A philosopher who has evolved his e

A philosopher who has evolved his entire thinking from the fundamental themes of the philosophy of science, and fol* lowed the main line of the active, growing rationalism of contemporary science as closely as he could, must forget his learning and break with all his habits of philosophical research, if he wants to study the problems posed by the poetic imagination. For here the cultural past doesn’t count. The long day-in, day-out efiFort of putting together and constructing his thoughts is ineffectual. One must be receptive, receptive to the image at the moment it appears: if there be a philosophy of poetry, it must appear and re-appear through a significant verse, in total adherence to an isolated image; to be exact, in the very ecstasy of the newness of the image. The poetic image is a sudden salience on the surface of the psyche, the lesser psychological causes of which have not been sufficiently investigated. Nor can anything general and co-ordinated serve as a basis for a philosophy of poetry. The idea of principle or “basis” in this case would be disastrous, for it would interfere with the essential psychic actuality, the essential novelty of the poem. And whereas philosophical reflection applied to scientific thinking elaborated over a long period of time requires any new idea to become integrated in a body of tested ideas, even though this body of ideas be subjected to profound change by the new idea (as is the case in all the revolutions of contemporary science), the philosophy of poetry must acknowledge that the poetic act has no past, at least no recent past, in which its preparation and appearance could be followed.
xvi introduction
Later, when I shall have occasion to mention the relation of a new poetic image to an archetype lying dormant in the depths of the unconscious, I shall have to make it understood that this relation is not, properly speaking, a causal one. The poetic image is not subject to an inner thrust. It is not an echo of the past. On the contrary: through the brilliance of an image, the distant past resounds with echoes, and it is hard to know at what depth these echoes will reverberate and die away. Because of its novelty and its action, the poetic image has an entity and a dynamism of its own; it is referable to a direct ontology. This ontology is what I plan to study.
Very often, then, it is in the opposite of causality, that is, in reverberation, which has been so subtly analyzed by Minkowski,^ that I think we find the real measure of the being of a poetic image. In this reverberation, the poetic image will have a sonority of being. The poet speaks on the threshold of being. Therefore, in order to determine the being of an image, we shall have to experience its reverberation in the manner of Minkowski’s phenomenology.
^Cf, Eugene Minkowski, Vers une Cosmologie, chapter IX.
(Editor’s note: Eugene Minkowski, a prominent phenomenologist whose studies extend both in the fields of psychology and philosophy, followed Bergson in accepting the notion of "61an vital" as the dynamic origin of human life. Without the vital impulse, as conceived by Bergson, the human being is static and therefore moribund. Referring to Anna Teresa Tymieniecka’s book Phenomenology and Science, we can say that for Minkowski, the essence of life is not "a feeling of being, of existence," but a feeling of participation in a flowing onward, necessarily expressed in terms of time, and secondarily expressed in terms of space.
In view of this, Minkowski’s choice of what he calls an auditive metaphor, retentir, is very apt, for in sound both time and space are epitomized. To understand Bachelard’s reference, the following excerpt from Minkowski’s Vers une Cosmologie might be helpful:
"If, having fixed the original form in our mind’s eye, we ask ourselves how that form comes alive and fills with life, we discover a new dynamic and vital category, a new property of the universe: reverberation (retentir). It is as though a well-spring existed in a sealed vase and its waves, repeatedly echoing against the sides of this vase, filled it with their sonority. Or again, it is as though the sound of a hunting horn, reverberating everywhere through its echo, made the tiniest leaf, the tiniest wisp of moss shudder in a common movement and
To say that the poetic image is independent of causality is to make a rather serious statement. But the causes cited by psychologists and psychoanalysts can never really explain the wholly unexpected nature of the new image, any more than they can explain the attraction it holds for a mind that is foreign to the process of its creation. The poet does not confer the past of his image upon me, and yet his image immediately takes root in me. The communicability of an unusual image is a fact of great ontological significance. We shall return to this question of communion through brief, isolated, rapid actions. Images excite us—afterwards—^but they are not the phenomena of an excitement. In

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นักปรัชญาที่มีพัฒนาความคิดของเขาทั้งหมดจากรูปแบบพื้นฐานของปรัชญาของวิทยาศาสตร์ และ fol * lowed บรรทัดหลักการใช้งาน เติบโต rationalism วิทยาศาสตร์ร่วมสมัยใกล้ชิดเขาอาจ ต้องลืมการเรียนรู้ของเขา และทำลายกับนิสัยของเขาทั้งหมดของการวิจัยทางปรัชญา หากเขาต้องการศึกษาปัญหาที่เกิดจากจินตนาการบทกวี สำหรับที่นี่ ไม่นับอดีตวัฒนธรรม EfiFort ยาววันใน วันออกของรวบรวม และสร้างความคิดของเขาคือ ineffectual หนึ่งจะต้องเปิดกว้าง เปิดกว้างให้รูปในขณะที่ปรากฏ: ถ้ามีปรัชญาของบทกวี มันต้องปรากฏ และปรากฏอีกครั้งผ่านคัมภีร์ข้อสำคัญ ในการยึดมั่นรวมภาพแยก เป็นที่แน่นอน ในอีมากของ・ภาพ รูปบทกวีคือ salience กะทันหันบนพื้นผิวของจิตใจ สาเหตุทางจิตใจน้อยกว่าที่ไม่ได้รับการตรวจสอบอย่างเพียงพอ หรืออะไรที่ทั่วไป และ สร้างบริษัทสามารถให้บริการเป็นพื้นฐานปรัชญาของบทกวี ความคิดหลักหรือ "เกณฑ์" ในกรณีนี้จะเป็นหายนะ สำหรับมันจะรบกวน actuality กายสิทธิ์จำเป็น ความแปลกใหม่ที่สำคัญของบทกวี และในขณะที่สะท้อนปรัชญาที่ใช้วิทยาศาสตร์ elaborated ระยะยาวเวลาที่จำเป็นใด ๆ คิดใหม่ให้กลายเป็นร่างกายของทดสอบ เปลี่ยนความคิด แม้ว่าร่างกายนี้ความคิดล่วงลึกซึ้ง โดยความคิดใหม่ (เป็นกรณีที่ในรอบทั้งหมดของวิทยาศาสตร์ร่วมสมัย) ปรัชญาของบทกวีต้องรับทราบว่า พระราชบัญญัติห่งมีอดีตไม่ น้อยไม่มีอดีตที่ผ่านมา ซึ่งการเตรียมและลักษณะอาจตามxvi introductionLater, when I shall have occasion to mention the relation of a new poetic image to an archetype lying dormant in the depths of the unconscious, I shall have to make it understood that this relation is not, properly speaking, a causal one. The poetic image is not subject to an inner thrust. It is not an echo of the past. On the contrary: through the brilliance of an image, the distant past resounds with echoes, and it is hard to know at what depth these echoes will reverberate and die away. Because of its novelty and its action, the poetic image has an entity and a dynamism of its own; it is referable to a direct ontology. This ontology is what I plan to study.Very often, then, it is in the opposite of causality, that is, in reverberation, which has been so subtly analyzed by Minkowski,^ that I think we find the real measure of the being of a poetic image. In this reverberation, the poetic image will have a sonority of being. The poet speaks on the threshold of being. Therefore, in order to determine the being of an image, we shall have to experience its reverberation in the manner of Minkowski’s phenomenology.^Cf, Eugene Minkowski, Vers une Cosmologie, chapter IX.(Editor’s note: Eugene Minkowski, a prominent phenomenologist whose studies extend both in the fields of psychology and philosophy, followed Bergson in accepting the notion of "61an vital" as the dynamic origin of human life. Without the vital impulse, as conceived by Bergson, the human being is static and therefore moribund. Referring to Anna Teresa Tymieniecka’s book Phenomenology and Science, we can say that for Minkowski, the essence of life is not "a feeling of being, of existence," but a feeling of participation in a flowing onward, necessarily expressed in terms of time, and secondarily expressed in terms of space.In view of this, Minkowski’s choice of what he calls an auditive metaphor, retentir, is very apt, for in sound both time and space are epitomized. To understand Bachelard’s reference, the following excerpt from Minkowski’s Vers une Cosmologie might be helpful:"If, having fixed the original form in our mind’s eye, we ask ourselves how that form comes alive and fills with life, we discover a new dynamic and vital category, a new property of the universe: reverberation (retentir). It is as though a well-spring existed in a sealed vase and its waves, repeatedly echoing against the sides of this vase, filled it with their sonority. Or again, it is as though the sound of a hunting horn, reverberating everywhere through its echo, made the tiniest leaf, the tiniest wisp of moss shudder in a common movement andTo say that the poetic image is independent of causality is to make a rather serious statement. But the causes cited by psychologists and psychoanalysts can never really explain the wholly unexpected nature of the new image, any more than they can explain the attraction it holds for a mind that is foreign to the process of its creation. The poet does not confer the past of his image upon me, and yet his image immediately takes root in me. The communicability of an unusual image is a fact of great ontological significance. We shall return to this question of communion through brief, isolated, rapid actions. Images excite us—afterwards—^but they are not the phenomena of an excitement. In

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นักปรัชญาที่มีการพัฒนาความคิดของเขาทั้งจากรูปแบบพื้นฐานของปรัชญาวิทยาศาสตร์และ Fol * lowed สายหลักของการใช้งาน rationalism การเจริญเติบโตของวิทยาศาสตร์ร่วมสมัยอย่างใกล้ชิดเท่าที่จะทำได้ต้องลืมเรียนรู้ของเขาและทำลายกับนิสัยของเขาทั้งหมด ของการวิจัยปรัชญาถ้าเขาอยากจะศึกษาปัญหาที่เกิดจากจินตนาการของกวี สำหรับที่นี่ที่ผ่านมาทางวัฒนธรรมไม่นับ นานวันในวันออก efiFort ของการวางร่วมกันและสร้างความคิดของเขาคือไม่ได้ผล หนึ่งจะต้องเปิดกว้างเปิดกว้างให้ภาพในขณะที่มันปรากฏขึ้นถ้าจะมีปรัชญาของบทกวีนั้นจะต้องปรากฏขึ้นและปรากฏขึ้นอีกครั้งผ่านบทกวีอย่างมีนัยสำคัญในการยึดมั่นที่จะรวมภาพแยก; เป็นที่แน่นอนในความปีติยินดีมากของความแปลกของภาพ ภาพบทกวีเป็นนูนฉับพลันบนพื้นผิวของจิตใจสาเหตุทางจิตวิทยาที่น้อยกว่าของที่ยังไม่ได้รับการตรวจสอบอย่างพอเพียง หรือสิ่งใด ๆ ทั่วไปและประสานสามารถใช้เป็นพื้นฐานสำหรับปรัชญาของบทกวีที่ ความคิดของหลักการหรือ "พื้นฐาน" ในกรณีนี้จะร้ายแรงเพราะมันจะยุ่งเกี่ยวกับความเป็นจริงของจิตที่สำคัญความแปลกใหม่ที่สำคัญของบทกวี และในขณะที่สะท้อนให้เห็นถึงปรัชญานำไปใช้กับการคิดทางวิทยาศาสตร์เนื้อหาในระยะเวลานานของเวลาต้องใช้ความคิดใหม่ ๆ ที่จะกลายเป็นแบบบูรณาการในร่างกายของความคิดผ่านการทดสอบถึงแม้ว่าร่างกายของความคิดนี้จะอยู่ภายใต้การเปลี่ยนแปลงที่ลึกซึ้งโดยคิดใหม่ (เป็นกรณีใน การปฏิวัติทั้งหมดของวิทยาศาสตร์ร่วมสมัย), ปรัชญาของบทกวีต้องยอมรับว่าการกระทำของกวีไม่มีที่ผ่านมาอย่างน้อยไม่มีอดีตที่ผ่านมาซึ่งในการจัดเตรียมและการปรากฏตัวของมันอาจจะตาม.
แนะนำเจ้าพระยา
ต่อมาเมื่อเราจะมีโอกาสที่จะพูดถึง ความสัมพันธ์ของภาพบทกวีใหม่เพื่อแม่แบบแฝงตัวอยู่ในระดับความลึกของสติที่ฉันจะต้องทำให้เข้าใจว่าความสัมพันธ์นี้ไม่ได้พูดอย่างถูกต้องเป็นสาเหตุหนึ่ง ภาพบทกวีไม่อยู่ภายใต้แรงผลักดันไปยังด้านใน มันไม่ได้เป็นเสียงสะท้อนของอดีตที่ผ่านมา ในทางตรงกันข้าม: ผ่านความหมายของภาพ, อดีตอันไกลโพ้นดังกึกก้องกับเสียงสะท้อนและมันเป็นเรื่องยากที่จะรู้ว่าสิ่งที่ลึกเหล่านี้จะสะท้อนก้องและตายออกไป เพราะความแปลกใหม่และการกระทำของมันภาพบทกวีมีนิติบุคคลและชีวิตชีวาของตัวเอง; มันเป็นไปอ้างอิงอภิปรัชญาโดยตรง อภิปรัชญานี่คือสิ่งที่ฉันวางแผนที่จะศึกษา.
บ่อยแล้วมันอยู่ในตรงข้ามของเวรกรรมที่เป็นในการสั่นสะเทือนซึ่งได้รับการวิเคราะห์เพื่อให้อย่างละเอียดโดยคอฟสกี, ^ ที่ฉันคิดว่าเราจะพบวัดที่แท้จริงของความเป็นอยู่ของ ภาพบทกวี ในการสั่นสะเทือนนี้ภาพจะมีบทกวีดังสนั่นของการเป็น กวีพูดในเกณฑ์ของการเป็น ดังนั้นเพื่อที่จะตรวจสอบความเป็นอยู่ของภาพที่เราจะได้ไปสัมผัสก้องในลักษณะของปรากฏการณ์คอฟสกีของ.
^ Cf, ยูคอฟสกี, Vers กระจัดกระจาย Cosmologie บททรงเครื่อง.
(หมายเหตุบรรณาธิการ: ยูคอฟสกีเป็น phenomenologist ที่โดดเด่นที่มี การศึกษาขยายทั้งในด้านของจิตวิทยาและปรัชญาตาม Bergson ในการยอมรับความคิดของ "61an สำคัญ" ในฐานะที่เป็นแหล่งกำเนิดแบบไดนามิกของชีวิตมนุษย์. ไม่มีแรงกระตุ้นที่สำคัญเป็นโดยกำเนิด Bergson, มนุษย์เป็นแบบคงที่และดังนั้นจึงย่ำแย่. หมาย เพื่อปรากฏการณ์หนังสือแอนนาเทเรซา Tymieniecka และวิทยาศาสตร์เราสามารถพูดได้ว่าสำหรับคอฟสกี, สาระสำคัญของชีวิตไม่ได้เป็น "ความรู้สึกของการเป็นของการดำรงอยู่" แต่ความรู้สึกของการมีส่วนร่วมในการไหลเป็นต้นไปที่จำเป็นต้องแสดงออกในแง่ของเวลาและ ครั้งที่สองแสดงในแง่ของพื้นที่.
ในมุมมองนี้เป็นตัวเลือกที่คอฟสกีของสิ่งที่เขาเรียกอุปมาการได้ยิน, retentir, เป็น apt มากสำหรับเสียงทั้งเวลาและพื้นที่จะดียิ่ง. เพื่อให้เข้าใจถึงการอ้างอิง Bachelard ของข้อความที่ตัดตอนมาจากคอฟสกีของ Vers กระจัดกระจาย Cosmologie อาจจะเป็นประโยชน์:
"ถ้ามีการคงรูปแบบเดิมในตาใจของเราเราถามตัวเองว่ารูปแบบที่มามีชีวิตอยู่และเติมเต็มกับชีวิตเราค้นพบแบบไดนามิกและที่สำคัญหมวดหมู่ใหม่, คุณสมบัติใหม่ของจักรวาล: ก้อง (retentir ) มันเป็น แต่ดีฤดูใบไม้ผลิที่มีอยู่ในแจกันปิดผนึกและคลื่นซ้ำสะท้อนกับด้านข้างของแจกันนี้เต็มไปด้วยของพวกเขาดังสนั่น หรืออีกครั้งก็เป็น แต่เสียงของแตรล่าสัตว์ก้องทุกที่ผ่านการสะท้อนของมันทำให้ใบน้อยที่สุดในกำมือน้อยที่สุดของตัวสั่นตะไคร่น้ำในการเคลื่อนไหวร่วมกันและการ
ที่จะบอกว่าภาพบทกวีเป็นอิสระจากอำนาจคือการทำให้ งบค่อนข้างรุนแรง แต่สาเหตุที่ถูกอ้างถึงโดยนักจิตวิทยาและ psychoanalysts ไม่สามารถจริงๆอธิบายธรรมชาติที่ไม่คาดคิดในเครือของภาพใหม่ใด ๆ มากกว่าที่พวกเขาสามารถอธิบายที่น่าสนใจก็ถือสำหรับจิตใจที่เป็นชาวต่างชาติที่กระบวนการของการสร้างของตน กวีไม่ได้มอบภาพที่ผ่านมาของเขาเมื่อฉันและยังภาพของเขาทันทีที่ใช้รากในตัวผม communicability ของภาพที่ผิดปกติเป็นความจริงอย่างมีนัยสำคัญ ontological ที่ดี เราจะกลับไปที่คำถามของการสนทนานี้ผ่านช่วงสั้น ๆ ที่แยกการกระทำอย่างรวดเร็ว ภาพที่เราตื่นเต้น-afterwards- ^ แต่พวกเขาไม่ได้เป็นปรากฏการณ์ของความตื่นเต้นนั้น ใน