาลดลงอย่างกระทันหันขณะที่ทั้งสองเท้าของเขาปลูกบนพื้นดินให้แน่น หลังจากเลื่อนเป็นระยะเวลาสั้นที่สุดเขาก็หยุดอันตรายที่ขอบของหน้าผา แต่ทันทีที่เขาให้ออกลมหายใจด้วยความโล่งอกเงียบ. เพราะมองลงหน้าผาเป็นจริงไม่สูงและมันก็ไม่ได้ 150 เมตรสูงเพื่อให้เขาได้อย่างง่ายดายสามารถกระโดดลง ไม่มีสถานที่ใด ๆ ที่เป็นอันตรายด้านล่างหน้าผาอย่างใดอย่างหนึ่งมันก็เป็นเพียงป่าหนาแน่นมาก ... บางทีป่าจะเป็นระยะที่ดีกว่าสำหรับมันเพราะก่อนที่ดวงตาของเขาต้นไม้แต่ละต้นก็มาสมทบต่อไปและแม้ว่าเขากำลังยืนอยู่ที่ จุดชมวิวที่สูงเขาก็ยังคงไม่สมบูรณ์เห็นขอบของมัน. "มันเป็นพื้นที่เขตทำไมจะมีป่า." ยุนเจ๊พึมพำและกำลังจะกระโดดลงเมื่อจู่ ๆ มีเศษไม้จากอันตรายลมแรงมา จากทางด้านขวาของเขา. Yun Che ชำเลืองมองไปด้านข้างและแขนข้างขวาของเขายืดออกเช่นฟ้าผ่าเป็นสองนิ้วฉกอย่างแข็งขันบนสิ่งบางเย็นและลื่น. มันเป็นงูสีดำกระทู้ที่ไม่ยาวมากและเป็นเพียงหนา เป็นครึ่งหนึ่งของนิ้วมือของเขา เจ็ดนิ้วของมันก็คว้าไปยังแน่นโดย Yun Che และจะต่อสู้ในความเจ็บปวดคายความมืด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แต่ยุนเชก็มักจะพกดาบที่หนักสี่หมื่นกิโล ดังนั้น เมื่อเขาต้องการที่จะหลบหนีทั้งหมดที่เขาต้องทำคือโยนดาบขึ้นฟ้า พิษ ไข่มุก และร่างกายของเขาจะรู้สึกเหมือนลอยได้ หนีก็จะเร็วปานสายฟ้าแลบ และสั่นปิดนี้ประมุข เดี่ยวเขาสัตว์เพียงไม่กี่นาทียุนเช วิ่งไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง และสิ่งสกปรกภายใต้เท้าของเขาถูกส่งไปบินกลับเขาเพิ่มระยะห่างระหว่างเขาและประมุขเดียวเขาสัตว์ ในเวลานี้ จัสมิน เตือนก็มาจากความคิดของเขา " ระวัง มีผาหน้า ! "เช่นเดียวกับเสียงของจัสมิน ตก หน้าผา ปรากฏต่อหน้ายุนเชเลย คิ้วของเขามีรอยย่นและความเร็วของเขาก็ลดลง ขณะที่เท้าทั้งสองของเขาปลูกลงบนพื้นให้แน่น หลังจากเลื่อนสำหรับระยะทางสั้น ๆ ในที่สุดเขาก็หยุดอันตรายที่ขอบของหน้าผา แต่ทันทีที่เขาปล่อยลมหายใจเงียบชื้นเพราะมองลงหน้าผาก็ไม่สูง และมันยังไม่ถึงหนึ่งร้อยห้าสิบเมตรสูง ดังนั้น เขาสามารถจะกระโดดลง มีไม่ใด ๆสถานที่อันตรายด้านล่างหน้าผาเหมือนกัน มันเป็นเพียงป่า . . . . . . . แสนโง่ บางทีป่าจะเป็นเงื่อนไขที่ดีสำหรับมัน เพราะก่อนที่ดวงตาของเขา แต่ละต้นถูกกับหน้า และถึงแม้ว่าเขาจะยืนอยู่ในจุดที่ได้เปรียบสูง เขายังไม่สามารถเห็นขอบของมัน" มันคือ พื้นที่เขต , ทำไมต้องมีป่า " ยุนเชพึมพำและกำลังจะกระโดดลง เมื่อจู่ๆ เศษไม้จากอันตราย แรงลมมาจากด้านขวาของเขายุนเช เหลือบมองไปด้านข้างและแขนข้างขวาของเขาก็ยืดออกเหมือนสายฟ้าเป็นสองนิ้วหยิกแรง ลงบางเย็นและลื่นมันคืองูเส้นด้ายสีดำที่ไม่ยาวมากและก็หนาเป็นครึ่งหนึ่งของนิ้วของเขา 7 นิ้ว มันถูกจับไว้แน่น โดย ยุน อึน และมันเจ็บปวดที่คายความดำมืด