From the remote mountain forest, *W

From the remote mountain forest, *Woosh!* *Woosh!* *Woosh* countless shadows flew towards the direction of Glory City. These black shadows covered the sky like a cloud of locusts.

Seeing this scene, Ye Mo slightly frowned his brows as he exchanged eye contact with Ye Zong. Ye Zong nodded his head and immediately flew towards the direction of the Ten Thousand Demonic Beast Array, preparing to active the array while Ye Mo prepared to summon the Snow Wind Spiritual God at anytime.

Ye Mo did not stop his attacks towards Wu Man. A blizzard covered the sky as it slowly turned ash gray.

“Just you alone and you still dare to challenge my Wugui Family? Your strength is still far from enough.” Seeing the Legend rank experts flying towards his direction, Wu Man became more savage. A powerful energy suddenly burst forth from his body as he threw a punch towards Ye Mo.

Lights shot out from Ye Mo’s eyes as the power of law surged violently within him. When he was fighting Wu Man earlier, he did not exert his full strength. Since Wu Man was about to get a lot of help, he understood that if he doesn’t kill Wu Man now, there won’t be a second chance.

Ye Mo coldly growled as countless icicles formed within the blizzard and shot clouds of them towards Wu Man.

Seeing this scene, Wu Man wasn’t afraid at all. As a member of the Wugui Family, he is very confident in the strength of his physical body. As a powerful fighting race, how could he be afraid of a human?

*Boom!* *Boom!* *Boom!*

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

จากป่าภูเขาระยะไกล, * Woosh ! * * Woosh ! * * Woosh * เงานับไม่ถ้วนบินต่อทิศทางของเมืองรุ่งโรจน์ เงาดำเหล่านี้ปกคลุมท้องฟ้าเช่นเมฆของฝูงตั๊กแตนเห็นฉากนี้ พวกโมเล็กน้อย frowned คิ้วของเขาเขาแลกเปลี่ยนตากับ Zong เย เย่ Zong พยักหน้าหัว และทันทีบินต่อทิศทางของสิบพันปีศาจสัตว์อาร์เรย์ เตรียมใช้งานอาร์เรย์ในขณะที่พวกหมอเตรียมอัญเชิญพระวิญญาณลมหิมะที่ทุกพวกหมอก็ไม่ได้หยุดโจมตีของเขาต่อวูแมน หิมะปกคลุมท้องฟ้าเป็นช้าเปิดเถ้าสีเทา"เพียงแค่คุณคนเดียวและคุณยังกล้าที่จะท้าทายครอบครัว Wugui ของแรงคือยังคงไกลเพียงพอ" เห็นผู้เชี่ยวชาญในการระดับตำนานที่บินไปยังทิศทางของเขา Wu คนเป็นอำมหิตมาก พลังงานมีประสิทธิภาพก็ระเบิดออกมาจากร่างกายของเขาเป็นขว้างหมัดต่อเดือนเยไฟที่ยิงออกจากตาของ Mo ของพวกท่านเป็นอำนาจของกฎหมายที่เพิ่มขึ้นอย่างรุนแรงภายในเขา เมื่อเขาถูกต่อสู้ Wu คนก่อนหน้านี้ เขาไม่ได้ออกแรงของเขาเต็มแรง ตั้งแต่ Wu คนจะ ได้รับจำนวนมากของความช่วยเหลือ เขาเข้าใจว่า ถ้าเขาไม่ฆ่าคน Wu ตอนนี้ จะไม่มีโอกาสที่สองเย่ Mo growled จ้างงานเกิดขึ้นภายในพายุหิมะหยาดนับไม่ถ้วน และภาพเมฆเหล่านั้นต่อวูแมนเห็นฉากนี้ Wu คนไม่กลัวทั้งหมด เป็นสมาชิกของครอบครัว Wugui เขาจะมั่นใจในความแข็งแรงของร่างกายของเขาทางกายภาพ เป็นการแข่งขันต่อสู้มีประสิทธิภาพ วิธีเขาจะกลัวมนุษย์* บูม! * * บูม! * * บูม! *

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

จากป่าภูเขาที่ห่างไกล * Woosh! * * * * * * * * Woosh! * * * * * * * * * * * * Woosh เงานับไม่ถ้วนบินไปในทิศทางแห่งความรุ่งโรจน์เมือง เหล่านี้เงาสีดำปกคลุมท้องฟ้าเหมือนเมฆตั๊กแตน. เห็นฉากนี้เจ้าโมขมวดคิ้วคิ้วของเขาเล็กน้อยในขณะที่เขาแลกสบตากับเจ้าซง เจ้าซงพยักหน้าและทันทีที่บินไปในทิศทางของอาร์เรย์หมื่นปีศาจสัตว์และเตรียมที่จะใช้งานอาร์เรย์ในขณะที่เจ้าโมเตรียมที่จะเรียกหิมะลมจิตวิญญาณของพระเจ้าได้ตลอดเวลา. เจ้าโมก็ไม่ได้หยุดการโจมตีของเขาต่อวูผู้ชาย พายุหิมะปกคลุมท้องฟ้าเป็นมันช้ากลายเป็นสีเทาเถ้า. "เพียงแค่คุณคนเดียวและคุณยังกล้าที่จะท้าทายครอบครัว Wugui ของฉันได้อย่างไร ความแข็งแรงของคุณยังคงห่างไกลจากพอ. "เห็นผู้เชี่ยวชาญอันดับตำนานการบินที่บินไปในทิศทางของเขากลายเป็นผู้ชายวูโหดมากขึ้น พลังงานที่มีประสิทธิภาพออกมาก็ออกมาจากร่างกายของเขาในขณะที่เขาโยนหมัดต่อเจ้าโมไฟยิงออกมาจากดวงตาของเจ้าโมเป็นอำนาจของกฎหมายที่เพิ่มขึ้นอย่างรุนแรงภายในตัวเขา เมื่อเขากำลังต่อสู้วูผู้ชายก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ออกแรงเต็มแรงของเขา ตั้งแต่วูชายคนนั้นจะได้รับความช่วยเหลือมากเขาเข้าใจว่าถ้าเขาไม่ได้ฆ่าวูผู้ชายตอนนี้จะไม่มีโอกาสครั้งที่สอง. เจ้าโมเย็นชาคำรามหยาดเป็นนับไม่ถ้วนเกิดขึ้นภายในพายุหิมะและเมฆยิงของพวกเขา ต่อวูผู้ชาย. เห็นฉากนี้วูผู้ชายไม่กลัวที่ทั้งหมด ในฐานะที่เป็นสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัว Wugui เขามีความมั่นใจมากในความแข็งแรงของร่างกายของเขา ขณะที่การแข่งขันการต่อสู้ที่มีประสิทธิภาพวิธีการที่เขาอาจจะกลัวของมนุษย์? * บูม! * * * * * * * * บูม! * * * * * * * * บูม! *