I looked at Daisy, who was staring,

I looked at Daisy, who was staring, terrified, at Gatsby and her husband. Then I turned back to Gatsby, and was shocked by his expression. The words of the girl at his party came back to me: You look at him sometimes when he thinks nobody's looking at him. I'm sure he's killed a man. For a moment the look on his face could be described in just that fantastic way. It passed, and he began to talk excitedly to Daisy, trying to persuade her that the accusations against him were not true. But with every word of his, she was drawing further and further into herself, so he stopped that, and only the dead dream fought on as the afternoon slipped away, trying unhappily to reach that lost voice across the room. The voice begged again to go. Please, Tom! I can't stand this any more.' er frightened eyes told that whatever intentions, whatever determination she had had, were gone forever. You two start on home, Daisy,' said Tom. "In Mr Gatsby's car." He added scornfully, "Go on. He won't annoy you. I think he realizes that his arrogant little attempt at an affair is over.' They were gone, without a word. After a moment or two, we left too. Jordan and I got into the coupe with Tom, and we started for Long Island. Tom was very pleased with himself talking and laughing all the way, but Jordan and I were not has its limits, and we were happy listening. Human sympathy to let their arguments disappear into the distance, like the lights of I had just remembered it was my thirtieth the city birthday. Thirty the promise of years of loneliness ahead of me, a thinning list of single men to know, thinning enthusiasm, thinning hair. But there was Jordan beside me, who, unlike Daisy, was too wise to carry well-forgotten dreams from age to age. As we passed over the dark bridge, her pale face fell lazily against my shoulder, and with her warm hand in mine, the fear of being thirty died away So we drove on toward death through the cooling half-light. The Greek, Michaelis, who owned the restaurant beside young the ash-heaps, was the main witness at the inquest. At five in the afternoon he had walked over to the garage, and found George Wilson sick in his office really sick, pale as his own pale hair and all over. Michaelis advised him to go shaking to bed, but Wilson refused, he didn't want to lose any saying he didn't want to lose any business. Suddenly there was violent banging and shouting from upstairs. I've got my wife locked in up there,' Wilson explained to his neighbor. She's going to stay there till the day after tomorrow. Then we're going to move away. Michaelis was extremely surprised, as Wilson had always seems a very quiet little man, incapable of such behavior. He went back to his restaurant, and didn't come out again until seven o'clock, when he heard Mrs Wilson's voice crying loudly from the garage, Beat me! Throw me down and beat me, you dirty little coward! later she darkness,

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผมมองไปที่เดซี่ที่ถูกจ้องมองกลัวที่แกสบี้และสามีของเธอ แล้วผมก็หันกลับไปแกสบี้และตกใจโดยการแสดงออกของเขา คำพูดของหญิงสาวในงานปาร์ตี้ของเขากลับมาให้ฉัน: คุณมองไปที่เขาบางครั้งเมื่อเขาคิดว่าไม่มีใครมองไปที่เขา ผมแน่ใจว่าเขาฆ่าชายคนหนึ่ง สำหรับช่วงเวลาที่ดูบนใบหน้าของเขาสามารถอธิบายได้ในเวลาเพียงว่าวิธีที่ยอดเยี่ยม มันผ่านไปและเขาก็เริ่มที่จะพูดคุยด้วยความตื่นเต้นที่จะเดซี่พยายามที่จะเกลี้ยกล่อมให้เธอว่าข้อกล่าวหากับเขาก็ไม่เป็นความจริง แต่ด้วยคำพูดของเขาทุกเธอก็วาดภาพต่อไปและต่อไปเป็นของตัวเองเพื่อให้เขาหยุดที่และมีเพียงความฝันตายต่อสู้กับเป็นช่วงบ่ายเล็ดรอดออกไปพยายามที่จะไปให้ถึงความสุขว่าเสียงที่หายไปในห้องพัก เสียงขอร้องอีกครั้งที่จะไป กรุณาทอม! ฉันไม่สามารถยืนอยู่ได้อีก. ' เอ้อกลัวดวงตาบอกว่าตั้งใจอะไรก็ตามสิ่งที่มุ่งมั่นที่เธอเคยมีก็หายไปตลอดกาล คุณทั้งสองเริ่มต้นในบ้าน, เดซี่, 'ทอมกล่าวว่า "ในรถนายของ Gatsby". เขาเสริมดูถูก "Go on. เขาจะไม่รบกวนคุณ. ฉันคิดว่าเขาตระหนักดีว่ามีความพยายามเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาหยิ่งเรื่องที่มีมากกว่า. ' พวกเขาก็หายไปโดยไม่มีคำว่า. หลังจากครู่หนึ่งหรือสองเราเหลือเกินไป. จอร์แดนและฉันได้เข้ารถเก๋งกับทอมและเราเริ่มลองไอส์แลนด์. ทอมก็พอใจมากกับตัวเองพูดคุยและหัวเราะตลอดทาง แต่จอร์แดน และผมก็ไม่ได้มีข้อ จำกัด และเราก็มีความสุขฟัง. เห็นอกเห็นใจของมนุษย์ที่จะให้การขัดแย้งของพวกเขาหายไปในระยะทางเช่นไฟของฉันได้จำได้ว่ามันเป็นเพียงแค่สามสิบวันเกิดเมืองของฉัน. สามสิบสัญญาของปีของความเหงาข้างหน้าของ ฉันรายการผอมบางของชายโสดจะรู้ว่าการทำให้ผอมบางกระตือรือร้นทำให้ผอมบางผม. แต่มีจอร์แดนข้างผมที่แตกต่างจากเดซี่ฉลาดเกินไปที่จะดำเนินการฝันดีลืมตั้งแต่อายุอายุ. ขณะที่เราผ่านสะพานที่มืด ใบหน้าขาวซีดของเธอลดลงอย่างเฉื่อยชากับไหล่ของฉันและมีมือที่อบอุ่นของเธอในเหมืองกลัวของการเป็นสามสิบเสียชีวิตไปดังนั้นเราจึงขับรถไปสู่​​ความตายผ่านการทำความเย็นครึ่งแสง. กรีก Michaelis ซึ่งเป็นเจ้าของร้านอาหารข้างหนุ่ม เถ้ากอง-เป็นพยานหลักในการพิจารณาคดี. ที่ห้าในช่วงบ่ายที่เขาได้เดินไปที่จอดรถและพบว่าจอร์จวิลสันป่วยในสำนักงานของเขาป่วยจริงๆซีดเป็นผมซีดของเขาเองและทั่วทุกมุม Michaelis แนะนำให้เขาไปที่เตียงสั่น แต่วิลสันปฏิเสธเขาไม่ต้องการที่จะสูญเสียเขาบอกว่าเขาไม่ต้องการที่จะสูญเสียทางธุรกิจใด ๆ ทันใดนั้นก็มีการต่อสู้รุนแรงและตะโกนจากชั้นบน ฉันมีภรรยาของฉันถูกขังอยู่ในที่นั่น 'วิลสันอธิบายให้เพื่อนบ้านของเขา เธอจะไปอยู่ที่นั่นจนถึงวันหลังจากวันพรุ่งนี้ จากนั้นเรากำลังจะย้ายออกไป Michaelis รู้สึกประหลาดใจมากเป็นวิลสันได้เสมอดูเหมือนว่าคนที่เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เงียบสงบมากความสามารถในการดำเนินการดังกล่าว เขาเดินกลับไปที่ร้านอาหารของเขาและไม่ออกมาอีกเลยจนกระทั่ง 07:00 เมื่อเขาได้ยินเสียงของนางวิลสันร้องไห้เสียงดังมาจากที่จอดรถ, ตีฉัน! โยนฉันลงและเอาชนะฉันคุณเป็นคนขี้ขลาดสกปรกน้อย! ต่อมาเธอก็มืด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผมมองดอกเดซี่ที่ถูกจ้องมอง หวาดกลัว ที่ Gatsby และสามีของเธอ ฉันหันหลังกลับเพื่อสนับสนุนและตกใจ โดยการแสดงออกของเขา คำพูดของหญิงสาวที่พรรคของเขากลับมาให้ฉันมองเขา บางครั้งเมื่อเขาคิดว่าไม่มีใครมองเขา ฉันแน่ใจว่าเขาฆ่าคน สักพัก สีหน้าของเขาสามารถอธิบายได้เพียงว่าวิธีที่ยอดเยี่ยม . มันผ่านไปแล้วและเขาเริ่มที่จะพูดอย่างตื่นเต้นกับเดซี่ พยายามเกลี้ยกล่อมเธอ ที่กล่าวหาเขาไม่จริง แต่กับทุกคำพูดของเขา เธอวาดรูปต่อไปและต่อไปในตัวเองเพื่อให้เขาหยุด และเพียงความฝันตายต่อสู้บนเป็นบ่ายหายไป พยายามไม่มีความสุขถึงหลงเสียง ทั่วทั้งห้อง เสียงขอร้องอีกครั้งเพื่อไป ได้โปรด , ทอมฉันทนไม่ไหวแล้ว . . . เอ้อ กลัวตาบอกว่า ไม่ว่าจะเจตนา ความตั้งใจ สิ่งที่เธอได้จากไปตลอดกาล คุณสองคนเริ่มกลับบ้าน เดซี่ ' ทอม " ในรถของนาย Gatsby . " เขาเพิ่ม scornfully " ไป เขาจะไม่กวนใจคุณ ฉันคิดว่า เขาตระหนักว่าเขาหยิ่งเล็กน้อย พยายามเรื่องชู้สาวมากกว่า พวกเขาไป โดยไม่พูดอะไรสักคำ หลังจากนั้นสักครู่หรือสอง เราทิ้งด้วยจอร์แดนและผมได้เข้าไปในรถเก๋งกับทอม และเราเริ่มเกาะยาว ทอมรู้สึกยินดีมากกับตัวเอง พูดคุย และ หัวเราะกันตลอดทาง แต่ จอร์แดน และผมไม่ได้มีข้อจำกัด และเราฟังแล้วมีความสุข มนุษย์ความเห็นอกเห็นใจให้อาร์กิวเมนต์ของพวกเขาหายไปกับระยะทางที่เหมือนไฟ ผมจำได้ว่ามันเป็นลำดับที่สามสิบเมือง วันเกิดสามสิบปีของสัญญาของความเหงา ข้างหน้าผม , ผอมบางรายชื่อคนเดียวที่รู้ บางความผอมบางผม แต่ มี จอร์แดน อยู่ข้างๆ ฉัน ที่ ซึ่งแตกต่างจากดอกเดซี่ก็ฉลาดที่จะแบกดีลืมความฝันจากรุ่นสู่รุ่น เราข้ามสะพานดำ ใบหน้าซีดของหล่อนหล่นซมกับไหล่ของฉัน พร้อมกับมือที่อบอุ่นของเธอในเหมืองไม่ต้องกลัวถูก 30 ตายออกไป เราขับรถบนสู่ความตายผ่านเย็นครึ่งแสง กรีก มิคาเ ิส ผู้ที่เป็นเจ้าของร้านอาหารข้างๆยองเถ้ากอง เป็นพยานสำคัญในการสอบสวนคดี ที่ 5 ในตอนบ่าย เขาเดินไปที่โรงรถ และพบว่าจอร์จวิลสันป่วยในที่ทำงานป่วยของเขาซีดเหมือนเส้นผมสีซีดของเขาเองและทั่วมากแนะนำให้เขาไปเขย่าเตียง แต่วิลสันปฏิเสธ เขาไม่อยากจะสูญเสียใด ๆ บอกว่า เขาไม่อยากจะสูญเสียทางธุรกิจใด ๆ ก็มีความรุนแรงและเสียงตะโกนจากข้างบน ผมมีภรรยาอยู่ตรงนั้น " วิลสันกล่าวกับเพื่อนบ้านของเขา เธอจะอยู่ที่นี่จนถึงพรุ่งนี้ แล้วเรากำลังจะย้ายไป มิคาเ ิส โคตรตกใจขณะที่ วิลสันได้ดูเหมือนคนน้อยเงียบสงบ ความสามารถของพฤติกรรมดังกล่าว เขากลับไปที่ร้านอาหาร แล้วก็ไม่ได้ออกมาอีกเลย จนกระทั่ง 7 โมงเช้า เมื่อเขาได้ยินเสียงของนาง วิลสันร้องไห้เสียงดังจากโรงรถ ตีฉัน โยนฉันลงและเอาชนะฉัน ไอ้น้อย ไอ้ขี้ขลาด ต่อมาเธอในความมืด