Even though most of the developed c

Even though most of the developed countries arewell equipped and updated with detailed land use/cover information, lack of and/or restricted access togeospatial database persists in developing nations,predominantly in Bangladesh. Aerial photograph, forinstance, absolutely classified for public. For thirdworld countries, remote sensing proved its effectivenessfor spatial data updating (Dong et al. 1997) andparticularly to provide accurate and timely geospatialinformation illustrating land use/cover dynamics ofmetropolitan areas (Yang 2002). Unfortunately, nosuch application is available for Dhaka or its part for land use/cover change assessment. Few studies however, used the geospatial technique to address
some environmental issues of Dhaka City (Dewan etal. 2007a, b; 2006, 2005; Kamal and Midorikawa2004; Maathuis et al. 1999). It is necessary to mention here that the city does not have any official statistics on land use pattern and even the Master Plans do not provide either a map or a quantitative statement of the existing land use (Islam 1996, 2005). Official land use statistics of Dhaka Metropolitan seems to have appeared in 1991 by ground observation (Islam1996; FAP 8A 1991). Many factors including financial constraints, data scarcity, bureaucracy and/or lack of geoinformatics expertise in the planning agencies are responsible for the absence of historical as well as current land use/cover data. In addition, as many as
18 ministries are effectively involved in developing Dhaka (Mohit 1991) and such multiple involvements obviously result in meager coordination. In effect, a good number of private organizations have been evolved, generating “City Maps” by ground investigation and in an inefficient manner. Consequently, confusion and disparities in the data are widespread and fairly misleading. While current and accurate information on land use/cover is a prerequisite to the management and planning of urban areas, data paucity and up-to-date information on land use/cover exist in Dhaka. In the absence of such information, sustainable urban development cannot be achieved and may lead to the mismanagement of scarce resources which is prevalent in Dhaka (Hasanand Mulamoottil 1994).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แม้ว่าส่วนใหญ่ของ arewell ประเทศพัฒนาแล้วพร้อม และปรับปรุง ด้วยข้อมูลรายละเอียดที่ดินใช้/ปก ขาด หรือจำกัดการเข้าถึงฐานข้อมูล togeospatial ยังคงอยู่ในการพัฒนาประเทศ ส่วนใหญ่ในประเทศบังคลาเทศ ทางอากาศภาพ forinstance จัดสำหรับประชาชนอย่างแน่นอน ในประเทศ thirdworld แชมพูพิสูจน์ข้อมูลปริภูมิ effectivenessfor ปรับปรุง andparticularly (Dong et al. 1997) ให้ geospatialinformation และแสดงที่ดินใช้/ครอบคลุมพื้นที่ ofmetropolitan dynamics (ยาง 2002) อับ nosuch แอพลิเคชันได้ใน Dhaka หรือเป็นส่วนหนึ่งสำหรับการประเมินการเปลี่ยนแปลงใช้/ครอบคลุมที่ดิน บางการศึกษาใช้เทคนิค geospatial ที่อยู่อย่างไรก็ตามบางปัญหาสิ่งแวดล้อมของเมืองธากา (Dewan etal. 2007a, b; 2006, 2005 Kamal Midorikawa2004 และ Maathuis et al. 1999) ได้พูดถึงที่นี่ว่า เมืองไม่มีทางใดๆ สถิติบนบกใช้รูปแบบ และแม้แต่แผนหลักยังไม่มีแผนที่หรือคำเชิงปริมาณของการใช้ที่ดินที่มีอยู่ (อิสลาม 1996, 2005) สถิติการใช้ที่ดินทางของธากานครน่าจะ มีปรากฏในปีพ.ศ. 2534 โดยสังเกตพื้นดิน (Islam1996 FAP 8A 1991) ปัจจัยหลายอย่างรวมทั้งข้อจำกัดทางการเงิน การขาดแคลนข้อมูล ข้าราชการ และ/หรือขาดความเชี่ยวชาญ geoinformatics ในหน่วยงานวางแผนรับผิดชอบการขาดข้อมูลใช้/ครอบคลุมดินแดนประวัติศาสตร์ รวมทั้งปัจจุบัน นอกจากนี้ เป็นจำนวนมากเป็นทบวงกรม 18 เกี่ยวข้องอย่างมีประสิทธิภาพในการพัฒนาธากา (Mohit 1991) และ involvements ดังกล่าวหลายอย่างชัดเจนผลประสานงานไม่เพียงพอ ผล จำนวนที่ดีขององค์กรภาคเอกชนที่มีการพัฒนา สร้าง "แผนที่เมือง" โดยตรวจสอบพื้น และ ในลักษณะไม่ ดังนั้น ความสับสนและความแตกต่างในข้อมูลได้อย่างกว้างขวาง และค่อนข้างเข้าใจ ในขณะที่ข้อมูลปัจจุบัน และถูกต้องในการใช้ที่ดิน/ครอบคลุม ข้อกำหนดเบื้องต้นเพื่อการบริหารและการวางแผนของเขตเมือง paucity ข้อมูลและข้อมูลที่ทันสมัยในการใช้ที่ดิน/ครอบคลุมอยู่ในธากา ในกรณีข้อมูลดังกล่าว การพัฒนาเมืองที่ยั่งยืนไม่ได้ และอาจนำไปสู่ mismanagement ทรัพยากรที่หายากซึ่งจะพบมากในธากา (Hasanand Mulamoottil 1994)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แม้ว่าส่วนใหญ่ของประเทศที่พัฒนาแล้ว arewell การติดตั้งและการปรับปรุงด้วยรายละเอียดการใช้ที่ดิน / ครอบคลุมข้อมูลขาดและ / หรือการ จำกัด การเข้าถึงฐานข้อมูล togeospatial ยังคงมีอยู่ในประเทศกำลังพัฒนาส่วนใหญ่ในประเทศบังกลาเทศ ภาพถ่ายทางอากาศ, forinstance อย่างจัดให้ประชาชน สำหรับประเทศ thirdworld ระยะไกลได้รับการพิสูจน์ปรับปรุงข้อมูลเชิงพื้นที่ของ effectivenessfor (ดง et al. 1997) andparticularly เพื่อให้ geospatialinformation ที่ถูกต้องและทันเวลาที่แสดงการใช้ที่ดิน / พลวัตปก ofmetropolitan พื้นที่ (ยาง 2002) แต่น่าเสียดายที่การประยุกต์ใช้ nosuch สามารถใช้ได้สำหรับธากาหรือบางส่วนสำหรับการใช้ที่ดิน / ปกประเมินการเปลี่ยนแปลง การศึกษาน้อย แต่ใช้เทคนิคเชิงพื้นที่เพื่อรับมือกับ
ปัญหาสิ่งแวดล้อมบางส่วนของนครธากา (เทวัน etal 2007A ข. 2006, 2005; ลและ Midorikawa2004. Maathuis et al, 1999) มีความจำเป็นต้องพูดถึงที่นี่ว่าเป็นเมืองที่ไม่ได้มีสถิติอย่างเป็นทางการใด ๆ เกี่ยวกับรูปแบบการใช้ที่ดินและแม้แผนแม่บทไม่ให้ทั้งแผนที่หรือบันทึกเชิงปริมาณของการใช้ที่ดินที่มีอยู่ (อิสลามปี 1996 2005) สถิติการใช้ประโยชน์ที่ดินอย่างเป็นทางการของธากาปริมณฑลดูเหมือนว่าจะได้ปรากฏตัวขึ้นในปี 1991 โดยการสังเกตพื้นดิน (Islam1996; สภาวิชาชีพบัญชี 8A 1991) มีปัจจัยหลายอย่างรวมทั้งข้อ จำกัด ทางการเงินการขาดแคลนข้อมูลข้าราชการและ / หรือขาดความเชี่ยวชาญด้านภูมิสารสนเทศในหน่วยงานการวางแผนมีความรับผิดชอบในกรณีที่ไม่มีทางประวัติศาสตร์เช่นเดียวกับการใช้ประโยชน์ที่ดินในปัจจุบันข้อมูล / ฝาครอบ นอกจากนี้ให้มากที่สุดเท่า
ที่ 18 กระทรวงที่มีส่วนเกี่ยวข้องได้อย่างมีประสิทธิภาพในการพัฒนาธากา (Mohit 1991) และหยั่งทราบหลายอย่างเห็นได้ชัดว่ามีผลในการประสานงานน้อย ผลเป็นจำนวนที่ดีขององค์กรภาคเอกชนที่ได้รับการพัฒนาสร้าง "เมืองแผนที่" โดยการตรวจสอบพื้นดินและในลักษณะที่ไม่มีประสิทธิภาพ ดังนั้นความสับสนและความไม่เสมอภาคในข้อมูลเป็นที่แพร่หลายและทำให้เข้าใจผิดอย่างเป็นธรรม ในขณะที่ข้อมูลที่เป็นปัจจุบันและถูกต้องเกี่ยวกับการใช้ที่ดิน / ปกเป็นสิ่งที่จำเป็นในการบริหารจัดการและการวางแผนของพื้นที่ในเมือง, ขัดสนข้อมูลและ up-to-date ข้อมูลเกี่ยวกับการใช้ที่ดิน / ปกอยู่ในกรุงธากา ในกรณีที่ไม่มีข้อมูลดังกล่าว, การพัฒนาเมืองอย่างยั่งยืนไม่สามารถทำได้และอาจนำไปสู่การปรับตัวของทรัพยากรที่ขาดแคลนซึ่งเป็นที่แพร่หลายในธากา (Hasanand Mulamoottil 1994)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แม้ว่าส่วนใหญ่ของประเทศที่พัฒนา arewell ติดตั้งและปรับปรุงรายละเอียดข้อมูลการใช้ที่ดิน / ปกขาด และ / หรือ จำกัด การเข้าถึงฐานข้อมูล togeospatial ยังคงอยู่ในประเทศกำลังพัฒนา เด่นในบังคลาเทศ รูปถ่ายทางอากาศ อาทิ อย่าง จัด สำหรับ สาธารณะ สำหรับประเทศ thirdworld , การสำรวจข้อมูลระยะไกลได้พิสูจน์ถึง effectivenessfor ด้านข้อมูลปรับปรุง ( ดง et al .1997 ) andparticularly ให้ถูกต้องและทันเวลา geospatialinformation แสดงการใช้ที่ดิน / ครอบคลุมพื้นที่ของ ofmetropolitan ( ยางปี 2002 ) แต่น่าเสียดายที่โปรแกรม nosuch สามารถใช้ได้สำหรับธากาหรือส่วนหนึ่งของการใช้ที่ดิน / ครอบคลุมการประเมินการเปลี่ยนแปลง การศึกษาน้อยแต่ใช้เทคนิคทางกฎหมายเพื่อที่อยู่
บางปัญหาสิ่งแวดล้อมของเมืองธากา ( Dewan คณะ . 2007a , B ; 2006 , 2005คามาล และ midorikawa2004 ; maathuis et al . 1999 ) มันเป็นสิ่งจำเป็นที่จะกล่าวถึงที่นี่ว่าเมืองนี้ไม่มีสถิติอย่างเป็นทางการต่อรูปแบบการใช้ที่ดิน และแม้แผนไม่ได้ให้ทั้งแผนที่ หรืองบปริมาณที่มีอยู่ของการใช้ที่ดิน ( ศาสนาอิสลาม 1996 , 2005 ) สถิติการใช้ที่ดินของเมืองกรุงเทพมหานครอย่างเป็นทางการดูเหมือนจะปรากฏในปี 1991 โดยการสังเกตดิน ( islam1996 ;สภาวิชาชีพบัญชี 8A 1991 ) หลายปัจจัย ได้แก่ ปัญหาความขาดแคลนข้อมูลทางการเงิน ระบบราชการ และ / หรือขาดภูมิสารสนเทศความเชี่ยวชาญในการวางแผนหน่วยงานรับผิดชอบในการขาดงานของประวัติศาสตร์ รวมทั้งกระแสการใช้ที่ดิน / ปกข้อมูล นอกจากนี้ เท่าที่
18 กระทรวงมีประสิทธิภาพที่เกี่ยวข้องในการพัฒนาธากา ( Mohit 1991 ) และเช่นหลาย involvements เห็นได้ชัดส่งผลให้ขาดการประสานงาน ในผล , หมายเลขที่ดีขององค์กรเอกชนที่ได้รับการพัฒนา , การสร้าง " แผนที่เมือง " โดยการตรวจสอบดิน และในลักษณะที่ไม่มีประสิทธิภาพ ดังนั้น ความสับสน และความไม่เสมอภาคในการศึกษาอย่างกว้างขวางและค่อนข้างทำให้เข้าใจผิดในขณะที่ปัจจุบันและข้อมูลที่ถูกต้องในการใช้ที่ดิน / ปกเป็นสิ่งจำเป็นในการจัดการและการวางแผนของเขตเมือง ข้อมูลจำนวนเล็กน้อยและข้อมูลที่ทันสมัยในการใช้ที่ดิน / ปกอยู่ในกรุงธากา ในการขาดของข้อมูลดังกล่าวไม่สามารถการพัฒนาเมืองอย่างยั่งยืนได้ และอาจนำไปสู่ความบกพร่องของทรัพยากรที่ขาดแคลนซึ่งแพร่หลายในธากา ( hasanand mulamoottil 1994 )