Adorno (1903-69) argued that capita

Adorno (1903-69) argued that capitalism fed people with the products of a 'culture industry' - the opposite of 'true' art - to keep them passively satisfied and politically apathetic.

Adorno saw that capitalism had not become more precarious or close to collapse, as Marx had predicted. Instead, it had seemingly become more entrenched. Where Marx had focussed on economics, Adorno placed emphasis on the role of culture in securing the status quo.

Popular culture was identified as the reason for people's passive satisfaction and lack of interest in overthrowing the capitalist system.

Adorno suggested that culture industries churn out a debased mass of unsophisticated, sentimental products which have replaced the more 'difficult' and critical art forms which might lead people to actually question social life.

False needs are cultivated in people by the culture industries. These are needs which can be both created and satisfied by the capitalist system, and which replace people's 'true' needs - freedom, full expression of human potential and creativity, genuine creative happiness.

Commodity fetishism (promoted by the marketing, advertising and media industries) means that social relations and cultural experiences are objectified in terms of money. We are delighted by something because of how much it cost.

Popular media and music products are characterised by standardisation (they are basically formulaic and similar) and pseudo-individualisation (incidental differences make them seem distinctive, but they're not).

Products of the culture industry may be emotional or apparently moving, but Adorno sees this as cathartic - we might seek some comfort in a sad film or song, have a bit of a cry, and then feel restored again.

Boiled down to its most obvious modern-day application, the argument would be that television leads people away from talking to each other or questioning the oppression in their lives. Instead they get up and go to work (if they are employed), come home and switch on TV, absorb TV's nonsense until bedtime, and then the daily cycle starts again.

You can study this further with the books and links below.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เธโอดอร์เว (1903-69) โต้เถียงว่า ทุนนิยมเลี้ยงคนผลิตภัณฑ์ของ 'วัฒนธรรมอุตสาหกรรม' - ตรงข้ามศิลปะ 'จริง' - เพื่อให้พวกเขาพอใจเฉย ๆ และเกิดทางการเมืองเธโอดอร์เวเห็นว่า ทุนนิยมไม่เป็นไม่มั่นคงมากขึ้น หรือปิดเพื่อ ยุบ ตามที่ Marx ได้คาดการณ์ไว้ แทน มันมีดูเหมือนจะกลายเป็นมากมั่น เธโอดอร์เวที่ Marx ได้เน้นเศรษฐศาสตร์ วางเน้นบทบาทของวัฒนธรรมในสถานะเดิม วัฒนธรรมสมัยนิยมมีการระบุไว้เป็นเหตุผลของคนแฝงความพึงพอใจและขาดความสนใจในระบบนายทุนโค่นเธโอดอร์เวแนะนำว่า อุตสาหกรรมวัฒนธรรมปั่นออกมวล debased ของผลิตภัณฑ์ที่มีธรรมชาติ อารมณ์ที่ได้แทน 'ยาก' และสำคัญศิลปะซึ่งอาจนำคนจริง คำถามสังคมความเท็จจะปลูกคน โดยอุตสาหกรรมวัฒนธรรม เหล่านี้เป็นความต้องการซึ่งสามารถทั้งสร้างความพึงพอใจ โดยระบบนายทุน และแทนคนที่ 'จริง' ต้อง - อิสระ แสดงเต็มศักยภาพมนุษย์และความคิดสร้างสรรค์ ความสุขความคิดสร้างสรรค์ที่แท้สินค้า fetishism (promoted โดยอุตสาหกรรมการตลาด โฆษณา และสื่อ) หมายความ ว่า objectified ความสัมพันธ์ทางสังคมและประสบการณ์ทางวัฒนธรรมในแง่ของเงิน เรามีความภูมิใจบางอย่างเนื่องจากค่าใช้จ่ายเท่าใดผลิตภัณฑ์สื่อและดนตรีมีลักษณะกอปร (อยู่โดยคำนวณจากสูตร และคล้ายคลึงกัน) และ individualisation หลอก (ให้ดูโดดเด่นแตกต่างเสีย แต่พวกเขาไม่ได้) ผลิตภัณฑ์ของอุตสาหกรรมวัฒนธรรมอาจอารมณ์ หรือเคลื่อน ไหวเห็นได้ชัด แต่เธโอดอร์เวที่เห็นนี้เป็นระบาย - เราอาจแสวงหาบางสิ่งในภาพยนตร์เศร้าหรือเพลง มีร้องไห้ แล้ว รู้สึกคืนอีกครั้งต้มลงเพื่อการประยุกต์ทันสมัยชัดเจนสุด อาร์กิวเมนต์จะเป็นการที่โทรทัศน์นำคนคุย หรือซักถามอธิปไตยในชีวิต แทนพวกเขาได้รับ และไปทำงาน (ถ้าพวกเขาทำงาน), บ้านและสวิตช์โทรทัศน์ ดูดซับทีวีเรื่องไร้สาระจนนอน และวงจรประจำวันเริ่มแล้ว อีกด้วยคุณสามารถศึกษานี้เพิ่มเติมกับหนังสือและลิงค์ด้านล่าง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ดอร์โน่ (1903-1969) แย้งว่าทุนนิยมเลี้ยงคนที่มีผลิตภัณฑ์ของ 'อุตสาหกรรมวัฒนธรรม - การตรงข้ามของศิลปะ' ความจริง '- เพื่อให้พวกเขาอดทนความพึงพอใจและไม่แยแสการเมือง. Adorno เห็นว่าทุนนิยมไม่ได้กลายเป็นที่ล่อแหลมมากขึ้นหรือใกล้เคียงกับ ยุบเป็นมาร์กซ์ได้คาดการณ์ไว้ แต่มันได้กลายเป็นที่ดูเหมือนจะยึดที่มั่นมากขึ้น ที่มาร์กซ์ได้เน้นเศรษฐศาสตร์โน่วางความสำคัญกับบทบาทของวัฒนธรรมในการรักษาความปลอดภัยสภาพที่เป็นอยู่. นิยมวัฒนธรรมถูกระบุว่าเป็นเหตุผลสำหรับความพึงพอใจเรื่อย ๆ ของผู้คนและขาดความสนใจในการโค่นล้มระบบทุนนิยม. ดอร์โน่ชี้ให้เห็นว่าอุตสาหกรรมวัฒนธรรมปั่นออก มวลปลอมปนของตรงไปตรงมา, ผลิตภัณฑ์ซาบซึ้งที่ได้เข้ามาแทนที่มากขึ้นยากและที่สำคัญรูปแบบศิลปะซึ่งอาจนำไปให้คนที่จะถามจริงชีวิตทางสังคม. ความต้องการเท็จได้รับการปลูกฝังในคนโดยอุตสาหกรรมวัฒนธรรม เหล่านี้เป็นความต้องการซึ่งสามารถเป็นได้ทั้งการสร้างและความพึงพอใจโดยระบบทุนนิยมและที่มาแทนที่ของผู้คน 'จริง' ความต้องการ. - เสรีภาพในการแสดงออกเต็มศักยภาพของมนุษย์และความคิดสร้างสรรค์ของแท้สร้างสรรค์ความสุขCommodity ไสยศาสตร์ (ส่งเสริมโดยการตลาด, การโฆษณาและสื่ออุตสาหกรรม ) หมายความว่าความสัมพันธ์ทางสังคมและประสบการณ์ทางวัฒนธรรม objectified ในแง่ของเงิน เรามีความยินดีโดยบางสิ่งบางอย่างเพราะเท่าใดก็เสียค่าใช้จ่าย. สื่อที่นิยมและผลิตภัณฑ์เพลงที่โดดเด่นด้วยการมาตรฐาน (มีพื้น formulaic และคล้ายกัน) และหลอก individualisation (ความแตกต่างที่เกิดขึ้นทำให้พวกเขาดูเหมือนจะโดดเด่น แต่พวกเขาไม่ได้). ผลิตภัณฑ์ของ อุตสาหกรรมวัฒนธรรมอาจจะเป็นอารมณ์หรือเห็นได้ชัดว่าการเคลื่อนย้าย แต่ Adorno เห็นว่านี่เป็นยาระบาย -. เราอาจจะแสวงหาความสะดวกสบายบางอย่างในหนังหรือเพลงเศร้า, มีบิตของเสียงร้องแล้วรู้สึกว่าการบูรณะอีกครั้งลงไปต้มแหล่งคมนาคมที่เห็นได้ชัดที่สุด แอปพลิเควันอาร์กิวเมนต์จะเป็นที่โทรทัศน์ทำให้คนออกไปจากการพูดคุยกับแต่ละอื่น ๆ หรือการตั้งคำถามการกดขี่ในชีวิตของพวกเขา แต่พวกเขาได้รับการขึ้นและไปทำงาน (ถ้าพวกเขามีการจ้างงาน) มาที่บ้านและเปิดทีวีดูดซับเรื่องไร้สาระของทีวีจนนอนแล้วรอบทุกวันเริ่มต้นอีกครั้ง. คุณสามารถศึกษานี้ต่อไปด้วยหนังสือและการเชื่อมโยงด้านล่าง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

adorno ( 1903-69 ) แย้งว่าระบบทุนนิยมให้อาหารคนด้วยผลิตภัณฑ์ของ " อุตสาหกรรมวัฒนธรรม ' ตรงข้าม ' จริง ' ศิลป์ - เก็บไว้เฉยๆ พอใจและทางการเมืองไม่รู้ไม่ชี้ .adorno เห็นว่าทุนนิยมไม่ได้ยิ่งล่อแหลมหรือใกล้ยุบ , มาร์กซ์ได้คาดการณ์ไว้ แต่มันดูเหมือนจะกลายเป็นที่ยึดที่มั่น . ที่มาร์กซ์ได้เน้นในสาขาเศรษฐศาสตร์ adorno เน้นบทบาทของวัฒนธรรมในการรักษาสถานะที่เป็นอยู่ได้รับความนิยมวัฒนธรรมที่ถูกระบุว่าเป็นเหตุให้ความพึงพอใจของประชาชนเรื่อยๆและขาดความสนใจในการโค่นล้มอำนาจระบบทุนนิยมadorno ชี้ให้เห็นว่าอุตสาหกรรมวัฒนธรรม ปั่นออกจากมวลของแป๋วปลอมปนสินค้าอ่อนไหว ซึ่งแทนที่ ' ยาก ' ศิลปะรูปแบบซึ่งอาจนำคนคำถามชีวิตทางสังคม และที่สําคัญความเท็จที่ปลูกในคน โดยอุตสาหกรรมวัฒนธรรม เหล่านี้มีความต้องการซึ่งสามารถทั้งสร้าง และพอใจในระบบทุนนิยม ซึ่งแทนที่ประชาชนที่แท้จริง ' ' ต้อง - เสรีภาพในการแสดงออกเต็มศักยภาพของมนุษย์และสร้างสรรค์ ความสุข สร้างสรรค์แท้เฟติชซึ่มสินค้า ( ส่งเสริมโดยอุตสาหกรรม การตลาด โฆษณา และสื่อ ) หมายถึงความสัมพันธ์ทางสังคมและประสบการณ์ทางวัฒนธรรมมี objectified ในแง่ของเงิน เรามีความยินดีโดยอะไร เพราะว่ามันราคาเท่าไหร่สื่อที่เป็นที่นิยมและผลิตภัณฑ์ให้ได้มาตรฐาน ( เพลงมีลักษณะโดยทั่วไปจะเป็นเชิงใช้สูตรและที่คล้ายกัน ) และเทียม ( individualisation ความแตกต่างโดยให้ดูโดดเด่น แต่พวกเขาไม่ได้ )ผลิตภัณฑ์ของอุตสาหกรรมวัฒนธรรม อาจจะมีอารมณ์หรือเห็นได้ชัดย้าย แต่ adorno เห็นนี้เป็นยาระบาย - เราอาจแสวงหาความสะดวกสบายบางอย่างในหนังหรือเพลงเศร้า มีบิตของร้องไห้แล้วรู้สึกกลับคืนมาอีกครั้งต้มลงโปรแกรมสมัยใหม่มันชัดเจนที่สุด การโต้แย้ง จะนำพาผู้คนให้ห่างจากโทรทัศน์พูดคุยกับแต่ละอื่น ๆหรือการบีบบังคับ ในชีวิตของพวกเขา แต่ พวกเขาลุกขึ้นและไปทำงาน ( ถ้าจะใช้ ) กลับบ้านมาเปิดทีวี ซับทีวีเป็นเรื่องไร้สาระ จนถึงเวลานอน แล้ว รอบทุกวัน เริ่มอีกครั้งคุณสามารถศึกษาเพิ่มเติม กับหนังสือ และการเชื่อมโยงด้านล่าง