Long story short...I needed to go d

Long story short...I needed to go down to Bangkok yesterday for another elder to go to a meeting. On our way back home from Bangkok, we took a train which took two hours. When we got off, it was really late and all public transportation was no longer running. Elder Proctor and I were miles away from our home. We started to walk home. We knew God would provide a way for us to get home in a safe and timely manner. We stopped at one point and offered a prayer in faith in the name of Jesus Christ that a way would be provided for us to get home safely and timely. We kept walking. I tried flagging down cars passing by, but nothing. Elder Proctor said he felt like we needed to just get to the first roundabout. When we got to the first roundabout, I waved down a pickup truck. The driver started to veer over to us. I felt impressed to smile, so I did, and he veered over to us. I asked him if he would drive us close to our home. He said he was about to make a U-turn to head back into town. He had just got done selling food and was ready to go home. I offered him a little cash, and he said okay. We hopped in the back of his pickup truck and sat on a cooler. We offered up a prayer of thanks. The man went miles out of his way to help us. God heard our prayer and softened his heart. I gave him a little money and told him, "God bless you." He turned around and waved goodbye, going back toward the center of town. This story may seem like a small thing, but to me it was a real mercy sent from heaven.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ยาวเรื่องราวสั้น ๆ ...ฉันจำเป็นต้องไปลงกรุงเทพเมื่อวานนี้สำหรับพี่อีกคนไปประชุม ในทางกลับบ้านจากกรุงเทพ เราเอารถไฟซึ่งใช้เวลา 2 ชั่วโมง เมื่อเราได้ปิด ก็ดึกจริง ๆ และไม่ได้ใช้ขนส่งสาธารณะ พี่ Proctor และมีไมล์อยู่ห่างจากบ้านของเรา เราเริ่มเดินกลับ เรารู้ว่า พระเจ้าจะมีวิธีที่เราจะได้รับบ้านอย่างปลอดภัย และทันเวลา เราหยุดที่จุดหนึ่ง และให้ละหมาดในความเชื่อในพระเยซูคริสต์ที่จะให้ทางเราได้รับบ้านอย่างปลอดภัย และทันเวลา เราเก็บไว้เดิน พยายามตั้งค่าสถานะลงรถยนต์ที่ผ่านมา แต่ไม่มีอะไร พี่ Proctor กล่าวว่า เขารู้สึกเหมือนเราต้องไปวงเวียนแรกเพียง เมื่อเราได้ไปวงเวียนแรก ฉัน waved ลงกระบะ โปรแกรมควบคุมที่เริ่มหันเหไปกับเรา ผมรู้สึกประทับใจยิ้ม ค่ะ และเขา veered มากกว่าเรา ฉันถามเขาถ้า เขาจะไดรฟ์เราบ้านของเรา เขาตอบว่า เขาได้ทำการเลี้ยวกลับหัวกลับเข้าเมือง เขาเพียงแค่ได้ทำอาหารขาย และพร้อมจะกลับบ้าน ผมเสนอให้เขาเงินสดเล็กน้อย และเขากล่าวว่า เอาล่ะ เรา hopped ด้านหลังของรถกระบะของเขา และนั่งในที่เย็น เราเสนอขึ้นอธิษฐานของขอบคุณ ผู้ชายก็ไมล์ออกจากเขาจะช่วยเรา พระเจ้าได้ยินคำอธิษฐานของเรา และหัวใจของเขาก่อ ผมให้เงินน้อยเขา และบอกเขาว่า "พระเจ้าให้พร" เขาหันไปรอบ ๆ และ waved ลา กลับไปสู่ตัวเมือง เรื่องนี้อาจดูเหมือนเป็นสิ่งเล็ก ๆ แต่ฉันก็มีเมตตาจริงที่ส่งมาจากสวรรค์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เรื่องยาวสั้น ... ฉันต้องการที่จะลงไปกทม. เมื่อวานนี้สำหรับผู้สูงอายุอีกที่จะไปต่อที่ประชุม เกี่ยวกับวิธีการของเรากลับบ้านจากกรุงเทพฯเรานั่งรถไฟซึ่งใช้เวลาสองชั่วโมง เมื่อเราได้ออกมันก็สายจริงๆและการขนส่งสาธารณะทั้งหมดก็ไม่ได้ทำงาน พี่พรอคเตอร์และฉันอยู่ห่างออกไปจากบ้านของเรา เราเริ่มที่จะเดินกลับบ้าน เรารู้ว่าพระเจ้าจะให้วิธีการที่เราจะได้รับบ้านในลักษณะที่ปลอดภัยและทันเวลา เราหยุดที่จุดหนึ่งและเสนอคำอธิษฐานในความเชื่อในพระนามของพระเยซูคริสต์วิธีการที่จะให้สำหรับเราที่จะได้รับบ้านอย่างปลอดภัยและทันเวลา พวกเรายังคงเดิน ฉันพยายามทำเครื่องหมายลงรถผ่าน แต่ไม่มีอะไร พี่พรอคเตอร์กล่าวว่าเขารู้สึกเหมือนเราต้องการเพียงแค่ได้รับไปยังวงเวียนแรก เมื่อเราได้ไปวงเวียนแรกผมโบกมือลงรถกระบะ คนขับรถเริ่มที่จะเปลี่ยนทิศทางไปยังเรา ผมรู้สึกประทับใจที่จะยิ้มผมเลยและเขาก็เลี้ยวไปเรา ฉันถามเขาว่าเขาจะขับรถเราอยู่ใกล้กับบ้านของเรา เขาบอกว่าเขากำลังจะให้กลับรถที่จะมุ่งหน้ากลับเข้ามาในเมือง เขาเพิ่งได้ทำขายอาหารและก็พร้อมที่จะกลับบ้าน ผมเสนอให้เขาเงินสดเล็ก ๆ น้อย ๆ และเขาบอกว่าโอเค เรากระโดดในด้านหลังของรถกระบะของเขาและนั่งอยู่บนเย็น เราเสนอขึ้นมาสวดมนต์ขอบคุณ ชายคนนั้นก็ห่างออกไปจากทางของเขาเพื่อช่วยให้เรา พระเจ้าได้ยินคำอธิษฐานของเราและนิ่มหัวใจของเขา ฉันให้เขาเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ และบอกเขาว่า "พระเจ้าอวยพรคุณ." เขาหันไปรอบ ๆ และโบกมือลาจะกลับไปสู่​​ใจกลางเมือง เรื่องนี้อาจจะดูเหมือนเป็นสิ่งเล็ก ๆ แต่ผมว่ามันเป็นความเมตตาที่แท้จริงที่ส่งมาจากสวรรค์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เรื่องยาวสั้น . . . . . . . ผมต้องไปกรุงเทพฯเมื่อวานนี้อีกท่านที่จะไปประชุม ระหว่างทางกลับจากกรุงเทพฯ เราใช้เวลารถไฟซึ่งใช้เวลา 2 ชั่วโมง เมื่อเราได้ปิด มัน ช้า จริงๆ และระบบขนส่งมวลชนก็ไม่วิ่ง ตัวแทนอาวุโสและฉันอยู่ห่างจากบ้าน เราเริ่มเดินกลับบ้านเรารู้ว่าพระเจ้าจะให้เราไป กลับบ้านปลอดภัยและทันเวลา เราหยุดที่จุดหนึ่งและให้อธิษฐานในความเชื่อ ในพระนามของพระเยซูคริสต์ ว่า วิธีจะให้เรากลับบ้านอย่างปลอดภัยและทันเวลา เราเดินไปเรื่อยๆ ฉันพยายามจะหย่อนยานลง รถผ่าน แต่ไม่มีอะไร หัวหน้าผู้คุมสอบบอกว่า เขารู้สึกเหมือนกับว่า เราต้องไปอ้อมก่อนเมื่อเราไปถึงวงเวียนแรก ผมมองรถกระบะ . คนขับเริ่มหันเหไปเรา ผมรู้สึกประทับใจกับรอยยิ้ม , ดังนั้นฉันได้และเขา veered มาให้เรา ฉันถามเขาว่า เขาจะทำให้เราใกล้ชิดกับบ้าน เขาบอกว่าเขากำลังจะกลับรถ มุ่งหน้ากลับเข้าเมือง เขาเพิ่งทำขายอาหาร และพร้อมจะกลับบ้าน ผมเสนอเขาสดเล็กน้อย และเขาก็บอกว่าโอเคเรา hopped ในด้านหลังของรถกระบะของเขาและนั่งบนเย็น เราได้ถวายคำอธิษฐานของขอบคุณ ผู้ชายไปไมล์ออกไปจากทางของเขาเพื่อช่วยเรา พระเจ้าได้ยินคำอธิษฐานของเรา และทำให้หัวใจของเขา ฉันให้เขาเงินน้อย และบอกเขาว่า " พระเจ้าอวยพรคุณ . " เขาหันไปรอบ ๆและโบกมืออำลา กลับไปสู่ใจกลางเมือง เรื่องนี้อาจดูเหมือนเรื่องเล็กแต่สำหรับฉัน มันคือความจริงที่ส่งมาจากสวรรค์