CREATING DISTINCTIVE PLACESCreative

CREATING DISTINCTIVE PLACES
Creative resources are now regularly employed to generate more distinctive
identities, offering regions and cities a symbolic edge in an
increasingly crowded marketplace. The emphasis in such strategies
has also shifted from tangible to intangible cultural resources because
more places lacking a rich built heritage are now competing for tourism
business (Richards & Wilson, 2007). Such processes lie behind the
attempt of many cities and regions to make themselves more distinctive.
Turok (2009) has argued that cities need to adjust their image
more rapidly in global markets and therefore they rely less on changes
in their occupational or industrial structure, and more on branding for
their distinctiveness. Evans (2003) has also suggested that forms of
branding based on cultural and creative resources are crucial for the
competitive position of cities and regions. The reliance on lifestyle,
‘soft’ locational factors, branding and image places more reliance on
leisure and tourism as key resources in distinction strategies (Jackson
& Murphy, 2006), so that place adds value to the cultural economy
in general, ‘‘as a stockpile of knowledge, traditions, memories and
images’’ (Scott, 2010, p. 123).
This is part of a broader shift from comparative to competitive advantage
in destination competitiveness, as noted in the Organization for
Economic Cooperation and Development (OECD) report on the
Impact of Culture on Tourism (2009). This report emphasized that comparative
advantage is derived largely from endowed resources, such as
cultural heritage, while competitive advantage relies more on resource
deployment (in other words, creativity in managing and marketing
the destination). The ability of a tourism destination to compete therefore
depends on ‘‘its ability to transform the basic inherited factors
into created assets with a higher symbolic or sign value’’ and tha

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สร้างสถานโดดเด่นสร้างสรรค์ทรัพยากรตอนนี้ใช้ในการสร้างดูเป็นประจำตัวตน สิ่งภูมิภาคและเมืองขอบเป็นสัญลักษณ์ในการตลาดแออัดมากขึ้น เน้นในกลยุทธ์ดังกล่าวมียังเปลี่ยนจากรูปธรรมไปทรัพยากรทางวัฒนธรรมที่ไม่มีตัวตนเนื่องจากตอนนี้กำลังแข่งขันขาดมรดกสร้างการท่องเที่ยวธุรกิจ (ริชาร์ด & Wilson, 2007) กระบวนการที่อยู่เบื้องหลังการความพยายามของหลายเมืองและภูมิภาคเพื่อให้ตัวเองดูTurok (2009) ได้โต้เถียงว่า การเมืองต้องปรับภาพอย่างรวดเร็วในตลาดโลก และดังนั้นพวกเขาใช้น้อยในการเปลี่ยนแปลงในโครงสร้างอาชีพ หรือโรงงานอุตสาหกรรม และอื่น ๆ ในการสร้างตราสินค้าสำหรับงามของพวกเขา อีวานส์ (2003) ยังได้แนะนำที่รูปแบบของตราสินค้าตามวัฒนธรรม และสร้างสรรค์ทรัพยากรที่เป็นปัจจัยสำคัญสำหรับการตำแหน่งการแข่งขันของเมืองและภูมิภาค พึ่งไลฟ์สไตล์ปัจจัยวิเศษณ์ 'นุ่มนวล' ตราสินค้า และภาพสถานเพิ่มเติมพึ่งบนพักผ่อนและท่องเที่ยวเป็นทรัพยากรที่สำคัญในกลยุทธ์ความแตกต่าง (Jacksonและเมอร์ฟี่ 2006), ดัง นั้นสถานที่เพิ่มมูลค่าเศรษฐกิจวัฒนธรรมทั่วไป, '' เป็นคลังอาวุธของความรู้ ประเพณี ความทรงจำ และภาพ '' (Scott, 2010, p. 123)นี้เป็นส่วนหนึ่งของกะกว้างขึ้นจากการเปรียบเทียบการแข่งขันในปลายทางในการแข่งขัน ในองค์กรสำหรับรายงานความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา (OECD) ในการผลกระทบของวัฒนธรรมเกี่ยวกับการท่องเที่ยว (2009) รายงานนี้เน้นที่เปรียบเทียบประโยชน์ได้มาจากทรัพยากรรับเอ็นดาวเม้นท์ ส่วนใหญ่เช่นมรดกทางวัฒนธรรม ในขณะที่การแข่งขันอาศัยทรัพยากรในการปรับใช้ (ในคำอื่น ๆ ความคิดสร้างสรรค์ในการจัดการ และการตลาดปลายทาง) ความสามารถของปลายทางการท่องเที่ยวการแข่งขันดังนั้นขึ้นอยู่กับ '' ความสามารถในการเปลี่ยนแปลงในปัจจัยพื้นฐานที่สืบทอดมาในสร้างสินทรัพย์สูงสัญลักษณ์หรือค่า '' และท่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การสร้างสถานที่โดดเด่น
ทรัพยากรสร้างสรรค์อยู่ในขณะนี้การจ้างงานอย่างสม่ำเสมอเพื่อสร้างความโดดเด่นมากขึ้น
ตัวตนที่นำเสนอภูมิภาคและเมืองขอบสัญลักษณ์ใน
ตลาดหนาแน่นมากขึ้น เน้นในกลยุทธ์ดังกล่าว
ยังได้เปลี่ยนจากที่จับต้องได้ทรัพยากรทางวัฒนธรรมที่ไม่มีตัวตนเพราะ
สถานที่มากขึ้นขาดสร้างมรดกที่อุดมไปด้วยขณะนี้การแข่งขันสำหรับการท่องเที่ยว
ธุรกิจ (ริชาร์ดและวิลสัน, 2007) กระบวนการดังกล่าวนอนอยู่เบื้องหลัง
ความพยายามของหลายเมืองและภูมิภาคเพื่อให้ตัวเองโดดเด่นมากขึ้น.
ทูรอค (2009) ได้มีการถกเถียงกันอยู่ว่าเมืองต้องปรับภาพของพวกเขา
มากขึ้นอย่างรวดเร็วในตลาดโลกและดังนั้นพวกเขาพึ่งพาน้อยในการเปลี่ยนแปลง
ในโครงสร้างการประกอบอาชีพหรืออุตสาหกรรมของพวกเขาและ เพิ่มเติมเกี่ยวกับการสร้างตราสินค้าสำหรับ
ความพิเศษของพวกเขา อีแวนส์ (2003) นอกจากนี้ยังได้แนะนำว่ารูปแบบของ
การสร้างตราสินค้าขึ้นอยู่กับทรัพยากรทางวัฒนธรรมและความคิดสร้างสรรค์มีความสำคัญสำหรับ
ตำแหน่งในการแข่งขันของเมืองและภูมิภาค เชื่อมั่นในการดำเนินชีวิต
'นุ่ม' ปัจจัย locational เชื่อมั่นการสร้างแบรนด์และภาพสถานที่มากขึ้นใน
การพักผ่อนและการท่องเที่ยวเป็นทรัพยากรที่สำคัญในกลยุทธ์ความแตกต่าง (แจ็คสัน
และเมอร์ฟี่, 2006) ดังนั้นสถานที่ที่เพิ่มมูลค่าให้กับเศรษฐกิจวัฒนธรรม
โดยทั่วไป '' เป็น คลังสินค้าของความรู้ประเพณีความทรงจำและ
ภาพ '' (สกอตต์ 2010, น. 123).
นี้เป็นส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงที่กว้างขึ้นจากเมื่อเปรียบเทียบกับเปรียบในการแข่งขัน
ในการแข่งขันปลายทางตามที่ระบุไว้ในองค์การเพื่อความ
ร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา (OECD ) รายงานเกี่ยวกับ
ผลกระทบของวัฒนธรรมการท่องเที่ยว (2009) รายงานฉบับนี้เน้นย้ำว่าการเปรียบเทียบ
ประโยชน์ที่ได้มาส่วนใหญ่มาจากทรัพยากรอุดมสมบูรณ์เช่น
มรดกทางวัฒนธรรมในขณะที่เปรียบในการแข่งขันต้องอาศัยทรัพยากรเพิ่มเติมเกี่ยวกับ
การใช้งาน (ในคำอื่น ๆ และความคิดสร้างสรรค์ในการบริหารจัดการและการตลาด
ปลายทาง) ความสามารถของแหล่งท่องเที่ยวในการแข่งขันดังนั้นจึง
ขึ้นอยู่กับ '' ความสามารถในการเปลี่ยนปัจจัยพื้นฐานที่สืบทอดมา
ในสินทรัพย์ที่สร้างขึ้นด้วยสัญลักษณ์ที่สูงขึ้นหรือลงค่า '' และท่า