By phonetics is meant the science o

By phonetics is meant the science of speech sounds, their production by means of lips, tongue, palate, and vocal chords, their acoustic qualities, their combination into syllables and other sound groups, and finally quantity, stress and intonation. Phonetics thus may be called that part of linguistic science which deals with the outward aspect of language as opposed to the inner or psychological side of language, or it may be lookt upon as that part of physics and of physiology which deals specially with sounds as used by human beings to communicate thoughts and feelings to one another. Among those who have contributed to the development of phonetic science we find physicists like Helmholtz, physiologists like Brücke, and philologists like Sievers, Storm and Sweet.

But what is the use of this science of speech sounds? Before attempting to answer this question I must be permitted to say that such a question in itself is not a scientific question. The true man of science pursues his inquiries without asking at every point about the use of examining this or that. A zoologist will not be deterred from examining the habits of ants or the muscular structure of their hindlegs by the cry of the man in the street that it is no use knowing all these things; he will go on patiently observing his animals in exactly the same conscientious and laborious way as if each little step in advance meant so much money saved or gained for mankind, or so much food for the poor. The truly scientific mind does not ask about profit or use, but tries by every accessible means to add to human knowledge and to our intelligent understanding of the wonderful world that surrounds us.

Still, the question about utility is not quite futile; only it should not be urged in the first place, and it should never stand in the way of scientific research, however useless it may seem in the eyes of the uninitiated. Science is useful; but often it is so in a roundabout or indirect way. When my countryman Oersted discovered that an electric current influenced the movements of a magnetic needle, he made a great step forward in science. He immediately saw the immense importance of his discovery for our knowledge of the great mystical powers of electricity and magnetism; he did not stop to ask himself about the practical usefulness of such knowledge; his concern was exclusively with the theoretical side of the question, and joyfully he sent out the message to his brother scientists that here was one important problem solved. But then, your countryman (1) Morse seized upon this theoretical discovery and turned it to practical account: the electric telegraph came into existence, and everybody saw the use of Oersted's discovery. In the same manner purely scientific investigations may unexpectedly lead to some great practical result: the observation of the habits of mosquitoes leads to the diminution of malaria and other diseases, and research work in chemistry may eventually benefit mankind in some way not at all anticipated by the original initiator.

Practical usefulness thus often comes in at the back door, tho it should not be our primary object in scientific pursuits. But on the other hand, if it is possible to point out some practical advantages, this can do no harm, and may even be valuable in inducing people to take up some line of study which has not hitherto been thought necessary to average students. And this applies with especial force to phonetics, which, besides presenting great interest to the inquisitive spirit, offers also no inconsiderable practical advantage to the student.

The teacher of foreign languages will find that a thoro knowledge of the essentials of phonetics will be extremely helpful to him in his classroom. Everybody knows the manner in which corrections of pronunciation were generally made in old-fashioned classes, and how they are still made by too many teachers, even among those who have themselves acquired a good pronunciation of the language they are teaching. The pupil reads some word in some miserably erroneous way, the teacher stops him and pronounces the word in, let us assume, the correct way. The pupil tries to imitate that pronunciation, but fails, and thus we have an endless repetition of the same word by the teacher, followed very often on the part of the pupil by an equally endless repetition of nearly the same bad pronunciation as before, tempered as often as not by mistakes in the opposite direction, the pupil shooting over the mark where before he had shot below the mark. By dint of enormous patience much may no doubt be achieved in this way; but the way is long and laborious, and so tedious that generally all attempts are given up after some time, with no visible result except that of some precious time lost to both parties concerned. How different, if the teacher knows his business, that is to say, knows enough of phonetics to be able to tell the pupil just exactly what is the difference between the sound as he pronounced it and the sound as it should be. Then he is able to strike at the root of the evil, chiefly thru an isolation of both sounds concerned: he pronounces them long and distinct by themselves, without any sounds before or after which are apt to bewilder the ear by diverting the attention from the sounds themselves, and then he shows how the difference of impression which it is now easy to appreciate, is produced by shifting the tongue a little forward or a little backward, or by voicing the sound, or whatever the mistake in question may be. He has here to give a few explanations which are theoretical, to be sure, but of the kind that appeal at the same time to the practical instinct of the pupils and can be made interesting and attractive. A simple drawing on the blackboard, a look into a hand-mirror, a little experimenting with your fingers, and there you are: the sound that appeared so difficult to appreciate is now understood in its mechanism, and the practise needed to possess it for ever is nothing but a kind of play, which is felt to be just as enjoyable as learning how to whistle or to play other tricks with one's mouth is to the average child.

When I began to teach French and English in Copenhagen, it was a kind of dogma there that - as one of the chief school authorities seriously informed me in a public discussion - there were certain sounds, such as the soft s in French and English, which no normal Danish tongue was ever able to pronounce, and that it was therefore necessary for us to confuse seal and zeal, ice and eyes, etc. It was no use at that time for me to tell him that the difficulty in question had nothing whatever to do with the tongue, but depended entirely on the vocal chords, and that as a matter of fact I had succeeded in teaching a whole class to pronounce correctly the sound in question, the voiced [z] as I prefer to call it. But I am glad to say that the same skeptic has since been completely converted, and that now he insists that all the language masters of his school teach their pupils the correct pronunciation and employment of this very important sound.

The sounds of [y] (2) as in French vu or German über and [ö] as in French veut or German höhe present difficulties for English-speaking pupils who are inclined to imitate the two sounds by means of some other diphthong or combination like that found in English view. It is best to practise these two sounds together, and it is easiest to learn them in their long form: on the whole it will be a good thing for the teacher to pronounce any new sound, whether consonant or vowel, as long as possible to the pupils in order to familiarize the ears of the pupils with it. That it is not impossible to learn these sounds of [y] and [ö] was brought home to me some years ago in a striking manner. These sounds are also found in Danish; an English-speaking lady who had been in Denmark for some years had not been able, in spite of unceasing efforts, to learn them by imitation. Then I made a bet that I could teach her to pronounce them in less than ten minutes, and I won the bet thru five minutes' practical exercises. The directions were about as follows: say [u·] as in too very loudly, and hold it as loud as you can without taking breath. Once more: observe in the hand-mirror the position of the lips. Then say tea [ti·] in the same way; draw the vowel until you can hold it no longer; continue all the time to observe the position of the lips in the mirror. Now [u···] again; then [i···] - one dot in my phonetic transciption indicates the usual quantity of a long vowel, and three dots an unusually lengthened vowel. The lips are rounded for some vowels, slit-shaped for others. Try to pout them rather more than you do usually. Pronounce [u···] a couple of times with the lips rounded and as close to each other as possible, and concentrate your attention on the lips. Then say [i···] a few times, paying attention to the position of the tongue; you will feel that the sides of the tongue touch the roof of the mouth or the teeth. Now look in the mirror: say [i···] again, and now suddenly, taking care to keep the tongue in the same position, let your lips take the rounded, pouted position they had before. If the pupil is still unable to pronounce [y] because he involuntarily shifts his tongue-position back again to the familiar [u]-position, the teacher passes on to the second part of the experiment, which is surer, and might therefore have been taken first: place your lips in this pouted [u]-position, without producing any sound, look in the mirror, and be very careful that the position of the lips remains unchanged, and then try to say [i···]. If the tongue is placed in the correct position for [i·] as in tea, the result can not be anything else but a [y·]. This sound is retained and repeated until the pupil is perfectly sure of both the articulation and the acoustic effect. Then the sound [ö] may be taken up. It may be produced with [y]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

โดยสัทศาสตร์เป็นหมาย ศาสตร์พูดเสียง ผลิตของพวกเขาโดยใช้ริมฝีปาก ลิ้น โหว่ และ vocal chords คุณภาพของอะคูสติก การรวมกันเป็นพยางค์ และอื่น ๆ กลุ่มเสียง และสุดท้ายปริมาณ ความเครียด และเน้น สัทศาสตร์จึงอาจจะเรียกว่าเป็นส่วนหนึ่งของวิทยาศาสตร์ภาษาศาสตร์ซึ่งเกี่ยวข้องกับด้านขาออกของภาษาซึ่งตรงข้ามกับด้านจิตวิทยา หรือด้านในของภาษา หรืออาจจะ lookt เมื่อเป็นส่วนหนึ่งที่ ของฟิสิกส์ และสรีรวิทยาที่เกี่ยวข้องเป็นพิเศษกับเสียงมนุษย์ใช้สื่อสารความคิดและความรู้สึกไปอีกแบบหนึ่ง ผู้ที่มีส่วนในการพัฒนาของวิทยาศาสตร์การออกเสียงที่เราค้นหา physicists เช่น Helmholtz, physiologists ชอบ Brücke และ philologists เช่น Sievers พายุ และหวานแต่ใช้เสียงเสียงนี้ศาสตร์คืออะไร ก่อนทำการตอบคำถามนี้ ฉันต้องได้รับอนุญาตให้พูดเช่นคำถามในตัวเองว่าไม่คำถามทางวิทยาศาสตร์ คนจริงของวิทยาศาสตร์ pursues สอบถามเขาไม่ถามเกี่ยวกับการใช้การตรวจสอบนี้หรือว่าทุกจุด ธรณีวิทยาที่จะไม่ถูก deterred จากการตรวจสอบพฤติกรรมของมดหรือกล้ามเนื้อโครงสร้างของ hindlegs ของพวกเขา โดยการร้องของถนนในแมนว่า จะใช้ไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้ จะไปบนสังเกตเขาสัตว์ในคุณธรรม และลำบากเดียวทนว่าขั้นตอนน้อยล่วงหน้าหมายถึง เงินมากบันทึก หรือรับมนุษย์ หรืออาหารคนจนมากขึ้น จิตทางวิทยาศาสตร์อย่างแท้จริงไม่ได้ถามเกี่ยวกับกำไรหรือใช้ แต่พยายาม โดยทุกวิธีสามารถเข้าถึงได้เพื่อเพิ่มความรู้ของมนุษย์ และเราเข้าใจอัจฉริยะของโลกมหัศจรรย์ที่ล้อมรอบเรายังคง คำถามเกี่ยวกับอรรถประโยชน์ไม่ค่อนข้างไร้ประโยชน์ เฉพาะ นั้นควรไม่สามารถกระตุ้นให้แรก และไม่ควรยืนทางงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ อย่างไรก็ตามไม่มีประโยชน์มันอาจดูในสายตาของ uninitiated วิทยาศาสตร์มีประโยชน์ แต่มักจะเป็นได้ในทางอ้อม หรือ roundabout เมื่อฉัน countryman Oersted พบว่า กระแสไฟฟ้าที่มีอิทธิพลต่อความเคลื่อนไหวของเข็มแม่เหล็ก เขาได้ก้าวไปข้างหน้ามากในวิทยาศาสตร์ เขาเห็นความสำคัญอันยิ่งใหญ่ของเขาค้นพบความรู้ของเราของอำนาจลึกลับดีไฟฟ้าและสนามแม่เหล็ก ทันที เขาก็ไม่ได้หยุดถามตัวเองเกี่ยวกับประโยชน์ทางปฏิบัติความรู้ดังกล่าว ความกังวลของเขาโดยเฉพาะกับทางด้านทฤษฎีของคำถาม และ joyfully เขาส่งออกข้อความกับนักวิทยาศาสตร์พี่ชายของเขาที่นี่ แก้ปัญหาสำคัญหนึ่ง แต่ เยโฮวาห์ (1) มอร์สยึดตามการค้นพบทฤษฎีนี้ แล้วเปิดบัญชีปฏิบัติ: โทรเลขไฟฟ้าเข้ามามีอยู่ และทุกคนเห็นการใช้การค้นพบของ Oersted ในลักษณะเดียวกัน สืบสวนทางวิทยาศาสตร์เพียงอย่างเดียวอาจโดยไม่คาดคิดทำให้ผลปฏิบัติบางดี: สังเกตของนิสัยของยุงที่นำไปจากการพร่องของโรคมาลาเรียและโรคอื่น ๆ และงานวิจัยทางเคมีในที่สุดอาจได้รับประโยชน์มนุษย์ในบางวิธีที่คาดการณ์ไว้ โดยอุปกรณเดิมไม่ได้ประโยชน์ทางปฏิบัติจึงมักจะมาที่ประตูหลัง สรรพควรมีวัตถุหลักของเราในทางวิทยาศาสตร์ชั้น แต่ในทางกลับกัน ถ้าจำเป็นต้องชี้ให้เห็นข้อดีบางประการปฏิบัติ นี้ทำอันตรายไม่ และแม้อาจมีคุณค่าใน inducing คนใช้บางรายการการศึกษาที่มีไม่มาจนบัดแล้วคิดว่า จำเป็นต้องเรียนเฉลี่ย และนี้ใช้กับเฉพาะกระทู้แรงกับสัทศาสตร์ แห่ง นอกเหนือจากการนำเสนอน่าสนใจกับจิตวิญญาณอยากรู้อยากเห็น ยังไม่ inconsiderable ปฏิบัติประโยชน์ให้นักเรียนครูภาษาต่างประเทศจะพบว่า ความรู้สำคัญของสัทศาสตร์ thoro จะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งกับเขาในห้องเรียนของเขา ทุกคนรู้ว่าลักษณะที่แก้ไขการออกเสียงโดยทั่วไปเกิดขึ้นในคลาไม และว่าพวกเขายังคงทำ โดยครูผู้สอนมากเกินไป แม้ในหมู่คนที่ตัวเองได้รับการออกเสียงภาษาพวกเขาจะสอนดี นักเรียนอ่านบางคำในบางวิธีเป็นท่าพลาด หยุดครูเขา และ pronounces คำ ให้เรา สมมติ วิธีถูกต้อง ม่านที่พยายามเลียนแบบการออกเสียง แต่ล้มเหลว และดังนั้น เรามีซ้ำการสิ้นสุดของคำเดียวกันโดยครู ตามบ่อยในส่วนของนักเรียนโดยซ้ำเกือบเหมือนกันดีออกเสียงเป็นมาก่อน การสิ้นสุดอย่างเท่าเทียมกันแก้วกระจกเป็นมักจะไม่เป็นตามในทิศทางตรงกันข้าม ม่านยิงผ่านหมายซึ่งก่อนเขาได้ยิงด้านล่างเครื่องหมาย โดยอำนาจแห่งความอดทนมหาศาล มากอาจมีข้อสงสัยได้ในวิธีนี้ แต่วิธีเป็นนาน และลำบาก และน่าเบื่อมากว่า โดยทั่วไปความพยายามทั้งหมดจะได้รับค่าหลังจากบางเวลา ผลไม่เห็นยกเว้นว่าบางเวลามีค่าที่สูญหายไปทั้งสองฝ่ายเกี่ยวข้อง แตกต่าง ถ้าครูรู้ว่า ธุรกิจของเขา กล่าวคือ รู้สัทศาสตร์สามารถบอกม่านเพียงว่าอะไรเป็นความแตกต่างระหว่างเสียงเขาออกเสียงและเสียงควรจะเพียงพอ แล้วเขาจะตีที่รากของความชั่วร้าย ส่วนใหญ่ผ่านการแยกเสียงทั้งสองที่เกี่ยวข้อง: เขา pronounces นั้นยาวนาน และแตกต่าง ด้วยตัวเอง ไม่มีเสียงก่อน หรือ หลังซึ่งเป็นอพาร์ทเมนท์ bewilder หู โดยโอนความสนใจจากเสียงตัวเอง แล้วเขาแสดงวิธีต่างประทับใจซึ่งเป็นเรื่องง่ายที่ท่านจะชื่นชม ผลิต โดยขยับลิ้นน้อย หรือหลังเล็กน้อย หรือเสียงเสียง หรือสิ่งที่ผิดพลาดในคำถามอาจจะ เขาได้ให้คำอธิบายบางอย่างที่ทฤษฎี เพื่อให้แน่ใจ แต่ของชนิด เวลาสัญชาตญาณการปฏิบัติของนักเรียนที่ดึงดูดใจที่เหมือนกัน และน่าสนใจ และน่าสนใจ ตัวอย่างวาดบนกระดานดำ มองเข้าไปในตัวกระจก ทดลองเล็กน้อย ด้วยมือของคุณ คุณ: ตอนนี้เป็นที่เข้าใจเสียงที่ปรากฏจึงยากที่จะชื่นชมในของกลไก และฝึกจำเป็นต้องมีตัวเคยเป็นอะไร แต่แบบของเล่น ซึ่งรู้สึกจะเพียงแก่การเรียนรู้วิธี การ whistle หรือพลิกอื่น ๆ ของปาก คือเด็กเฉลี่ยเมื่อเริ่มการสอนภาษาฝรั่งเศสและภาษาอังกฤษในโคเปนเฮเกน มันเป็นชนิดของความเชื่อมีว่า-- เป็นหนึ่งในโรงเรียนที่หัวหน้าหน่วยงานอย่างจริงจังทราบฉันในการสนทนาสาธารณะ - มีบาง เสียง เช่น s นุ่มในภาษาฝรั่งเศสและภาษาอังกฤษ ซึ่งลิ้นเดนมาร์กไม่ปกติเคยต้องออกเสียง และที่ถูกจึงจำเป็นที่เราจะสับสนตราและสด น้ำแข็ง และตา เป็นต้น เวลาที่จะบอกว่า ยากสงสัยมีอะไรใด ๆ กับลิ้น แต่ขึ้นอยู่กับทั้ง vocal chords และว่า ที่แท้ฉันมีความสำเร็จในการสอนทั้งการออกเสียงอย่างถูกต้องในคำถาม เสียงเสียง [z] ฉันชอบที่จะเรียกใช้ไม่ได้ แต่ดีใจว่า skeptic เดียวตั้งแต่รับใบ และตอนที่เขารมย์ว่า แบบภาษาของโรงเรียนเขาสอนนักเรียนการแก้ไขการออกเสียงและงานเสียงนี้สำคัญมากThe sounds of [y] (2) as in French vu or German über and [ö] as in French veut or German höhe present difficulties for English-speaking pupils who are inclined to imitate the two sounds by means of some other diphthong or combination like that found in English view. It is best to practise these two sounds together, and it is easiest to learn them in their long form: on the whole it will be a good thing for the teacher to pronounce any new sound, whether consonant or vowel, as long as possible to the pupils in order to familiarize the ears of the pupils with it. That it is not impossible to learn these sounds of [y] and [ö] was brought home to me some years ago in a striking manner. These sounds are also found in Danish; an English-speaking lady who had been in Denmark for some years had not been able, in spite of unceasing efforts, to learn them by imitation. Then I made a bet that I could teach her to pronounce them in less than ten minutes, and I won the bet thru five minutes' practical exercises. The directions were about as follows: say [u·] as in too very loudly, and hold it as loud as you can without taking breath. Once more: observe in the hand-mirror the position of the lips. Then say tea [ti·] in the same way; draw the vowel until you can hold it no longer; continue all the time to observe the position of the lips in the mirror. Now [u···] again; then [i···] - one dot in my phonetic transciption indicates the usual quantity of a long vowel, and three dots an unusually lengthened vowel. The lips are rounded for some vowels, slit-shaped for others. Try to pout them rather more than you do usually. Pronounce [u···] a couple of times with the lips rounded and as close to each other as possible, and concentrate your attention on the lips. Then say [i···] a few times, paying attention to the position of the tongue; you will feel that the sides of the tongue touch the roof of the mouth or the teeth. Now look in the mirror: say [i···] again, and now suddenly, taking care to keep the tongue in the same position, let your lips take the rounded, pouted position they had before. If the pupil is still unable to pronounce [y] because he involuntarily shifts his tongue-position back again to the familiar [u]-position, the teacher passes on to the second part of the experiment, which is surer, and might therefore have been taken first: place your lips in this pouted [u]-position, without producing any sound, look in the mirror, and be very careful that the position of the lips remains unchanged, and then try to say [i···]. If the tongue is placed in the correct position for [i·] as in tea, the result can not be anything else but a [y·]. This sound is retained and repeated until the pupil is perfectly sure of both the articulation and the acoustic effect. Then the sound [ö] may be taken up. It may be produced with [y]

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

โดยการออกเสียงที่มีความหมายทางวิทยาศาสตร์ของเสียงพูด, การผลิตโดยวิธีการของริมฝีปากลิ้นเพดานปากและคอร์ดเสียงอะคูสติกคุณภาพของพวกเขารวมกันของพวกเขาเป็นพยางค์และกลุ่มเสียงอื่น ๆ และในที่สุดปริมาณความเครียดและน้ำเสียง สัทศาสตร์จึงอาจจะเรียกว่าเป็นส่วนหนึ่งของวิทยาศาสตร์ภาษาที่เกี่ยวข้องกับด้านการออกไปด้านนอกของภาษาซึ่งตรงข้ามกับด้านในหรือจิตใจของภาษานั้นหรือมันอาจจะ lookt ว่าเป็นส่วนหนึ่งของฟิสิกส์และสรีรวิทยาที่เกี่ยวข้องเป็นพิเศษกับเสียงที่ใช้ โดยมนุษย์ในการสื่อสารคิดและความรู้สึกไปอีกคนหนึ่ง ในบรรดาผู้ที่มีส่วนร่วมในการพัฒนาวิทยาศาสตร์การออกเสียงที่เราพบนักฟิสิกส์เช่น Helmholtz, physiologists เช่นBrückeและ philologists Sievers เช่นพายุและหวาน. แต่สิ่งที่ใช้วิทยาศาสตร์ของเสียงคำพูดนี้หรือไม่? ก่อนที่จะพยายามที่จะตอบคำถามนี้ฉันจะต้องได้รับอนุญาตให้พูดว่าคำถามในตัวเองไม่ได้เป็นคำถามทางวิทยาศาสตร์ดังกล่าว ชายที่แท้จริงของวิทยาศาสตร์แสวงหาสอบถามข้อมูลของเขาโดยไม่ต้องขอที่จุดเกี่ยวกับการใช้การตรวจสอบนี้หรือว่าทุก นักสัตววิทยาจะไม่ได้รับการขัดขวางจากการตรวจสอบนิสัยของมดหรือโครงสร้างของกล้ามเนื้อขาของพวกเขาโดยเสียงร้องของคนในถนนว่ามันใช้ไม่ได้รู้ทุกสิ่งเหล่านี้นั้น เขาจะไปในการสังเกตสัตว์อดทนของเขาในตรงทางเดียวกันที่ขยันขันแข็งและลำบากราวกับว่าแต่ละขั้นตอนเล็ก ๆ น้อย ๆ ล่วงหน้าหมายถึงเงินมากหรือได้รับการบันทึกไว้สำหรับมนุษย์หรืออาหารมากสำหรับคนยากจน ใจทางวิทยาศาสตร์อย่างแท้จริงไม่ได้ถามเกี่ยวกับผลกำไรหรือการใช้งาน แต่พยายามด้วยวิธีการที่สามารถเข้าถึงได้ทุกที่จะเพิ่มความรู้ของมนุษย์และความเข้าใจของเราฉลาดของโลกที่ยอดเยี่ยมที่ล้อมรอบเรา. ยังคงมีคำถามเกี่ยวกับยูทิลิตี้ที่ไม่ได้ไร้ประโยชน์ค่อนข้าง; เพียง แต่มันไม่ควรที่จะกระตุ้นในสถานที่แรกและมันไม่ควรยืนในทางของการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ แต่ไม่ได้ผลมันอาจจะดูเหมือนในสายตาของฝึกหัดที่ วิทยาศาสตร์เป็นประโยชน์; แต่บ่อยครั้งที่มันเป็นไปในทางอ้อมหรือทางอ้อม เมื่อชาติ Oersted ฉันค้นพบว่ากระแสไฟฟ้าที่ได้รับอิทธิพลการเคลื่อนไหวของเข็มแม่เหล็กเขาทำขั้นตอนที่ดีข้างหน้าในทางวิทยาศาสตร์ ทันทีที่เขาเห็นความสำคัญของการค้นพบอันยิ่งใหญ่ของเขาสำหรับความรู้ของเราอำนาจลึกลับที่ดีของการไฟฟ้าและแม่เหล็ก; เขาก็ไม่ได้หยุดที่จะถามตัวเองเกี่ยวกับประโยชน์ของความรู้การปฏิบัติดังกล่าว ความกังวลของเขาเป็นเฉพาะกับด้านทฤษฎีของคำถามและมีความสุขที่เขาส่งข้อความไปยังนักวิทยาศาสตร์พี่ชายของเขาว่าที่นี่เป็นหนึ่งในปัญหาที่สำคัญการแก้ไข แต่แล้วคุณชาติ (1) มอร์สคว้าค้นพบทฤษฎีนี้และหันไปยังบัญชีปฏิบัติ: โทรเลขไฟฟ้าเข้ามาในชีวิตและทุกคนเห็นการใช้งานของการค้นพบ Oersted ของ ในลักษณะเดียวกับการตรวจสอบทางวิทยาศาสตร์อย่างหมดจดโดยไม่คาดคิดอาจนำไปสู่บางผลในทางปฏิบัติที่ดี: การสังเกตของนิสัยของยุงจะนำไปสู่การลดลงของโรคมาลาเรียและโรคอื่น ๆ และงานวิจัยในวิชาเคมีในที่สุดก็อาจได้รับประโยชน์มนุษย์ในบางวิธีไม่ได้คาดการณ์ไว้ทั้งหมดโดย ริเริ่มเดิม. ประโยชน์ในทางปฏิบัติจึงมักจะมาในที่ประตูหลังท่อมันไม่ควรจะเป็นวัตถุหลักของเราในการแสวงหาความรู้ทางวิทยาศาสตร์ แต่ในทางกลับกันถ้าเป็นไปได้ที่จะชี้ให้เห็นข้อได้เปรียบในทางปฏิบัติบางส่วนนี้สามารถทำอันตรายไม่ได้และอาจจะมีคุณค่าในการกระตุ้นให้เกิดคนที่จะใช้สายบางส่วนของการศึกษาซึ่งจนบัดนี้ยังไม่ได้รับการคิดที่จำเป็นให้กับนักเรียนเฉลี่ย และนี้มีพลังพิเศษในการออกเสียงที่นอกเหนือจากการนำเสนอที่น่าสนใจมากที่จะจิตวิญญาณที่อยากรู้อยากเห็นมียังไม่มีประโยชน์ในทางปฏิบัติไม่สำคัญกับนักเรียน. ครูภาษาต่างประเทศจะพบว่ามีความรู้ Thoro ที่จำเป็นของการออกเสียงจะเป็นประโยชน์อย่างมาก กับเขาในห้องเรียนของเขา ทุกคนรู้วิธีการที่แก้ไขการออกเสียงที่ถูกสร้างขึ้นโดยทั่วไปในชั้นเรียนสมัยเก่าและวิธีการที่พวกเขาจะทำยังโดยครูมากเกินไปแม้แต่ในหมู่ผู้ที่มีตัวเองได้รับการออกเสียงที่ดีของภาษาที่พวกเขาได้รับการเรียนการสอน นักเรียนอ่านคำบางในบางวิธีที่ผิดพลาดอย่างน่าสังเวชครูหยุดเขาและออกเสียงคำในให้เราถือว่าวิธีที่ถูกต้อง นักเรียนพยายามที่จะเลียนแบบการออกเสียงว่า แต่ล้มเหลวและทำให้เรามีการทำซ้ำไม่มีที่สิ้นสุดของคำเดียวกันโดยครูตามบ่อยมากในส่วนของนักเรียนโดยการทำซ้ำที่ไม่มีที่สิ้นสุดอย่างเท่าเทียมกันเกือบการออกเสียงที่ดีเช่นเดียวกับก่อนที่จะมีอารมณ์ ได้บ่อยเท่าที่ไม่ได้โดยความผิดพลาดในทิศทางที่ตรงข้ามนักเรียนยิงมากกว่าเครื่องหมายที่ก่อนที่เขาจะยิงด้านล่างเครื่องหมาย โดยอาศัยความอดทนอย่างมากมากอาจจะไม่มีข้อสงสัยจะประสบความสำเร็จในทางนี้ แต่วิธีที่มีความยาวและลำบากและอื่น ๆ ที่น่าเบื่อที่มักพยายามทุกวิถีทางที่จะได้รับขึ้นหลังจากที่บางครั้งไม่มีผลมองเห็นได้ยกเว้นว่าบางเวลาอันมีค่าหายไปทั้งสองฝ่ายที่เกี่ยวข้อง วิธีที่แตกต่างกันถ้าครูรู้ว่าธุรกิจของเขาที่จะพูดว่าพอรู้ของการออกเสียงที่จะสามารถที่จะบอกนักเรียนเพียงว่าสิ่งที่เป็นความแตกต่างระหว่างเสียงในขณะที่เขาเด่นชัดและเสียงที่ควรจะเป็น จากนั้นเขาก็สามารถที่จะนัดหยุดงานที่รากของความชั่วร้ายที่ส่วนใหญ่ผ่านการแยกเสียงทั้งที่เกี่ยวข้อง: การที่เขาประกาศพวกเขานานและแตกต่างด้วยตัวเองโดยไม่ต้องเสียงใด ๆ ก่อนหรือหลังจากที่มีแนวโน้มที่จะทำให้สับสนหูโดยการโอนความสนใจจากที่ เสียงตัวเองและแล้วเขาก็แสดงให้เห็นว่าความแตกต่างของการแสดงผลที่มันเป็นเรื่องง่ายที่จะชื่นชมผลิตโดยขยับลิ้นเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปข้างหน้าหรือข้างหลังเล็ก ๆ น้อย ๆ หรือโดยการประกาศเสียงหรือสิ่งที่ผิดพลาดในคำถามที่อาจจะ เขามีที่นี่เพื่อให้คำอธิบายที่ไม่กี่ซึ่งเป็นทฤษฎีที่จะให้แน่ใจว่า แต่ชนิดที่สนใจในเวลาเดียวกันกับสัญชาตญาณการปฏิบัติของนักเรียนและสามารถทำที่น่าสนใจและน่าสนใจ ภาพวาดที่เรียบง่ายบนกระดานดำให้ดูเป็นมือกระจกเล็ก ๆ น้อย ๆ การทดลองด้วยมือของคุณและมีคุณคือเสียงที่ปรากฏเป็นเรื่องยากมากที่จะชื่นชมเป็นที่เข้าใจในตอนนี้กลไกและการปฏิบัติที่จำเป็นในการมีมัน เคยเป็นอะไร แต่ชนิดของการเล่นซึ่งเป็นความรู้สึกจะเป็นเพียงเป็นที่สนุกสนานกับการเรียนรู้วิธีการที่จะเป่านกหวีดหรือการเล่นเทคนิคอื่น ๆ ที่มีปากเป็นกับเด็กเฉลี่ย. เมื่อฉันเริ่มที่จะสอนภาษาฝรั่งเศสและอังกฤษในโคเปนเฮเกนมันเป็น ชนิดของความเชื่อที่นั่น - เป็นหนึ่งในหน่วยงานที่โรงเรียนหัวหน้าทราบอย่างจริงจังฉันในการอภิปรายสาธารณะ - มีเสียงบางอย่างเช่น s นุ่มในภาษาฝรั่งเศสและภาษาอังกฤษที่ไม่มีลิ้นเดนมาร์กปกติเคยสามารถที่จะออกเสียงและมัน ดังนั้นจึงเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับเราที่จะสร้างความสับสนและความกระตือรือร้นประทับตราน้ำแข็งและดวงตา ฯลฯ มันเป็นใช้ไม่ได้ในช่วงเวลานั้นสำหรับผมที่จะบอกเขาว่าความยากลำบากในคำถามมีอะไรสิ่งที่จะทำอย่างไรกับลิ้น แต่ขึ้นอยู่กับคอร์ดเสียง และที่เป็นเรื่องของความเป็นจริงที่ผมได้ประสบความสำเร็จในการเรียนการสอนทั้งชั้นการออกเสียงอย่างถูกต้องเสียงในคำถามที่เปล่งออกมา [Z] เช่นฉันชอบที่จะเรียกมันว่า แต่ผมยินดีที่จะบอกว่าขี้ระแวงเดียวกันได้รับการดัดแปลงอย่างสมบูรณ์และว่าตอนนี้เขายืนยันว่าทุกคนที่โทภาษาของโรงเรียนของเขาสอนนักเรียนของพวกเขาออกเสียงที่ถูกต้องและการจ้างงานของเสียงที่สำคัญมาก. เสียงของ [Y] ( 2) ในขณะที่ฝรั่งเศสหรือเยอรมันวูüberและ [o] ในขณะที่ veut ฝรั่งเศสหรือความยากลำบากในปัจจุบันhöheเยอรมันสำหรับนักเรียนที่พูดภาษาอังกฤษที่มีความโน้มเอียงที่จะเลียนแบบเสียงที่สองโดยใช้วิธีการบางส่วนควบอื่น ๆ หรือการรวมกันเช่นเดียวกับที่พบในมุมมองภาษาอังกฤษ มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในการฝึกทั้งสองเสียงเข้าด้วยกันและมันเป็นเรื่องง่ายที่จะเรียนรู้พวกเขาในแบบยาวของพวกเขาในทั้งมันจะเป็นสิ่งที่ดีสำหรับครูที่จะออกเสียงเสียงใหม่ ๆ ไม่ว่าจะเป็นพยัญชนะหรือสระตราบเท่าที่เป็นไปได้ นักเรียนเพื่อที่จะทำความคุ้นเคยหูของนักเรียนกับมัน ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะเรียนรู้เสียงเหล่านี้ของ [Y] และ [o] ถูกนำบ้านฉันปีที่ผ่านมาในลักษณะที่โดดเด่น เสียงเหล่านี้จะพบในเดนมาร์ก; ผู้หญิงที่พูดภาษาอังกฤษที่ได้รับในเดนมาร์กเป็นเวลาหลายปีไม่ได้รับสามารถทั้งๆที่มีความพยายามตลอดเพื่อเรียนรู้พวกเขาโดยการเลียนแบบ แล้วฉันจะทำเดิมพันที่ฉันจะสอนเธอจะออกเสียงพวกเขาในเวลาน้อยกว่าสิบนาทีและฉันได้รับรางวัลเดิมพันถึงห้านาทีการออกกำลังกายในทางปฏิบัติ ทิศทางประมาณดังนี้พูด [มึง·] ในขณะที่เสียงดังมากเกินไปและถือมันดังเท่าที่คุณสามารถทำได้โดยไม่ต้องสละลมหายใจ อีกครั้ง: สังเกตในมือกระจกตำแหน่งของริมฝีปาก แล้วบอกว่าชา [ทิ·] ในทางเดียวกัน; วาดสระจนกว่าคุณจะสามารถถือมันไม่ได้; อย่างต่อเนื่องตลอดเวลาที่จะสังเกตตำแหน่งของริมฝีปากในกระจก ตอนนี้ [มึง···] อีกครั้ง แล้ว [ผม···] - จุดหนึ่งจุดในการออกเสียงของฉัน transciption บ่งชี้ปริมาณปกติของสระเสียงยาวและสามจุดสระยาวผิดปกติ ริมฝีปากจะถูกปัดเศษสระบางกรีดรูปสำหรับคนอื่น ๆ พยายามที่จะให้พวกเขาบุ้ยค่อนข้างมากกว่าที่คุณมักจะทำ ออกเสียง [มึง···] สองสามครั้งกับริมฝีปากโค้งมนและใกล้เคียงกับแต่ละอื่น ๆ ที่เป็นไปได้และมีสมาธิความสนใจของคุณที่ริมฝีปาก แล้วบอกว่า [ผม···] ไม่กี่ครั้งให้ความสนใจกับตำแหน่งของลิ้น; คุณจะรู้สึกว่าด้านข้างของลิ้นแตะเพดานปากหรือฟัน ตอนนี้ดูในกระจก: พูด [ผม···] อีกครั้งและตอนนี้อย่างกระทันหันการดูแลเพื่อให้ลิ้นในตำแหน่งเดียวกันให้ริมฝีปากของคุณจะใช้กลม pouted ตำแหน่งที่พวกเขามีมาก่อน หากนักเรียนยังไม่สามารถที่จะออกเสียง [Y] เพราะเขาไม่ได้ตั้งใจจะเลื่อนตำแหน่งลิ้นของเขากลับมาอีกครั้งกับความคุ้นเคย [u] -position ครูผ่านไปยังส่วนที่สองของการทดลองซึ่งเป็นมั่นใจและดังนั้นจึงอาจมี รับการดำเนินการครั้งแรกที่ริมฝีปากของคุณในครั้งนี้ pouted [u] -position โดยไม่ต้องผลิตเสียงใด ๆ มองในกระจกและให้ระมัดระวังว่าตำแหน่งของริมฝีปากยังคงไม่เปลี่ยนแปลงและจากนั้นพยายามที่จะพูด [ผม¯] . ถ้าลิ้นจะอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้องสำหรับ [ผม·] ในขณะที่ชาผลที่ไม่สามารถเป็นอะไรอื่น แต่ [Y ·] เสียงนี้จะถูกเก็บไว้และทำซ้ำจนกว่านักเรียนเป็นอย่างดีตรวจสอบของทั้งสองประกบและผลอะคูสติก จากนั้นเสียง [o] อาจจะขึ้น มันอาจจะถูกผลิตด้วย [Y]

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โดยสัทศาสตร์หมายถึงศาสตร์แห่งเสียงภาษา การผลิตของพวกเขาโดยวิธีการของริมฝีปาก ลิ้น เพดานปาก และเส้นเสียง คุณภาพเสียงของพวกเขารวมเป็นพยางค์ และกลุ่มอื่น ๆ เสียง และในที่สุดปริมาณ ความเครียด และการออกเสียงสัทศาสตร์จึงอาจเรียกได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของหลักวิทยาศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับลักษณะภายนอกของภาษาเป็นนอกคอกภายในหรือจิตใจด้านภาษา หรืออาจจะ lookt เมื่อเป็นส่วนหนึ่งของฟิสิกส์และสรีรวิทยาที่เกี่ยวข้องเป็นพิเศษกับเสียงที่ใช้โดยมนุษย์เพื่อสื่อสารความรู้สึกและความคิดไปอีกแบบหนึ่งในหมู่ผู้ที่สนับสนุนการพัฒนาวิทยาศาสตร์สัทเราพบนักฟิสิกส์อย่าง เฮล์มโฮลทซ์ physiologists br ü cke , เช่น , และ philologists เหมือนซีเวิร์ส พายุและหวาน

แต่มันใช้นี้วิทยาศาสตร์ในการพูดเสียง ? ก่อนที่จะตอบคำถามนี้ ผมต้องได้รับอนุญาตที่จะกล่าวว่าคำถามนี้ในตัวเองไม่ใช่เรื่องทางวิทยาศาสตร์ผู้ชายที่แท้จริงของวิทยาศาสตร์ pursues สอบถามของเขาโดยไม่ต้องถามทุกจุดเกี่ยวกับการใช้ของการตรวจสอบนี้ หรือที่ นักสัตววิทยาจะไม่ deterred จากการตรวจสอบพฤติกรรมของมด หรือ โครงสร้างกล้ามเนื้อของ hindlegs ด้วยเสียงร้องของผู้ชายในถนนนั้น มันไม่ใช้รู้สิ่งทั้งหมดเหล่านี้เขาจะไปมีการสังเกตสัตว์ของเขาใน ตรงเดียวกัน รอบคอบ และลําบากทางราวกับว่าแต่ละก้าวนึงล่วงหน้าหมายถึงมากหรือได้รับเงินช่วยมนุษย์ อาหาร หรือ มาก สำหรับคนยากจน ความคิดทางวิทยาศาสตร์อย่างแท้จริง ไม่ได้ถามเรื่องใช้กำไรหรือแต่พยายามทุกวิธีการเข้าถึงเพื่อเพิ่มความรู้และฉลาดของเราความเข้าใจของโลกรอบตัวเรา

ยัง คำถามเกี่ยวกับสาธารณูปโภคที่ไม่ค่อนข้างไร้ประโยชน์ แต่ไม่ควรให้ในตอนแรก และมันไม่ควรยืนในลักษณะของการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ , แต่มันอาจจะไร้ประโยชน์ ดูเหมือนในสายตามือใหม่ . วิทยาศาสตร์เป็นประโยชน์แต่มักจะเป็นในทางอ้อม หรือโดยอ้อม เมื่อเพื่อนร่วมชาติของผมเออร์สเตดค้นพบว่ากระแสไฟฟ้าที่มีอิทธิพลต่อการเคลื่อนไหวของเข็มแม่เหล็ก เขาทำขั้นตอนใหญ่ไปข้างหน้าในวิทยาศาสตร์ ทันทีที่เขาเห็นความสำคัญอันยิ่งใหญ่ของการค้นพบของเขาเพื่อความรู้ของเราลึกลับมหาอำนาจของไฟฟ้าและแม่เหล็ก