Drama is the specific mode of narra

Drama is the specific mode of narrative, typically fictional, represented in performance.[1] The term comes from a Greek word meaning action (Classical Greek: δρᾶμα, drama), which is derived from the verb meaning to do or to act (Classical Greek: δράω, draō). The enactment of drama in theatre, performed by actors on a stage before an audience, presupposes collaborative modes of production and a collective form of reception. The structure of dramatic texts, unlike other forms of literature, is directly influenced by this collaborative production and collective reception.[2] The early modern tragedy Hamlet (1601) by Shakespeare and the classical Athenian tragedy Oedipus the King (c. 429 BC) by Sophocles are among the masterpieces of the art of drama.[3] A modern example is Long Day's Journey into Night (1956) by Eugene O’Neill.[4]

The two masks associated with drama represent the traditional generic division between comedy and tragedy. They are symbols of the ancient Greek Muses, Thalia and Melpomene. Thalia was the Muse of comedy (the laughing face), while Melpomene was the Muse of tragedy (the weeping face). Considered as a genre of poetry in general, the dramatic mode has been contrasted with the epic and the lyrical modes ever since Aristotle's Poetics (c. 335 BC)—the earliest work of dramatic theory.[5]

The use of "drama" in the narrow sense to designate a specific type of play dates from the 19th century. Drama in this sense refers to a play that is neither a comedy nor a tragedy—for example, Zola's Thérèse Raquin (1873) or Chekhov's Ivanov (1887). It is this narrow sense that the film and television industry and film studies adopted to describe "drama" as a genre within their respective media.[6] "Radio drama" has been used in both senses—originally transmitted in a live performance, it has also been used to describe the more high-brow and serious end of the dramatic output of radio.[7]

Drama is often combined with music and dance: the drama in opera is generally sung throughout; musicals generally include both spoken dialogue and songs; and some forms of drama have incidental music or musical accompaniment underscoring the dialogue (melodrama and Japanese Nō, for example).[8] In certain periods of history (the ancient Roman and modern Romantic) some dramas have been written to be read rather than performed.[9] In improvisation, the drama does not pre-exist the moment of performance; performers devise a dramatic script spontaneously before an audience.[10]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ละครเป็นวิธีเฉพาะการเล่าเรื่อง โดยทั่วไปจะสมมติ แสดงประสิทธิภาพการทำงาน [1] คำที่มาจากการดำเนินการความหมายของคำภาษากรีก (กรีกคลาสสิก: δρᾶμα ละคร), ซึ่งมาจากคำกริยาหมายถึง ทำ หรือทำ (คลาสสิกกรีก: δράω draō) ออกละครในโรงละคร ดำเนินการ โดยนักแสดงบนเวทีก่อนผู้ชม presupposes โหมดร่วมผลิตและแบบรวมรับ โครงสร้างของข้อความอย่างมาก ซึ่งแตกต่างจากวรรณคดี ในรูปแบบอื่น ๆ โดยตรงได้รับอิทธิพลจากนี้ร่วมกันผลิตและรวมตลอด [2] โศกนาฏกรรมสมัยก่อนแฮมเลต (1601) โดยเชกสเปียร์และโศกนาฏกรรม Athenian คลาสสิกเอดิปุสคิง (c. 429 BC) โดย Sophocles เป็นผลงานชิ้นเอกของศิลปะการละคร [3] ตัวอย่างทันสมัยเป็นของวันเดินทางในเวลากลางคืน (1956) โดย Eugene โอนีล [4]รูปแบบที่สองที่เกี่ยวข้องกับละครแสดงส่วนทั่วไปแบบดั้งเดิมระหว่างตลกและโศกนาฏกรรม พวกเขาเป็นสัญลักษณ์ ของโบราณกรีก Muses, Thalia Melpomene Thalia เป็นมิวส์ของตลก (laughing หน้า), ขณะ Melpomene มิวส์ของโศกนาฏกรรม (หน้าร้องไห้ล้าง) ถือเป็นประเภทของบทกวีทั่วไป โหมดละครได้แล้วต่างกับมหากาพย์การและโหมดน้อยจอมตั้งแต่ของอาริสโตเติล Poetics (ราว 335 BC) ซึ่งงานแรกสุดของทฤษฎีละคร [5]การใช้ "ละคร" ในความรู้สึกแคบเพื่อกำหนดชนิดของเล่นวันจากศตวรรษที่ 19 ดราม่าในนี้หมายถึงการเล่นที่ไม่ตลกหรือเป็นโศกนาฏกรรม — ตัวอย่าง ของโซลาเปร Thérèse Raquin (1873) หรือของ Chekhov Ivanov (1887) รู้สึกแคบนี้ว่า ภาพยนตร์และโทรทัศน์ภาพยนตร์และอุตสาหกรรมศึกษาถึงเพื่ออธิบาย "ละคร" เป็นประเภทภายในของสื่อนั้น ๆ ได้ [6] "ละครวิทยุ" ได้ถูกใช้ในความรู้สึกทั้งตัวเดิม ส่งประสิทธิภาพสด มันยังถูกใช้เพื่ออธิบายการสิ้นสุดขึ้นสูงคิ้ว และร้ายแรงของผลผลิตละครวิทยุ [7]ละครมักจะใช้ร่วมกับดนตรีและเต้นรำ: ละครโอเปราโดยทั่วไปจะสูงตลอด พัฒนาโดยทั่วไปรวมทั้งสนทนาและเพลง และมีบางรูปแบบของละครเพลงผาดเผิน ๆ หรือดนตรีไพเราะ underscoring โต้ (melodrama และแห่งญี่ปุ่น ตัวอย่าง) [8] ในช่วงเวลาของประวัติศาสตร์ (โบราณโรมัน และสมัยโรแมนติก) อาคารบางได้ถูกเขียนจะอ่าน แทนที่ทำ [9] ในก่อ ละครเรื่องก่อนมีเวลาประสิทธิภาพ นักแสดงประดิษฐ์สคริปต์ละครก่อนผู้ชมธรรมชาติ [10]

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ละครเป็นโหมดที่เฉพาะเจาะจงของการเล่าเรื่องตัวละครมักจะเป็นตัวแทนในการทำงาน [1] คำที่มาจากการกระทำที่มีความหมายภาษากรีกคำว่า. (คลาสสิกกรีก: δρᾶμαละคร) ซึ่งได้มาจากความหมายของคำกริยาที่จะทำหรือจะทำหน้าที่ (คลาสสิก กรีก: δράω, draō) การตรากฎหมายของละครในโรงละครที่แสดงโดยนักแสดงบนเวทีก่อนที่ผู้ชมที่เหโหมดการทำงานร่วมกันของการผลิตและรูปแบบโดยรวมของการรับ โครงสร้างของตำราอย่างมากซึ่งแตกต่างจากรูปแบบอื่น ๆ ของวรรณกรรมที่ได้รับอิทธิพลโดยตรงจากการผลิตร่วมกันนี้และรับรวม. [2] โศกนาฏกรรมสมัยก่อนหมู่บ้าน (1601) โดยเช็คสเปียร์และ Oedipus โศกนาฏกรรมเอเธนส์คลาสสิกคิง (ค. 429 BC) โดยเคิลส์เป็นหนึ่งในผลงานชิ้นเอกของศิลปะการละคร. [3] ตัวอย่างที่ทันสมัยเป็นวันเดินทางเข้ามาในตอนกลางคืน (1956) โดยยูจีนโอนีล. [4] ทั้งสองมาสก์ที่เกี่ยวข้องกับละครเป็นตัวแทนของส่วนทั่วไปแบบดั้งเดิมระหว่างความตลกขบขันและ โศกนาฏกรรม พวกเขาเป็นสัญลักษณ์ของโบราณ Muses กรีก Thalia และ Melpomene Thalia เป็น Muse ของตลก (หน้าหัวเราะ) ในขณะที่ Melpomene เป็น Muse ของโศกนาฏกรรม (ใบหน้าร้องไห้) ถือได้ว่าเป็นรูปแบบของบทกวีโดยทั่วไปโหมดการแสดงละครได้รับการเปรียบเทียบกับมหากาพย์และโหมดพรั่งพรูออกมานับตั้งแต่ฉันทลักษณ์ของอริสโตเติล (ค. 335 BC) -the ทำงานที่เก่าแก่ที่สุดของทฤษฎีที่น่าทึ่ง. [5] การใช้งานของ "ละคร" ใน ความหมายแคบเพื่อกำหนดประเภทเฉพาะของการเล่นวันที่จากศตวรรษที่ 19 ละครในความหมายนี้หมายถึงการเล่นที่ไม่ตลกหรือตัวอย่างเช่นโศกนาฏกรรมสำหรับหนึ่งThérèse Zola ของ Raquin (1873) หรือ Ivanov เช็กฮอร์ (1887) มันคือความหมายแคบว่าอุตสาหกรรมภาพยนตร์และโทรทัศน์และการศึกษาภาพยนตร์ที่นำมาใช้เพื่ออธิบาย "ละคร" เป็นแนวเพลงที่อยู่ในสื่อของตน. [6] "ละครวิทยุ" ถูกนำมาใช้ทั้งในความรู้สึก-เดิมส่งในการแสดงสดมัน ยังได้รับการใช้ในการอธิบายเพิ่มเติมคิ้วสูงและสิ้นสุดที่ร้ายแรงของการส่งออกอย่างมากของวิทยุ [7]. ละครมักจะรวมกับดนตรีและการเต้นรำละครในละครร้องโดยทั่วไปตลอด; ละครเพลงโดยทั่วไปรวมทั้งการเจรจาการพูดและเพลง; และบางรูปแบบของละครมีเพลงอื่น ๆ หรือประกอบดนตรีเน้นการสนทนา (โลกและญี่ปุ่นไม่มีตัวอย่าง). [8] ในบางช่วงเวลาของประวัติศาสตร์ (โรมันโบราณและทันสมัยโรแมนติก) ละครบางส่วนได้ถูกเขียนให้อ่านมากกว่า . ดำเนินการ [9] ในการปรับตัวละครไม่ได้อยู่ก่อนช่วงเวลาของการปฏิบัติงานนั้น นักแสดงประดิษฐ์สคริปต์ธรรมชาติอย่างมากก่อนที่จะชม. [10]

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ละครเป็นเฉพาะโหมดของการเล่าเรื่อง โดยทั่วไปสวมแทนในการแสดง [ 1 ] คำมาจากภาษากรีกหมายถึงการกระทำ ( กรีกโบราณ : δρᾶμαละคร ) ซึ่งได้มาจากคำกริยา หมายถึง ทำ หรือแสดง ( กรีกโบราณ : δράωนๆ , โฮ ) การตรากฎหมายของละคร ในละคร แสดงโดยนักแสดงบนเวทีต่อหน้าผู้ชมpresupposes ร่วมกันรูปแบบการผลิตและรูปแบบโดยรวมของการรับ โครงสร้างของข้อความได้อย่างน่าทึ่ง ซึ่งแตกต่างจากรูปแบบอื่น ๆของวรรณคดี มีอิทธิพลโดยตรง โดยความร่วมมือในการผลิตและร่วมต้อนรับ . [ 2 ] ต้นหมู่บ้านโศกนาฏกรรมสมัยใหม่ ( 1601 ) โดยเช็คสเปียร์และคลาสสิกแบบเอเธนส์โศกนาฏกรรม Oedipus กษัตริย์ ( C429 ) โดยโซโฟคลีสเป็นหนึ่งในผลงานชิ้นเอกของศิลปะของการละคร . [ 3 ] ตัวอย่างที่ทันสมัย นานวันเข้าการเดินทางกลางคืน ( 1956 ) โดย ยูจีน โอนีล [ 4 ]

สองรูปแบบที่เกี่ยวข้องกับละครแสดงแบบดั้งเดิมทั่วไป ส่วนระหว่างตลกและโศกนาฏกรรม พวกเขาเป็นสัญลักษณ์ของกรีกโบราณและแรงบันดาลใจ Thalia , เมลโพมินี . ธาเลียคือนางในฝันของตลก ( หัวเราะ )ในขณะที่เมลโพมินีเป็นมิวส์แห่งโศกนาฏกรรม ( ร้องไห้หน้า ) ถือว่าเป็นรูปแบบของบทกวีในทั่วไป , โหมดดราม่าได้ถูกเปรียบเทียบกับมหากาพย์และเนื้อเพลงโหมดตั้งแต่อริสโตเติลฉันทลักษณ์ของ ( C . 335 BC ) - งานเก่าของทฤษฎีละคร [ 5 ]

ใช้ " ละคร " ในความหมายอย่างแคบกำหนดประเภทเฉพาะของวันที่เล่นจาก ศตวรรษที่ 19ละคร ในความหมายนี้ หมายถึง การเล่นที่ทั้งตลกและโศกนาฏกรรมเช่น Zola เป็น th é r è se raquin ( 1873 ) หรือ เชคของ Ivanov ( 1887 ) มันคือความรู้สึกแคบที่ภาพยนตร์และโทรทัศน์ภาพยนตร์ อุตสาหกรรมและการศึกษาใช้เพื่ออธิบาย " เรื่อง " ประเภทหนึ่งในสื่อของตน . [ 6 ] " ละครวิทยุ " ถูกใช้ทั้งในความรู้สึกเดิมที่ส่งในการแสดงสดมันยังถูกใช้เพื่ออธิบายคิ้วสูงมากขึ้น และสิ้นสุดที่ร้ายแรงของผลผลิตที่น่าทึ่งของวิทยุ [ 7 ]

ละครมักจะรวมกับดนตรีและนาฏศิลป์ : ละครโอเปร่าโดยทั่วไปในซองตลอด ; ละครเพลงโดยทั่วไปรวมทั้งบทสนทนาที่พูดและเพลง และบางรูปแบบของละครมีอุบัติเหตุหรือการทำดนตรีประกอบเพลง ( บทสนทนา ( หนังรักญี่ปุ่นโฮ n ,ตัวอย่างเช่น ) . [ 8 ] ในบางช่วงของประวัติศาสตร์ ( โรมันโบราณและทันสมัยโรแมนติก ) บางเรื่องได้เขียนให้อ่านได้มากกว่า ) . [ 9 ] ในปฏิภาณโวหาร ละครไม่ได้ pre อยู่ช่วงเวลาของการแสดง นักแสดง ประดิษฐ์สคริปต์ละครเองก่อนที่ผู้ชม [ 10 ]