Today is my last day of high school

Today is my last day of high school. It isn't anything I ever expected it to be.

It's a bit surreal. It just feels like another day of high school. I woke up at the same time, came to school the same route, went to the same classes I always do. Excepts, this is the last time I'll ever do this. I am incredibly excited for college in the fall, but at the same time I never want to leave this place.

I ate my last lunch in the cafeteria. I cast my final music theory question to Ms. Mayer. I integrated cosine for the last time (hopefully). I'm typing this post in the library, which I will never study in again. This school has been the biggest part of my life for the past four years and now... it's over.

I've grown so much during my time here. I've made the most amazing friendships, learned incredible things, shared terrifying and beautiful experiences with my classmates. I made quite a few mistakes, but I have no regrets. I am incredibly thankful to each and every teacher for reaching out to us to share their knowledge, in hopes of making us better people.

I feel sad, but I know the best is yet to come. My life is only beginning, and I know I have a good head on my shoulders thanks to the last four years. Thank you, Judge Memorial Catholic High School.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของฉันจากโรงเรียนมัธยม มันเป็นอะไรที่ฉันไม่เคยคาดหวังให้เป็น.

มันเป็นบิตเซอร์เรียล มันก็รู้สึกเหมือนวันของโรงเรียนมัธยมอีก ฉันตื่นขึ้นมาในเวลาเดียวกันมาถึงโรงเรียนเส้นทางเดียวกันไปเรียนเดียวกันฉันมักจะทำ ยกเว้นนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเคยจะทำเช่นนี้ ฉันรู้สึกตื่นเต้นอย่างเหลือเชื่อสำหรับวิทยาลัยในฤดูใบไม้ร่วง แต่ในเวลาเดียวกันฉันไม่เคยต้องการที่จะออกจากสถานที่แห่งนี้

ฉันกินอาหารกลางวันที่ผ่านมาของฉันในโรงอาหาร ผมโยนคำถามทฤษฎีดนตรีสุดท้ายของฉันที่จะมิลลิวินาที เมเยอร์ i รวมโคไซน์เป็นครั้งสุดท้าย (หวังว่า) ฉันพิมพ์โพสต์นี้ในห้องสมุดซึ่งผมจะไม่ศึกษาต่อในอีกครั้ง โรงเรียนนี้ได้รับส่วนใหญ่ของชีวิตของฉันสำหรับที่ผ่านมาสี่ปีและตอนนี้ ... มันมากกว่า.

ฉันได้เติบโตมากในช่วงเวลาของฉันที่นี่ ฉันได้ทำมิตรภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจมากที่สุดได้เรียนรู้สิ่งที่ไม่น่าเชื่อที่น่ากลัวที่ใช้ร่วมกันและประสบการณ์ที่สวยงามกับเพื่อนร่วมชั้นของฉัน ฉันทำผิดพลาดค่อนข้างน้อย แต่ฉันไม่มีคำว่าเสียใจ ฉันอย่างไม่น่าเชื่อขอบคุณที่แต่ละคนและครูทุกคนสำหรับการเข้าถึงออกมาให้เราที่จะแบ่งปันความรู้ของพวกเขาในความหวังของผู้คนทำให้เราดีกว่า.

ฉันรู้สึกเศร้า แต่ฉันรู้ดีที่สุดยังมาไม่ถึง ชีวิตของฉันเป็นเพียงการเริ่มต้นและฉันรู้ว่าฉันมีหัวดีบนไหล่ของฉันขอบคุณที่สี่ปีที่ผ่าน ขอขอบคุณผู้พิพากษาที่ระลึกโรงเรียนมัธยมคาทอลิก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของฉันของมัธยม สิ่งที่ผมเคยคาดว่ามันจะไม่

มันเป็นบิตเหนือจริง เพียงแค่มีความรู้สึกเหมือนวันอื่นของโรงเรียน ฉันตื่นขึ้นพร้อมกัน มาโรงเรียนเส้นทางเดียวกัน ไปเรียนเดียวกันให้ทำเช่น Excepts นี้เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะเคยทำ ฉันตื่นเต้นอย่างเหลือเชื่อสำหรับวิทยาลัยในฤดูใบไม้ร่วง แต่ในเวลาเดียวกัน ไม่ต้องการออกจากสถานที่แห่งนี้

ฉันกินอาหารกลางวันสุดท้ายของในโรงอาหาร ฉันโยนคำถามทฤษฎีเพลงสุดท้ายของฉันเพื่อคุณเมเยอร์ ผมได้รวมโคไซน์เป็นครั้งสุดท้าย (หวังว่า) จากการ ฉันกำลังพิมพ์กระทู้นี้ในห้องสมุด ที่จะไม่เรียนในอีก โรงเรียนนี้มีส่วนที่ใหญ่ที่สุดของชีวิตผ่านมาสี่ปีแล้ว...กว่าได้

ฉันได้เติบโตมากในช่วงเวลาของฉัน ฉันได้ทำให้มิตรภาพที่ดีที่สุด เรียนรู้สิ่งเหลือเชื่อ ประสบการณ์ที่น่ากลัว และสวยงามที่ใช้ร่วมกันกับเพื่อนร่วมชั้นของฉัน ฉันทำผิดพลาดค่อนข้างน้อย แต่มี regrets ไม่ ฉันขอบคุณเพื่อครูทุกอย่างเหลือเชื่อสำหรับการเข้าถึงเราจะแบ่งปันความรู้ ไปทำ เราดีคนนั้น

รู้สึกเศร้า แต่ฉันรู้ดีสุดก็ยังไม่มา ชีวิตจะเริ่มต้นเท่านั้น และฉันรู้ว่า ฉันมีหัวดีบนไหล่ของฉันด้วยสี่ปี ขอขอบคุณคุณ คาทอลิกผู้พิพากษาอนุสรณ์มัธยม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในวันนี้เป็นวันสุดท้ายของฉันของโรงเรียนสูง มันไม่มีอะไรผมไม่เคยคิดว่ามันจะเป็น.

เรื่องแบบเหนือความเป็นจริง แต่เป็นเพียงความรู้สึกเหมือนวันอื่นๆของโรงเรียนสูง ผมก็ตื่นขึ้นมาในช่วงเวลาเดียวกันกับที่มาโรงเรียนเส้นทางเดียวกับที่เข้าไปในชั้นเรียนเดียวกันกับที่ผมจะต้องทำตาม excepts นี้เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะทำอย่างนี้ไม่เคยมีมาก่อน ฉันรู้สึกตื่นเต้นอย่างไม่น่าเชื่อของวิทยาลัยในฤดูใบไม้ร่วงแต่ในช่วงเวลาเดียวกันกับที่ผมไม่เคยต้องการจากไปสถานที่แห่งนี้

ฉันกินอาหารกลางวันสุดท้ายของผมอยู่ที่ร้านขายอาหาร ผมก็คำถามเกี่ยวกับทฤษฎีดนตรีครั้งสุดท้ายของผมกับนางสาวเมเยอร์ ผมแบบอินทิเกรตโคไซน์เป็นครั้งสุดท้ายเวลา(หวังว่า) ผมเป็นการพิมพ์หลังนี้ในไลบรารีซึ่งผมจะไม่เคยศึกษาในอีกครั้ง โรงเรียนแห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉันสำหรับผู้ใช้บริการสี่ปีที่ผ่านมาและตอนนี้มันมากกว่า.

ผมเติบโตขึ้นมากในช่วงเวลาของผมที่นี่ ผมได้ทำให้ มิตรภาพ ที่น่ามหัศจรรย์ใจมากที่สุดสิ่งที่ไม่น่าเชื่อได้เรียนรู้ร่วมกันมอบประสบการณ์อันน่าสยดสยองและที่สวยงามพร้อมด้วยเพื่อนๆของฉัน ฉันจะทำให้เกิดความผิดพลาดเพียงไม่กี่ตัวแต่ผมไม่รู้สึกเสียใจว่า ผมขอขอบคุณอย่างไม่น่าเชื่อไปเป็นครูสอนหนังสือแต่ละตัวและทุกครั้งสำหรับการเข้าถึงออกมาให้เราได้ร่วมแบ่งปันความรู้ของพวกเขาในความหวังของคนทำให้เราได้ดียิ่งขึ้น.

ฉันรู้สึกเศร้าแต่ผมรู้ดีที่สุดที่จะยังไม่กลับมา ชีวิตของฉันเป็นการเริ่มต้นเท่านั้นและฉันรู้ว่าฉันมีหัวที่อยู่บนไหล่ของผมขอบคุณถึงสี่ปีที่ผ่านมานี้ ขอขอบคุณที่ท่านผู้พิพากษา Memorial คาทอลิกสูงโรงเรียน