In most cases, replacing fishmeal b

In most cases, replacing fishmeal by plant proteins will produce
reduced feed intake as one of the important factors for low growth performance of carnivorous fish species (Blaufuss and Trushenski, 2012;
Hill et al., 2013). This effect was observed in Japanese seabass, even
when relatively small amounts of fishmeal were replaced (9% fishmeal
was replaced) by a blend of plant protein with balanced essential
amino acids, fatty acids and minerals (Hu, 2010; Zhang et al., 2013).
However, in the present study, the feed intake of Japanese seabass
was not influenced by 21% inclusion of soybean meal (Y0), to replace
13.5% fishmeal. This could be due to the feeding adaptation during the
4-week acclimation, in which Y0 diet was used, a similar phenomenon
as we observed in this species in the study of fishmeal substitution
(Hu et al., 2010; Zhang et al., 2013). Adaptation to a low fishmeal diet
was also reported in rainbow trout (Refstie et al., 1997) and gibel carp
(Xue et al., 2004) after a 4-week feeding period. However, the growth
performance of the Y0 group was significantly lower than that of the
FM group, which may be induced by essential nutrient deficiency,
such as nucleotides (Abtahi et al., 2013; Tahmasebi-Kohyani et al.,
2011), taurine (Gaylord et al., 2006; Lunger et al., 2007; Matsunari
et al., 2008; Takagi et al., 2008), glycine, etc. (McGoogan and Gatlin,
1997) or by anti-nutrients from plant protein (Gatlin et al., 2007). In
the present study, the YCW inclusion improved the feed intake of
Japanese seabass, which accordingly enhanced the growth performance. The higher height of mucosal folds in the anterior and distal
intestines could be another reason for the better growth of fish of the
Y4 group by improving the intestinal nutrient absorption area. Although
the FCR of the Y4 group was still higher than that of the FM group, the
cost of 2000 mg/kg YCW would be much lower than 13.5% of fishmeal.
Typical morphological changes of the intestine caused by soybean meal

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในกรณีส่วนใหญ่ เปลี่ยน fishmeal โดยโปรตีนพืชจะผลิตลดการบริโภคอาหารเป็นปัจจัยสำคัญสำหรับประสิทธิภาพการเจริญเติบโตต่ำพันธุ์ปลากินเนื้อ (Blaufuss และ Trushenski, 2012เขา et al., 2013) ลักษณะพิเศษนี้ถูกพบในปลากะพงญี่ปุ่น แม้แต่เมื่อเงิน fishmeal ถูกแทนที่ (9% fishmealถูกแทน) โดยการผสมผสานของพืช โปรตีนกับสมดุลจำเป็นกรดอะมิโน กรดไขมัน และแร่ธาตุ (Hu, 2010 Zhang et al., 2013)อย่างไรก็ตาม ในการศึกษาปัจจุบัน การบริโภคอาหารของปลากะพงที่ญี่ปุ่นได้รับไม่รวม 21% ของกากถั่วเหลือง (Y0), โดยการแทน13.5% fishmeal อาจเป็น เพราะปรับตัวให้อาหารในระหว่างการ4 สัปดาห์ acclimation, Y0 ซึ่งอาหารที่ใช้ ปรากฏการณ์ที่คล้ายคลึงกันเราพบในนกชนิดนี้ในการศึกษาของ fishmeal แทน(Hu et al., 2010 Zhang et al., 2013) ปรับตัวกับอาหารที่ fishmeal ต่ำนอกจากนี้ยังมีรายงานในเรนโบว์เทราต์ (Refstie และ al., 1997) และปลาทับทิม gibel(ไลท์ซิวร้อยเอ็ด al., 2004) หลังจากระยะเวลา 4 สัปดาห์ให้อาหาร อย่างไรก็ตาม การเจริญเติบโตประสิทธิภาพของกลุ่ม Y0 ได้ต่ำกว่าที่ของการกลุ่ม FM ซึ่งอาจจะเกิดจากขาดธาตุอาหารที่จำเป็นเช่นนิวคลีโอไทด์ (Abtahi et al., 2013 Tahmasebi-Kohyani et al.,2011), taurine (เกย์ลอร์ดสวีและ al., 2006 Lunger et al., 2007 Matsunariร้อยเอ็ด al., 2008 ทะกะงิ et al., 2008), glycine ฯลฯ (McGoogan และ Gatlin1997) หรือต่อต้านสารอาหารจากพืชโปรตีน (Gatlin et al., 2007) ในการศึกษาปัจจุบัน การบริโภคอาหารของปรับปรุงการรวม YCWญี่ปุ่นปลากะพง ซึ่งเพิ่มประสิทธิภาพการเจริญเติบโตตามไป ด้วย ความสูงสูงของพับ mucosal ในแอนทีเรียร์ และกระดูกลำไส้อาจเป็นอีกเหตุผลหนึ่งสำหรับการเจริญเติบโตดีกว่าปลาของกลุ่ม Y4 โดยการปรับปรุงพื้นที่การดูดซึมธาตุอาหารที่ลำไส้ ถึงแม้ว่าFCR ของกลุ่ม Y4 ได้ยังสูงกว่าที่กลุ่ม FM การต้นทุนของ 2000 mg/kg YCW จะมากกว่า 13.5% ของ fishmealโดยทั่วไปของการเปลี่ยนแปลงของลำไส้ที่เกิดจากกากถั่วเหลือง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในกรณีส่วนใหญ่แทนที่ปลาป่นโปรตีนจากพืชจะผลิตปริมาณอาหารที่กินลดลงเป็นหนึ่งในปัจจัยที่สำคัญสำหรับการเจริญเติบโตที่ต่ำของพันธุ์ปลากินเนื้อ (Blaufuss และ Trushenski 2012;. ฮิลล์ et al, 2013) ผลกระทบนี้จะพบว่าในปลากะพงขาวญี่ปุ่นแม้เมื่อจำนวนเงินที่ค่อนข้างเล็กของปลาป่นถูกแทนที่ (9% ปลาป่นถูกแทนที่) โดยมีส่วนผสมของโปรตีนจากพืชที่มีความสมดุลที่สำคัญกรดอะมิโนกรดไขมันและเกลือแร่ (Hu, 2010. Zhang et al,, 2013). อย่างไรก็ตามในการศึกษาปัจจุบันปริมาณอาหารที่กินปลากะพงขาวของญี่ปุ่นไม่ได้รับอิทธิพลจาก 21% รวมของกากถั่วเหลือง (Y0) เพื่อแทนที่ 13.5% ปลาป่น ซึ่งอาจจะเกิดจากการปรับตัวให้อาหารในช่วงปรับตัว 4 สัปดาห์ซึ่งในอาหาร Y0 ถูกนำมาใช้เป็นปรากฏการณ์ที่คล้ายกันในขณะที่เราตั้งข้อสังเกตในสายพันธุ์นี้ในการศึกษาของการทดแทนปลาป่น(Hu et al, 2010;.. Zhang et al,, 2013) การปรับตัวเพื่อให้อาหารปลาป่นต่ำได้รับการรายงานในเรนโบว์เทราท์ (Refstie et al., 1997) และปลาคาร์พ Gibel (Xue et al., 2004) หลังจากระยะเวลาการให้อาหาร 4 สัปดาห์ อย่างไรก็ตามการเติบโตของผลการดำเนินงานของกลุ่ม Y0 อย่างมีนัยสำคัญต่ำกว่าของกลุ่มเอฟเอ็มซึ่งอาจจะเกิดจากการขาดสารอาหารที่จำเป็น, เช่นนิวคลีโอ (Abtahi et al, 2013;. Tahmasebi-Kohyani, et al. 2011), ทอรีน (เกย์ et al, 2006;. Lunger et al, 2007;. Matsunari et al, 2008;.. ทาคากิ et al, 2008), ไกลซีน ฯลฯ (McGoogan และ Gatlin, 1997) หรือสารอาหารที่ต่อต้านจากโปรตีนจากพืช ( Gatlin et al., 2007) ในการศึกษาครั้งนี้รวม YCW ดีขึ้นการบริโภคอาหารของปลากะพงขาวญี่ปุ่นที่เพิ่มขึ้นตามการเติบโตของผลการดำเนินงาน ความสูงที่สูงขึ้นของเยื่อเมือกพับในด้านหน้าและปลายลำไส้อาจเป็นเหตุผลสำหรับการเจริญเติบโตที่ดีขึ้นของปลาอีกกลุ่มY4 โดยการปรับปรุงพื้นที่ในลำไส้ดูดซึมสารอาหาร แม้ว่าอัตราแลกเนื้อของกลุ่ม Y4 ก็ยังคงสูงกว่าของกลุ่มเอฟเอ็มที่ค่าใช้จ่ายของปี2000 mg / kg YCW จะต่ำกว่า 13.5% ของปลาป่น. การเปลี่ยนแปลงทางสัณฐานวิทยาทั่วไปของลำไส้ที่เกิดจากกากถั่วเหลือง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในกรณีส่วนใหญ่ แทนที่ปลาป่นโปรตีนจากพืชจะผลิต
ลดปริมาณอาหารเป็นปัจจัยหนึ่งที่สำคัญสำหรับการเจริญเติบโตต่ำของปลาที่กินเนื้อ ( blaufuss และ trushenski , 2012 ;
ฮิลล์ et al . , 2013 ) ผลนี้ถูกพบในปลากะพงขาว ญี่ปุ่น แม้แต่
เมื่อค่อนข้างเล็กปริมาณปลาป่นปลาป่น ( 9
% ที่ถูกแทนที่ถูกแทนที่โดยการผสมของโปรตีนจากพืชกับความสมดุลที่จำเป็น
กรดอะมิโน กรดไขมัน และแร่ธาตุ ( Hu , 2010 ; Zhang et al . , 2013 ) .
แต่ในการศึกษาการกินอาหารของ
ปลากระพงญี่ปุ่นไม่ได้รับอิทธิพลจาก 21% รวมของกากถั่วเหลือง ( y0 ) แทน
13.5% ป่น . นี้อาจเป็นเพราะการกินอาหารการปรับตัว acclimation
4 สัปดาห์ ซึ่ง y0 อาหารใช้
เท่าที่เราสังเกตปรากฏการณ์ที่คล้ายกันในสายพันธุ์นี้ในการศึกษาปลาป่นทดแทน
( Hu et al . , 2010 ; Zhang et al . , 2013 ) การปรับตัวกับ
อาหารป่นต่ำก็รายงานในปลาเทราท์ ( refstie et al . , 1997 ) และ gibel ปลาคาร์พ
( Xue et al . , 2004 ) หลังสัปดาห์ที่ 4 ระยะเวลา . อย่างไรก็ตาม การดำเนินงานของกลุ่ม y0
ลดลงกว่าของ
กลุ่มวิทยุซึ่งอาจจะเกิดจากการขาดธาตุอาหารที่จำเป็น
เช่นนิวคลีโอไทด์ ( abtahi et al . , 2013 ; tahmasebi kohyani et al . ,
( 2011 ) , ไม่เกย์ et al . , 2006 ; ลังเงอร์ et al . , 2007 ; matsunari
et al . , 2008 ; ทาคากิ et al . , 2008 ) , ไกลซีนเป็นต้น ( และ mcgoogan การ์ทลิน
1997 ) หรือต่อต้านสารอาหารจากโปรตีนพืช ( การ์ทลิน et al . , 2007 ) ใน
การศึกษาปัจจุบันโดยรวมดีขึ้น ycw การกินอาหารของ
ญี่ปุ่นปลากะพง ซึ่งตามการปรับปรุงประสิทธิภาพการเจริญเติบโต สูงเท่าความสูงของเยื่อเมือกในด้านหน้าและปลาย
ลำไส้อาจเป็นอีกเหตุผลที่ดีกว่าการเติบโตของปลาในกลุ่ม y4
โดยการปรับปรุงพื้นที่ในการดูดซึมสารอาหาร แม้ว่า
FCR ของกลุ่ม y4 ยังสูงกว่ากลุ่ม FM ,
ราคา 2000 มก. / กก. ycw จะลดลงกว่า 13.5% ของปลาป่น .
ปกติลักษณะการเปลี่ยนแปลงของลำไส้ที่เกิดจากกากถั่วเหลือง