Satisfaction between buyers and sel

Satisfaction between buyers and sellers is generally defined as a positive affective
state resulting from the evaluation of all aspects in the B2B context (Anderson
and Narus, 1990; Ganesan, 1994; Sanzo et al., 2003; Cater and Zabkar, 2009), in
that interactions with the exchange partner are fulfilling, gratifying and easy
(Gassenheimer et al., 1994). Satisfaction is determined through a series of experiences
with the product that give rise to an overall increase of the evaluation over time
(Anderson et al., 1994), so that accumulated satisfaction is a fundamental indicator of
the firm’s past, present and future performance (Lam et al., 2004). Consequently,
satisfaction is not only a variable measuring perceived effectiveness, but also
a predictor of future actions (Ganesan, 1994). Overall satisfaction has been identified
as an indicator for constructing relationship quality (Crosby et al., 1990; Dwyer
et al., 1987), and the interrelation of these three fundamental variables has been
corroborated (Garbarino and Johnson, 1999; Hennig-Thurau et al., 2002; Moliner et al.,
2007b; Moliner, 2009; Aurier and N’Goala, 2010), affirming that customer satisfaction
has a positive influence on trust and commitment:

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ความพึงพอใจระหว่างผู้ซื้อและผู้ขายโดยทั่วไปถูกกำหนดเป็นค่าบวกเป็นผล
รัฐที่เกิดจากการประเมินของทุกด้านในบริบท B2B (แอนเดอร์สัน
Narus, 1990 และ Ganesan, 1994 Sanzo et al., 2003 รองรับ และ Zabkar, 2009), ใน
โต้ตอบกับคู่แลกเปลี่ยนความหมาย พอใจ และง่าย
(Gassenheimer et al., 1994) ความพึงพอใจจะกำหนดผ่านชุดของประสบการณ์
กับผลิตภัณฑ์ที่ก่อให้เกิดขึ้นโดยรวมของการประเมินช่วงเวลา
(แอนเดอร์สันและ al., 1994), เพื่อสะสมความพึงพอใจว่าตัวบ่งชี้พื้นฐานของ
บริษัทของอดีต ปัจจุบัน และในอนาคตประสิทธิภาพ (ลำ et al., 2004) ดังนั้น,
ความพึงพอใจไม่ใช่เฉพาะตัวแปรวัดประสิทธิภาพการรับรู้ แต่ยัง
ผู้ทายผลของการกระทำในอนาคต (Ganesan, 1994) มีการระบุความพึงพอใจโดยรวม
เป็นตัวบ่งชี้สำหรับการสร้างคุณภาพความสัมพันธ์ (Crosby et al., 1990 Dwyer
et al., 1987), และสัมพันธ์ของตัวแปรพื้นฐานเหล่านี้สามได้
corroborated (Garbarino และจอห์นสัน 1999 Hennig Thurau et al., 2002 Moliner et al.,
2007b Moliner, 2009 Aurier และ N'Goala, 2010), ความพึงพอใจให้ลูกค้าเห็นพ้อง
มีอิทธิพลที่เชื่อถือและความมุ่งมั่น:

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ความพอใจระหว่างผู้ซื้อและผู้ขายที่ถูกกำหนดโดยทั่วไปเป็นบวกจิตพิสัย
รัฐที่เกิดจากการประเมินด้านบริบท ( ใน B2B และแอนเดอร์สัน
narus 1990 ; Ganesan , 1994 ; sanzo et al . , 2003 ; รองรับ และ zabkar , 2009 ) ,
ที่การสื่อสารกับตราคู่จะสมหวัง พอใจและ ง่าย
( gassenheimer et al . , 1994 )ความพึงพอใจจะถูกกำหนดผ่านชุดของประสบการณ์
กับผลิตภัณฑ์ที่ก่อให้เกิดการเพิ่มขึ้นโดยรวมของการประเมินตลอดเวลา
( Anderson et al . , 1994 ) ดังนั้นความพึงพอใจ สะสม คือ ตัวบ่งชี้พื้นฐาน ของ
ของอดีต ปัจจุบัน และอนาคตการทำงาน ( ลำ et al . , 2004 ) โดย
ความพึงพอใจไม่ได้เป็นเพียงตัวแปรวัดการรับรู้ประสิทธิผล แต่ยัง
เป็นลักษณะของการกระทำในอนาคต ( Ganesan , 1994 ) ความพึงพอใจโดยรวมได้รับการระบุ
เป็นตัวบ่งชี้สำหรับการสร้างคุณภาพความสัมพันธ์ ( ครอสบี et al . , 1990 ; Dwyer
et al . , 1987 ) และความสัมพันธ์ของทั้งสามตัวแปรพื้นฐานได้รับการยืนยัน (
garbarino และจอห์นสัน , 1999 ; เฮนนิค thurau et al . , 2002 ; moliner et al . ,
2007b ; moliner , 2009 ; และ aurier n'goala , 2010 )ยืนยันว่าพึงพอใจของลูกค้า
มีมีอิทธิพลทางบวกกับความไว้วางใจและความมุ่งมั่น :