3.1. Lead acid battery recycling in

3.1. Lead acid battery recycling in India

Recycling of lead acid batteries is well known activity the world over. (Dr Ing. Hein Vest, 2002). It can be stated to a traditional activity that has been carried out in the informal sector in India. In view of the environmental and health concerns due to improper recycling of batteries to extract lead and indiscriminate disposal of the residue generated thereafter in the informal sector, the Government of India introduced a scheme for registration of the recyclers engaged in battery recycling to provide effective controls on the recycling of lead acid batteries scrap. To achieve environmentally sound management of the used lead acid batteries legal, institutional and technical conditions were provided through the regulatory frame work and the supporting guidelines (The Batteries (Management and Handling) Rules, 2001 and Raveendra and Aradhya, 2006). The units processing lead acid batteries are registered under the Batteries (M&H) Rules, 2001 to ensure that they posses environmentally sound technology to the process the waste and also have access to facility for environmentally sound dipsoal of the subsequent residue generated. Through this scheme of mandatory registration of the recyclers under the Batteries (M&H) Rules, 2001, the recyclers were encouraged to recycle and reuse wastes by adopting environmentally sound technologies. However, the inadequacy in managing the collection system for used lead acid batteries is still a challenge for the registered recyclers. The mandatory condition to return the old batteries while buying a new one and channelization of the such batteries only to registered recycling units provided some control on the lead recycling activities preventing the flow of the used batteries to the informal sectors. Still the sale of used lead batteries to the scrap dealers (kabadiwalas) prevails due to the fact that they give more money compared to the authorized dealers when the used batteries are returned. The registered units are also being closely monitored for processing wastes and for compliance with the conditions of registration. Despite the mandatory requirements there are many informal lead recycling units operating, as they are able to get enough battery waste for recylcing.

The study on lead acid batteries managment in India (BEST, 2007) revelaed that there was lack of involvement of the Lead Acid Battery manufacturers, in other words the manufacturers were not brought under the purview of the rules and Extended Producer Responsibility (EPR) was not made mandatory. It was also observed that though the targets were prescribed in the rules but these were not adhered to and the study recommended Environmental Sustainability Targets (BEST) to be set for the manufacturer.

3.2. E-waste recycling in India

Most recycling activities in India are carried out in the informal or the unorganized sector and e-waste recycling is no exception to this. The recycling in the informal sector involves collection, dismantling and the extraction of metals including precious and other metals. Some of the studies carried out on the units in the informal sector reveal the use highly polluting technologies that pose extensive health hazard to all those engaged in processing of e-waste (E-waste Inventorisation in India, 2007 and ELCINA, 2009). However, the scenario is changing with the upcoming formal recycling units proposing to carry out an end-to-end recycling of e-waste to recover valuable resources in environmentally sound manner using the Best Available Technologies (BAT).

The informal sector has a historic role in waste management and recycling due to their active network and manual skills making waste recycling an economically viable activity (Streicher-Porte et al., 2005 and Johannes et al., 2009) and e-waste recycling is in fact the most lucrative one. They have important contribution in reducing the waste destined for disposal. According to an estimate made (E-waste Inventorisation in India, 2007 and Rochat et al., 2008), 95% of e-waste available for recycling in India is recycled.the informal sector. But the processing of e-waste in the informal sector especially the recovery of metals has adverse impacts on environment and health. The MAIT-GTZ, study also revealed that 94% of the manufacturers’ included in the study did not have an IT disposal policy for the obsolete and end of use IT products or e-waste and were not aware of the required practices. Therefore, most of the e-waste was being disposed of either through auction or sold to the scrap dealers (kabadiwlalas) which in turn were sold to the recyclers in the informal sector. Due to the presence of materials such as precious and other valuable metals in e-waste more and more recyclers were opting for e-waste recycling. On the other hand the presence of the hazardous and toxic materials in the e-waste and the use of polluting technologies by the e-waste recyclers in the informal sector posed adverse effects on the environment and health. However, the socio-economic dynamics provides a cohesion among the informal sector and highly competitive spirit for survival of the individual operators is keeping them going with recycling activities.

The Ministry of Environment and Forests, Government of India has notified the e-waste (Management and Handling) Rules, 2011 under the Environment (Protection) Act, 1986. These rules provide for a control on the collection and recycling of e-waste. These are applicable to the producers of electrical and electronic equipments, consumers, collection centres, dismantlers and recyclers handling e-waste. According to these rules every stakeholder in the e-waste value chain is responsible for the ‘environmentally sound management’ of e-waste. These rules have come into force with effect from May 2012 and this time period of one year was provided to enable all stakeholders to put in place the requisite system for compliance with the rules.

3.3. The changing scenario of the informal sector in India

The National Environment Policy, 2006, states that there is a need provide a legal status to the informal sector in order to bring them into the mainstream activities. At the same time the formal recyclers are entering the scene, to set up facilities for high-end recycling activities envisaging complete environmental compliance and efficiency in the processing of e-waste for the recovery of a high quality materials to be reused in the products. However, such units are unable access the e-waste due to the informal collectors, scrap dealers and recyclers in the informal sector who reach out for the collection of wastes and pay a good price in comparison to the formal recyclers. The high investments and overheads to meet the environmental compliance of the formal recycling units prevent them to meet the price demanded by the vendours or the consumers and are thus unable to access e-waste.

The main objective of the e-waste (Management and Handling) Rules, 2011, is to provide enabling policies and procedures that would be legally binding for the producers, consumers, collection centres, dismantlers and recyclers. According to these rules it is mandatory for the bulk consumers to give their e-wastes only to authorized collection centres or to registered dismantlers and recyclers. This would be an impediment in the auctioning and channelization of e-waste to unauthorized waste collectors, scrap dealers or recyclers. However, these rules have come into force only in May 2012 and the visible changes are yet to be seen. There is need to dovetail the activities of the informal sector with that of the formal sectors with a mechanism for channelizing the e-waste from the informal to formal recyclers. A system needs be provided for engaging both of them in e-waste recycling activity at different levels. This can work for any post consumer waste to be channelized for environmentally sound recycling. Such integration of the informal and formal recyclers should be socially acceptable and economically viable for sustained operations.

4. Model for integration of informal and formal sector
There is a need to integrate the activities of the informal sector into the main stream recycling activites by dovetailing the informal sector with the formal sector. The mutual support system that could be provided by the operations in the informal sector and formal recycling units are ideal for developing economies. This system will provide a balance between the cheap and labour intensive operations in the informal sector and the mechanized and sophisticated operations in the formal recycling units. The process of integrating the informal sector with the formal sector is a challenging task. The path towards formalization of the recycling units in the informal sector would involve a number of stages with different levels of engagement (Fig. 1).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

3.1 การนำกรดแบตเตอรี่รีไซเคิลในประเทศอินเดียรีไซเคิลของนำกรดแบตเตอรี่เป็นกิจกรรมรู้จักโลกมากกว่า (Dr Ing Hein เสื้อกั๊ก 2002) มันสามารถระบุกิจกรรมแบบดั้งเดิมที่มีการดำเนินการในภาคไม่เป็นทางการในประเทศอินเดีย มุมมองปัญหาสิ่งแวดล้อมและสุขภาพเนื่องจากการรีไซเคิลไม่เหมาะสมของแบตเตอรี่จะแยกลูกค้าเป้าหมายและเลือกกำจัดสารตกค้างที่สร้างขึ้นหลังจากนั้นในภาคไม่เป็นทางการ รัฐบาลอินเดียนำโครงร่างสำหรับการลงทะเบียน recyclers หมั้นในการรีไซเคิลเพื่อให้การควบคุมมีประสิทธิภาพในการรีไซเคิลของเสียนำกรดแบตเตอรี่แบตเตอรี่ เพื่อให้บรรลุการจัดการสิ่งแวดล้อมเสียงของลูกค้าเป้าหมายใช้กรดแบตเตอรี่กฎหมาย เงื่อนไขทางเทคนิค และสถาบันได้ผ่านการทำงานการกำกับดูแลและแนวทางสนับสนุน (กฎที่แบตเตอรี่ (การบริหารและการจัดการ) 2001 และ Raveendra และ Aradhya, 2006) หน่วยประมวลผลนำกรดแบตเตอรี่ลงทะเบียนภายใต้กฎแบตเตอรี่ (M & H) 2001 เพื่อให้แน่ใจว่า จะ posses สิ่งแวดล้อมเสียงเทคโนโลยีการเสีย และยัง สามารถเข้าถึงสิ่งอำนวยความสะดวก dipsoal เสียงสิ่งแวดล้อมของสารตกค้างภายหลังที่สร้างขึ้น ผ่านโครงร่างนี้ลงทะเบียนข้อบังคับของ recyclers ภายใต้กฎแบตเตอรี่ (M & H) 2001, recyclers ที่ได้ให้รีไซเคิล และนำขยะ โดยการใช้เทคโนโลยีเสียงสิ่งแวดล้อม อย่างไรก็ตาม inadequacy ในการจัดการระบบเรียกเก็บเงินสำหรับลูกค้าเป้าหมายที่ใช้กรดแบตเตอรี่ยังคงเป็นความท้าทายสำหรับ recyclers ลงทะเบียน เงื่อนไขบังคับส่งคืนแบตเตอรี่เก่าในขณะที่ซื้อใหม่และ channelization ของแบตเตอรี่ดังกล่าวกับหน่วยรีไซเคิลลงทะเบียนให้เฉพาะบางควบคุมบนเป้าหมายกิจกรรมป้องกันกระแสของแบตเตอรี่ที่ใช้กับภาคไม่เป็นทางการรีไซเคิล ยัง ขายของลูกค้าเป้าหมายที่ใช้แบตเตอรี่เพื่อจำหน่ายซาก (kabadiwalas) แสดงเนื่องจากข้อเท็จจริงที่ว่าพวกเขาให้เงินเพิ่มมากขึ้นเมื่อเทียบกับตัวแทนจำหน่ายที่ได้รับอนุญาตเมื่อใช้แบตเตอรี่จะถูกส่งกลับ หน่วยจดทะเบียนจะมีการตรวจสอบยังอย่างใกล้ชิด สำหรับการประมวลผลเสีย และปฏิบัติตามเงื่อนไขของการลงทะเบียน แม้ มีข้อกำหนดบังคับ มีหลายเป้าหมายเป็นรีไซเคิลหน่วยปฏิบัติ ตามที่พวกเขาจะได้รับเสียแบตเตอรี่เพียงพอสำหรับ recylcingการศึกษาเป้าหมายการจัดการแบตเตอรี่กรดในอินเดีย (ส่วน 2007) revelaed ว่า มีการขาดการมีส่วนร่วมของผู้ผลิตนำกรดแบตเตอรี่ กล่าว ผู้ผลิตที่ได้ไม่นำภายใต้ purview ของกฎ และขยายผู้ผลิตรับผิดชอบ (ชนิด epr ที่ทุก ๆ) ไม่ได้บังคับ มันถูกยังสังเกตที่ว่าเป้าหมายถูกกำหนดในกฎเหล่านี้ไม่ปฏิบัติตาม และการศึกษาแนะนำสิ่งแวดล้อมยั่งยืนเป้าหมาย (ส่วน) จะกำหนดให้ผู้ผลิต3.2. E-ขยะรีไซเคิลในประเทศอินเดียกิจกรรมรีไซเคิลมากที่สุดในอินเดียจะดำเนินการในการเป็นหรือภาค unorganized และรีไซเคิลขยะอีจะไม่มีข้อยกเว้นนี้ รีไซเคิลในภาคไม่เป็นทางการเกี่ยวข้องเรียกเก็บเงิน วัน และสกัดโลหะรวมทั้งโลหะมีค่า และอื่น ๆ บางการศึกษาที่ดำเนินการในหน่วยในภาคไม่เป็นทางการเปิดเผยการใช้ที่สูง polluting เทคโนโลยีที่ก่อให้เกิดอันตรายสุขภาพอย่างละเอียดทั้งหมดที่หมั้นในการประมวลผลของ e-เสีย (เสียอี Inventorisation ในอินเดีย 2007 และ ELCINA, 2009) อย่างไรก็ตาม สถานการณ์มีการเปลี่ยนแปลง ด้วยเกิดขึ้นอย่างเป็นทางการรีไซเคิลหน่วยเสนอดำเนินการสิ้นสุดเพื่อสิ้นสุดรีไซเคิลของเสียอีกู้คืนทรัพยากรที่มีคุณค่าในลักษณะเสียงสิ่งแวดล้อมที่ใช้ดีที่สุดมีเทคโนโลยี (ค้างคาว)The informal sector has a historic role in waste management and recycling due to their active network and manual skills making waste recycling an economically viable activity (Streicher-Porte et al., 2005 and Johannes et al., 2009) and e-waste recycling is in fact the most lucrative one. They have important contribution in reducing the waste destined for disposal. According to an estimate made (E-waste Inventorisation in India, 2007 and Rochat et al., 2008), 95% of e-waste available for recycling in India is recycled.the informal sector. But the processing of e-waste in the informal sector especially the recovery of metals has adverse impacts on environment and health. The MAIT-GTZ, study also revealed that 94% of the manufacturers’ included in the study did not have an IT disposal policy for the obsolete and end of use IT products or e-waste and were not aware of the required practices. Therefore, most of the e-waste was being disposed of either through auction or sold to the scrap dealers (kabadiwlalas) which in turn were sold to the recyclers in the informal sector. Due to the presence of materials such as precious and other valuable metals in e-waste more and more recyclers were opting for e-waste recycling. On the other hand the presence of the hazardous and toxic materials in the e-waste and the use of polluting technologies by the e-waste recyclers in the informal sector posed adverse effects on the environment and health. However, the socio-economic dynamics provides a cohesion among the informal sector and highly competitive spirit for survival of the individual operators is keeping them going with recycling activities.กระทรวงสิ่งแวดล้อมและป่าไม้ รัฐบาลอินเดียได้แจ้งกฎ e-เสีย (การบริหารและการจัดการ) 2554 ภายใต้สภาพแวดล้อม (ป้องกัน) ทำ 1986 กฎเหล่านี้ให้สำหรับตัวควบคุมบนคอลเลกชันและรีไซเคิลของเสียอี เหล่านี้จะใช้กับผู้ผลิตอุปกรณ์ไฟฟ้า และอิเล็กทรอนิกส์ ผู้บริโภค ศูนย์เรียกเก็บเงิน dismantlers และ recyclers การจัดการอีเสีย ตามกฎนี้ ทุกมาตรการในสาย e-เสียค่ารับผิดชอบ 'จัดการสิ่งแวดล้อมเสียง' ของ e-เสีย กฎเหล่านี้มาใช้บังคับโดยมีผลตั้งแต่พฤษภาคม และให้ช่วงเวลานี้ของปีที่หนึ่งให้เสียทั้งหมดไปใส่ในระบบที่จำเป็นสำหรับการปฏิบัติตามกฎ3.3.สถานการณ์เปลี่ยนแปลงของภาคไม่เป็นทางการในประเทศอินเดียนโยบายสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ ปี 2006 ระบุว่า มีความต้องให้สถานะทางกฎหมายภาคไม่เป็นทางการเพื่อนำมาใส่ในกิจกรรมหลัก ขณะเดียวกัน recyclers ทางป้อนฉาก การติดตั้งสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับกิจกรรมรีไซเคิลคุณภาพสูง envisaging ปฏิบัติตามกฎระเบียบด้านสิ่งแวดล้อมที่สมบูรณ์และมีประสิทธิภาพในการประมวลผลของอีเสียสำหรับการฟื้นตัวของวัสดุคุณภาพสูงเพื่อสามารถนำกลับมาใช้ในผลิตภัณฑ์ อย่างไรก็ตาม หน่วยดังกล่าวจะไม่สามารถเข้าถึง e-เสียสะสมเป็น ตัวแทนจำหน่ายของเสีย และ recyclers ในภาคไม่เป็นทางการเข้าถึงสำหรับชุดเก็บรวบรวมของเสีย และชำระดี โดย recyclers ทาง เงินลงทุนสูงและค่าโสหุ้ยการปฏิบัติตามกฎระเบียบด้านสิ่งแวดล้อมของหน่วยรีไซเคิลอย่างเป็นทางป้องกันให้ตรงกับราคาที่ต้องการ โดยการ vendours หรือผู้บริโภค และไม่สามารถเข้าถึงอีเสียวัตถุประสงค์หลักของกฎ e-เสีย (การบริหารและการจัดการ) 2011 ไม่ให้เปิดใช้งานนโยบายและกระบวนการที่จะเป็นกฎหมายรวมผู้ผลิต ผู้บริโภค ศูนย์เรียกเก็บเงิน dismantlers และ recyclers ตามกฎเหล่านี้ จะเป็นข้อบังคับสำหรับผู้บริโภคจำนวนมากให้ e-เสียของพวกเขาเท่า กับศูนย์เรียกเก็บเงินที่ได้รับอนุญาต หรือจดทะเบียน dismantlers และ recyclers นี้จะเป็นกรวดในรองเท้าในไทยรุ่น channelization e-เสียไปไม่เสียสะสม จำหน่ายของเสีย หรือ recyclers อย่างไรก็ตาม กฎเหล่านี้มาใช้บังคับเฉพาะใน 2012 พฤษภาคม และการเปลี่ยนแปลงที่มองเห็นยังอยู่ได้ ต้องประกบกิจกรรมภาคไม่เป็นทางการของภาคการศึกษาที่ มีกลไกสำหรับ channelizing e-ขยะจากการเป็น recyclers อย่างเป็นทางการ ต้องให้ระบบเพื่อทั้งสองอย่างในกิจกรรมรีไซเคิลขยะอีในระดับต่าง ๆ นี้สามารถทำงานการเสียผู้บริโภคใด ๆ ลงไปเป็น channelized สำหรับการรีไซเคิลสิ่งแวดล้อมเสียง ดังกล่าวรวม recyclers เป็นทางการ และเป็นทางควรทำงานปากกัดตีนถีบสำหรับ sustained และสังคมยอมรับ4. แบบจำลองสำหรับการรวมภาคที่เป็นทางการ และเป็นทางไม่จำเป็นต้องบูรณาการกิจกรรมภาคไม่เป็นทางการในกระแสหลักที่รีไซเคิลกิจกรรม โดย dovetailing ภาคไม่เป็นทางการกับภาคการศึกษา ระบบสนับสนุนซึ่งกันและกันที่อาจมาจากการดำเนินงานในภาคไม่เป็นทางการและหน่วยทางรีไซเคิล เหมาะสำหรับประเทศกำลังพัฒนา ระบบนี้จะให้สมดุลระหว่างการดำเนินงานแบบเร่งรัดราคาประหยัด และแรงงานในภาคไม่เป็นทางการและการดำเนินงาน mechanized และซับซ้อนในหน่วยรีไซเคิลอย่างเป็นทางการ กระบวนการของการรวมภาคไม่เป็นทางการกับภาคการศึกษาเป็นงานที่ท้าทาย เส้นทางสู่ formalization หน่วยรีไซเคิลในภาคไม่เป็นทางการจะเกี่ยวข้องกับจำนวนขั้นกับระดับของความผูกพัน (Fig. 1)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

3.1 รีไซเคิลแบตเตอรี่ตะกั่วกรดในอินเดียรีไซเคิลแบตเตอรี่กรดตะกั่วที่รู้จักกันดีกิจกรรมทั่วโลก (ดร Ing. Hein Vest, 2002) มันสามารถที่จะระบุกิจกรรมแบบดั้งเดิมที่ได้รับการดำเนินการในภาคทางการในอินเดีย ในมุมมองของความกังวลด้านสิ่งแวดล้อมและสุขภาพอันเนื่องมาจากการรีไซเคิลที่ไม่เหมาะสมของแบตเตอรี่ในการสกัดสารตะกั่วและการกำจัดตามอำเภอใจของสารตกค้างที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นในภาคทางการของรัฐบาลอินเดียแนะนำโครงการสำหรับการลงทะเบียนของรีไซเคิลมีส่วนร่วมในการรีไซเคิลแบตเตอรี่เพื่อให้การควบคุมที่มีประสิทธิภาพ เกี่ยวกับการรีไซเคิลของแบตเตอรี่ตะกั่วกรดเศษ เพื่อให้บรรลุการจัดการสิ่งแวดล้อมของเสียงที่ใช้แบตเตอรี่กรดตะกั่วกฎหมายสถาบันและเงื่อนไขทางเทคนิคที่ได้รับการให้บริการผ่านโครงงานที่กำกับดูแลและแนวทางการสนับสนุน (แบตเตอรี่ (การบริหารและการจัดการ) หลักเกณฑ์ปี 2001 และ Raveendra และ Aradhya 2006) หน่วยประมวลผลแบตเตอรี่กรดตะกั่วลงทะเบียนภายใต้แบตเตอรี่ (M & H) หลักเกณฑ์ 2001 เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขา posses เทคโนโลยีเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมในการประมวลผลเสียและยังมีการเข้าถึงสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับ dipsoal เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมของสารตกค้างที่เกิดตามมา ผ่านโครงการนี้ของการลงทะเบียนบังคับของรีไซเคิลภายใต้แบตเตอรี่ (M & H) หลักเกณฑ์ 2001 รีไซเคิลได้รับการสนับสนุนที่จะนำมาใช้และนำมาใช้เสียโดยการใช้เทคโนโลยีที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม แต่ไม่เพียงพอในการจัดการระบบการจัดเก็บสำหรับแบตเตอรี่กรดตะกั่วที่ใช้ยังคงเป็นความท้าทายสำหรับรีไซเคิลที่ลงทะเบียนได้ สภาพบังคับที่จะกลับมาในขณะที่แบตเตอรี่เก่าซื้อใหม่และ channelization ของแบตเตอรี่ดังกล่าวเท่านั้นที่จะลงทะเบียนหน่วยรีไซเคิลให้การควบคุมบางอย่างเกี่ยวกับกิจกรรมการรีไซเคิลนำการป้องกันการไหลของแบตเตอรี่ที่ใช้ในการภาคนอกระบบ ยังคงขายแบตเตอรี่ตะกั่วที่ใช้กับตัวแทนจำหน่ายเศษ (kabadiwalas) ชัยเนื่องจากความจริงที่ว่าพวกเขาจะให้เงินมากขึ้นเมื่อเทียบกับตัวแทนจำหน่ายเมื่อแบตเตอรี่ที่ใช้แล้วจะถูกส่งกลับ หน่วยลงทะเบียนยังมีการตรวจสอบอย่างใกล้ชิดสำหรับการประมวลผลของเสียและเพื่อให้สอดคล้องกับเงื่อนไขของการลงทะเบียน แม้จะมีความต้องการที่จำเป็นมีหลายหน่วยรีไซเคิลนำทางการดำเนินงานในขณะที่พวกเขาสามารถที่จะได้รับเพียงพอเสียแบตเตอรี่ recylcing. การศึกษาแบตเตอรี่กรดตะกั่วจัดการในอินเดีย (BEST 2007) revelaed ว่ามีการขาดการมีส่วนร่วมของกรดตะกั่ว ผู้ผลิตแบตเตอรี่ในคำอื่น ๆ ผู้ผลิตไม่ได้ถูกนำมาภายใต้บทบัญญัติของกฎระเบียบและความรับผิดชอบของผู้ผลิตขยาย (EPR) ไม่ได้ทำผลบังคับใช้ มันก็ยังตั้งข้อสังเกตว่าแม้เป้าหมายที่ถูกกำหนดไว้ในกฎ แต่เหล่านี้ไม่ได้ยึดติดกับการศึกษาและแนะนำเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนสิ่งแวดล้อม (ที่ดีที่สุด) ที่จะตั้งค่าสำหรับผู้ผลิต. 3.2 การรีไซเคิลขยะอิเล็กทรอนิกส์ในประเทศอินเดียกิจกรรมรีไซเคิลส่วนใหญ่ในประเทศอินเดียจะดำเนินการในทางการหรือภาคไม่มีการรวบรวมและการรีไซเคิลขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่เป็นข้อยกเว้นนี้ รีไซเคิลในภาคเศรษฐกิจนอกระบบที่เกี่ยวข้องกับคอลเลกชัน, การรื้อและการสกัดโลหะรวมถึงโลหะมีค่าและอื่น ๆ บางส่วนของการศึกษาดำเนินการในหน่วยงานในภาคทางการเปิดเผยการใช้เทคโนโลยีที่ก่อให้เกิดมลพิษสูงที่ก่อให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพที่ครอบคลุมเพื่อทุกคนที่มีส่วนร่วมในการประมวลผลของขยะอิเล็กทรอนิกส์ (E-เสีย Inventorisation ในอินเดียปี 2007 และ ELCINA 2009) อย่างไรก็ตามสถานการณ์ที่มีการเปลี่ยนแปลงกับหน่วยรีไซเคิลอย่างเป็นทางการที่จะเกิดขึ้นเสนอให้ดำเนินการรีไซเคิลแบบ end-to-end ของขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่จะกู้คืนทรัพยากรที่มีคุณค่าในลักษณะเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมโดยใช้เทคโนโลยีที่มีจำหน่ายที่ดีที่สุด (BAT). ภาคทางการมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ บทบาทในการจัดการขยะและการรีไซเคิลเนื่องจากไปยังเครือข่ายที่ใช้งานของพวกเขาและทักษะคู่มือการทำขยะรีไซเคิลเป็นกิจกรรมที่มีศักยภาพทางเศรษฐกิจ (Streicher-Porte et al., 2005 และโยฮันเน et al., 2009) และการรีไซเคิลขยะอิเล็กทรอนิกส์ในความเป็นจริงหนึ่งที่ร่ำรวยที่สุด . พวกเขามีบทบาทสำคัญในการลดของเสีย destined สำหรับการกำจัด ตามประมาณการที่ทำ (Inventorisation ขยะอิเล็กทรอนิกส์ในประเทศอินเดียปี 2007 และ Rochat et al., 2008), 95% ของขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่มีอยู่สำหรับการรีไซเคิลในอินเดียเป็น recycled.the ภาคเศรษฐกิจนอกระบบ แต่การประมวลผลของขยะอิเล็กทรอนิกส์ในภาคเศรษฐกิจนอกระบบโดยเฉพาะอย่างยิ่งการฟื้นตัวของโลหะมีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและสุขภาพ MAIT-GTZ การศึกษายังพบว่า 94% ของผู้ผลิตรวมในการศึกษาไม่ได้มีนโยบายการกำจัดไอทีสำหรับล้าสมัยและจุดสิ้นสุดของการใช้สินค้าไอทีหรือ e-เสียและไม่ได้ตระหนักถึงการปฏิบัติที่จำเป็น ดังนั้นส่วนใหญ่ของขยะอิเล็กทรอนิกส์ที่ถูกทิ้งอย่างใดอย่างหนึ่งหรือผ่านการประมูลขายให้กับตัวแทนจำหน่ายเศษ (kabadiwlalas) ซึ่งจะถูกขายให้กับรีไซเคิลในภาคเศรษฐกิจนอกระบบ เพราะการปรากฏตัวของวัสดุเช่นมีค่าและโลหะมีค่าอื่น ๆ ในขยะอิเล็กทรอนิกส์มากขึ้นและมากขึ้นรีไซเคิลที่ถูกเลือกสำหรับการรีไซเคิลขยะอิเล็กทรอนิกส์ ในทางกลับกันการปรากฏตัวของวัสดุที่เป็นอันตรายและเป็นพิษในขยะอิเล็กทรอนิกส์และการใช้เทคโนโลยีที่ก่อให้เกิดมลพิษโดยการรีไซเคิลขยะอิเล็กทรอนิกส์ในภาคเศรษฐกิจนอกระบบที่เกิดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและสุขภาพ อย่างไรก็ตามการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและสังคมให้การทำงานร่วมกันในหมู่ภาคเศรษฐกิจนอกระบบและจิตวิญญาณการแข่งขันสูงเพื่อความอยู่รอดของผู้ประกอบการแต่ละรายจะทำให้พวกเขาไปกับกิจกรรมการรีไซเคิล. กระทรวงสิ่งแวดล้อมและป่าไม้ของรัฐบาลอินเดียได้รับการแจ้งเตือนขยะอิเล็กทรอนิกส์ (การบริหารจัดการ และการจัดการ) หลักเกณฑ์ 2011 ภายใต้สิ่งแวดล้อม (Protection) ทำหน้าที่ 1986 กฎเหล่านี้จัดให้มีการควบคุมในการเก็บรวบรวมและการรีไซเคิลขยะอิเล็กทรอนิกส์ เหล่านี้มีผลบังคับใช้กับผู้ผลิตอุปกรณ์ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ผู้บริโภคศูนย์คอลเลกชัน, Dismantlers รีไซเคิลและการจัดการขยะอิเล็กทรอนิกส์ ตามกฎเหล่านี้ผู้มีส่วนได้เสียในห่วงโซ่คุณค่าขยะอิเล็กทรอนิกส์ทุกเป็นผู้รับผิดชอบสำหรับ 'สิ่งแวดล้อมการจัดการเสียงของขยะอิเล็กทรอนิกส์ กฎเหล่านี้ได้เข้ามามีผลบังคับใช้ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมปี 2012 และในช่วงเวลาหนึ่งปีนี้ถูกจัดให้มาเพื่อช่วยให้ผู้มีส่วนได้เสียทุกคนที่จะวางในสถานที่ระบบที่จำเป็นในการปฏิบัติตามกฎระเบียบ. 3.3 สถานการณ์การเปลี่ยนแปลงของภาคทางการในอินเดียนโยบายสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ 2006 ระบุว่ามีความจำเป็นต้องจัดให้มีสถานะทางกฎหมายของภาคทางการเพื่อที่จะนำพวกเขาเข้าไปในกิจกรรมหลัก ในขณะเดียวกันการรีไซเคิลอย่างเป็นทางการจะเข้าฉากในการตั้งค่าสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับกิจกรรมการรีไซเคิลระดับ high-end แลเห็นสอดคล้องกับสภาพแวดล้อมที่สมบูรณ์และมีประสิทธิภาพในการประมวลผลของขยะอิเล็กทรอนิกส์สำหรับการกู้คืนของวัสดุที่มีคุณภาพสูงที่จะนำกลับมาใช้ในผลิตภัณฑ์ อย่างไรก็ตามหน่วยงานดังกล่าวจะไม่สามารถเข้าถึง e-เสียเนื่องจากการสะสมทางการจำหน่ายและการรีไซเคิลเศษเหล็กในภาคเศรษฐกิจนอกระบบที่เข้าถึงการเก็บรวบรวมของเสียและค่าใช้จ่ายในราคาที่ดีเมื่อเทียบกับการรีไซเคิลอย่างเป็นทางการ เงินลงทุนสูงและค่าใช้จ่ายเพื่อให้สอดคล้องกับการปฏิบัติด้านสิ่งแวดล้อมของหน่วยการรีไซเคิลอย่างเป็นทางการป้องกันไม่ให้พวกเขาเพื่อให้ตรงกับราคาที่เรียกร้องโดย vendours หรือผู้บริโภคและจึงไม่สามารถเข้าถึงขยะอิเล็กทรอนิกส์. วัตถุประสงค์หลักของขยะอิเล็กทรอนิกส์ (การบริหารและการจัดการ ) หลักเกณฑ์ปี 2011 คือการให้การเปิดใช้งานนโยบายและขั้นตอนที่จะมีผลผูกพันตามกฎหมายสำหรับผู้ผลิตผู้บริโภคศูนย์คอลเลกชัน, Dismantlers และรีไซเคิล ตามกฎเหล่านี้มีผลบังคับใช้สำหรับผู้บริโภคจำนวนมากที่จะให้เสียอีเมลของพวกเขาเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตไปยังศูนย์คอลเลกชันหรือ Dismantlers ที่ลงทะเบียนและรีไซเคิล นี้จะเป็นอุปสรรคในการประมูลและ channelization ของขยะอิเล็กทรอนิกส์เพื่อการสะสมของเสียที่ไม่ได้รับอนุญาตหรือตัวแทนจำหน่ายเศษรีไซเคิล แต่กฎเหล่านี้ได้เข้ามามีผลบังคับใช้เพียงพฤษภาคม 2012 และการเปลี่ยนแปลงที่มองเห็นจะยังไม่ได้เห็น มีความจำเป็นที่จะประกบกิจกรรมของภาคเศรษฐกิจนอกระบบที่มีที่เป็นทางการของภาคที่มีกลไกสำหรับ channelizing ขยะอิเล็กทรอนิกส์จากทางการเพื่อรีไซเคิลอย่างเป็นทางการ ความต้องการระบบมีให้สำหรับการมีส่วนร่วมทั้งของพวกเขาในกิจกรรมการรีไซเคิลขยะอิเล็กทรอนิกส์ในระดับที่แตกต่างกัน นี้สามารถทำงานได้สำหรับผู้บริโภคเสียโพสต์ใด ๆ ที่จะ channelized เพื่อนำไปรีไซเคิลเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม บูรณาการดังกล่าวของรีไซเคิลเป็นทางการและเป็นทางการควรจะเป็นสังคมที่ยอมรับและมีศักยภาพทางเศรษฐกิจสำหรับการดำเนินงานอย่างยั่งยืน. 4 รุ่นสำหรับการรวมของภาคทางการและเป็นทางการมีความจำเป็นที่จะต้องบูรณาการกิจกรรมของภาคเศรษฐกิจนอกระบบเข้าสู่กิจกรรมการรีไซเคิลกระแสหลักโดยการประกบกันนอกระบบกับภาคอย่างเป็นทางการ ระบบสนับสนุนซึ่งกันและกันที่จะได้รับจากการดำเนินงานในภาคทางการและหน่วยงานอย่างเป็นทางการรีไซเคิลเหมาะอย่างยิ่งสำหรับประเทศกำลังพัฒนา ระบบนี้จะช่วยให้ความสมดุลระหว่างการดำเนินงานที่ถูกและแรงงานในภาคเศรษฐกิจนอกระบบและการดำเนินงานยานยนต์และมีความซับซ้อนในหน่วยรีไซเคิลอย่างเป็นทางการ กระบวนการบูรณาการภาคนอกระบบกับภาคอย่างเป็นทางการเป็นงานที่ท้าทาย เส้นทางสู่ formalization ของหน่วยงานการรีไซเคิลในภาคทางการจะเกี่ยวข้องกับจำนวนของขั้นตอนที่มีระดับแตกต่างกันของหมั้น (รูปที่ 1).

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

3.1 . แบตเตอรี่กรดตะกั่วรีไซเคิลในอินเดีย

การรีไซเคิลแบตเตอรี่ตะกั่วกรดเป็นกิจกรรมที่รู้จักกันดีทั่วโลก ( ดร ไอเอ็นจี เฮ้ยเสื้อ , 2002 ) มันสามารถระบุกิจกรรมแบบดั้งเดิมที่ได้ดําเนินการในภาคเศรษฐกิจที่ไม่เป็นทางการในอินเดียในมุมมองของสิ่งแวดล้อมสุขภาพและความกังวลจากการรีไซเคิลที่ไม่เหมาะสมของแบตเตอรี่เพื่อสกัดตะกั่ว และไม่ทิ้งสารตกค้างที่เกิดหลังจากนั้นในภาคไม่เป็นทางการ รัฐบาลอินเดียเปิดตัวโครงการเพื่อการลงทะเบียนของการรีไซเคิลรีไซเคิลเพื่อให้มีส่วนร่วมในการควบคุมที่มีประสิทธิภาพในการรีไซเคิลเศษแบตเตอรี่ตะกั่วกรดแบตเตอรี่เพื่อให้บรรลุการจัดการสิ่งแวดล้อมเสียงของใช้แบตเตอรี่กรดตะกั่ว กฎหมาย เงื่อนไขสถาบันและทางเทคนิคมีให้ผ่านกรอบกฎระเบียบและสนับสนุนแนวทาง ( แบตเตอรี่ ( การบริหารและการจัดการ ) กฎ , 2001 และ raveendra และ aradhya , 2006 ) หน่วยประมวลผลแบตเตอรี่กรดตะกั่วที่จดทะเบียนภายใต้แบตเตอรี่ ( M & H ) กฎ2544 เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขามีเทคโนโลยีเสียงสิ่งแวดล้อมในกระบวนการของเสียและยังสามารถเข้าถึงสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับเสียงสิ่งแวดล้อม dipsoal ของสารตกค้างภายหลังการสร้าง ผ่านโครงการนี้ด้วยการบังคับของการรีไซเคิล ภายใต้แบตเตอรี่ ( M & H ) กฎ , 2544การส่งเสริมการรีไซเคิลและการรีไซเคิลของเสีย ด้วยการใช้เทคโนโลยีที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม . อย่างไรก็ตาม ความไม่เพียงพอในการจัดการระบบคอลเลกชันสำหรับใช้แบตเตอรี่กรดตะกั่วยังคงท้าทายสำหรับการลงทะเบียนการรีไซเคิล .เงื่อนไขบังคับให้คืนแบตเตอรี่เก่าในขณะที่ซื้อหนึ่งใหม่และร่องน้ำของแบตเตอรี่ดังกล่าวเท่านั้นที่จะลงทะเบียนการรีไซเคิลหน่วยให้ควบคุมบางอย่างบนตะกั่วรีไซเคิลกิจกรรมการป้องกันการไหลของแบตเตอรี่ที่ใช้แล้วในภาคไม่เป็นทางการยังขายแบตเตอรี่ที่ใช้แล้ว นำเศษดีลเลอร์ ( kabadiwalas ) ชนะเนื่องจากพวกเขาให้เงินมากขึ้นเมื่อเทียบกับตัวแทนจําหน่ายเมื่อใช้แบตเตอรี่จะถูกส่งกลับ หน่วยลงทะเบียน นอกจากนี้ยังถูกตรวจสอบอย่างใกล้ชิดสำหรับของเสียและการประมวลผลเพื่อให้สอดคล้องกับเงื่อนไขของการลงทะเบียนแม้จะมีข้อบังคับความต้องการมีหลายทางการหลอมตะกั่วหน่วยปฏิบัติการเช่นที่พวกเขาสามารถที่จะได้รับแบตเตอรี่เสีย พอ recylcing

ศึกษาการจัดการแบตเตอรี่ตะกั่วกรดในอินเดียที่ดีที่สุด ( 2550 ) revelaed นั้นคือ ขาดการมีส่วนร่วมของแบตเตอรี่ตะกั่ว - กรด ผู้ผลิต