I watched a movie called Ikiru last

I watched a movie called Ikiru last night. It was really

. It's in black and white and was directed by Akira Kurosawa. Some people consider it to be Kurosawa's greatest film. It

out in Japan in the 1950s. It's about

old man, Kanji Watanabe,

learns he has terminal cancer. He realizes that he hasn't done anything meaningful in his life. In the

, he is working in a boring government job, the same one he has had for thirty years. He doesn't really have close friends, and his family doesn't care about him. It was

depressing. But after he learns he's going to die, he leaves his job and builds a children's playground. The film started out kind of slow, but by the

, I was really

it.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ฉันดูภาพยนตร์ที่เรียกว่า Ikiru เมื่อคืน มันเป็นความจริง . มันเป็นขาวดำ และกำกับ โดยอากิระคุโรซาวะ บางคนพิจารณาให้เป็นภาพยนตร์ยิ่งใหญ่ที่สุดของคุโรซาวะ มัน ออกในญี่ปุ่นในปี 1950 มันเป็นเรื่อง ชายชรา วาตานาเบะคันจิ เรียนรู้เขามีมะเร็งเทอร์มินัล เขาตระหนักว่า เขาไม่ทำอะไรมีความหมายในชีวิตของเขา ใน เขาทำงานในงานรัฐบาลน่าเบื่อ เหมือนหนึ่งมีสามสิบปี เขาไม่มีเพื่อนสนิทจริง ๆ และครอบครัวของเขาไม่สนใจเขา มันเป็น ตกต่ำ แต่หลังจากเขาเรียนรู้เขาจะตาย เขาออกจากงานของเขา และสร้างสนามเด็กเล่นสำหรับเด็ก ภาพยนตร์เริ่มต้นจากชนิดของช้า แต่โดย ผมจริง ๆ มัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ฉันดูภาพยนตร์ที่เรียกว่า Ikiru คืนที่ผ่านมา มันเป็นจริง มันอยู่ในสีดำและสีขาวและกำกับการแสดงโดยอากิระคุโรซาวา บางคนคิดว่ามันเป็นภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคุโรซาวา มันออกมาในประเทศญี่ปุ่นในปี 1950 มันเป็นเรื่องของคนเก่าคันจิวาตานาเบะรู้ว่าเขามีเป็นมะเร็งขั้นสุดท้าย เขารู้ดีว่าเขาไม่ได้ทำอะไรที่มีความหมายในชีวิตของเขา ในเขากำลังทำงานอยู่ในงานของรัฐบาลที่น่าเบื่อหนึ่งเดียวกันเขาได้มีมานานกว่าสามสิบปี เขาไม่ได้จริงๆมีเพื่อนสนิทและครอบครัวของเขาไม่ได้ดูแลเกี่ยวกับเขา มันถูกกด แต่หลังจากที่เขาได้เรียนรู้ว่าเขากำลังจะตายเขาออกจากงานของเขาและสร้างสนามเด็กเล่น ภาพยนตร์เรื่องนี้เริ่มต้นจากชนิดของช้า แต่โดยผมจริงๆมัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผมดูหนังเรื่อง Ikiru เมื่อคืนนี้ มันจริง ๆ. มันเป็นสีดำและสีขาวและถูกกำกับโดย อากิระ คุโรซาวะ บางคนพิจารณาว่ามันเป็นภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคุโรซาวะ . มันที่ออกในญี่ปุ่นในทศวรรษ 1950 มันเกี่ยวกับตาแก่ คันจิ วาตานาเบะเรียนรู้เขามีมะเร็งระยะสุดท้าย เขาตระหนักว่าเขาไม่ได้ทำอะไรที่มีความหมายในชีวิตของเขา ในเขาได้ทำงานในงานรัฐบาล น่าเบื่อเหมือนกัน เขามีสำหรับสามสิบปี เขาไม่มีเพื่อนสนิท และครอบครัวของเขาไม่ได้สนใจเขา มันคือหดหู่ แต่หลังจากที่เขารู้ว่าเขากำลังจะตาย เขาทิ้งงานของเขาและสร้างสนามเด็กเล่น ภาพยนตร์เริ่มออกกันช้า แต่โดยผมจริง ๆมัน