- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
Wild and hell training.Many student
Wild and hell training.
Many students were hungry as they gathered on the sand when time called for it. The professors came first and waited for everyone to come.
“One lap around the beach and that’ll end today’s hell training.”
The students felt at ease.
‘We have until 5 to leisurely make it back.’
‘It’d be like a tour around Silmido in this case.’
During this, the freshman Kim Hyeonjun hand went up.
“Professor, I have a question. Our group did not eat. If we still have time after then lap around the island, can we eat then?”
The professor readily agreed.
“Sure. If you have time at the end of hell’s training, then it’s free time until the next item on the schedule. So, everybody ready?”
“Yes!”
The students wore comfortable running shoes; they did so in preparation for the running on the beach.
“Then, you run. GO!”
At the drop of the professor’s command, more than 100 students rumbled forward.
“With the sea breeze being fine like this, it’s good enough with a jog.”
“For your health, I think it’s good that we came to the MT. right, senior?”
“Yea, I’m thinking that as well.”
The student ran as if it was a leisure walk or stroll.
Even with the scorching sand below their feet, it wasn’t a hard terrain.
The fined grains of sands meshed as they trampled on.
But, some of the students led by their returning seniors were running with conviction.
“Heokheok!”
“Faster, faster, let’s go!”
The majority of the students did not understand their seniors’ reasoning.
“Run a bit slower, please.”
“Following that pace is too hard.”
Minor complaints erupted.
But, the seniors looked back while smiling brightly.
“Oh, then you can go slowly.”
“We won’t wait and are going ahead.”
The students eased off and asked.
“Is there some sort of reason?”
Then these returning students strongly shook their heads.
“It’s nothing. I just want to run, yeah.”
“Don’t you think it’s good to run in such a rare event to have such a nice sea breeze blowing into the island?”
“That’s right, we just want to run.”
With that, the seniors ran like fleeing arrows.
Lee Hyun too, didn’t care too much about having to run.
He was thinking that it was just one comfortable lap around the island.
However, he was watching the odd behavior of the returnees and became suspicious.
‘There’s something.’
Lee Hyun did not believe in anybody.
Everything was for the sake of his family’s well being!
He had long abandon trust in humanity and sympathetic compassion.
Once he learned of the harsh reality, he no longer had naivety.
He acted hard on himself as he lived while reciting ‘money money money’ in abundance.
But as if the world was truly trying to drag him to the bottom, his harsh life wasn’t just that.
It gave him experienced a temporary feel of 30 billion Won in his grasp, only just to take it away moments later.
Reality hits!
Having truly fallen once into the pits, he will not easily put absolute faith in others.
‘Be careful as to not get hit in the back of the head. There’s no way I’ll easily believe these guys.’
While Lee Hyun kept close eyes on these seniors, he raised his running speed.
This physical attribute didn’t come from his time in the Dojang; it was already instilled in him by default before then, as he never once threw money to ride the bus for the good amount of distance.
With time to cherished, he raised his physical ability up a notch to turn walking into a running pace in this place.
Dadadadadadak!
His speed rose far beyond those of the students!
Pretty soon after, he caught up with the returning seniors.
However, he didn’t care for the lead role while remained in their vicinity to find out the reason why.
He quickly found out the reason for the seniors course of actions.
No matter how much they ran, they couldn’t see the end of Silmido’s beach.
“Heokheok! I’m sure at this point we must have screwed up the direction somehow? Why are we going straight and seems to be going nowhere.”
“I think it’s already been way over 15 minutes.”
“I’m hungry.”
“Shit I’m hella hungry.”
Several of the seniors knew.
With just a quick glance, most people are often not mistaken to think that the islands in Yellow Sea as small.
But, having to run from one end to another is not an easy task.
The circumference of Silmido’s beach is more than six kilometers!
After having to run just one lap, you’ll never want to do it again.
‘I’m sorry. You young’uns’
For these knowing seniors, it was the first come first serve basis.
The effect took its toll as the other students also increased their running speed.
Their mind became impatient as they tread on continuously on the endless beach.
Physical limitations of hunger!
There were several students who were trying to catch up, but a while after, their overall speed quickly fell with shortness of breath.
For the students that neglected exercise, there was no other way to call the event but hellish.
From the once running speed they had, eventually they all came to a walking halt later.
As for Lee Hyun, the one lap was easily accomplished within the first set of 30 people.
Among this first come first server basis group, there were good amounts of returning students, seniors, and even freshmen still seemingly fresh.
Seoyoon was among them. This was easier comparing to the usual morning jog with Cha Eunhee that became a habit.
For those that didn’t make it within this group, they had to do another lap around Silmido.
From the exhaustion to the hunger, it was a proliferation of endlessness!
“Man, shit.”
“Somebody please help me, anybody.”
The students sought a helping hand from within their group, but nobody tried to lend one out.
The distance of six kilometers!
Although it seemed to be short at first sight, it was a very long distance.
It goes without saying for those that had to do it twice.
Now they finally understood why the given time was three hours.
If you cannot run, then you’d be better walk profusely to finish!
But during this second bit, they had little power to even walk, and were on the verge of collapsing.
“I…please help me. I’m really sorry but please, can you take my place.”
Hong Seonye was having a hard time and asked Lee Hyun.
She was at her physical limit and waned to rely on Lee Hyun as he seemed to be still fine.
Lee Hyun, of course, said.
“Well…I don…”
He was trying to find the right moment to reject!
“Sure.”
Lee Hyun changed his mind and ran.
It was due to the fact he had finished the lap quickly and had no particular work to do.
He figured it was better off to do a bit more physical training.
For those who had to do the second wheel, almost all of the students walked.
To be forced to do 12 kilometers was very difficult for those that didn’t exercise normally.
The only people who were running were those who returned from the service where they were forced to do so.
Many students were hungry as they gathered on the sand when time called for it. The professors came first and waited for everyone to come.
“One lap around the beach and that’ll end today’s hell training.”
The students felt at ease.
‘We have until 5 to leisurely make it back.’
‘It’d be like a tour around Silmido in this case.’
During this, the freshman Kim Hyeonjun hand went up.
“Professor, I have a question. Our group did not eat. If we still have time after then lap around the island, can we eat then?”
The professor readily agreed.
“Sure. If you have time at the end of hell’s training, then it’s free time until the next item on the schedule. So, everybody ready?”
“Yes!”
The students wore comfortable running shoes; they did so in preparation for the running on the beach.
“Then, you run. GO!”
At the drop of the professor’s command, more than 100 students rumbled forward.
“With the sea breeze being fine like this, it’s good enough with a jog.”
“For your health, I think it’s good that we came to the MT. right, senior?”
“Yea, I’m thinking that as well.”
The student ran as if it was a leisure walk or stroll.
Even with the scorching sand below their feet, it wasn’t a hard terrain.
The fined grains of sands meshed as they trampled on.
But, some of the students led by their returning seniors were running with conviction.
“Heokheok!”
“Faster, faster, let’s go!”
The majority of the students did not understand their seniors’ reasoning.
“Run a bit slower, please.”
“Following that pace is too hard.”
Minor complaints erupted.
But, the seniors looked back while smiling brightly.
“Oh, then you can go slowly.”
“We won’t wait and are going ahead.”
The students eased off and asked.
“Is there some sort of reason?”
Then these returning students strongly shook their heads.
“It’s nothing. I just want to run, yeah.”
“Don’t you think it’s good to run in such a rare event to have such a nice sea breeze blowing into the island?”
“That’s right, we just want to run.”
With that, the seniors ran like fleeing arrows.
Lee Hyun too, didn’t care too much about having to run.
He was thinking that it was just one comfortable lap around the island.
However, he was watching the odd behavior of the returnees and became suspicious.
‘There’s something.’
Lee Hyun did not believe in anybody.
Everything was for the sake of his family’s well being!
He had long abandon trust in humanity and sympathetic compassion.
Once he learned of the harsh reality, he no longer had naivety.
He acted hard on himself as he lived while reciting ‘money money money’ in abundance.
But as if the world was truly trying to drag him to the bottom, his harsh life wasn’t just that.
It gave him experienced a temporary feel of 30 billion Won in his grasp, only just to take it away moments later.
Reality hits!
Having truly fallen once into the pits, he will not easily put absolute faith in others.
‘Be careful as to not get hit in the back of the head. There’s no way I’ll easily believe these guys.’
While Lee Hyun kept close eyes on these seniors, he raised his running speed.
This physical attribute didn’t come from his time in the Dojang; it was already instilled in him by default before then, as he never once threw money to ride the bus for the good amount of distance.
With time to cherished, he raised his physical ability up a notch to turn walking into a running pace in this place.
Dadadadadadak!
His speed rose far beyond those of the students!
Pretty soon after, he caught up with the returning seniors.
However, he didn’t care for the lead role while remained in their vicinity to find out the reason why.
He quickly found out the reason for the seniors course of actions.
No matter how much they ran, they couldn’t see the end of Silmido’s beach.
“Heokheok! I’m sure at this point we must have screwed up the direction somehow? Why are we going straight and seems to be going nowhere.”
“I think it’s already been way over 15 minutes.”
“I’m hungry.”
“Shit I’m hella hungry.”
Several of the seniors knew.
With just a quick glance, most people are often not mistaken to think that the islands in Yellow Sea as small.
But, having to run from one end to another is not an easy task.
The circumference of Silmido’s beach is more than six kilometers!
After having to run just one lap, you’ll never want to do it again.
‘I’m sorry. You young’uns’
For these knowing seniors, it was the first come first serve basis.
The effect took its toll as the other students also increased their running speed.
Their mind became impatient as they tread on continuously on the endless beach.
Physical limitations of hunger!
There were several students who were trying to catch up, but a while after, their overall speed quickly fell with shortness of breath.
For the students that neglected exercise, there was no other way to call the event but hellish.
From the once running speed they had, eventually they all came to a walking halt later.
As for Lee Hyun, the one lap was easily accomplished within the first set of 30 people.
Among this first come first server basis group, there were good amounts of returning students, seniors, and even freshmen still seemingly fresh.
Seoyoon was among them. This was easier comparing to the usual morning jog with Cha Eunhee that became a habit.
For those that didn’t make it within this group, they had to do another lap around Silmido.
From the exhaustion to the hunger, it was a proliferation of endlessness!
“Man, shit.”
“Somebody please help me, anybody.”
The students sought a helping hand from within their group, but nobody tried to lend one out.
The distance of six kilometers!
Although it seemed to be short at first sight, it was a very long distance.
It goes without saying for those that had to do it twice.
Now they finally understood why the given time was three hours.
If you cannot run, then you’d be better walk profusely to finish!
But during this second bit, they had little power to even walk, and were on the verge of collapsing.
“I…please help me. I’m really sorry but please, can you take my place.”
Hong Seonye was having a hard time and asked Lee Hyun.
She was at her physical limit and waned to rely on Lee Hyun as he seemed to be still fine.
Lee Hyun, of course, said.
“Well…I don…”
He was trying to find the right moment to reject!
“Sure.”
Lee Hyun changed his mind and ran.
It was due to the fact he had finished the lap quickly and had no particular work to do.
He figured it was better off to do a bit more physical training.
For those who had to do the second wheel, almost all of the students walked.
To be forced to do 12 kilometers was very difficult for those that didn’t exercise normally.
The only people who were running were those who returned from the service where they were forced to do so.
0/5000
ป่าและฝึกนรกนักเรียนหลายคนหิวรวบรวมรถเมื่อเวลาเรียกมัน อาจารย์ที่มาก่อน และรอให้ทุกคนมา"ตักหนึ่งรอบชายหาดและจะสิ้นสุดวันนี้ฝึกนรก"นักเรียนรู้สึกอุ่นใจ'เราได้จนกว่า 5 ไปสบาย ๆ ให้มันกลับมา''มันจะเหมือนทัวร์รอบ Silmido ในกรณีนี้'ในระหว่างนี้ วิชาฯ Kim Hyeonjun มือไปค่า"ศาสตราจารย์ แล้วคำถาม กลุ่มของเราไม่ได้กิน ถ้าเรายังมีเวลาหลังจากนั้นตักรอบเกาะ เรากินแล้ว"อาจารย์ตกลงพร้อม"แน่ใจ ถ้าคุณมีเวลาที่สิ้นสุดของการฝึกอบรมของนรก เป็นเวลาว่างจนรายการถัดไปในกำหนดการ ดังนั้น ทุกคนพร้อมหรือไม่""ใช่"นักเรียนสวมสบายรองเท้า พวกเขาไม่ได้เตรียมพร้อมสำหรับการทำงานบนชายหาด"นั้น คุณ ไป"ที่วางของคำสั่งของอาจารย์ นักเรียนกว่า 100 rumbled ไปข้างหน้า"พร้อมลมทะเลได้ดีเช่นนี้ ได้ดีพอ ด้วยการแซม""เพื่อสุขภาพของคุณ ฉันคิดว่า มันดีที่เรามาถึงอาวุโสขวา ภูเขา""ใช่ ฉันคิดที่ดี"นักเรียนวิ่งตามถ้าเดินพักผ่อนหรือเดินเล่นแม้จะ มีทราย scorching ใต้เท้าของพวกเขา มันไม่ได้ภูมิประเทศที่ยากธัญพืชปรับหาดทราย meshed เป็นอวสานบนแต่ ของนักเรียนที่นำ โดยรุ่นพี่ของพวกเขากลับมาเรียกใช้ ด้วยใจ"Heokheok"“Faster, faster, let’s go!”The majority of the students did not understand their seniors’ reasoning.“Run a bit slower, please.”“Following that pace is too hard.”Minor complaints erupted.But, the seniors looked back while smiling brightly.“Oh, then you can go slowly.”“We won’t wait and are going ahead.”The students eased off and asked.“Is there some sort of reason?”Then these returning students strongly shook their heads.“It’s nothing. I just want to run, yeah.”“Don’t you think it’s good to run in such a rare event to have such a nice sea breeze blowing into the island?”“That’s right, we just want to run.”With that, the seniors ran like fleeing arrows.Lee Hyun too, didn’t care too much about having to run.He was thinking that it was just one comfortable lap around the island.However, he was watching the odd behavior of the returnees and became suspicious.‘There’s something.’Lee Hyun did not believe in anybody.Everything was for the sake of his family’s well being!He had long abandon trust in humanity and sympathetic compassion.Once he learned of the harsh reality, he no longer had naivety.He acted hard on himself as he lived while reciting ‘money money money’ in abundance.But as if the world was truly trying to drag him to the bottom, his harsh life wasn’t just that.It gave him experienced a temporary feel of 30 billion Won in his grasp, only just to take it away moments later.Reality hits!Having truly fallen once into the pits, he will not easily put absolute faith in others.‘Be careful as to not get hit in the back of the head. There’s no way I’ll easily believe these guys.’While Lee Hyun kept close eyes on these seniors, he raised his running speed.This physical attribute didn’t come from his time in the Dojang; it was already instilled in him by default before then, as he never once threw money to ride the bus for the good amount of distance.With time to cherished, he raised his physical ability up a notch to turn walking into a running pace in this place.Dadadadadadak!His speed rose far beyond those of the students!Pretty soon after, he caught up with the returning seniors.However, he didn’t care for the lead role while remained in their vicinity to find out the reason why.He quickly found out the reason for the seniors course of actions.No matter how much they ran, they couldn’t see the end of Silmido’s beach.“Heokheok! I’m sure at this point we must have screwed up the direction somehow? Why are we going straight and seems to be going nowhere.”“I think it’s already been way over 15 minutes.”“I’m hungry.”“Shit I’m hella hungry.”Several of the seniors knew.With just a quick glance, most people are often not mistaken to think that the islands in Yellow Sea as small.But, having to run from one end to another is not an easy task.The circumference of Silmido’s beach is more than six kilometers!After having to run just one lap, you’ll never want to do it again.‘I’m sorry. You young’uns’For these knowing seniors, it was the first come first serve basis.The effect took its toll as the other students also increased their running speed.Their mind became impatient as they tread on continuously on the endless beach.Physical limitations of hunger!There were several students who were trying to catch up, but a while after, their overall speed quickly fell with shortness of breath.For the students that neglected exercise, there was no other way to call the event but hellish.From the once running speed they had, eventually they all came to a walking halt later.As for Lee Hyun, the one lap was easily accomplished within the first set of 30 people.Among this first come first server basis group, there were good amounts of returning students, seniors, and even freshmen still seemingly fresh.Seoyoon was among them. This was easier comparing to the usual morning jog with Cha Eunhee that became a habit.For those that didn’t make it within this group, they had to do another lap around Silmido.From the exhaustion to the hunger, it was a proliferation of endlessness!“Man, shit.”“Somebody please help me, anybody.”The students sought a helping hand from within their group, but nobody tried to lend one out.The distance of six kilometers!Although it seemed to be short at first sight, it was a very long distance.It goes without saying for those that had to do it twice.Now they finally understood why the given time was three hours.If you cannot run, then you’d be better walk profusely to finish!But during this second bit, they had little power to even walk, and were on the verge of collapsing.“I…please help me. I’m really sorry but please, can you take my place.”Hong Seonye was having a hard time and asked Lee Hyun.She was at her physical limit and waned to rely on Lee Hyun as he seemed to be still fine.Lee Hyun, of course, said.“Well…I don…”He was trying to find the right moment to reject!“Sure.”Lee Hyun changed his mind and ran.It was due to the fact he had finished the lap quickly and had no particular work to do.He figured it was better off to do a bit more physical training.For those who had to do the second wheel, almost all of the students walked.To be forced to do 12 kilometers was very difficult for those that didn’t exercise normally.The only people who were running were those who returned from the service where they were forced to do so.
การแปล กรุณารอสักครู่..
ป่าและบ้าฝึก
นักศึกษามากหิวพวกเขารวมตัวกันบนหาดทราย เวลาเรียกมัน อาจารย์ท่านแรกที่มารอทุกคนมา
" รอบหนึ่งรอบชายหาด และจะสิ้นสุดการฝึกอบรมนรกวันนี้ "
นักเรียนรู้สึกสบายใจ
เราได้จนถึง 5 จะสบายกลับมา '
มันเหมือนจะเป็นทัวร์รอบ Silmido ในคดีนี้ . . .
ตอนนี้น้องใหม่ คิม hyeonjun มือไปหา อาจารย์
" ฉันมีคำถาม กลุ่มของเราไม่ได้กิน ถ้า เรา ยัง มี เวลา หลังจากนั้น รอบเกาะ เรากินแล้ว "
อาจารย์ตกลง
" แน่นอน ถ้าคุณมีเวลาในการฝึกนรก จากนั้นก็ว่างจนกว่ารายการถัดไปบนตาราง ดังนั้น ทุกคนพร้อมนะ ? "
" ครับ "
นักเรียนใส่สบายรองเท้า ;พวกเขาดังนั้นในการเตรียมการสำหรับวิ่งบนชายหาด
" แล้ว คุณต้องวิ่ง ไป ! "
ที่ลดลงของศาสตราจารย์สั่งมากกว่า 100 นักเรียนส่งเสียงดังต่อไป
" กับลมทะเล เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว มันไม่พอกับจ๊อก "
" เพื่อสุขภาพของคุณ , ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ดี ที่เราจะมาภูเขาใช่ไหม รุ่นพี่ ? "
" เออ ฉันก็คิดเหมือนกัน
"นักวิ่งถ้ามันว่างเดินหรือเดิน .
แม้แต่กับเปรี้ยงทรายด้านล่าง เท้าของพวกเขา มันไม่ได้เป็นภูมิประเทศที่ยากลำบาก
ปรับเม็ดทรายทำงานร่วมกันที่พวกเขาเหยียบย่ำ .
แต่บางส่วนของนักเรียนที่นำโดยรุ่นพี่ของพวกเขากลับวิ่งด้วยใจ
" heokheok ! "
" เร็วเข้า , เร็วเข้า , ไปกันเถอะ ! "
นักศึกษาส่วนใหญ่ไม่เข้าใจเหตุผลของรุ่นพี่
" วิ่งให้ช้าลงหน่อย "
" ตามจังหวะที่ยากเกินไป "
ข้อร้องเรียนน้อยทุกที แต่ รุ่นพี่กลับมามองพร้อมรอยยิ้มสดใส
" โอ้ แล้วคุณสามารถไปช้าๆ "
" เราจะไม่รอ และจะเดินหน้า "
นักเรียน ปลดเปลื้องออกและถาม
" มีบางจัดเรียงของเหตุผล "
แล้วเหล่านี้กลับนักเรียนขอส่ายหัว
" มันไม่มีอะไรเลย ฉันแค่อยากจะหนี ใช่ "
." คุณไม่คิดว่ามันจะดีที่จะใช้ในเหตุการณ์ที่หายาก มีทะเลที่สวยงาม สายลมพัดเข้ามาในเกาะ "
" ใช่แล้ว เราแค่อยากจะหนี "
กับ รุ่นพี่วิ่งเหมือนหนีลูกศร
ลีฮยอนด้วย ไม่ได้ดูแลมากเกินไปเกี่ยวกับการมีการเรียกใช้ .
ที่เขาคิดว่ามันเป็นเพียงหนึ่งในความสะดวกสบายรอบเกาะ
อย่างไรก็ตามเขาดูพฤติกรรมแปลกของคืนและกลายเป็นที่น่าสงสัย
มันอาจเป็นสิ่งที่ '
ลีฮยอนไม่ได้เชื่อใคร
ทุกอย่างเพื่อครอบครัวของเขาเป็นอย่างดี !
เขายาวทิ้ง เชื่อในความเป็นมนุษย์ และขี้สงสารเห็นใจ
เมื่อเขาเรียนรู้จากความเป็นจริงที่โหดร้าย เขาอีกต่อไป
มีความซื่อตรง
นักศึกษามากหิวพวกเขารวมตัวกันบนหาดทราย เวลาเรียกมัน อาจารย์ท่านแรกที่มารอทุกคนมา
" รอบหนึ่งรอบชายหาด และจะสิ้นสุดการฝึกอบรมนรกวันนี้ "
นักเรียนรู้สึกสบายใจ
เราได้จนถึง 5 จะสบายกลับมา '
มันเหมือนจะเป็นทัวร์รอบ Silmido ในคดีนี้ . . .
ตอนนี้น้องใหม่ คิม hyeonjun มือไปหา อาจารย์
" ฉันมีคำถาม กลุ่มของเราไม่ได้กิน ถ้า เรา ยัง มี เวลา หลังจากนั้น รอบเกาะ เรากินแล้ว "
อาจารย์ตกลง
" แน่นอน ถ้าคุณมีเวลาในการฝึกนรก จากนั้นก็ว่างจนกว่ารายการถัดไปบนตาราง ดังนั้น ทุกคนพร้อมนะ ? "
" ครับ "
นักเรียนใส่สบายรองเท้า ;พวกเขาดังนั้นในการเตรียมการสำหรับวิ่งบนชายหาด
" แล้ว คุณต้องวิ่ง ไป ! "
ที่ลดลงของศาสตราจารย์สั่งมากกว่า 100 นักเรียนส่งเสียงดังต่อไป
" กับลมทะเล เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว มันไม่พอกับจ๊อก "
" เพื่อสุขภาพของคุณ , ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ดี ที่เราจะมาภูเขาใช่ไหม รุ่นพี่ ? "
" เออ ฉันก็คิดเหมือนกัน
"นักวิ่งถ้ามันว่างเดินหรือเดิน .
แม้แต่กับเปรี้ยงทรายด้านล่าง เท้าของพวกเขา มันไม่ได้เป็นภูมิประเทศที่ยากลำบาก
ปรับเม็ดทรายทำงานร่วมกันที่พวกเขาเหยียบย่ำ .
แต่บางส่วนของนักเรียนที่นำโดยรุ่นพี่ของพวกเขากลับวิ่งด้วยใจ
" heokheok ! "
" เร็วเข้า , เร็วเข้า , ไปกันเถอะ ! "
นักศึกษาส่วนใหญ่ไม่เข้าใจเหตุผลของรุ่นพี่
" วิ่งให้ช้าลงหน่อย "
" ตามจังหวะที่ยากเกินไป "
ข้อร้องเรียนน้อยทุกที แต่ รุ่นพี่กลับมามองพร้อมรอยยิ้มสดใส
" โอ้ แล้วคุณสามารถไปช้าๆ "
" เราจะไม่รอ และจะเดินหน้า "
นักเรียน ปลดเปลื้องออกและถาม
" มีบางจัดเรียงของเหตุผล "
แล้วเหล่านี้กลับนักเรียนขอส่ายหัว
" มันไม่มีอะไรเลย ฉันแค่อยากจะหนี ใช่ "
." คุณไม่คิดว่ามันจะดีที่จะใช้ในเหตุการณ์ที่หายาก มีทะเลที่สวยงาม สายลมพัดเข้ามาในเกาะ "
" ใช่แล้ว เราแค่อยากจะหนี "
กับ รุ่นพี่วิ่งเหมือนหนีลูกศร
ลีฮยอนด้วย ไม่ได้ดูแลมากเกินไปเกี่ยวกับการมีการเรียกใช้ .
ที่เขาคิดว่ามันเป็นเพียงหนึ่งในความสะดวกสบายรอบเกาะ
อย่างไรก็ตามเขาดูพฤติกรรมแปลกของคืนและกลายเป็นที่น่าสงสัย
มันอาจเป็นสิ่งที่ '
ลีฮยอนไม่ได้เชื่อใคร
ทุกอย่างเพื่อครอบครัวของเขาเป็นอย่างดี !
เขายาวทิ้ง เชื่อในความเป็นมนุษย์ และขี้สงสารเห็นใจ
เมื่อเขาเรียนรู้จากความเป็นจริงที่โหดร้าย เขาอีกต่อไป
มีความซื่อตรง
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- We have several step to validate by same
- Special Coverage
- แล้วมันดียังไงคะ
- วัตถุที่อยู่สูงหล่นทับ
- limit time
- What are you think to girl thai
- เดซี่ขับรถชนจอร์นเสียชีวิต
- letter of the administration
- คุณยังคงเสมอต้นเสมอปลาย เหมือนกับวันแรกท
- เหล้าดื่มแล้วเป็นพิษ
- immediately
- คำนำ
- Give me miss call to 918722149848
- นางฟ้านักโทษ
- Lips
- สำนักกษาปณ์ กรมธนารักษ์
- Cause i will also have to fly to hanoi o
- คุณต้องการภาพถ่ายเหล่านี้ทำ
- Thank you for your email but I really do
- Type of inquiry
- We've reduced the prices on everything
- หาดปากเมง เป็นหาดทรายที่ยาวเหยียดไปตามชา
- เปนอะไรอีกเมิง
- System Analyst• Analyst and Design syste
