HE was christened Narciso and his m

HE was christened Narciso and his mother called him Sising. But when be took a fancy to his mother’s old rag dolls which she preserved with moth balls for the little girls she had expected to have, his father decided to call him Boy. His father was excessively masculine, from the low broad forehead and the thick bushy brows to the wide cleft chest and the ridged abdomen beneath it; and the impotence of his left leg which rheumatic attacks had rendered almost useless only goaded him to assert his maleness by an extravagant display of superiority.
“We’ll call him Boy. He is my son. A male. The offspring of a male.” Don Endong told his wife in a tone as crowy as a rooster’s after pecking a hen. “A man is fashioned by heredity and environment. I’ve given him enough red for his blood, but a lot of good it will do him with the kind of environment you are giving him. That doll you gave him—”
“I didn’t give him that doll,” Doña Enchay explained hastily. “He happened upon it in my aparador when I was clearing it. He took pity on it and drew it out. He said it looked very unhappy because it was naked and lonely. He asked me to make a dress for it—”
“And you made one. You encouraged him to play with it,” he accused her.
Doña Enchay looked at her husband embarrassedly. “I had many cuttings, and I thought I’d make use of them,” she said brushing an imaginary wisp of hair from her forehead. It was still a smooth forehead, clean swept and unlined. It did not match the tired look of her eyes, nor the droop of her heavy mouth.
Don Endong saw the forehead and the gesture, took in the quiver of the delicate nostrils and the single dimple on her cheek. “You are such a child yourself, Enchay,” he told her. “You still want to play with dolls. That is why, I suppose, you refuse to have your son’s hair cut short. You’ll make a sissy out of him!” His eyes hardened, and a pulse ticked under his right ear. “No, I will not allow it,” he said struggling to his feet with his cane and shouting, “Boy! Boy! Boy!”
His wife leapt forward to assist him, but as he steadied himself on his cane she couldn’t touch him. Even in his infirmity she could not give him support. His eyes held her back, melted her strength away, reminded her she was only a woman—the weaker, the inferior, the dependent. She felt like a flame in the wind that had frantically reached out for something to burn and having found nothing to feed itself on, settled back upon its wick to burn itself out. She watched him struggle to the window.
When he had reached it and laid his cane on the sill, she moved close to him and passed an arm around his waist. “The curls will not harm him, Marido,” she said. “They are so pretty. They make him look like the little boys in the story books. Remember the page boys at the feet of queen? His hair does not make him a girl. He looks too much like you. That wide thin-lipped mouth and that stubborn chin, and that manly chest—why you yourself say he has a pecho de paloma.”
Don Endong’s mouth twitched at one corner, looking down at her, he passed an arm across her back and under an arm. His hand spread out on her body like a crab and taking a handful of her soft flesh kneaded it gently. “All right, mujer,” he said, “but not the doll!” And he raised his voice again. “Boy! Boy! Boy!”
The boy was getting the doll ready for bed in the wigwam of coconut fronds he had built in the yard below. The doll was long, slender, rag-bodied with a glossy head of porcelain. He had pulled off its frilly, ribbon trimmed dress, and was thrusting its head into a white cotton slip of a garment that his mother had made and was a little too tight. His father’s stentorian voice drew his brows together. At whom was his father shouting now? His father was always shouting and fuming. He filled the house with his presence, invalid though he was. How could his mother stand him?
“Boy! Boy! Boy!” came his father’s voice again.
Ripping the cotton piece from the head of the doll where the head was caught, he flung the little garment away, and picking up the doll walked hastily towards the house.
His father and mother met him at the head of the stairs. He looked at his father’s angry face and said without flinching: “Were you calling me, Father? My name is not Boy!”
“It is Boy from now on,” his father told him. “That will help you to remember that you are a boy. A boy, understand?”
His father looked ugly when he was mad, but he was not afraid of him. He never beat him. He only cursed and cursed. “I don’t understand, why?” he asked.
“Because little boys don’t play with dolls,” Don Endong thundered at him, “that’s why!” And snatching the doll from the boy, Don Endong flung it viciously to the floor.
Boy was not prepared for his father’s precipitate move. He was not prepared to save his doll. One moment it was cradled snugly in the crook of his arm. The next it was sprawled on the floor, naked, and broken, an arm twisted limp beneath it, another flung across its face. as if to hide the shame of its disaster. Suddenly it was as if he were the doll. There was a broken feeling within him. The blood crept up his face and pinched his ears. He couldn’t speak, he couldn’t move. He could only stare and stare until his mother taking him in her arms cradled his head between her breasts.

ONE day in May his mother came home from a meeting of the “Marias” at the parish rectory in a flurry of excitement. Our Lady of Fatima was coming to town. The image from Portugal was making a tour of the Catholic world and was due in town the following week. Doña Enchay had been unanimously elected chairman of the reception committee. ‘‘What shall I do? What shall I do?” she kept saying.
“To be sure, mujer, I don’t know,” Don Endong told her. “Ask the Lady herself. She’ll tell you. maybe.
“Endong! you mustn’t speak that way of Our Lady of Fatima.” she told him in as severe a tone as she dared. “She’s milagrosa. haven’t you heard how she appeared on the limb of a tree before three little children—”
“Oh, yes! Also the countless novenas you have said in my behalf.”
“Ah,. Endong, it is your lack of faith, I’m sure. If you would only believe! If you would at least keep your peace and allow Our Lady to help you in her own quiet way, maybe—” She sighed.
He couldn’t argue with her when she was suppliant. There was something about feminine weakness which he couldn’t fight. He kept his peace.
But not the boy.
It was like the circus coming to town and he had to know all about the strange Lady. He and his mother kept up an incessant jabber about miracles and angels and saints the whole week through. Boy easily caught his mother’s enthusiasm about the great welcome as he tagged along with her on her rounds every day requesting people living along the route the procession was to take from the air port to the cathedral to decorate their houses with some flags, or candles. or paper lanterns… She fondly suggested paper buntings strung on a line across the street. “Arcos” she called them.
“Don’t deceive yourself,” Don Endong told her. “You know they’re more like clothes-lines than anything else. Does the Lady launder?”
“Que Dos te perdone, Endong!” Doña Enchay exclaimed, crossing herself and looking like she was ready to cry.
Boy wondered why his father loved to taunt his mother about her religious enthusiasm. Sometimes he himself could not help but snicker over the jokes his father made. Like when Mr. Wilson’s ice plant siren blew the hour of twelve and the family was having lunch. His mother would bless herself and intone aloud: “Bendita sea la Hora en que Nuestra Señora del Pilar vino en carne mortal a Zaragoza,” and begin a Dios te Salve. His father would ostentatiously bend over the platter of steaming white rice in the center of the table and watch it intently until someone inquired, “What is it?” Then he would reply, “I want to see by how many grains the rice has increased in the platter.” If Boy had not seen his father’s picture as a little boy dressed in white with a large silk ribbon on one arm and a candle twined with tiny white flowers in one hand, he would think maybe, he was a protestante—like that woman his mother and he happened upon one day on their rounds.
The woman had met them on the stairs of her house and said to his mother: “The Lady of Fatima did you say, Ñora? You mean some woman like you and me, or your little girl here,” pointing at him, “with such pretty hair, who can talk, and walk. and laugh. and cry?” His mother retreated fanning herself frantically and flapping the cola of her black saya. “To be sure she can’t, but she stands as the symbol of one who can!” she explained with difficulty as though a fish bone was caught in her throat. He hated the woman for making his mother feel that way, and on the last rung of the steps vindictively spat her error at her: “I am not a girl. I’m a boy! A boy! You don’t know anything!”
When they arrived home he told his mother he wanted his hair cut short. “1 don’t want the Lady of Fatima to mistake me for a girl like the Protestant woman,” he told his mother.
“But Our Lady knows you are a boy. Her Son tells her. Her Son is all knowing.” But Boy threw himself on the floor and started to kick. “I want my hair cut! I want my hair cut!” he screamed and screamed.

THE Lady came on a day that threatened rain. The brows of the hills beyond the rice fields were furious with clouds. The sun cowered out of sight and the Venerable Peter dragged his cart across the heavens continuously drowning all kinds of human utterances—religious, profane, ribald, humorous, sarcastic-from the milling crowd gathered at the air port to see the Lady of Miracles arrive. There were the colegialas in their jumpers and cotton stockings, the Ateneo band and cadets in khaki and white mittens, the Caballeros de Colon with their paunches and their bald heads, the Hijas

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เขาถูก christened Narciso และมารดาของเขาเรียกว่าเขา Sising แต่เมื่อจะเอาความนึกคิดของลูกเก่า rag ตุ๊กตาที่เธอยังใช้ลูก moth สำหรับสาวน้อยที่เธอได้คาดว่าจะมี บิดาว่าสมควรที่จะเรียกเด็ก พ่อของเขาถูกผู้ชายมากเกินไป หน้าผากที่กว้างต่ำสุดและผู้ชมสูดหนาอกกว้าง cleft และท้อง ridged ไป และภาวะของขาซ้ายของเขาที่โจมตี rheumatic ได้แสดงประโยชน์เกือบเท่า goaded เขายืนยันรูป maleness ของเขา โดยแสดงเป็นแบบปม"เราจะเรียกเด็ก เขาเป็นลูกชายของฉัน เป็นเพศชาย ลูกหลานของชาย" Endong ดอนบอกว่า ภรรยาของเขาในเสียงที่เป็น crowy เป็นของไก่หลังจิกตัวเมีย "คนเป็นแบบทางเลือกและสิ่งแวดล้อม ฉันให้เขาแดงพอเลือดของเขา แต่ของดี ก็จะทำเขา ด้วยชนิดของสภาพแวดล้อมที่คุณจะให้เขา ตุ๊กตาที่คุณให้เขา — "Doña Enchay อธิบาย "ฉันไม่ให้เขาว่าตุ๊กตา หรือรีบ "เขาที่เกิดขึ้นไว้ใน aparador ของฉันเมื่อฉันถูกล้าง เขาเอาสงสารมัน และดึงออก เขากล่าวว่า มันดูไม่มีความสุขมากเพราะมันว่างเปล่า และโดดเดี่ยว เขาบอกเพื่อให้เครื่องแต่งกาย — ""แล้วคุณทำหนึ่ง คุณสนับสนุนให้เขาเล่นกับ เขากล่าวหาว่าเธอDoña Enchay มองดูที่สามี embarrassedly "ผมหลาย cuttings และฉันคิดว่า ฉันจะทำให้ใช้ของพวกเขา, " เธอกล่าวว่า แปรงกำมือเป็นจินตภาพของผมจากหน้าผากของเธอ ยังมีราบหน้าผาก ทำความสะอาดกวาด และ unlined ไม่ตรงกับลักษณะเหนื่อยล้าของดวงตาของเธอ หรือก้มต่ำปากของเธออย่างหนักEndong ดอนเห็นเอาใน quiver จมูกละเอียดอ่อนและสวยงามที่เดียวบนแก้มหน้าผากและรูปแบบลายเส้น "คุณจะเป็นลูกตัวเอง Enchay, " เขาบอกเธอ "คุณยังต้องการเล่นกับตุ๊กตา นั่นคือทำไม ฉันคิดว่า คุณไม่มีลูกของผมที่ตัดสั้น คุณจะทำ sissy จากเขา" ตาแข็ง และชีพจร ticked ภายใต้หูขวา "ไม่ ฉันจะไม่ได้รับอนุญาต เขากล่าวว่า ดิ้นรนเท้าด้วยเท้าของเขาและ shouting "เด็ก เด็ก เด็ก"ภรรยาของเขาหลุดออกมาข้างหน้าเพื่อช่วยเหลือเขา แต่เป็นเขา steadied เองบนเท้าของเขา เธอไม่สัมผัสเขา แม้ใน infirmity เขาเธอไม่ให้เขาสนับสนุน ตาขึ้นเธอกลับ ละลายความแรงของเธอ นึกถึงเธอเธอเป็นผู้หญิงแบบแข็งแกร่ง เป็นรอง ผู้อยู่ในอุปการะ เธอรู้สึกเหมือนเปลวไฟในลมที่เมามันถึงออกหาสิ่งที่จะเขียน และพบมีอะไรจะกินตัวเอง การชำระเงินกลับเมื่อวิคของการเขียนตัวเองออก เธอเห็นเขาต่อสู้ไปหน้าต่างเมื่อเขามาถึงมัน และวางเท้าของเขาในการสืบ เธอย้ายใกล้ชิด และผ่านการแขนรอบเอวของเขา "หยิกจะไม่เป็นอันตรายต่อเขา Marido เธอกล่าว "พวกเขาได้สวยดังนั้น พวกเขาทำให้เขาดูเหมือนชายน้อยในนิทาน จำหน้าเด็กผู้ชายที่เท้าของพระราชินีหรือไม่ ผมของเขาไม่ให้ผู้หญิง เขามองมากเกินไปเช่นคุณ ปากที่กว้างบางปาก และคางที่ปากแข็ง และหน้าอกที่แมน — ทำไมคุณเองพูดมาพาโลมาเด pecho "ปากดอน Endong twitched ในมุมหนึ่ง มองลงที่เธอ เขาผ่านแขนหลังของเธอ และภาย ใต้แขนการ มือของเขาแผ่บนร่างกายของเธอเหมือนปูและการหยิบของเธอเนื้อนุ่มนวดอย่างมันเบา ๆ "ทั้งหมดขวา mujer เขากล่าวว่า "แต่ไม่ตุ๊กตา" และเขายกเสียงของเขาอีกครั้ง "เด็ก เด็ก เด็ก"เด็กได้รับตุ๊กตาพร้อมเตียงใน wigwam ของเขาได้สร้างขึ้นในลานข้างล่าง fronds มะพร้าว ตุ๊กตานั้นยาว สเลนเดอร์ ขี้ริ้ว bodied กับหัวมันของเครื่องเคลือบดินเผา เขาก็ดึงออกของ frilly ริบเสื้อถูกตัดออก แล้วเป็น thrusting ใหญ่เป็นใบฝ้ายสีขาวของเสื้อผ้าที่แม่ของเขาได้ทำ และไม่แน่นเกินไปเล็กน้อย พ่อของเขา stentorian เสียงดึงผู้ชมของเขากัน ที่ซึ่งพ่อของเขาตะโกนขณะนี้ บิดามักจะตะโกน และบริษัทฟูมิ่ง เขาเติมบ้านสถิตอยู่ของพระองค์ ไม่ถูกต้องเขาเองก็ วิธีได้ลูกยืนเขา"เด็ก เด็ก เด็ก "มาเสียงพ่อของเขาอีกครั้งคัดลอกชิ้นผ้าฝ้ายจากหัวของตุ๊กตาที่ถูกจับหัว เขาส่วนใหญ่เสื้อผ้าน้อยไป และรับตุ๊กตาเดินอย่างกระทันหันไปทางบ้านพ่อและแม่ของเขาไปตามเขาที่หัวบันได เขามองใบหน้าโกรธพ่อของเขา และกล่าวว่า ไม่ มี flinching: "ถูกคุณเรียกฉัน พ่อ ชื่อของฉันไม่ใช่เด็ก""ก็เด็กจาก พ่อบอกเขา "ที่จะช่วยให้คุณจำไว้ว่า คุณเป็นเด็กผู้ชาย เด็กผู้ชาย เข้าใจไหม"พ่อเกลียดเมื่อเขาบ้า แต่เขาไม่กลัวเขา เขาไม่เคยชนะเขา เขาเท่านั้นซวย และซวย "ฉันไม่เข้าใจ ทำไม" เขาถามขึ้น"เนื่องจากเด็กชายตัวเล็ก ๆ ไม่เล่นกับตุ๊กตา ดอน Endong ทูตที่เขา "ที่ว่าทำไม" และวิ่งราวทรัพย์ตุ๊กตาจากเด็ก Endong ดอนส่วนใหญ่จะ viciously พื้นเด็กไม่ได้ถูกเตรียมไว้สำหรับย้าย precipitate บิดา เขาไม่เตรียมบันทึกตุ๊กตาของเขา ช่วงเวลาหนึ่งมันถูกห่อไว้แน่นเพียงในส่วนงอของแขนของเขา ถัดไปจะมี sprawled ชั้น เปลือย และ หัก แขนเป็นบิด limp ภายใต้ อีกส่วนใหญ่บนใบหน้าของ เป็นการซ่อนของภัยของอัปยศ ก็ได้ว่า เขามีตุ๊กตา มีความรู้สึกที่เสียภายในเขา เลือดขึ้นหน้า crept และ pinched หูของเขา ไม่พูด เขาไม่สามารถย้าย เขาเพียงสามารถมอง และมองจนแม่ของเขามีเขาในอ้อมแขนของเธอไกวเปลศีรษะระหว่างหน้าอกของเธอ วันที่หนึ่งพฤษภาคมบ้านมาแม่ของเขาจากการประชุมของ "Marias" ที่เร็คแพริชในคึกคักตื่นเต้น เลดี้ฟาติมาได้มาถึงเมือง ภาพจากโปรตุเกสได้ทำของคาทอลิกโลก และครบในสัปดาห์ต่อไปนี้ Doña Enchay มีได้มีมติเป็นเอกฉันท์เลือกประธานคณะกรรมการฝ่ายต้อนรับ '' จะฉันทำอะไร จะไร"เธอพูดอยู่ตลอด"เพื่อให้แน่ใจ mujer ทราบว่า ดอน Endong บอกเธอ "ถามผู้หญิงตัวเอง เธอจะบอกคุณ บางที"Endong คุณจะพูดด้วยวิธีของเลดี้ของฟาติมา "เธอบอกเขาในเป็นรุนแรงเสียงเธอกล้า "เธอเป็น milagrosa ไม่ได้คุณได้ยินว่าเธอปรากฏบนขาของต้นไม้ก่อนเด็กน้อยสามตัว ""โอ้ ใช่ ยัง novenas นับไม่ถ้วนคุณได้กล่าวในนามของฉัน""อา, Endong มันเป็นของคุณขาดความเชื่อ ฉันแน่ใจ ถ้าคุณจะเท่าเชื่อ ถ้าคุณน้อยจะให้ความสบาย และให้เลดี้จะช่วยคุณในวิธีของตนเองเงียบ ที — "เธอถอนหายใจเขาไม่สามารถโต้แย้งกับเธอเมื่อเธอ suppliant ไม่มีเรื่องผู้หญิงอ่อนแอซึ่งเขาไม่สามารถต่อสู้ เขาเก็บความสงบสุขของเขาแต่เด็กไม่มันเป็นเหมือนละครสัตว์มาถึงเมือง และเขาต้องรู้ทั้งหมดเกี่ยวกับผู้หญิงแปลก เขาและแม่ของเขาถูกเก็บค่าการพูดรัว incessant เกี่ยวกับอัศจรรย์และเทวดา และ saints สัปดาห์ทั้งผ่าน เด็กจับความกระตือรือร้นของลูกเกี่ยวกับการต้อนรับดีเดิน ตามเขาติดแท็กกับเธอในรอบของเธอทุกวันขอคนที่อาศัยอยู่ตามแนวเส้นทางขบวนที่จะ ไปจากสนามบินวิหารในการตกแต่งบ้านของพวกเขากับบางสถานะ หรือเทียน หรือโคมไฟกระดาษ... เธอแนะนำ buntings กระดาษ strung บรรทัดข้ามถนน fondly "Arcos" เธอเรียกว่าพวกเขา"ไม่หลอกลวงตัวเอง ดอน Endong บอกเธอ "คุณรู้ว่า พวกเขากำลังมากกว่าเช่นบรรทัดเสื้อผ้าอะไร ไม่ผู้หญิงซัก""Que Dos te perdone, Endong" Doña Enchay ทางหลุดรอด ข้ามตัวเอง และดูเหมือนเธอพร้อมที่จะร้องไห้เด็กสงสัยว่า ทำไมพ่อของเขารักแซวแม่ของเขาเกี่ยวกับความกระตือรือร้นของเธอทางศาสนา บางครั้งเขาเองไม่สามารถช่วยเหลือแต่ snicker มากกว่าตลกพ่อของเขาทำ เช่นเมื่อไซเรนโรงน้ำแข็งนาย Wilson blew ชั่วโมงสิบสองและครอบครัวได้มีอาหารกลางวัน แม่จะอวยพรตัวเอง และ intone ออกเสียง: "Bendita ซีลาแหล่งมรดกน้ำ que Nuestra Señora del Pilar vino น้ำ carne มนุษย์ซาราโกซา และเริ่มติ Dios Salve พ่อ ostentatiously ค้อมแผ่นเสียงของนึ่งข้าวในตาราง และดูมัน intently จนมีคนทูลถาม "มันคืออะไร" แล้ว เขาจะตอบ "ฉันต้องการเห็น โดยจำนวนธัญพืชข้าวได้เพิ่มขึ้นในแผ่นเสียง" ถ้าเด็กได้เห็นภาพของพ่อของเขาเป็นชายที่แต่งตัวสีขาวกับ ribbon ผ้าไหมขนาดใหญ่บนแขนข้างหนึ่งและเทียน twined ด้วยดอกไม้เล็ก ๆ สีขาวมือหนึ่ง เขาคิดที เขาเป็น protestante — เช่นเดียวกับที่หญิงแม่ของเขาและเขาเกิดขึ้นเมื่อวันหนึ่งในรอบของพวกเขาThe woman had met them on the stairs of her house and said to his mother: “The Lady of Fatima did you say, Ñora? You mean some woman like you and me, or your little girl here,” pointing at him, “with such pretty hair, who can talk, and walk. and laugh. and cry?” His mother retreated fanning herself frantically and flapping the cola of her black saya. “To be sure she can’t, but she stands as the symbol of one who can!” she explained with difficulty as though a fish bone was caught in her throat. He hated the woman for making his mother feel that way, and on the last rung of the steps vindictively spat her error at her: “I am not a girl. I’m a boy! A boy! You don’t know anything!”When they arrived home he told his mother he wanted his hair cut short. “1 don’t want the Lady of Fatima to mistake me for a girl like the Protestant woman,” he told his mother.“But Our Lady knows you are a boy. Her Son tells her. Her Son is all knowing.” But Boy threw himself on the floor and started to kick. “I want my hair cut! I want my hair cut!” he screamed and screamed. THE Lady came on a day that threatened rain. The brows of the hills beyond the rice fields were furious with clouds. The sun cowered out of sight and the Venerable Peter dragged his cart across the heavens continuously drowning all kinds of human utterances—religious, profane, ribald, humorous, sarcastic-from the milling crowd gathered at the air port to see the Lady of Miracles arrive. There were the colegialas in their jumpers and cotton stockings, the Ateneo band and cadets in khaki and white mittens, the Caballeros de Colon with their paunches and their bald heads, the Hijas

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เขาได้รับการขนานนาม Narciso และแม่ของเขาเรียกเขาว่า Sising แต่เมื่อจะเอาแฟนซีเพื่อแม่ของเขาตุ๊กตาเศษผ้าเก่าที่เธอเก็บรักษาไว้กับลูกมอดสำหรับสาวน้อยที่เธอได้คาดว่าจะมีพ่อของเขาตัดสินใจที่จะเรียกเขาว่าบอย พ่อของเขาเป็นผู้ชายมากเกินไปจากหน้าผากกว้างต่ำและคิ้วดกหนาหน้าอกแหว่งกว้างและหน้าท้องยับใต้มัน; และความอ่อนแอของขาซ้ายของเขาซึ่งการโจมตีได้กลายเป็นโรคไขข้อเกือบไร้ประโยชน์เพียงกระตุ้นเขาจะยืนยัน maleness ของเขาโดยการแสดงฟุ่มเฟือยที่เหนือกว่า.
"เราจะเรียกเขาว่าบอย เขาเป็นบุตรชายของฉัน ชาย ลูกหลานของชาย. "ดอน Endong บอกภรรยาของเขาในโทนสีเป็น crowy เป็นไก่หลังจากจิกไก่ "คนจะสวยจากพันธุกรรมและสิ่งแวดล้อม ฉันได้รับเขาพอเลือดสีแดงของเขา แต่จำนวนมากของดีที่จะทำเขาด้วยชนิดของสภาพแวดล้อมที่คุณกำลังให้เขา ตุ๊กตาที่คุณให้ตัวเขา
"" ผมไม่ได้ให้เขาตุ๊กตาที่ "Doña Enchay อธิบายอย่างเร่งรีบ "เขาเกิดขึ้นเมื่อมันอยู่ใน aparador ของฉันเมื่อฉันได้รับการล้างมัน เขาเอาสงสารมันและดึงมันออกมา เขาบอกว่ามันดูมีความสุขมากเพราะมันเป็นเปลือยกายและเหงา เขาถามฉันที่จะทำให้การแต่งกายสำหรับที
"" และคุณทำอย่างใดอย่างหนึ่ง คุณสนับสนุนให้เขาเล่นกับมัน "เขาถูกกล่าวหาว่าเป็นของเธอ.
Doña Enchay มองไปที่สามีของเธอ embarrassedly "ผมมีการตัดจำนวนมากและฉันคิดว่าฉันต้องการให้ใช้ของพวกเขา" เธอกล่าวแปรงกำมือจินตภาพของเส้นผมจากหน้าผากของเธอ มันก็ยังเป็นหน้าผากเรียบสะอาดกวาดและริ้วรอย มันไม่ตรงกับรูปลักษณ์เหนื่อยกับดวงตาของเธอหรือเสียกำลังใจจากปากของเธอหนัก. the
ดอน Endong เห็นหน้าผากและท่าทางที่เอาในสั่นของจมูกที่ละเอียดอ่อนและลักยิ้มเดียวบนแก้มของเธอ "คุณเป็นเด็กดังกล่าวด้วยตัวเอง Enchay" เขาบอกเธอ "คุณยังคงต้องการที่จะเล่นกับตุ๊กตา นั่นคือเหตุผลที่ผมคิดว่าคุณปฏิเสธที่จะมีผมของลูกชายตัดสั้น คุณจะให้น้องสาวออกมาจากเขา! "ดวงตาของเขาแข็งและชีพจร ticked ภายใต้หูข้างขวาของเขา "ไม่ฉันจะไม่ยอมให้มัน" เขากล่าวว่าการดิ้นรนเพื่อให้เท้าของเขากับอ้อยและตะโกนของเขา "บอย! บอย! บอย
"ภรรยาของเขากระโจนไปข้างหน้าเพื่อช่วยเขาแต่ในขณะที่เขา steadied ตัวเองในอ้อยของเขาเธอไม่สามารถสัมผัสเขา แม้จะอยู่ในความอ่อนแอของเขาเธอไม่สามารถให้การสนับสนุนเขา ดวงตาของเขาจัดขึ้นเธอกลับมาละลายความแข็งแรงของเธอออกไปเตือนเธอเป็นเพียงผู้หญิงที่ปรับตัวลดลงต่ำกว่ามาตรฐานที่ขึ้นอยู่กับ เธอรู้สึกเหมือนเปลวไฟในสายลมที่มาถึงลนลานออกไปสำหรับบางสิ่งบางอย่างที่จะเผาไหม้และมีการพบว่าไม่มีอะไรที่จะเลี้ยงตัวเองนั่งอยู่บนหลังของไส้ตะเกียงที่จะเผาไหม้ตัวเองออก เธอดูเขาต่อสู้เพื่อหน้าต่าง.
เมื่อเขามาถึงมันและวางไม้เท้าบนธรณีประตูเธอย้ายใกล้ชิดกับเขาและผ่านแขนรอบเอวของเขา "หยิกจะไม่เป็นอันตรายต่อเขา Marido" เธอกล่าว "พวกเขามีความสวย พวกเขาทำให้เขามีลักษณะเหมือนเด็กผู้ชายเล็ก ๆ น้อย ๆ ในหนังสือเรื่อง จำหน้าชายที่เท้าของพระราชินี? ผมของเขาไม่ได้ทำให้เขาหญิงสาวคนหนึ่ง เขาดูมากเกินไปเช่นเดียวกับคุณ ที่ปากกว้างบางน้อยและคางปากแข็งและที่หน้าอกว่าทำไมคุณเองบอกว่าเขามีลูกผู้ชาย Pecho เด Paloma.
"ปากดอนEndong ของกระตุกที่หนึ่งมุมมองลงมาที่เธอเขาผ่านแขนข้ามเธอกลับมาและอยู่ภายใต้ แขน. มือของเขากระจายออกไปในร่างกายของเธอเช่นปูและการกำมือของเนื้อนุ่มของเธอมันนวดเบา ๆ "สิทธิทั้งหมด mujer" เขากล่าว "แต่ไม่ได้ตุ๊กตา" และเขายกเสียงของเขาอีกครั้ง "เด็ก! บอย! บอย
"เด็กได้รับตุ๊กตาพร้อมสำหรับเตียงในกระโจมของใบมะพร้าวที่เขาได้สร้างขึ้นในลานด้านล่าง ตุ๊กตายาวเรียวเศษฉกรรจ์ที่มีหัวมันวาวของพอร์ซเลน เขาได้ดึงออกของครุย, ชุดตัดริบบิ้นและได้ยื่นหัวของมันเป็นใบผ้าฝ้ายสีขาวของเสื้อผ้าที่แม่ของเขาได้ทำและเป็นเพียงเล็กน้อยแน่นเกินไป เสียงอึงอลพ่อของเขาดึงคิ้วของเขาด้วยกัน ในผู้ที่ถูกพ่อของเขาตะโกนตอนนี้หรือไม่ พ่อของเขาก็มักจะตะโกนและควัน เขาเต็มไปด้วยบ้านที่มีการปรากฏตัวของเขาที่ไม่ถูกต้องแม้ว่าเขาจะเป็น วิธีที่แม่ของเขาสามารถยืนเขา?
"เด็ก! บอย! บอย "พระสุรเสียงของพ่อของเขาอีกครั้ง.
ริปชิ้นผ้าฝ้ายจากหัวของตุ๊กตาที่หัวถูกจับเขาโยนเสื้อผ้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปและหยิบมันขึ้นมาเดินไปอย่างเร่งรีบบ้าน.
พ่อและแม่ของเขาได้พบกับเขาที่ หัวบันได เขามองไปที่ใบหน้าโกรธพ่อของเขาและบอกว่าโดยไม่ต้องสะดุ้งสะเทือน: "ถูกคุณเรียกผมว่าพ่อ? ชื่อของฉันคือบอยไม่ได้!
"" มันเป็นบอยจากนี้ไป "พ่อของเขาบอกเขาว่า "นั่นจะช่วยให้คุณจำไว้ว่าคุณจะเป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่ง เด็กเข้าใจ?
"พ่อของเขาดูน่าเกลียดเมื่อเขาเป็นคนบ้าแต่เขาก็ไม่ได้กลัวเขา เขาไม่เคยเอาชนะเขาได้ เขาสาปแช่งสาปแช่งเท่านั้นและ "ผมไม่เข้าใจว่าทำไม?" เขาถาม.
"เพราะชายน้อยไม่เล่นกับตุ๊กตา" ดอน Endong thundered ที่เขา "ที่ว่าทำไม!" และแย่งตุ๊กตาจากเด็กดอน Endong โยนมันจะเลวทรามต่ำช้า ชั้น.
บอยไม่ได้เตรียมสำหรับการย้ายตะกอนของพ่อของเขา เขาเป็นคนที่ไม่พร้อมที่จะบันทึกตุ๊กตาของเขา ช่วงเวลาหนึ่งมันก็ประคองอย่างอบอุ่นในข้อพับแขนของเขา ต่อไปมันก็นอนเหยียดยาวอยู่บนพื้นเปลือยกายและหักแขนบิดปวกเปียกอยู่ข้างใต้อีกเหวี่ยงทั่วใบหน้า ราวกับจะซ่อนความอัปยศของภัยพิบัติของตน ทันใดนั้นมันก็เหมือนกับว่าเขาเป็นตุ๊กตา มีความรู้สึกที่แตกสลายภายในตัวเขาเป็น เลือดพุ่งขึ้นใบหน้าของเขาและบีบหูของเขา เขาไม่สามารถพูดเขาไม่สามารถย้าย เขาจะจ้องมองและจ้องมองจนแม่ของเขาพาเขาอยู่ในอ้อมแขนของเธอประคองศีรษะของเขาระหว่างหน้าอกของเธอ. หนึ่งวันพฤษภาคมแม่ของเขากลับมาจากการประชุมของ "Marias" ที่บ้านพักในตำบลวุ่นวายของความตื่นเต้น พระแม่แห่งฟาติมาได้มาถึงเมือง ภาพจากโปรตุเกสก็ทำให้ทัวร์ของคาทอลิกโลกและเป็นผลมาจากในเมืองในสัปดาห์ต่อมา Doña Enchay ได้รับการเลือกตั้งมีมติเป็นเอกฉันท์ประธานคณะกรรมการแผนกต้อนรับส่วนหน้า ''ฉันควรจะทำยังไงดี? สิ่งที่ฉันจะทำอย่างไรดี "เธอเก็บไว้ว่า." เพื่อให้แน่ใจว่า mujer ผมไม่ทราบ "ดอน Endong บอกเธอ "ถามเลดี้ตัวเอง เธอจะบอกคุณ บางที. "Endong! คุณไม่ต้องพูดทางของพระแม่แห่งฟาติมาว่า. "เธอบอกเขาในการเป็นเสียงอย่างรุนแรงขณะที่เธอกล้า "เธอ Milagrosa คุณยังไม่ได้ได้ยินว่าเธอปรากฏตัวขึ้นบนกิ่งไม้ของต้นไม้ก่อนที่จะสาม children- น้อย "" โอ้ใช่! นอกจากนี้ novenas นับไม่ถ้วนที่คุณได้กล่าวในนามของฉัน. "" อา ,. Endong ก็คือการขาดความเชื่อของท่านผมว่า ถ้าคุณจะเชื่อ! หากคุณต้องการอย่างน้อยให้ความสงบสุขของคุณและให้เลดี้ของเราที่จะช่วยให้คุณในทางที่เงียบสงบของเธอเอง maybe- "เธอถอนหายใจ. เขาไม่สามารถเถียงกับเธอเมื่อเธอวิงวอน มีบางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับความอ่อนแอของผู้หญิงที่เขาไม่สามารถต่อสู้เป็น เขายังคงความสงบสุขของเขา. แต่ไม่เด็ก. มันเป็นเหมือนละครสัตว์มาถึงเมืองและเขาจะต้องรู้ทั้งหมดเกี่ยวกับผู้หญิงที่แปลกประหลาด เขาและแม่ของเขาเก็บไว้ขึ้นมาส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวต่อเนื่องเกี่ยวกับปาฏิหาริย์และเทวดาและนักบุญทั้งสัปดาห์ผ่าน บอยได้อย่างง่ายดายจับความกระตือรือร้นของแม่ของเขาเกี่ยวกับการต้อนรับที่ดีในขณะที่เขาติดแท็กพร้อมกับเธอในรอบเธอทุกวันขอให้ประชาชนที่อาศัยอยู่ตามเส้นทางขบวนแห่คือการใช้เวลาจากแอร์พอร์ตไปโบสถ์ในการตกแต่งบ้านของพวกเขาที่มีธงบางส่วนหรือเทียน หรือโคมไฟกระดาษ ... เธอแนะนำด้วยความรักกระดาษธงหงุดหงิดในบรรทัดข้ามถนน "อาร์กอส" เธอเรียกพวกเขาว่า. "อย่าหลอกตัวเอง" ดอน Endong บอกเธอ "คุณรู้ว่าพวกเขากำลังมากขึ้นเช่นเสื้อผ้าสายกว่าสิ่งอื่นใด ไม่เลดี้ฟอก? "" perdone Que Dos เต Endong! "Doña Enchay อุทานข้ามตัวเองและมองเหมือนเธอก็พร้อมที่จะร้องไห้. บอยสงสัยว่าทำไมพ่อของเขารักที่จะยั่วยุแม่ของเขาเกี่ยวกับความกระตือรือร้นทางศาสนาของเธอ บางครั้งตัวเขาเองไม่สามารถช่วย แต่เรื่องตลกขำมากกว่าพ่อของเขาทำ เหมือนตอนที่นายไซเรนโรงงานน้ำแข็งวิลสันพัดชั่วโมงสิบสองและครอบครัวก็มีอาหารกลางวัน แม่ของเขาจะอวยพรตัวเองและแหล่ออกเสียง "ทะเล Bendita ลาฟลอรา en que เอสทSeñoraพิลาเดลไวน์ en ขลุกขลิกมนุษย์ซาราโกซา" และเริ่มต้นดีออสเต Salve พ่อของเขาแสดงออกจะโค้งกว่าแผ่นเสียงของนึ่งข้าวขาวในใจกลางของตารางและดูมันอย่างตั้งใจจนกว่าจะมีคนถามว่า "มันคืออะไร?" จากนั้นเขาก็จะตอบว่า "ผมต้องการที่จะเห็นโดยวิธีการหลายเมล็ดข้าวได้เพิ่มขึ้น ในแผ่นเสียง. "ถ้าบอยไม่เคยเห็นภาพของพ่อของเขาเป็นเด็กเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชุดสีขาวด้วยริบบิ้นผ้าไหมขนาดใหญ่บนแขนข้างหนึ่งและเทียน twined ด้วยดอกไม้สีขาวเล็ก ๆ ในมือข้างหนึ่งเขาจะคิดว่าบางทีเขาก็ protestante- . เหมือนผู้หญิงที่แม่ของเขาและเขาเกิดขึ้นเมื่อวันหนึ่งในรอบของพวกเขาผู้หญิงคนนั้นได้พบกับพวกเขาในบันไดบ้านของเธอและบอกว่าแม่ของเขา: "เลดี้แห่งฟาติมาคุณพูดว่าอร่า? คุณหมายถึงผู้หญิงบางคนเช่นคุณและฉันหรือสาวน้อยของคุณที่นี่ "ชี้ไปที่เขา" ที่มีผมสวยดังกล่าวที่สามารถพูดคุยและเดินเท้า และหัวเราะ และร้องไห้? "แม่ของเขาถอยพัดตัวเองเมามันและกระพือโคล่าของ Saya สีดำของเธอ "เพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่สามารถ แต่เธอยืนเป็นสัญลักษณ์ของคนที่สามารถ! ว่า" เธออธิบายด้วยความยากลำบากราวกับว่ากระดูกปลาติดอยู่ในลำคอของเธอ เขาเกลียดผู้หญิงที่ทำให้แม่ของเขารู้สึกอย่างนั้นและในขั้นสุดท้ายของขั้นตอน vindictively ถ่มน้ำลายข้อผิดพลาดของเธอที่เธอว่า "ผมไม่ได้เป็นหญิงสาวคนหนึ่ง ฉันเด็ก! เด็กชาย! คุณไม่ทราบว่าอะไร! "เมื่อพวกเขามาถึงบ้านเขาบอกว่าแม่ของเขาที่เขาอยากให้ผมของเขาตัดสั้น "1 ไม่ต้องการเลดี้แห่งฟาติมาที่จะผิดพลาดผมสำหรับสาวที่ชอบผู้หญิงโปรเตสแตนต์" เขาบอกกับแม่ของเขา. "แต่พระแม่รู้ว่าคุณเป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ลูกชายของเธอบอกเธอ ลูกชายของเธอเป็นสิ่งที่รู้ว่า. "แต่เด็กชายโยนตัวเองลงบนพื้นและเริ่มที่จะเตะ "ฉันต้องการผมตัด! ฉันต้องการผมตัด! "เขาตะโกนและกรีดร้อง. เลดี้มาในวันที่ขู่ว่าฝนตก คิ้วของภูเขาเกินนาข้าวกำลังโกรธด้วยเมฆ ดวงอาทิตย์ cowered ออกจากสายตาและเป็นที่เคารพนับถือของปีเตอร์ลากรถเข็นของเขาข้ามชั้นฟ้าทั้งหลายอย่างต่อเนื่องจมน้ำทุกชนิดของคำพูดศาสนาของมนุษย์ดูหมิ่นหยาบคาย, อารมณ์ขัน, แดกดันจากฝูงชนสีรวมตัวกันที่แอร์พอร์ตเพื่อดูเลดี้ปาฏิหาริย์มาถึง . มี colegialas ในจัมเปอร์ของพวกเขาและถุงน่องผ้าฝ้ายเป็นวงนีโอและนักเรียนนายร้อยในสีกากีและถุงมือสีขาว Caballeros de Colon กับ paunches และหัวเหม่งของพวกเขา Hijas

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เขาของฝ่าบาทนาร์และแม่ของเขาเรียกเขา sising . แต่ถ้าจะเอาแฟนซีเพื่อแม่เก่า ตุ๊กตาผ้าที่เธอเก็บรักษาไว้กับแม่ลูก สำหรับสาวน้อย เธอคาดว่า จะ ได้ พ่อของเขาตัดสินใจที่จะเรียกเขาว่าไอ้หนู พ่อของเขาคือผู้ชายมากเกินไป จาก ต่ำกว้าง หน้าผากและคิ้วดกหนา ช่วงอกผ่าท้องกว้างและยับใต้มันและความอ่อนแอของขาซ้ายของเขาซึ่งได้กลายเป็นเกือบจะไร้ประโยชน์ แต่การโจมตีของโรคไขข้อช่วยผลักดันเขาให้ยืนยันความเป็นชายของเขาโดยการฟุ่มเฟือยแสดงความเหนือกว่า .
" เราจะเรียกเขาว่าไอ้หนู เขาเป็นลูกชายของฉัน ที่เป็นผู้ชาย ลูกหลานของผู้ชาย . " ก็ endong บอกภรรยาด้วยน้ำเสียงเป็น crowy เป็นไก่หลังจิกไก่ " ผู้ชายที่เป็นแบบ โดยการถ่ายทอดทางพันธุกรรมและสภาพแวดล้อมผมให้เขาพอสีแดงเลือดของเขา แต่สิ่งดีๆ ก็จะทำให้เขามีชนิดของสภาพแวดล้อมที่คุณจะให้เขา ตุ๊กตาที่เธอให้เขา - "
" ผมไม่ได้เอาตุ๊กตา " 15 คน enchay อธิบายอย่างรีบเร่ง " เขาก็เกิดขึ้นเมื่อมัน aparador ของฉันเมื่อฉันล้างมัน เขาสมเพชมันและดึงมันออกมา เขากล่าวว่า มันดูมีความสุขมากเพราะมันโป๊มาก