Both theories discuss how individua

Both theories discuss how individuals and groups control or regulate access to
themselves (i.e., both illustrate the limited-access approach). Both theories describe
our need for privacy as a continuing dynamic of changing internal and external
conditions, to which we respond by regulating privacy in order to achieve a desired
level of privacy. In turn, achieved privacy can affect internal states and external
conditions. Both agree that attempts to regulate privacy may be unsuccessful:
we may achieve more or less privacy than we desired. Both agree that privacy
can take many forms. Both agree that privacy has universal characteristics and
that the nature of the forms that privacy can take is probably culturally-specific.
Both agree that privacy can support illegitimate goals. Both differentiate the forms
(or the hows) from the functions (or the whys) of privacy. Both agree that the
functions of privacy include opportunities for self-evaluation and that privacy
contributes to self-identity and individuality. The principal difference is that
Altman’s theory is relatively inclusive of privacy phenomena because it emphasizes
social interaction but Westin’s is less so, often focusing on information privacy,
a subset of social interaction. (In this regard, CPM theory also focuses on information
privacy.) That two independent, well-supported theories share so much in
common suggests that they provide a reasonable foundation for understanding the
fundamentals of privacy as a psychological concept.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ทฤษฎีทั้งสองหารือว่าบุคคลและกลุ่มควบคุม หรือควบคุมการเข้าถึงตัวเอง (เช่น ทั้งสองแสดงให้เห็นถึงวิธีการจำกัดการเข้าถึง) อธิบายทฤษฎีทั้งสองเราต้องการความเป็นส่วนตัวเป็นแบบไดนามิกอย่างต่อเนื่องของการเปลี่ยนแปลงภายใน และภายนอกเงื่อนไข การที่เราตอบสนอง ด้วยการควบคุมความเป็นส่วนตัวเพื่อให้บรรลุความต้องระดับของความเป็นส่วนตัว ความเป็นส่วนตัวทำได้มีผลต่อกลับ อเมริกาภายในและภายนอกเงื่อนไขการ ทั้งสองยอมรับว่า ความพยายามที่จะควบคุมความเป็นส่วนตัวอาจจะไม่สำเร็จ:เราอาจคามน้อยกว่าที่เราต้องการ ทั้งสองยอมรับว่า ความเป็นส่วนตัวสามารถใช้หลายรูปแบบ ทั้งสองยอมรับว่า ความเป็นส่วนตัวมีลักษณะสากล และว่า ลักษณะของรูปแบบความเป็นส่วนตัวที่สามารถใช้ได้คงวัฒนธรรมเฉพาะทั้งสองยอมรับว่า ความเป็นส่วนตัวสามารถสนับสนุนเป้าหมายนอกกฎหมาย ทั้งสองแตกต่างรูปแบบ(หรือวิธีการ) จากฟังก์ชัน (หรือ whys) ความเป็นส่วนตัว ทั้งสองตกลงที่จะหน้าที่ของความเป็นส่วนตัวมีโอกาสประเมินตนเองและความเป็นส่วนตัวที่จัดสรร self-identity และบุคลิกลักษณะ ความแตกต่างหลักคือทฤษฎีของ Altman จะค่อนข้างดังปรากฏการณ์ความเป็นส่วนตัวเนื่องจากมันเน้นสังคมแต่ของเวสตินจะให้น้อย มักจะเน้นไปที่ข้อมูลส่วนตัวชุดย่อยของสังคม (ในการนี้ CPM ทฤษฎียังเน้นข้อมูลความเป็นส่วนตัว) ที่สองอิสระ ห้องสนับสนุนทฤษฎีร่วมกันมากในทั่วไปแนะนำว่า ให้มูลนิธิที่เหมาะสมเพื่อความเข้าใจพื้นฐานของความเป็นส่วนตัวเป็นแนวคิดทางจิตวิทยา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ทฤษฎีทั้งหารือถึงวิธีการบุคคลและกลุ่มควบคุมหรือควบคุมการเข้าถึงตัวเอง (เช่นทั้งแสดงให้เห็นถึงวิธีการ จำกัด การเข้าถึง) ทั้งสองทฤษฎีอธิบายความต้องการของเราเพื่อความเป็นส่วนตัวเป็นแบบไดนามิกอย่างต่อเนื่องของการเปลี่ยนแปลงทั้งภายในและภายนอกเงื่อนไขที่เราตอบสนองโดยการควบคุมความเป็นส่วนตัวในการสั่งซื้อเพื่อให้บรรลุที่ต้องการระดับของความเป็นส่วนตัว ในทางกลับกันความเป็นส่วนตัวที่ประสบความสำเร็จจะมีผลต่อรัฐภายในและภายนอกเงื่อนไข ทั้งสองยอมรับว่าความพยายามที่จะควบคุมความเป็นส่วนตัวอาจจะไม่ประสบความสำเร็จ: เราอาจบรรลุความเป็นส่วนตัวมากขึ้นหรือน้อยกว่าที่เราต้องการ ทั้งสองยอมรับว่าความเป็นส่วนตัวได้หลายรูปแบบ ทั้งสองเห็นว่าข้อมูลส่วนบุคคลมีลักษณะสากลและว่าธรรมชาติของรูปแบบที่สามารถใช้ความเป็นส่วนตัวน่าจะเป็นเฉพาะทางวัฒนธรรม. ทั้งสองยอมรับว่าความเป็นส่วนตัวสามารถสนับสนุนเป้าหมายที่ผิดกฎหมาย ความแตกต่างทั้งรูปแบบ(หรือชำนาญ) จากฟังก์ชั่น (หรือ whys) ของความเป็นส่วนตัว ทั้งสองยอมรับว่าฟังก์ชั่นของความเป็นส่วนตัวรวมถึงโอกาสในการประเมินตนเองและความเป็นส่วนตัวที่ก่อให้เกิดอัตลักษณ์ของตัวเองและความแตกต่าง แตกต่างที่สำคัญคือว่าทฤษฎีของอัลท์แมนค่อนข้างรวมของปรากฏการณ์ความเป็นส่วนตัวเพราะเน้นการปฏิสัมพันธ์ทางสังคมแต่เป็นของเวสทินน้อยดังนั้นมักจะมุ่งเน้นไปที่ความเป็นส่วนตัวของข้อมูลส่วนหนึ่งของการทำงานร่วมกันทางสังคม (ในเรื่องนี้ทฤษฎี CPM ยังมุ่งเน้นไปที่ข้อมูลความเป็นส่วนตัว.) ที่สองเป็นอิสระทฤษฎีที่ดีได้รับการสนับสนุนร่วมกันมากในการร่วมกันแสดงให้เห็นว่าพวกเขาให้เป็นรากฐานที่เหมาะสมสำหรับการทำความเข้าใจพื้นฐานของความเป็นส่วนตัวเป็นแนวคิดทางจิตวิทยา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ทั้งสองทฤษฎีกล่าวถึงวิธีการที่บุคคลและกลุ่มควบคุมหรือควบคุมการเข้าถึง
ตัวเอง ( เช่น ทั้งแสดงวิธีการจำกัดการเข้าถึง ) ทั้งสองทฤษฎีอธิบาย
ของเราต้องการความเป็นส่วนตัวเป็นอย่างต่อเนื่องแบบไดนามิกของการเปลี่ยนแปลงภายในและภายนอก
เงื่อนไขที่เราตอบสนองโดยการควบคุมความเป็นส่วนตัวเพื่อให้บรรลุผลที่ต้องการ
ระดับของความเป็นส่วนตัว ในการเปิดความเป็นส่วนตัว สามารถส่งผลกระทบต่อสภาพภายในและภายนอก

ทั้งสองยอมรับว่า ความพยายามที่จะควบคุมความเป็นส่วนตัวอาจจะไม่สำเร็จ :
เราอาจได้มากกว่าหรือน้อยกว่าความเป็นส่วนตัวมากกว่าที่เราต้องการ ทั้งสองเห็นด้วยความเป็นส่วนตัว
สามารถใช้หลายรูปแบบ ทั้งสองยอมรับว่า ส่วนตัวมีลักษณะสากลและ
ที่ธรรมชาติของแบบฟอร์มที่ความเป็นส่วนตัวสามารถใช้อาจเป็นวัฒนธรรมเฉพาะ
ทั้งสองเห็นด้วยความเป็นส่วนตัวสามารถสนับสนุนเป้าหมายที่ผิดกฎหมาย ทั้งสองแยกรูปแบบ
( หรืออย่างไร ) จากฟังก์ชัน ( หรือ whys ) ความเป็นส่วนตัว ทั้งสองยอมรับว่า การทำงานของความเป็นส่วนตัวรวม
โอกาสสำหรับการประเมินตนเองและความเป็นส่วนตัว
ก่อให้เกิดอัตลักษณ์และความแตกต่างกัน ความแตกต่างหลักคือ
ทฤษฎี อัลท์แมนค่อนข้างรวมปรากฏการณ์ความเป็นส่วนตัว เพราะจะเน้นการปฏิสัมพันธ์ทางสังคมแต่ภาพ
เป็นน้อยกว่า จึงมักจะเน้นข้อมูลความเป็นส่วนตัว
ส่วนย่อยของการปฏิสัมพันธ์ทางสังคม ( คาดว่าทฤษฎี CPM ยังเน้นข้อมูล
ความเป็นส่วนตัว ) สองอิสระดีสนับสนุน ทฤษฎีมากมาย
แบ่งปันร่วมกันแสดงให้เห็นว่าพวกเขาให้รากฐานที่เหมาะสมสำหรับความเข้าใจ
พื้นฐานความเป็นส่วนตัวเป็นแนวคิดทางจิตวิทยา