The speaker wants to share with us.

The speaker wants to share with us. Isn't that nice? He'd like to share with us how he killed his enemy. Dude, we said share, not scare.

Still, scaring is really the point of the speaker's story in the first place. He's relating his own mistakes in order to help us avoid the same kind of misstep in future. And he does so in a very effective, surprising way. He's not into saying things like "Oh, what a fool I was!" Nope. Instead, he takes you through the process that led him to poison his foe with the symbolic anger-apple and, importantly, allow us to the be the one to cast judgment on him.


Think about that for a second. Most people, when they want you to learn from their mistakes, are pretty explicit in telling you how terrible they feel now, and how awful their mistake was. In a weird way, this kind of judgment—while meaning to convince us of the importance of the lesson on one hand—stops you from judging them yourself on the other. The person really is judging themselves for us and saying, "Don't be an idiot like I was."

We get none of that in this poem, though. The speaker leaves us with this chilling note: "glad I see / My foe outstretched beneath the tree" (15-16). Uf. That's extra-creepy, if you ask us. And, of course, that's precisely the reaction that the speaker is going for. By not denouncing his own actions, the speaker is selfless enough to let us do that to him. As a result, his lesson is all the more effective, because it invites us to draw our own conclusions about him, rather than give us his own pre-packaged judgments.

That's really quite big of the speaker. It seems that he's so invested in us taking a lesson from his mistake that he's willing to use himself as the most shocking example of how not to behave. Thanks for the tip, creepy guy!

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผู้ต้องการใช้ร่วมกันกับเรา ไม่ว่าดีหรือไม่ เขาอยากจะแบ่งปันกับเราว่าเขาฆ่าศัตรูของเขา เพื่อน เรากล่าวว่า ใช้ร่วมกัน แผลไม่ยังคง scaring เป็นจริง ๆ เรื่องของผู้บรรยายในสถานที่แรก เขาจะเกี่ยวข้องกับความผิดพลาดของเขาเองเพื่อช่วยให้เราหลีกเลี่ยง misstep ชนิดเดียวกันในอนาคต และเขาไม่ได้ในวิธีมีประสิทธิภาพมาก ประหลาดใจ เขาไม่ใช่เป็นสิ่งที่พูดเช่น "Oh อะไรงั่งผม" Nope แทน เขานำคุณผ่านขั้นตอนที่เขาวางยาศัตรูของเขา ด้วยความโกรธแอปเปิ้ลสัญลักษณ์ และ ที่สำคัญ ให้เรา เป็นคนหนึ่งที่หล่อพิพากษาบนเขาคิดว่า ที่สอง คนส่วนใหญ่ เมื่อพวกเขาต้องการเรียนรู้จากความผิดพลาดของพวกเขา สวยชัดเจนในบอกน่ากลัวว่าพวกเขารู้สึกว่าตอนนี้ และเป็นความผิดพลาดของพวกเขามากว่า วิธีแปลก ประเภทของคำพิพากษานี้ — ในขณะที่ความหมาย การโน้มน้าวใจเราความสำคัญของบทเรียนหนึ่ง — หยุดคุณจากการตัดสินให้ตัวเองอีก บุคคลจริง ๆ จะตัดสินตัวเองเรา และพูดว่า "ไม่ได้เป็นคนบ้าเหมือนผม"เราได้ของที่ไม่มีในบทกวีนี้ แม้ว่า ลำโพงที่เหลือเรานี้ถือหมายเหตุ: "ดีใจเห็น / ศัตรูของฉัน outstretched ใต้ต้นไม้" (15-16) Uf ที่เป็นพิเศษน่าขนลุก ถ้าคุณขอให้เรา และ แน่นอน แม่นยำปฏิกิริยาที่ลำโพงที่เป็นไป โดยไม่ denouncing การกระทำของเขาเอง ลำโพงที่จะเสียสละพอให้เราทำกับเขา ดัง บทเรียนของเขาไม่มีประสิทธิภาพคอย เนื่องจากมันเชิญเราวาดบทสรุปของเราเองเกี่ยวกับเขา แทนที่ให้เราพิพากษาเขาเองสำเร็จที่มีขนาดใหญ่มากจริง ๆ ของผู้ ดูเหมือนว่า เขาเป็นดังนั้นการลงทุนเรามีบทเรียนจากความผิดพลาดของเขาที่เขาไม่เต็มใจที่จะใช้ตัวเองเป็นตัวอย่างขยันสุดของวิธีการทำงาน ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ ผู้ชายที่น่าขนลุก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผู้พูดต้องการที่จะแบ่งปันกับเรา มันดีไม่ใช่เหรอ ? เขาต้องการที่จะแบ่งปันกับเราว่าเขาฆ่าศัตรูของเขา เพื่อนเราบอกว่าหุ้นไม่กลัว

แต่กลัวจริงๆ คือจุดของลำโพงเรื่องราวในสถานที่แรก เขาเกี่ยวข้องกับความผิดพลาดของเขาเอง เพื่อที่จะช่วยให้เราหลีกเลี่ยงชนิดเดียวกันของความผิดพลาดในอนาคต และเขาไม่ได้ในที่มีประสิทธิภาพมากที่น่าประหลาดใจนะ เขาไม่ได้พูดในสิ่งที่ชอบ " โอ้ว่าผมโง่ ! " ไม่ แทน เขาจะนำคุณผ่านขั้นตอนที่ทำให้เขาวางยาพิษศัตรูของเขาด้วยสัญลักษณ์ความโกรธแอปเปิ้ลและที่สำคัญ ให้เราเป็นคนตัดสินเขาหล่อ


คิดแป๊บนึง คนส่วนใหญ่เมื่อพวกเขาต้องการให้คุณเรียนรู้จากความผิดพลาดของพวกเขา ค่อนข้างชัดเจนในการบอกคุณว่าพวกเขารู้สึกตอนนี้แย่ และแย่มากความผิดพลาดของตนได้ในทางที่แปลก , ชนิดของการตัดสินใจในขณะที่ความหมายทำให้เราเชื่อในความสำคัญของบทเรียนบนมือข้างหนึ่งที่หยุดคุณจากการดูพวกเขาด้วยตัวคุณเองในอื่น ๆ คนคนนั้นจะตัดสินเอง สำหรับเราแล้วก็บอกว่า " อย่าโง่เหมือนฉัน "

เราได้รับไม่มีที่ในกลอนนี้แม้ว่า ลำโพงที่ใบเรากับโน้ต หนาวนี้" ดีใจที่ได้เห็น / ศัตรูของฉันยื่นใต้ต้นไม้ " ( 15-16 ) UF . นั่นมันโคตรน่ากลัว ถ้าถามเรา และแน่นอน นั่นแหละ ปฏิกิริยาที่ลำโพงเป็นแบบ ไม่ประนามการกระทำของเขาเอง ผู้พูดจะใจกว้างพอที่จะให้เราทำอย่างนั้นกับเขา ผลคือ บทเรียนทั้งหมดมีประสิทธิภาพมากขึ้น เพราะมันชวนเราข้อสรุปของเราเองเกี่ยวกับเขาแทนที่จะเอาของตัวเองก่อนบรรจุตัดสิน

จริงๆที่ค่อนข้างใหญ่ของลำโพง ดูเหมือนว่าเขาก็ลงทุนในเราเอาบทเรียนจากความผิดพลาดของเขาที่เขาเต็มใจที่จะใช้ตัวเองเป็นตัวอย่างที่น่าตกใจมากที่สุดของวิธีที่จะไม่ทำ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ โรคจิต !