Cup anemometers Cup anemometer anim

Cup anemometers

Cup anemometer animation
A simple type of anemometer was invented in 1845 by Dr. John Thomas Romney Robinson, of Armagh Observatory. It consisted of four hemispherical cups, each mounted on one end of four horizontal arms, which in turn were mounted at equal angles to each other on a vertical shaft. The air flow past the cups in any horizontal direction turned the shaft in a manner that was proportional to the wind speed. Therefore, counting the turns of the shaft over a set time period produced the average wind speed for a wide range of speeds. On an anemometer with four cups, it is easy to see that since the cups are arranged symmetrically on the end of the arms, the wind always has the hollow of one cup presented to it and is blowing on the back of the cup on the opposite end of the cross.

When Robinson first designed his anemometer, he asserted that the cups moved one-third of the speed of the wind, unaffected by the cup size or arm length. This was apparently confirmed by some early independent experiments, but it was incorrect. Instead, the ratio of the speed of the wind and that of the cups, the anemometer factor, depends on the dimensions of the cups and arms, and may have a value between two and a little over three. Every previous experiment involving an anemometer had to be repeated.

The three-cup anemometer developed by the Canadian John Patterson in 1926 and subsequent cup improvements by Brevoort & Joiner of the USA in 1935 led to a cupwheel design which was linear and had an error of less than 3% up to 60 mph (97 km/h). Patterson found that each cup produced maximum torque when it was at 45 degrees to the wind flow. The three-cup anemometer also had a more constant torque and responded more quickly to gusts than the four-cup anemometer.

The three-cup anemometer was further modified by the Australian Derek Weston in 1991 to measure both wind direction and wind speed. Weston added a tag to one cup, which causes the cupwheel speed to increase and decrease as the tag moves alternately with and against the wind. Wind direction is calculated from these cyclical changes in cupwheel speed, while wind speed is as usual determined from the average cupwheel speed.

Three-cup anemometers are currently used as the industry standard for wind resource assessment studies.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ถ้วย anemometers ถ้วย anemometer ภาพเคลื่อนไหวAnemometer ชนิดได้ถูกคิดค้นในค.ศ. 1845 โดยดร.จอห์น Thomas Romney โรบินสัน ของหอดูดาว Armagh มันประกอบด้วยสี่ครึ่งถ้วย แต่ละติดตั้งอยู่บนปลายด้านหนึ่งของสี่แนวแขน ซึ่งจะถูกติดตั้งที่มุมเท่ากันกับเพลาแนวตั้ง อากาศไหลผ่านถ้วยในทิศทางแนวนอนเปิดเพลาในลักษณะที่เป็นสัดส่วนกับความเร็วลม ดังนั้น เปิดเพลาระยะเวลาที่กำหนดเวลาการตรวจนับผลิตความเร็วลมเฉลี่ยสำหรับช่วงกว้างของความเร็ว บน anemometer มีสี่ถ้วย มันเป็นเรื่องง่ายเพื่อดูว่า ตั้งแต่ถ้วยการจัดตำแหน่งในส่วนของแขน ลมเสมอมีของถ้วยหนึ่งที่นำเสนอไป และพัดด้านหลังถ้วยบนปลายตรงข้ามข้ามเมื่อโรบินสันก่อนมาเขา anemometer เขาอ้างสิทธิว่า ถ้วยย้ายหนึ่งในสามของความเร็วลม ไม่ถูกกระทบ โดยถ้วยขนาดหรือแขนยาว เห็นได้ชัดนี้ถูกยืนยัน โดยการทดลองอิสระบางต้น แต่มันไม่ถูกต้อง แทน อัตราส่วนของความเร็วของลมและที่ถ้วย ตัว anemometer ขึ้นอยู่กับขนาดของถ้วยและแขน และอาจมีค่าระหว่าง 2 และ 3 น้อยกว่า ทุกการทดลองก่อนหน้านี้ anemometer เกี่ยวข้องกับการได้Anemometer สามถ้วยพัฒนา โดยจอห์นแคนาดา Patterson ใน 1926 และถ้วยต่อมาปรับปรุง โดย Brevoort & Joiner ของสหรัฐอเมริกาในปี 1935 นำไปออกแบบ cupwheel ที่เป็นเชิงเส้น และมีข้อผิดพลาดน้อยกว่า 3% ถึง 60 ความเร็ว (97 km/h) Patterson พบว่า แต่ละถ้วยผลิตแรงบิดสูงสุดเมื่อที่ไปทางกระแสลม 45 องศา Anemometer สามถ้วยยังมีแรงบิดคงมากขึ้น และตอบสนองได้รวดเร็วขึ้นเพื่อให้กว่า anemometer 4 ถ้วยAnemometer สามถ้วยเพิ่มเติมล่าสุด โดย Weston ออสเตรเลียดีในพ.ศ. 2534 วัดทิศทางลมและความเร็วลม Weston เพิ่มแท็กถ้วยหนึ่ง ซึ่งทำให้ความเร็วใน cupwheel การเพิ่ม และลด ตามป้ายย้ายสลับกับ และ ต้านลม ทิศทางลมจะคำนวณจากการเปลี่ยนแปลงวัฏจักรเหล่านี้ในความเร็ว cupwheel ในขณะที่ความเร็วลมตามปกติจะกำหนดจากความเร็วเฉลี่ย cupwheelปัจจุบัน anemometers สามถ้วยจะใช้เป็นมาตรฐานอุตสาหกรรมสำหรับลมทรัพยากรประเมินผลการศึกษา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

คัพ anemometers นิเมชั่นคัพเครื่องวัดความเร็วลมชนิดที่เรียบง่ายของเครื่องวัดความเร็วลมที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นในปี 1845 โดย Dr. John รอมนีย์โทมัสโรบินสันของหอดูดาวแมกห์ มันประกอบด้วยสี่ถ้วยครึ่งวงกลมแต่ละติดตั้งอยู่บนปลายด้านหนึ่งของสี่แขนในแนวนอนซึ่งจะถูกติดตั้งอยู่ในมุมที่เท่ากับกันบนเพลาแนวตั้ง การไหลของอากาศที่ผ่านมาถ้วยในทิศทางใด ๆ ในแนวนอนหันเพลาในลักษณะที่เป็นสัดส่วนกับความเร็วลม ดังนั้นนับเปลี่ยนของเพลาในช่วงเวลาที่กำหนดผลิตความเร็วลมเฉลี่ยสำหรับหลากหลายของความเร็ว บนเครื่องวัดความเร็วลมกับสี่ถ้วยมันเป็นเรื่องง่ายที่จะเห็นว่าตั้งแต่ถ้วยจะจัดแฟ่บที่ปลายของแขนลมมักจะมีโพรงหนึ่งถ้วยที่นำเสนอไปและพัดที่ด้านหลังของถ้วยในตรงข้าม ในตอนท้ายของการข้าม. เมื่อโรบินสันเครื่องวัดความเร็วลมการออกแบบครั้งแรกของเขาที่เขาถูกกล่าวหาว่าย้ายถ้วยหนึ่งในสามของความเร็วของลมที่ได้รับผลกระทบตามขนาดถ้วยหรือความยาวแขน นี่คือคำยืนยันที่เห็นได้ชัดจากการทดลองอิสระบางต้น แต่มันก็ไม่ถูกต้อง แต่อัตราส่วนของความเร็วของลมและถ้วยปัจจัยเครื่องวัดความเร็วลมขึ้นอยู่กับขนาดของถ้วยและแขนและอาจมีค่าระหว่างสองและน้อยกว่าสาม ทุกการทดลองก่อนหน้านี้ที่เกี่ยวข้องกับเครื่องวัดความเร็วลมจะต้องมีการทำซ้ำ. เครื่องวัดความเร็วลมสามถ้วยพัฒนาโดยแคนาดาจอห์นแพตเตอร์สันในปี 1926 และการปรับปรุงถ้วยที่ตามมาโดย Brevoort และช่างไม้ของประเทศสหรัฐอเมริกาในปี 1935 นำไปสู่การออกแบบ cupwheel ซึ่งเป็นเชิงเส้นและมีข้อผิดพลาดของ น้อยกว่า 3% ถึง 60 ไมล์ (97 กิโลเมตร / เอช) แพตเตอร์สันพบว่าแต่ละถ้วยที่ผลิตแรงบิดสูงสุดเมื่อมันอยู่ที่ 45 องศาเพื่อการไหลเวียนของลม เครื่องวัดความเร็วลมสามถ้วยยังมีแรงบิดคงที่มากขึ้นและตอบสนองได้อย่างรวดเร็วเพื่อลมเครื่องวัดความเร็วลมกว่าสี่ถ้วย. เครื่องวัดความเร็วลมสามถ้วยมีการปรับเปลี่ยนต่อไปโดยดีเร็กเวสตันออสเตรเลียในปี 1991 ในการวัดทั้งสองทิศทางลมและความเร็วลม เวสตันเพิ่มแท็กไปหนึ่งถ้วยซึ่งเป็นสาเหตุของความเร็ว cupwheel เพิ่มขึ้นและลดลงเมื่อแท็กย้ายสลับกับและต้านลม ทิศทางลมจะถูกคำนวณจากการเปลี่ยนแปลงของวัฏจักรเหล่านี้ในความเร็ว cupwheel ในขณะที่ความเร็วลมตามปกติการพิจารณาจากความเร็วเฉลี่ย cupwheel. anemometers สามถ้วยที่มีการใช้ในปัจจุบันเป็นมาตรฐานอุตสาหกรรมสำหรับลมการศึกษาการประเมินทรัพยากร

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ถ้วย anemometers

ถ้วยเครื่องวัดความเร็วลมเครื่องวัดความเร็วลมชนิดของภาพเคลื่อนไหว
ง่ายถูกคิดค้นในปี 1845 โดย ดร. จอห์น โทมัส รอมนีย์ โรบินสัน แห่งหอดูดาวแมกห์ . มันประกอบด้วยสี่ถ้วยครึ่งวงกลม แต่ละติดตั้งบนปลายด้านหนึ่งของแนวนอนสี่แขน ซึ่งจะติดในมุมที่เท่าเทียมกันกับแต่ละอื่น ๆในเพลาแนวตั้งการไหลของอากาศผ่านถ้วยในทิศทางแนวนอน เปลี่ยนเพลา ในลักษณะที่เป็นสัดส่วนกับความเร็วลม ดังนั้น การนับรอบของเพลากว่าชุดระยะเวลาผลิต ความเร็วลมเฉลี่ยสำหรับช่วงกว้างของความเร็ว เป็นเครื่องวัดความเร็วลมกับสี่ถ้วย มันเป็นเรื่องง่ายที่จะเห็นว่าตั้งแต่ถ้วย จัดเรียงเป็นตายร้ายดีบนปลายของแขนลมมักจะมีโพรงหนึ่งมอบถ้วยให้ และเป่าด้านหลังของถ้วยที่ปลายตรงข้ามของข้าม

เมื่อโรบินสันก่อนออกแบบเครื่องวัดความเร็วลมของเขาเขาอ้างว่าถ้วยไปหนึ่งในสามของความเร็วของลมได้รับผลกระทบจากถ้วยขนาดหรือความยาวของแขน นี้เห็นได้ชัดว่าได้รับการยืนยันโดยการทดลองอิสระบางต้น แต่มันไม่ถูกต้อง แทนอัตราส่วนของความเร็วของลมและของถ้วย , ปัจจัยเครื่องวัดความเร็วลม ขึ้นอยู่กับขนาดของถ้วยและแขน และอาจมีมูลค่าระหว่างสองและน้อยกว่าสาม ทุกหน้าที่เกี่ยวข้องกับการทดลองเป็นเครื่องวัดความเร็วลมต้องซ้ำ

สามถ้วยเครื่องวัดความเร็วลมพัฒนาโดยจอห์นแพตเตอร์สันในแคนาดา 1926 และต่อมาถ้วยปรับปรุงโดยเบรวอร์ต&ช่างไม้ของสหรัฐอเมริกาในปี 1935 นำไปสู่ cupwheel การออกแบบที่เป็นเส้นตรงและมีความคลาดเคลื่อนน้อยกว่า 3% ถึง 60 mph ( 97 km / h ) แพตเตอร์สัน พบว่า แต่ละถ้วยที่ผลิตแรงบิดสูงสุดเมื่อมันอยู่ที่ 45 องศา เพื่อให้ลมไหลสามถ้วยเครื่องวัดความเร็วลมก็แรงบิดคงที่มากขึ้น และตอบสนองได้อย่างรวดเร็วเพื่อลมกว่าสี่ถ้วยเครื่องวัดความเร็วลม

สามถ้วยเครื่องวัดความเร็วลมเพิ่มเติมแก้ไข โดยออสเตรเลียเดเวสตันในปีพ.ศ. 2534 วัดทั้งสองทิศทางลมและความเร็วลม เวสตันเพิ่มแท็กให้หนึ่งถ้วยซึ่งทำให้ความเร็ว cupwheel ที่จะเพิ่มขึ้นและลดลงเป็นแท็กย้ายสลับกับ และต้านแรงลม ทิศทางลมจะถูกคำนวณจากการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ในระดับความเร็ว cupwheel ในขณะที่ความเร็วลมเป็นปกติ พิจารณาจากความเร็วเฉลี่ย cupwheel

สามถ้วย anemometers ในปัจจุบันใช้เป็นมาตรฐานสำหรับอุตสาหกรรมพลังงานลมการประเมินการศึกษา