Miss Liu had already pushed Su Luo

Miss Liu had already pushed Su Luo to the side, her small, bright, and beautiful face exuded rays of light like the luster of gems. She somewhat bashfully stared at Nangong Liuyun. “Prince Jin, is your highness also going to the Sunset Mountain Range?”

Nangong Liuyun was clothed in a azure brocade robe with the wings of golden serpents embroidered on its cloth. His pair of long, slender, white hands gracefully swirled the wine cup made of jade. From time to time, he would take a sip, with a happy and content demeanor; it was almost as if Miss Liu did not even exist in front of his eyes.

Even when Liu Ruohua saw Nangong Liuyun’s icy expression and dismissive manner, she was still not discouraged, she hurried said, “Prince Jin, your, your highness doesn’t remember me? I am Ruohua ah, Liu Ruohua. That time at the Imperial Mage school, your highness gave me pointers on how to cultivate ….”

Nangong Liuyun’s phoenix-like eyes narrowed and swept her a slight glance. Although he was smiling, the depth of his matchless eyes seem to be indifferent. After quite a while an icy voice delivered, “Are you finished speaking?”

Liu Ruohua nervously nodded her head, and prudently observed Nangong Liuyun’s expression.

According to Su Xi’s remarks, Prince Jin was the Nine Pagoda Palace’s celestial being. Even looking at him once was blasphemy. Now that she could stand, face to face in front of him, Liu Rouhua felt extremely nervous. Her heart felt like it was about to jump out of her throat.

The corners of Nangong Liuyun’s mouth curved up. His eyes were obviously laughing, but their pupils were ice-cold and indifferent. With a trace of impatience in his tone, “then scram.”

He stingily did not provide her with any superfluous word.

Liu Ruohua’s face immediately turned red. She was floundering as she stood there, not knowing what to do.

This was such a rare opportunity to get close to his highness, Prince Jin. How could she so easily let it go? By the next time they meet, who knows if there will be such a chance?

Liu Ruohua made a fist, inwardly trying to muster up some encouragement for herself. Her stiffed face squeezed out a glittering, bright and beautiful smile. “Prince Jin. Is your highness also planning on going to Sunset Mountain Range? My team is also heading there, so perhaps it would be better if we go together…..”

Nangong Liuyun’s slender white, jade-like fingers idly fiddled around with his ruby thumb ring. Having heard what was said, his eyes lifted slightly, throwing a dismissive glance her way.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นางสาว Liu ได้แล้วผลักลู Su ไปด้านข้าง เธอเล็ก สดใส และหน้าสวย exuded แสงอ่อนเช่นวาวของอัญมณี ค่อนข้างเหนียมเธอจ้องไปที่ Nangong Liuyun "เจ้าชาย Jin คือฝ่าบาทยังจะไปช่วงเขาตกNangong Liuyun ถูกสวมในผ้าปัก azure ด้วยปีกของงูทองปักบนผ้าของ มือยาวเรียว ขาว คู่ของเขาอย่าง swirled ถ้วยไวน์ที่ทำจากหยก ครั้ง เขาจะนำ กับ demeanor มีความสุข และเนื้อหา มันเป็นเกือบเป็น Liu พลาดไม่มีอยู่แม้หน้าตาของเขาแม้เมื่อ Liu Ruohua เห็นแสดงน้ำแข็งและลักษณะ dismissive Nangong Liuyun เธอยังคงไม่ discouraged เธอรีบดังกล่าว "เจ้าชาย Jin สมเด็จของคุณ คุณไม่จดจำ : Ruohua อา Liu Ruohua เวลาที่อิมพีเรียล Mage ฝ่าบาทให้ตัวชี้ในการปลูก..."Nangong Liuyun ฟีนิกซ์เหมือนตาประชากร และกวาดของเธออย่างรวดเร็วเล็กน้อย แม้ว่าเขามีรอยยิ้ม ความลึกของตาเปรียบของเขาดูเหมือนจะไม่แยแส หลังจากครู่เป็นเสียงแข็งส่ง "คุณเสร็จสิ้นการพูด"Liu Ruohua อย่างกังวลพยักหน้าหัวของเธอ และอย่างรอบคอบตรวจสอบนิพจน์ Nangong Liuyunตามหมายเหตุ Su Xi โรงแรมปรินซ์ได้เก้าเจดีย์วังถูกเทอญ แม้กำลังดูเขาเมื่อถูกดูหมิ่น หลังจากที่เธอสามารถยืน หน้าหน้าเขา Liu Rouhua รู้สึกประสาทมากขึ้น หัวใจของเธอรู้สึกเหมือนมันจะกระโดดออกจากลำคอของเธอมุมของ Nangong Liuyun ปากโค้งขึ้น ตาของเขาได้ชัดหัวเราะ แต่นักเรียนของพวกเขาเย็น และไม่แยแส มีร่องรอยของการขาดความอดทนในเสียงของเขา "แล้ว scram"เขา stingily ไม่ได้ให้เธอ ด้วยคำใด ๆ ไม่จำเป็นLiu Ruohua หน้าทันทีเปิดสีแดง เธอถูก floundering ขณะที่เธอยืนอยู่ ไม่รู้จะทำอย่างไรนี้เป็นเช่นโอกาสที่หายากใกล้กับเขาพระ โรงแรมปรินซ์ วิธีสามารถอย่างปล่อยให้มันไป โดยครั้งต่อไปที่ พวกเขาตาม ที่รู้ถ้าจะมีโอกาสหรือไม่Liu Ruohua ทำกำปั้น อย่างภายในพยายามรวบค่าบางอย่างให้กำลังใจตัวเอง Stiffed ใบหน้าของเธอบีบออกรอยยิ้มระยิบ สดใส และสวยงาม "เจ้าชาย Jin คือฝ่าบาทยังวางบนไปถึงเทือกเขาตก ทีมงานยังมุ่งหน้ามี ดังนั้นบางทีมันจะดีกว่าถ้าเราไปด้วยกัน..."Nangong Liuyun เรียวขาว หยกเหมือนนิ้วมือเปล่า ๆ เล่นรอบแหวนทับทิมหัวแม่มือของเขา ได้ยินพูด ดวงตาของเขายกขึ้นเล็กน้อย โยนทันที dismissive ทางของเธอ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นางสาวหลิวผลักซู Luo ไปด้านข้างแล้วขนาดเล็กที่สดใสและสวยงามใบหน้าของเธอปริกรังสีของแสงเช่นความมันวาวของอัญมณี เธอค่อนข้างอายจ้องที่ Nangong Liuyun "เจ้าชายจินเป็นใต้ฝ่าพระบาทยังจะซันเซ็ทเทือกเขา?" Nangong Liuyun ได้นุ่งห่มเสื้อคลุมผ้าสีฟ้ามีปีกของงูสีทองปักบนผ้า คู่ของเขายาวเรียวมือสีขาวสง่างามหมุนวนถ้วยไวน์ที่ทำจากหยก จากเวลาที่เขาจะจิบที่มีความสุขและเนื้อหาการกระทำ; มันก็เกือบจะเป็นถ้านางสาวหลิวไม่ได้อยู่ในสายตาของเขา. แม้เมื่อหลิว Ruohua เห็นการแสดงออกน้ำแข็ง Nangong Liuyun และลักษณะไยดีเธอก็ยังคงไม่ท้อแท้เธอรีบบอกว่า "เจ้าชายจินของคุณใต้ฝ่าพระบาท doesn ' จำผมได้ไหม ผม Ruohua อาหลิว Ruohua เวลาที่โรงเรียนอิมพีเรียล Mage ที่ใต้ฝ่าพระบาทให้ฉันคำแนะนำเกี่ยวกับวิธีการเพาะปลูก ... . " Nangong Liuyun ตา Phoenix เหมือนแคบและกวาดของเธออย่างรวดเร็วเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะยิ้มความลึกของดวงตาเปรียบของเขาดูเหมือนจะไม่แยแส หลังจากที่มากในขณะที่เสียงน้ำแข็งส่ง "ท่านพูดจบ?" หลิว Ruohua ประหม่าพยักหน้าเธอและสังเกตอย่างรอบคอบแสดงออก Nangong Liuyun ของ. ตามที่พูดซูจินเจ้าชายจินเป็นเก้าเจดีย์พระราชวังถูกท้องฟ้า แม้จะมองไปที่เขาเคยเป็นดูหมิ่น ตอนนี้เธอสามารถยืนตัวต่อตัวในด้านหน้าของเขาหลิว Rouhua รู้สึกประสาทมาก หัวใจของเธอรู้สึกเหมือนมันเป็นเรื่องเกี่ยวกับการกระโดดออกมาจากลำคอของเธอ. มุมปาก Nangong Liuyun ของโค้งขึ้น ดวงตาของเขาเห็นได้ชัดว่าหัวเราะ แต่นักเรียนของพวกเขามีความเย็นและไม่แยแส ที่มีร่องรอยของความอดทนในน้ำเสียงของเขา "แล้วซิ." เขาห่วยแตกไม่ได้ให้เธอด้วยคำฟุ่มเฟือยใด ๆ . ใบหน้าหลิว Ruohua ทันทีเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอเป็นคนที่พยามยามที่เธอยืนอยู่ที่นั่นไม่ทราบว่าจะทำอย่างไร. นี้เป็นเช่นโอกาสที่หายากที่จะได้ใกล้ชิดกับสมเด็จเจ้าชายจิน วิธีที่เธอจะได้อย่างง่ายดายให้มันไป? โดยครั้งต่อไปที่พวกเขาตอบสนองที่รู้ว่าจะมีโอกาสดังกล่าวหรือไม่หลิว Ruohua ทำกำปั้นพยายามที่จะเข้ามาชุมนุมให้กำลังใจบางอย่างสำหรับตัวเอง ใบหน้าของเธอแข็งเหนียวบีบออกแวววาวเป็นรอยยิ้มที่สดใสและสวยงาม "เจ้าชายจิน เป็นใต้ฝ่าพระบาทยังวางแผนที่จะไปกับ Sunset เทือกเขา? ทีมของเรากำลังมุ่งหน้าไปยังมีดังนั้นบางทีมันอาจจะดีกว่าถ้าเราไปด้วยกัน ... .. " Nangong Liuyun ของเรียวสีขาว, นิ้วมือหยกเหมือนอย่างเกียจคร้าน fiddled รอบกับแหวนทับทิมนิ้วหัวแม่มือของเขา เมื่อได้ยินสิ่งที่ถูกกล่าวว่าดวงตาของเขายกขึ้นเล็กน้อยขว้างปาได้อย่างรวดเร็วไม่ไยดีทางของเธอ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นางสาวหลิวก็ผลักซูหลัวไปด้านข้างเล็กของเธอ สดใส และใบหน้างดงามปริกแสงเหมือนความเป็นเงาของอัญมณี เธอค่อนข้างเหนียมจ้องนังก๊อก liuyun . " องค์ชายจินเป็นองค์รัชทายาทก็จะพระอาทิตย์ตกภูเขาช่วง "นังก๊อก liuyun ได้นุ่งห่มจีวรผ้าสีฟ้าที่มีปีกสีทองงูปักบนผ้า คู่ ของ เขา ยาวเรียว มือขาวอย่างงดงาม swirled ถ้วยไวน์ที่ทำจากหยก เวลาเขาจะจิบกับความสุขและเนื้อหาพฤติการณ์ มันเกือบจะเป็นถ้าคุณหลิวไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาเมื่อหลิว ruohua เห็นนังก๊อก liuyun เย็นฉ่ำการแสดงออกและลักษณะที่ไม่เห็นสนใจเลย เธอยังคงไม่ย่อท้อ เธอรีบบอกว่า " องค์ชายจิน ของคุณ องค์หญิงจำฉันไม่ได้ ผม ruohua อาหลิว ruohua . ตอนนั้นที่โรงเรียนจอมเวทย์หลวง องค์ชายให้ตัวชี้เกี่ยวกับวิธีการปลูก . . . . . . . "ก็นังก๊อก liuyun Phoenix ชอบตาแคบและกวาดเธอเหลือบมองเล็กน้อย ถึงแม้ว่าเขาจะยิ้ม ความลึกของดวงตาที่หาตัวจับยากของเขาดูเหมือนจะไม่แยแส หลังจากที่ค่อนข้างในขณะที่น้ำแข็งเสียงส่ง " เธอพูดจบ "หลิว ruohua กระสับกระส่ายพยักหน้าหัวของเธอและรอบคอบสังเกตของนังก๊อก liuyun การแสดงออกตามข้อสังเกตของ ซู จิน องค์ชายจิน เป็นเก้าเจดีย์วังสวรรค์เป็น แม้แต่จะมองหน้าเขา เมื่อถูกดูหมิ่น ตอนนี้เธอสามารถยืนหน้าต่อหน้าเขา หลิว rouhua รู้สึกตื่นเต้นมากค่ะ หัวใจเธอ รู้สึกเหมือนมันกำลังจะกระโจนออกมาจากลำคอของเธอมุมปากนังก๊อก liuyun โค้งขึ้น ดวงตาของเขาก็หัวเราะ แต่นักเรียนของพวกเขาน้ำแข็ง เย็นชาและไม่แยแส กับร่องรอยของความร้อนรนในน้ำเสียงของเขา แล้ว ไป "เขา stingily ไม่ให้เธอกับฟุ่มเฟือยคำใบหน้าของหลิว ruohua ทันทีกลายเป็นสีแดง เธอพยามยามเมื่อเธอยืนอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงนี่เป็นโอกาสที่หายากที่จะได้ใกล้ชิดกับองค์ชาย องค์ชายจิน วิธีที่เธอจะได้ปล่อยคุณไป ? โดยในครั้งต่อไปที่พวกเขาเจอกัน ใครจะรู้ ถ้าจะมีโอกาสเช่นนี้ ?หลิว ruohua ทำให้กำปั้นเข้ามาพยายามรวบรวมกำลังใจให้กับตัวเอง เธอไม่หน้าบีบออกแวววาว สดใส และรอยยิ้มที่งดงาม . " องค์ชายจิน องค์ชายยังวางแผนจะไปช่วงพระอาทิตย์ตกภูเขา ทีมผมก็จะไปที่นั่น ดังนั้นบางทีมันอาจจะดีกว่าถ้าเราไปด้วยกัน . . . . "ก็นังก๊อก liuyun เรียวขาว หยกชอบนิ้วเฉยๆ fiddled รอบกับทับทิม แหวนปลอกมีด . ฉันได้ยินสิ่งที่มันพูด ดวงตาของเขายกขึ้นเล็กน้อย โยนได้อย่างรวดเร็ว dismissive ทางของเธอ