ภาวะอ้วนลงพุง (Metabolic syndrome)

ภาวะอ้วนลงพุง (Metabolic syndrome) คือ ภาวะที่มีไขมันสะสมในช่องท้อง (Intra-abdominal adiposity) หรืออวัยวะภายในช่องท้อง (Visceral fat) ซึ่งส่งผลลทำให้มีความเสี่ยงไปสู่การเป็นโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง (Non-communicable diseases; NCD) ได้ (ชัยชาญ ดีโรจนวงศ์, 2549) หากไม่ได้รับการดูแลและปรับเปลี่ยนพฤติกรรม ซึ่งภาวะ จัดเป็นภาวะที่มีการวินิจฉัยค่อนข้างซับซ้อน เพราะการดูแค่ระดับไขมันในเลือด หรือดูขนาดเส้นรอบเอวอย่างเดียวไม่เพียงพอ นอกจากนี้วิถีการใช้ชีวิตที่เหมือนกันก็อาจจะส่งผลให้มีความเสี่ยงในการเกิดโรคที่แตกต่างกัน เนื่องมาจาก แต่ละบุคคลนั้นมีความในแต่ละคนนั้นมีความสัมพันธ์ระหว่างสารอาหารกับโอกาสการเกิดโรคที่แต่ต่างกัน ซึ่งเป็นผลมาจากหน่วยพันธุกรรมหรือจีน (Genes) ของแต่ละบุคตล ในปัจจุบันจึงมีการศึกษาในด้านความสัมพันธ์ระหว่างสารอาหารกับหน่วยพันธุกรรม หรือที่เรียกว่านิวตริจีโนมิกส์ (Nutrigenomics) โดยเป็นการนำเอาความรู้ด้านจีโนมิกส์ และกระบวนการอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง มาประยุกต์ใช้เพื่อประโยชน์ในการค้นหาโภชนาการที่เหมาะสมสำหรับมนุษย์ โดยมีเป้าหมายให้ดำรงชีวิตยืนยาวอย่างปกติสุขและไม่เกิดโรคและคาดหวังว่าจะสามารถไปถึงการกำหนดโภชนาการเฉพาะของแต่ละบุคคล (Personalized diet)ได้ เนื่องจากมีความหลากหลายในรูปแบบทางพันธุกรรม (Polymorphism) ดังนั้นกระบวนการทางชีวเคมีของร่างกายจึงมีความแตกต่างกัน และอาหารที่เหมาะสมที่สุดที่ร่างกายควรจะได้รับจึงควรจะแตกต่างกันด้วย(วรางคณา วารีสน้อยเจริญ, 2005)
จากการสำรวจและรวบรวมเป็นสถิติของสำนักโรคไม่ติดต่อ (กระทรวงสาธารณสุข กรมควบคุมโรค สำนักโรคไม่ติดต่อ) พบว่าในประทศไทยมีจำนวนผู้ป่วยที่ป่วนเป็นโรคที่เกี่ยวกับระบบการเผาผลาญ (Metabolic disease) เช่น โรคเบาหวานชนิดที่ 2 โรคความดันโลหิตสูง โรคหัวใจและหลอดเลือด และโรคเกี่ยวกับระบบการเผาผลาญอาหารอื่นๆเพิ่มขึ้นทุกปี อีกทั้งอายุของผู้ป่วยรายใหม่ยังมีแนวโน้มที่จะลดลงทุกปี นั่นคือประชากรกลุ่มเสี่ยงที่จะเป็นถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคเกี่ยวกับระบบการเผาผลาญอาหารนั้นมีอายุน้อยลงเรื่อยๆ จากการศึกษาในประเทศที่กำลังพัฒนาอย่างประเทศไทยก็พบว่าจำนวนเด็กที่มีภาวะโภชนาการเกินนั้นมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นมาโดยตลอด (Mo-suwan, Junjana, & Puetpalboon, 1993) แต่จากข้อมูลของสำนักโภชนาการ พบว่า เด็กและวัยรุ่นในประเทศไทยมีภาวะโภชนาการที่อยู่ในเกณฑ์ปกติ (กระทรวงสาธารณสุข กรมอนามัน สำนักโภชนาการ, 2558) ปัญหาด้านโภชนาการของเด็กไทยโดยภาพรวมแล้วจึงดูเหมือนว่าไม่มีปัญหา ถึงแม้จะมีเด็บางส่วนที่มีปัญหาเป็นภาวะโภชนาการเกินก็ยังไม่สามาถรระบุได้ชัดเจนว่าเด็กคนนี้จะมีความเสี่ยงในการเกิดภาวะอ้วนลงพุงในอนาคต แต่จากการศึกษาของ International Diabetes Federation พบว่าแนวโน้มของเด็กอ้วนที่ป่วยเป็นโรคเบาหวานและโรคเกี่ยวกับระบบการเผาผลาญอาหารมีแนวโน้มสูงขึ้นเรื่อยๆ(Alberti, Zimmet, & Shaw, 2006; Zimmet et al., 2007) ซึ่งอาจจะกล่าวได้ว่า โรคเกี่ยวกับระบบการเผาผลาญอาหารสามารถเกิดได้ตั้งแต่ช่วงวัยรุ่นได้เช่นเดียวกัน แต่เนื่องด้วยในประเทศไทยมีวิธีในการประเมินความเสี่ยงในเด็กนั้นยังมีข้อมูลที่น้อยอยู่และหลักเกณฑ์ที่ใช้ในการวินิจฉัยภาวะอ้วนลงพุงในเด็กนั้นจะทำการวินิจฉัยได้ก็ต่อเมื่อผู้ป่วยคนนั้นๆมีภาวะอ้วนลงพุงแล้ว ซึ่งอาจจะทำให้ไม่สามารถทำการป้องกันได้อย่างทันท่วงที การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสารอาหารกับหน่วยพันธุกรรมที่เกี่ยวข้องกับความเสี่ยงในการเกิดภาวะอ้วนลงพุง จึงเป็นอีกหนึ่งทางเลือกในการวินิจฉัยความเสี่ยงของการเกิดโรคในเด็ก ได้ตั้งแต่ก่อนที่จะภาวะอ้วนลงพุงจะปรากฏ ซึ่งอาจจะเป็นวิธีการป้องกันและลดความเสี่ยงของการเกิดภาวะอ้วนลงพุงตั้งแต่ยังเด็กได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ภาวะอ้วนลงพุง (เผาผลาญอาการ) คือภาวะที่มีไขมันสะสมในช่องท้อง (ภายในท้อง adiposity) หรืออวัยวะภายในช่องท้อง (ไขมันอวัยวะภายใน) ซึ่งส่งผลลทำให้มีความเสี่ยงไปสู่การเป็นโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง (Non communicable โรค NCD) ได้ (ชัยชาญดีโรจนวงศ์ ๒๕๔๙) หากไม่ได้รับการดูแลและปรับเปลี่ยนพฤติกรรมซึ่งภาวะจัดเป็นภาวะที่มีการวินิจฉัยค่อนข้างซับซ้อนเพราะการดูแค่ระดับไขมันในเลือดหรือดูขนาดเส้นรอบเอวอย่างเดียวไม่เพียงพอนอกจากนี้วิถีการใช้ชีวิตที่เหมือนกันก็อาจจะส่งผลให้มีความเสี่ยงในการเกิดโรคที่แตกต่างกันเนื่องมาจากแต่ละบุคคลนั้นมีความในแต่ละคนนั้นมีความสัมพันธ์ระหว่างสารอาหารกับโอกาสการเกิดโรคที่แต่ต่างกันซึ่งเป็นผลมาจากหน่วยพันธุกรรมหรือจีน (ยีน) ของแต่ละบุคตลในปัจจุบันจึงมีการศึกษาในด้านความสัมพันธ์ระหว่างสารอาหารกับหน่วยพันธุกรรมหรือที่เรียกว่านิวตริจีโนมิกส์ (Nutrigenomics) โดยเป็นการนำเอาความรู้ด้านจีโนมิกส์และกระบวนการอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องมาประยุกต์ใช้เพื่อประโยชน์ในการค้นหาโภชนาการที่เหมาะสมสำหรับมนุษย์โดยมีเป้าหมายให้ดำรงชีวิตยืนยาวอย่างปกติสุขและไม่เกิดโรคและคาดหวังว่าจะสามารถไปถึงการกำหนดโภชนาการเฉพาะของแต่ละบุคคล (Personalized อาหาร) ได้เนื่องจากมีความหลากหลายในรูปแบบทางพันธุกรรม (โพลิมอร์ฟิซึม) ดังนั้นกระบวนการทางชีวเคมีของร่างกายจึงมีความแตกต่างกันและอาหารที่เหมาะสมที่สุดที่ร่างกายควรจะได้รับจึงควรจะแตกต่างกันด้วย (วรางคณาวารีสน้อยเจริญ 2005)จากการสำรวจและรวบรวมเป็นสถิติของสำนักโรคไม่ติดต่อ (กระทรวงสาธารณสุข กรมควบคุมโรค สำนักโรคไม่ติดต่อ) พบว่าในประทศไทยมีจำนวนผู้ป่วยที่ป่วนเป็นโรคที่เกี่ยวกับระบบการเผาผลาญ (Metabolic disease) เช่น โรคเบาหวานชนิดที่ 2 โรคความดันโลหิตสูง โรคหัวใจและหลอดเลือด และโรคเกี่ยวกับระบบการเผาผลาญอาหารอื่นๆเพิ่มขึ้นทุกปี อีกทั้งอายุของผู้ป่วยรายใหม่ยังมีแนวโน้มที่จะลดลงทุกปี นั่นคือประชากรกลุ่มเสี่ยงที่จะเป็นถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคเกี่ยวกับระบบการเผาผลาญอาหารนั้นมีอายุน้อยลงเรื่อยๆ จากการศึกษาในประเทศที่กำลังพัฒนาอย่างประเทศไทยก็พบว่าจำนวนเด็กที่มีภาวะโภชนาการเกินนั้นมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นมาโดยตลอด (Mo-suwan, Junjana, & Puetpalboon, 1993) แต่จากข้อมูลของสำนักโภชนาการ พบว่า เด็กและวัยรุ่นในประเทศไทยมีภาวะโภชนาการที่อยู่ในเกณฑ์ปกติ (กระทรวงสาธารณสุข กรมอนามัน สำนักโภชนาการ, 2558) ปัญหาด้านโภชนาการของเด็กไทยโดยภาพรวมแล้วจึงดูเหมือนว่าไม่มีปัญหา ถึงแม้จะมีเด็บางส่วนที่มีปัญหาเป็นภาวะโภชนาการเกินก็ยังไม่สามาถรระบุได้ชัดเจนว่าเด็กคนนี้จะมีความเสี่ยงในการเกิดภาวะอ้วนลงพุงในอนาคต แต่จากการศึกษาของ International Diabetes Federation พบว่าแนวโน้มของเด็กอ้วนที่ป่วยเป็นโรคเบาหวานและโรคเกี่ยวกับระบบการเผาผลาญอาหารมีแนวโน้มสูงขึ้นเรื่อยๆ(Alberti, Zimmet, & Shaw, 2006; Zimmet et al., 2007) ซึ่งอาจจะกล่าวได้ว่า โรคเกี่ยวกับระบบการเผาผลาญอาหารสามารถเกิดได้ตั้งแต่ช่วงวัยรุ่นได้เช่นเดียวกัน แต่เนื่องด้วยในประเทศไทยมีวิธีในการประเมินความเสี่ยงในเด็กนั้นยังมีข้อมูลที่น้อยอยู่และหลักเกณฑ์ที่ใช้ในการวินิจฉัยภาวะอ้วนลงพุงในเด็กนั้นจะทำการวินิจฉัยได้ก็ต่อเมื่อผู้ป่วยคนนั้นๆมีภาวะอ้วนลงพุงแล้ว ซึ่งอาจจะทำให้ไม่สามารถทำการป้องกันได้อย่างทันท่วงที การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสารอาหารกับหน่วยพันธุกรรมที่เกี่ยวข้องกับความเสี่ยงในการเกิดภาวะอ้วนลงพุง จึงเป็นอีกหนึ่งทางเลือกในการวินิจฉัยความเสี่ยงของการเกิดโรคในเด็ก ได้ตั้งแต่ก่อนที่จะภาวะอ้วนลงพุงจะปรากฏ ซึ่งอาจจะเป็นวิธีการป้องกันและลดความเสี่ยงของการเกิดภาวะอ้วนลงพุงตั้งแต่ยังเด็กได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ภาวะอ้วนลงพุง (ดาวน์ซินโดรเมตาบอลิ) คือภาวะที่มีไขมันสะสมในช่องท้อง (อ้วนภายในช่องท้อง) หรืออวัยวะภายในช่องท้อง (อวัยวะภายในไขมัน) (โรคไม่ติดต่อ; NCD) ได้ (ชัยชาญดีโรจนวงศ์, 2549) ซึ่งภาวะ เพราะการดูแค่ระดับไขมันในเลือด เนื่องมาจาก (ยีน) ของแต่ละบุคตล หรือที่เรียกว่านิวตริจีโนมิกส์ (Nutrigenomics) และกระบวนการอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง (อาหารที่ส่วนบุคคล) ได้ (Polymorphism) วารีสน้อยเจริญ,
(กระทรวงสาธารณสุขกรมควบคุมโรคสำนักโรคไม่ติดต่อ) (โรคเมตาบอลิ) เช่นโรคเบาหวานชนิดที่ 2 โรคความดันโลหิตสูงโรคหัวใจและหลอดเลือด (Mo-สุวรรณ, Junjana และ Puetpalboon, 1993) แต่จากข้อมูลของสำนักโภชนาการพบว่า (กระทรวงสาธารณสุขกรมอนามันสำนักโภชนาการ, 2558) แต่จากการศึกษาของพันธ์เบาหวานนานาชาติ Zimmet และชอว์, 2006; Zimmet et al., 2007) ซึ่งอาจจะกล่าวได้ว่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ภาวะอ้วนลงพุง ( ลงพุง ) ความภาวะที่มีไขมันสะสมในช่องท้อง ( adiposity ภายในช่องท้อง ( Visceral Fat ) หรืออวัยวะภายในช่องท้อง ) ซึ่งส่งผลลทำให้มีความเสี่ยงไปสู่การเป็นโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง ( โรค NCD ( ; ) ได้ดีโรจนวงศ์ชัยชาญ ,2549 ) หากไม่ได้รับการดูแลและปรับเปลี่ยนพฤติกรรมซึ่งภาวะจัดเป็นภาวะที่มีการวินิจฉัยค่อนข้างซับซ้อนเพราะการดูแค่ระดับไขมันในเลือดหรือดูขนาดเส้นรอบเอวอย่างเดียวไม่เพียงพอเนื่องมาจากแต่ละบุคคลนั้นมีความในแต่ละคนนั้นมีความสัมพันธ์ระหว่างสารอาหารกับโอกาสการเกิดโรคที่แต่ต่างกันซึ่งเป็นผลมาจากหน่วยพันธุกรรมหรือจีน ( ยีน ) ของแต่ละบุคตลหรือที่เรียกว่านิวตริจีโนมิกส์ ( นิวตริจีโนมิกส์ ) โดยเป็นการนำเอาความรู้ด้านจีโนมิกส์และกระบวนการอื่นๆที่เกี่ยวข้องมาประยุกต์ใช้เพื่อประโยชน์ในการค้นหาโภชนาการที่เหมาะสมสำหรับมนุษย์( อาหารส่วนบุคคล ) ได้เนื่องจากมีความหลากหลายในรูปแบบทางพันธุกรรม ( polymorphism ) ดังนั้นกระบวนการทางชีวเคมีของร่างกายจึงมีความแตกต่างกันและอาหารที่เหมาะสมที่สุดที่ร่างกายควรจะได้รับจึงควรจะแตกต่างกันด้วย ( วรางคณา2005 )
จากการสำรวจและรวบรวมเป็นสถิติของสำนักโรคไม่ติดต่อ ( กระทรวงสาธารณสุขกรมควบคุมโรคสำนักโรคไม่ติดต่อ ) พบว่าในประทศไทยมีจำนวนผู้ป่วยที่ป่วนเป็นโรคที่เกี่ยวกับระบบการเผาผลาญ ( โรคเกี่ยวกับการเผาผลาญอาหาร ) เช่นโรคเบาหวานชนิดที่ 2โรคหัวใจและหลอดเลือดและโรคเกี่ยวกับระบบการเผาผลาญอาหารอื่นๆเพิ่มขึ้นทุกปีอีกทั้งอายุของผู้ป่วยรายใหม่ยังมีแนวโน้มที่จะลดลงทุกปี