Severe feather-pecking, whereby bir

Severe feather-pecking, whereby birds peck at and pull out the feathers of other birds, is one of the greatest welfare concerns and the most prevalent behavioural problem in laying hens. It can be extremely difficult to control, especially in non-cage laying flocks. Despite a multitude of studies on the topic, the principal underlying causes remain unclear and not much is known about why certain birds are affected more than others. Literature suggests that rearing is an important period for the development of behaviours later in life. Although severe feather-pecking is not usually a welfare concern in the rearing period, behavioural tests when performed early in life may be predictive of plumage damage due to severe feather-pecking in adulthood. This experiment aimed to investigate whether behavioural tests during the rearing period could be predictive of plumage damage later in life. Sixteen pens of 50 ISA Brown laying hens were used, with four birds per pen selected at random as focal birds. Focal birds were subjected to behavioural tests during the rearing period including the open-field test, tonic immobility test and tests for a novel food reward. Two treatments, beak-trimming and environmental enrichment, were applied in a 2 × 2 factorial arrangement in rearing. The non-trimmed birds vocalised more (P = 0.02, 91.5 vs. 83.6%) and at louder volumes (P = 0.02, 71.4 vs. 47.0% of vocalisations categorised as loud rather than soft or silent) in the open-field test at 5 weeks of age. There was no difference between treatments in duration of tonic immobility (P = 0.99). Non-trimmed birds exhibited more plumage damage at 43 weeks of age (P < 0.001, 5.2 vs. 72.9% of birds with feather loss or wounds). Ordinal regression with treatments and treatment interactions as fixed effects and pens and blocks (sides of the shed) as random effects indicated no significant associations between behavioural test reactions and plumage damage (all P > 0.1). Thus while beak-trimmed birds made fewer vocalisations in an open-field test and had less plumage damage in adulthood as expected, there is no evidence that reactions to the behavioural tests were predictive of plumage damage. Instead, results indicate that environmental enrichment affected bird behaviour during the rearing period but did not affect plumage damage due to severe feather-pecking later in life. The test responses including more vocalisations in the open-field test, but no difference in the tonic immobility responses, indicate that the differences may be due to motivation for social reinstatement rather than fearfulness.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

รุนแรงนกจิก โดย peck ที่นก และดึงขนของนกอื่น ๆ เป็นหนึ่งในความกังวลสวัสดิการมากที่สุดและแพร่หลายที่สุดพฤติกรรมปัญหาวางไก่ มันเป็นเรื่องยากมากที่จะควบคุม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในจำนวนเกือบเท่าเดิมไม่ใช่กรงวาง แม้ มีหลากหลายหัวข้อการศึกษา หลักพื้นฐานสาเหตุยังคงไม่ชัดเจน และไม่มากเป็นที่รู้จักเกี่ยวกับทำไมบางนกได้รับผลกระทบมากกว่าผู้อื่น เอกสารประกอบการแนะนำว่า การเพาะเลี้ยงคือ รอบระยะเวลาที่สำคัญสำหรับการพัฒนาพฤติกรรมในชีวิต แม้ว่ารุนแรงนกจิกไม่มักจะต้องคำนึงถึงสวัสดิการในระยะ rearing พฤติกรรมทดสอบเมื่อเช้าในชีวิตอาจจะคาดการณ์ความเสียหาย plumage เนื่องจากรุนแรงนกจิกในวัยผู้ใหญ่ได้ ทดลองครั้งนี้มุ่งเน้นการตรวจสอบว่า ทดสอบพฤติกรรมช่วง rearing สามารถคาดการณ์ความเสียหาย plumage ในชีวิต ปากกาที่สิบหกของ ISA Brown 50 วางไก่ใช้ กับนกสี่ต่อปากกาเลือกสุ่มเป็นนกโฟกัส นกโฟกัสถูกต้องทดสอบพฤติกรรมช่วง rearing ฟิลด์เปิดทดสอบ ทดสอบพบโทนิค และทดสอบสำหรับอาหารนวนิยายรางวัล สองรักษา จะงอยปากตัดแต่ง และสิ่งแวดล้อมในบ่อ ถูกนำไปใช้ในการจัดเรียงแฟก 2 × 2 ในการเพาะเลี้ยง นกไม่ใช่ตัด vocalised มาก (P = 0.02, 91.5 เทียบกับ 83.6%) และไดรฟ์ข้อมูลดัง (P = 0.02, 71.4 เทียบกับ 47.0% ของ vocalisations จัดให้เป็นความเข้าใจแทนที่จะนุ่มหรือเงียบ) ในการทดสอบเปิดฟิลด์ที่อายุ 5 สัปดาห์ มีไม่มีความแตกต่างระหว่างการรักษาในระยะเวลาที่พบโทนิค (P = 0.99) ไม่ตัดนกจัดแสดงเสีย plumage เพิ่มเติมที่ 43 สัปดาห์อายุ (P < 0.001, 5.2 เทียบกับ 72.9% ของนกที่มีขนร่วงหรือบาดแผล) ไม่เชื่อมโยงที่สำคัญระหว่างพฤติกรรมทดสอบปฏิกิริยาและความเสียหาย plumage ระบุเลขลำดับถดถอย ด้วยการบำบัดและการโต้ตอบการรักษาเป็นผลถาวร และปากกา และบล็อก (ด้านข้างของห้องสแตนดาร์ด) เป็นลักษณะสุ่ม (P ทั้งหมด > 0.1) ดังนั้นขณะตัดจะงอยปากนกทำ vocalisations น้อยลงในการทดสอบเปิดฟิลด์ และมีน้อย plumage ความเสียหายในวัยผู้ใหญ่ได้ตามที่คาดไว้ ไม่ว่า ปฏิกิริยาการทดสอบพฤติกรรมถูกคาดการณ์ของ plumage ความเสียหาย แทน ผลลัพธ์บ่งชี้ว่า โดดเด่นด้านสิ่งแวดล้อมผลกระทบพฤติกรรมนกช่วง rearing แต่ไม่ส่งผลกระทบต่อ plumage ความเสียหายเนื่องจากรุนแรงนกจิกต่อไปในชีวิต ตอบการทดสอบรวมทั้งเพิ่มเติม vocalisations ในการทดสอบเปิดฟิลด์ แต่ไม่แตกต่างในการตอบสนองที่พบโทนิก บ่งชี้ว่า ความแตกต่างอาจเกิดจากแรงจูงใจเพื่อสังคม reinstatement มากกว่า fearfulness

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

รุนแรงขนนกจิกโดยนกจิกที่ดึงออกมาและขนของนกอื่น ๆ ที่เป็นหนึ่งในความกังวลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสวัสดิการและปัญหาพฤติกรรมที่แพร่หลายมากที่สุดในไก่ไข่ มันอาจจะเป็นเรื่องยากมากที่จะควบคุมโดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรงไม่วางฝูง แม้จะมีความหลากหลายของการศึกษาในหัวข้อที่เป็นสาเหตุหลักที่ยังไม่ชัดเจนและไม่มากเป็นที่รู้จักกันเกี่ยวกับสาเหตุที่นกบางอย่างได้รับผลกระทบมากขึ้นกว่าคนอื่น ๆ วรรณกรรมแสดงให้เห็นว่าการเลี้ยงเป็นช่วงเวลาที่สำคัญสำหรับการพัฒนาพฤติกรรมต่อไปในชีวิต แม้ว่ารุนแรงขนนกจิกไม่ได้มักจะเป็นกังวลสวัสดิการในช่วงการเลี้ยงการทดสอบพฤติกรรมเมื่อดำเนินการในช่วงต้นชีวิตอาจจะมีการคาดการณ์ของความเสียหายที่เกิดจากการขนนกขนนกจิกในวัยรุนแรง การทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อตรวจสอบว่าการทดสอบพฤติกรรมในช่วงระยะเวลาที่เลี้ยงอาจจะคาดการณ์ความเสียหายของขนนกต่อไปในชีวิต สิบหกปากกา 50 ISA สีน้ำตาลไก่ไข่ถูกนำมาใช้กับสี่นกต่อปากกาเลือกโดยการสุ่มนกโฟกัส นกโฟกัสถูกยัดเยียดให้ทดสอบพฤติกรรมในช่วงระยะเวลาที่เลี้ยงรวมทั้งการทดสอบเปิดสนามทดสอบไม่สามารถเคลื่อนยาชูกำลังและการทดสอบสำหรับรางวัลนวนิยายอาหาร การรักษาสองจะงอยปากตัดแต่งและการตกแต่งสิ่งแวดล้อมถูกนำไปใช้ใน 2 × 2 ปัจจัยในการจัดเลี้ยง นกไม่ตัด vocalised มากขึ้น (p = 0.02, 91.5 เทียบกับ 83.6%) และในปริมาณดัง (P = 0.02, 71.4 เทียบกับ 47.0% ของ vocalisations แบ่งออกเป็นดังมากกว่าอ่อนหรือเงียบ) ในการทดสอบเปิดสนามที่ 5 สัปดาห์ของอายุ ไม่มีความแตกต่างระหว่างการรักษาในระยะเวลาของการเคลื่อนโทนิค (p = 0.99) นกที่ไม่ได้ตัดแต่งขนนกแสดงความเสียหายเพิ่มเติมได้ที่ 43 สัปดาห์ของอายุ (P <0.001 5.2 เมื่อเทียบกับ 72.9% ของนกขนนกกับการสูญเสียหรือแผล) ลำดับการถดถอยกับการรักษาและการมีปฏิสัมพันธ์การรักษาเป็นผลกระทบคงที่และปากกาและบล็อก (ด้านข้างของโรง) ในขณะที่ผลกระทบที่สุ่มระบุไม่มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญระหว่างการทดสอบปฏิกิริยาพฤติกรรมและความเสียหายของขนนก (ทั้งหมด P> 0.1) ดังนั้นในขณะที่นกจะงอยปากตัดทำ vocalisations น้อยลงในการทดสอบเปิดสนามและมีความเสียหายขนนกน้อยในวัยตามที่คาดไว้ไม่มีหลักฐานว่าปฏิกิริยาการทดสอบพฤติกรรมมีการคาดการณ์ความเสียหายของขนนก แต่ผลการศึกษาพบว่าการเพิ่มคุณค่าด้านสิ่งแวดล้อมที่ได้รับผลกระทบพฤติกรรมนกในช่วงระยะเวลาที่เลี้ยง แต่ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความเสียหายที่เกิดจากการขนนกขนนกจิกที่รุนแรงต่อไปในชีวิต การตอบสนองการทดสอบรวม​​ทั้ง vocalisations มากขึ้นในการทดสอบเปิดสนาม แต่ความแตกต่างในการตอบสนองที่ไม่สามารถเคลื่อนยาชูกำลังที่ไม่มีระบุว่าความแตกต่างอาจจะเกิดจากแรงจูงใจสำหรับสถานะทางสังคมมากกว่าความหวาดกลัว

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นกจิกอย่างรุนแรง โดยนกจิกและดึงออก ขนของนกอื่น ๆ , เป็นหนึ่งใน ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด สวัสดิการ ความกังวลและปัญหาพฤติกรรมที่แพร่หลายมากที่สุดในไก่ไข่ . มันสามารถเป็นเรื่องที่ยากมากที่จะควบคุม โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่วางในกรงของเขา แม้จะมีความหลากหลายของการศึกษาในหัวข้อหลักสาเหตุยังไม่ชัดเจนและไม่เป็นที่รู้จักกันมากว่าทำไมนกบางได้รับผลกระทบมากกว่าคนอื่น วรรณกรรมแสดงให้เห็นว่าการเลี้ยงดูเป็นช่วงสำคัญสำหรับการพัฒนาพฤติกรรมในชีวิตในภายหลัง แม้ว่ารุนแรงขนนกจิกไม่มักจะมีสวัสดิการที่กังวลในการเลี้ยงดูระยะเวลาพฤติกรรมการทดสอบเมื่อดำเนินการในช่วงต้นชีวิตอาจจะทำนายความเสียหายเนื่องจากนกจิกขนรุนแรงในผู้ใหญ่ การทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาว่าพฤติกรรมในระหว่างการทดสอบเลี้ยงกุ้งสามารถพยากรณ์ของขนนกความเสียหายในภายหลังในชีวิต ปากกา 16 50 ซ่าบราวน์ไก่ไข่ถูกใช้กับนกสี่ต่อ ปากกา เลือกที่สุ่มนกเป็นโฟกัสนกโฟกัสกลุ่มนี้ได้รับการทดสอบพฤติกรรมในระหว่างเลี้ยงนานรวมทั้งเปิดสนามทดสอบและการทดสอบสำหรับการตรึงโทนิครางวัลอาหารใหม่ รักษา 2 ปาก ตัด และการเสริมสิ่งแวดล้อม มาใช้ในการจัดเลี้ยง 2 × 2 ช่วง . ไม่ตัดนก vocalised มากขึ้น ( P = 0.02 , 91.5 และ 83.6 % ) และวอลุ่มความดัง ( P = 0.02 , 71.4 และ 470 % ของ vocalisations หมวดหมู่ ดังมากกว่านุ่มหรือเงียบ ) ในการเปิดทดสอบสนามที่ 5 สัปดาห์ของอายุ มีความแตกต่างระหว่างการรักษาระยะเวลาที่ยาไม่สามารถเคลื่อน ( P = 0.99 ) ไม่ตัดนกมีขนมากกว่าความเสียหายที่ 43 สัปดาห์อายุ ( p < 0.001 , 5.2 และส่วนใหญ่ของนกที่มีขนร่วงหรือบาดแผล )การรักษาด้วยการรักษาอันดับและปฏิสัมพันธ์เป็นถาวรผล และปากกา และบล็อก ( ข้างโรง ) เป็นผลสุ่ม ) ไม่สมาคมอย่างมีนัยสำคัญระหว่างปฏิกิริยาทดสอบพฤติกรรมขนนกความเสียหาย ( P > 0.1 ) ดังนั้นในขณะที่ปากตัดนกทำน้อยลง vocalisations ในการทดสอบ เปิดสนาม และมีความเสียหายน้อยลง ขนในผู้ใหญ่อย่างที่คาดไว้ไม่มีหลักฐานว่าปฏิกิริยาการทดสอบพฤติกรรมมีลักษณะขนเสียหาย แทน พบว่าสิ่งแวดล้อมมีผลต่อพฤติกรรมของนกในการเลี้ยงกุ้งแต่ไม่มีผลต่อขนเสียหายเนื่องจากรุนแรงขนนกจิกในภายหลังในชีวิต ผลการทดสอบรวมทั้งเพิ่มเติม vocalisations ในเปิดสนามทดสอบแต่ความแตกต่างในการตอบสนองการตรึงโทนิก ชี้ให้เห็นว่า ความแตกต่างที่อาจจะเกิดจากแรงจูงใจสำหรับสถานะทางสังคมมากกว่าความน่ากลัว