A significant amount of strategy re

A significant amount of strategy research has centered on the importance of top management (e.g., Hambrick and Mason 1984) and entrepreneurial behavior (e.g., Covin and Slevin 1989; Lumpkin and Dess 1996) in determining firm performance. However, there has been a paucity of research examining how the entrepreneurial orientation of the top manager might enhance the performance of firms competing in today’s more dynamic and competitive economic environment (Bettis and Hitt 1995).
Hamel (2000) suggests that in order to successfully navigate an ever changing economy, strategic leaders need to position their organizations to: (1) Capture existing markets while also creating new ones; (2) Seize market share from more conservative and less innovative competitors; and (3)
Acquire the customers, assets, and perhaps even the employees of slow growing incumbent firms. Accomplishing these goals in a complex landscape requires that a manager display entrepreneurial leadership abilities (Ireland, Hitt and Sirmon 2003).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

จำนวนกลยุทธ์การวิจัยสำคัญมีศูนย์กลางในความสำคัญของผู้บริหารระดับสูง (เช่น Hambrick และ Mason 1984) และพฤติกรรมผู้ประกอบการ (เช่น Covin และ Slevin 1989 Lumpkin และ Dess 1996) ในการกำหนดประสิทธิภาพของบริษัท อย่างไรก็ตาม มี paucity วิจัยตรวจสอบวิธีการวางแนวของผู้จัดการด้านกิจการอาจเพิ่มประสิทธิภาพของบริษัทที่แข่งขันในวันนี้ขึ้นแบบไดนามิก และการแข่งขันทางเศรษฐกิจสิ่งแวดล้อม (Bettis และ Hitt 1995) Hamel (2000) แนะนำว่า นำทางเศรษฐกิจเปลี่ยนแปลงเคยสำเร็จ ผู้นำเชิงกลยุทธ์ต้องการวางตำแหน่งขององค์กร: (1) จับอยู่ตลาดขณะยัง สร้างใหม่ (2) ยึดส่วนแบ่งตลาดจากหัวเก่ามากและคู่แข่งน้อยนวัตกรรม และ (3) รับลูกค้า สินทรัพย์ และบางทีแม้แต่พนักงานของบริษัท incumbent เติบโตช้า บรรลุเป้าหมายเหล่านี้ในซับซ้อนต้องให้ผู้จัดการแสดงความสามารถเป็นผู้นำกิจการ (ไอร์แลนด์ Hitt และ Sirmon 2003)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

จำนวนเงินที่สำคัญของการวิจัยกลยุทธ์การมีศูนย์กลางอยู่ที่ความสำคัญของผู้บริหารระดับสูง (เช่น Hambrick และเมสัน 1984) และพฤติกรรมของผู้ประกอบการ (เช่น Covin และ Slevin 1989; Lumpkin และกลัด 1996) ในการพิจารณาผลการดำเนินงานของ บริษัท อย่างไรก็ตามได้มีการรำลึกถึงการวิจัยตรวจสอบวิธีการวางแนวทางที่ผู้ประกอบการของผู้จัดการด้านบนอาจจะเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของ บริษัท ที่การแข่งขันในสภาพแวดล้อมทางเศรษฐกิจในปัจจุบันมากขึ้นแบบไดนามิกและการแข่งขัน (Bettis และ Hitt 1995).
Hamel (2000) แสดงให้เห็นว่าในการที่จะประสบความสำเร็จ นำทางเศรษฐกิจที่เปลี่ยนแปลงผู้นำเชิงกลยุทธ์ต้องวางตำแหน่งองค์กรของพวกเขาต่อไปนี้ (1) จับตลาดที่มีอยู่ในขณะที่ยังมีการสร้างคนรุ่นใหม่ (2) ยึดส่วนแบ่งการตลาดจากคู่แข่งอนุรักษ์นิยมและเป็นนวัตกรรมใหม่ที่น้อยมากขึ้น และ (3)
ได้รับลูกค้าสินทรัพย์และบางทีแม้แต่พนักงานของการเจริญเติบโตช้า บริษัท หน้าที่ บรรลุเป้าหมายเหล่านี้ในภูมิทัศน์ที่ซับซ้อนที่ต้องใช้ความสามารถของผู้จัดการแสดงความเป็นผู้นำของผู้ประกอบการ (ไอร์แลนด์ Hitt และ Sirmon 2003)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

จำนวนเงินที่สำคัญของยุทธศาสตร์วิจัยมีศูนย์กลางอยู่ที่ความสำคัญของการจัดการด้านบน ( เช่น hambrick เมสัน 1984 ) และพฤติกรรม ( เช่น และผู้ประกอบการ covin สเลวิ้น 1989 ; ลัมป์คิ้น DESS 1996 และ ) ในการกำหนดประสิทธิภาพของบริษัท อย่างไรก็ตามมีจำนวนเล็กน้อยของการวิจัยการตรวจสอบว่า การเป็นผู้ประกอบการ ของผู้จัดการด้านบนอาจจะเพิ่มประสิทธิภาพของ บริษัท ที่แข่งขันในวันนี้เป็นแบบไดนามิกมากขึ้นและสภาพแวดล้อมการแข่งขันทางเศรษฐกิจ ( เบตติส และ ข้อมูล 1995 )
แฮเมิล ( 2000 ) แสดงให้เห็นว่าเพื่อที่จะประสบความสำเร็จไปเคยเปลี่ยนเศรษฐกิจ ผู้นำเชิงกลยุทธ์ต้องตำแหน่งองค์กรของตน :( 1 ) จับตลาดที่มีอยู่ในขณะที่ยังสร้างใหม่ ( 2 ) ยึดส่วนแบ่งการตลาดจากอนุรักษ์นิยมมากขึ้นและคู่แข่งใหม่น้อยลง และ ( 3 )
รับลูกค้า สินทรัพย์ และบางทีแม้แต่พนักงานของการเจริญเติบโตช้า ซึ่งบริษัท การบรรลุเป้าหมายเหล่านี้ในภูมิทัศน์ที่ซับซ้อนต้องมีผู้จัดการแสดงแบบภาวะผู้นำความสามารถ ( ไอร์แลนด์ ข้อมูล และ sirmon 2003 )