The painter, who is about two hundr

The painter, who is about two hundred years old, is left to reflect on the scene, and thinks about life, war, plague, and starvation. Descending the stepladder, he initially takes the revolver, intending to kill himself, but is ultimately unable to do it. Instead, he goes to the telephone booth, dials 2 B R 0 2 B, and schedules the soonest possible death with the Federal Bureau of Termination. The final line of the story is the response from the receptionist at the Bureau:

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นัก ผู้ที่มีอายุประมาณสองร้อยปี ด้านการแสดงในฉาก และคิดเกี่ยวกับชีวิต สงคราม ภัยพิบัติ และความอดอยาก น้อย stepladder เขาเริ่มใช้ revolver ประสงค์จะฆ่าตัวเอง แต่ไม่สุดสามารถทำ แทน เขาไปตู้โทรศัพท์ โทร 2 B R 0 2 B และกำหนดการตายเร็วสุดกับสำนักกลางจ้าง บรรทัดสุดท้ายของเรื่องเป็นการตอบรับจากพนักงานต้อนรับที่สำนัก:

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

จิตรกรที่เป็นประมาณสองร้อยปีที่เหลืออยู่เพื่อสะท้อนให้เห็นถึงที่เกิดเหตุและคิดเกี่ยวกับชีวิต, สงคราม, โรคระบาดและความอดอยาก เรียงลำดับลงบันไดเขาในตอนแรกจะใช้เวลาปืนตั้งใจจะฆ่าตัวตาย แต่ท้ายที่สุดก็คือไม่สามารถที่จะทำมัน แต่เขาจะไปที่ตู้โทรศัพท์, หมุน 2 BR 0 2 B และตารางเวลาการตายที่เป็นไปได้เร็วที่สุดกับสำนักกลางของการสิ้นสุด บรรทัดสุดท้ายของเรื่องคือการตอบสนองจากพนักงานต้อนรับที่สำนักงาน:

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

จิตรกรที่ประมาณสองร้อยปี ที่เหลือที่จะสะท้อนให้เห็นในฉากและคิดเกี่ยวกับชีวิต สงคราม โรคระบาด และความอดอยาก ลงบันได เขาเริ่มใช้ปืนตั้งใจจะฆ่าตัวเอง แต่ในที่สุดก็ไม่สามารถที่จะทำมัน แต่เขาไปที่ตู้โทรศัพท์ , หมุน 2 B R 0 2 B , ตารางเวลาและความตายที่เป็นไปได้เร็วที่สุดกับสำนักของรัฐบาลกลางของการสิ้นสุดบรรทัดสุดท้ายของเรื่องคือการตอบสนองจากพนักงานต้อนรับที่สำนัก :