where f (x, y) is the density estim

where f (x, y) is the density estimate at the location (x, y); n is the
number of observations, h is the bandwidth or kernel size, K is the
kernel function, and di is the distance between the location (x, y)
and the location of the ith observation. The effect of placing these
humps or kernels over the points is to create a smooth and continuous
surface. The method is known as KDE because around each
point at which the indicator is observed a circular area (the kernel)
of defined bandwidth is created. This takes the value of the
indicator at that point spread into it according to some appropriate
function. Summing all of these values at all places, including those
at which no incidences of the indicator variable were recorded,
gives a surface of density estimates. Density can be measured by
two methods; simple and kernel. The simple method divides the
entire study area to predetermined number of cells and draws a
circular neighbourhood around each cell to calculate the individual
cell density values, which is the ratio of number of features that fall
within the search area to the size of the area. Radius of the circular
neighbourhood affects the resulting density map. If the radius
is, increased there is a possibility that the circular neighbourhood
would include more feature points which results in a smoother
density surface (Silverman, 1986). The kernel method divides the
entire study area into predetermined number of cells. Rather than
considering a circular neighbourhood around each cell (the simple
method), the kernel method draws a circular neighbourhood
around each feature point (the accident) and then a mathematical
equation is applied that goes from 1 at the position of the feature
point to 0 at the neighbourhood boundary (see Fig. 1). Road

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ซึ่ง f (x, y) เป็นการประเมินความหนาแน่นที่ตำแหน่ง (x, y); n คือการจำนวนการสำรวจ h แบนด์วิดท์ หรือเคอร์เนลขนาด Kฟังก์ชันเคอร์เนล di เป็นระยะห่างระหว่างตำแหน่ง (x, y)และที่ตั้งของสังเกตระยะ ผลของการทำงานเหล่านี้humps หรือเมล็ดผ่านจุดจะสร้าง แบบเรียบ และต่อเนื่องพื้นผิว วิธีการที่เรียกว่า KDE เนื่องจากแต่ละรอบจุดที่ตัวบ่งชี้คือสังเกตพื้นที่วงกลม (kernel)แบนด์วิธกำหนดแล้ว ส่วนประกอบของการตัวบ่งชี้จุดที่กระจายลงไปตามบางที่เหมาะสมฟังก์ชันการ รวมทั้งหมดของค่าเหล่านี้ในสถานทั้งหมด รวมทั้งที่ไม่มี incidences ตัวแปรบ่งชี้บันทึกทำให้พื้นผิวของการประเมินความหนาแน่น สามารถวัดความหนาแน่นโดยวิธีที่สอง เรียบง่ายและเคอร์เนล แบ่งวิธีการง่าย ๆพื้นที่ศึกษาทั้งหมดจำนวนเซลล์และดึงกำหนดไว้เป็นเขียนวงกลมรอบเซลล์แต่ละเซลล์ในการคำนวณแต่ละเซลล์ที่ค่าความหนาแน่น ซึ่งเป็นอัตราส่วนของจำนวนของคุณลักษณะที่อยู่ภายในพื้นที่การค้นหาขนาดของพื้นที่ รัศมีของวงการไปมีผลต่อแผนที่ความหนาแน่นได้ ถ้ารัศมีคือ การเพิ่มขึ้นมีความเป็นไปได้ที่ไปวงกลมจะมีจุดลักษณะการทำงานมากขึ้นซึ่งผลในการอุดความหนาแน่นผิว (รับ 1986) แบ่งวิธีการเคอร์เนลพื้นที่ศึกษาทั้งหมดเป็นจำนวนเซลล์ที่กำหนดไว้ Rather กว่าพิจารณาเขียนวงกลมรอบ (นำเซลล์แต่ละเซลล์วิธี), วิธีเคอร์เนลวาดเขียนวงกลมจุดแต่ละคุณลักษณะ (อุบัติเหตุ) แล้วการทางคณิตศาสตร์ใช้สมการที่ไปจากตำแหน่งของลักษณะการทำงาน 1ชี้ไปที่ 0 ที่เขียนขอบเขต (ดู Fig. 1) ถนน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ที่ f (x, y) เป็นประมาณการความหนาแน่นที่สถานที่ (x, y); n คือ
จำนวนสังเกต h คือแบนด์วิดธ์หรือขนาดเคอร์เนล K เป็น
ฟังก์ชันเคอร์เนลและดิคือระยะทางระหว่างสถานที่ (x, y)
และสถานที่ของการสังเกต ith ผลของการวางเหล่านี้
ดูดเมล็ดหรือมากกว่าจุดคือการสร้างอย่างต่อเนื่องราบรื่นและ
พื้นผิว วิธีการเป็นที่รู้จักกันทั่ว KDE เพราะแต่ละ
จุดที่ตัวบ่งชี้ที่เป็นที่สังเกตพื้นที่วงกลม (เคอร์เนล)
แบนด์วิดธ์ที่กำหนดไว้จะถูกสร้างขึ้น นี้จะมีค่าของ
ตัวบ่งชี้ที่แพร่กระจายจุดที่เป็นตามความเหมาะสมบาง
ฟังก์ชั่น ข้อสรุปทั้งหมดของค่าเหล่านี้ในสถานที่ทั้งหมดรวมทั้งผู้
ที่ไม่มีอุบัติการณ์ของตัวแปรตัวบ่งชี้ที่ถูกบันทึก
จะช่วยให้พื้นผิวของประมาณการความหนาแน่น ความหนาแน่นสามารถวัดได้โดย
สองวิธี; ที่เรียบง่ายและเคอร์เนล วิธีการที่ง่ายแบ่ง
พื้นที่ศึกษาทั้งหมดไปยังหมายเลขที่กำหนดไว้ของเซลล์และดึง
ใกล้เคียงวงกลมรอบแต่ละเซลล์ในการคำนวณของแต่ละบุคคล
ค่าความหนาแน่นของเซลล์ซึ่งเป็นอัตราส่วนของจำนวนของคุณสมบัติที่ตกอยู่
ภายในพื้นที่การค้นหาขนาดของพื้นที่ รัศมีของวงกลม
พื้นที่ใกล้เคียงที่มีผลต่อความหนาแน่นของแผนที่ที่เกิด ถ้ารัศมี
เป็นเพิ่มขึ้นมีความเป็นไปได้ที่ย่านวงกลม
จะรวมถึงจุดที่มีคุณสมบัติมากขึ้นซึ่งจะส่งผลให้เรียบเนียน
ผิวหนาแน่น (Silverman, 1986) วิธีเคอร์เนลแบ่ง
พื้นที่ศึกษาทั้งหมดลงในจำนวนที่กำหนดไว้ของเซลล์ แทนที่จะ
พิจารณาย่านวงกลมรอบแต่ละเซลล์ (ง่าย
) วิธีการวิธีเคอร์เนลดึงย่านวงกลม
รอบจุดแต่ละคุณลักษณะ (อุบัติเหตุ) แล้วทางคณิตศาสตร์ที่
ถูกนำไปใช้สมการที่จะไปจาก 1 ในตำแหน่งของคุณลักษณะ
ชี้ไปที่ 0 ที่ขอบเขตพื้นที่ใกล้เคียง (ดูรูปที่ 1). ถนน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โดยที่ f ( x , y ) มีความหนาแน่นประมาณที่ตำแหน่ง ( x , y )
; n คือจำนวนค่าสังเกต H เป็นแบนด์วิดธ์หรือขนาดเมล็ด K คือ
ฟังก์ชันเคอร์เนล และ ดิ ระยะห่างระหว่างตำแหน่ง ( x , y )
และสถานที่ตั้งของสังเกตอ. . ผลของการวางหนอกเหล่านี้
หรือเมล็ดมากกว่าจุดคือการสร้างพื้นผิวเรียบและต่อเนื่อง

วิธีที่รู้จักกันเป็น KDE เพราะแต่ละรอบ
จุดที่บ่งชี้ว่าพื้นที่วงกลม ( kernel )
ของกำหนดแบนด์วิดธ์ที่สร้างขึ้น ใช้ค่าของตัวบ่งชี้ที่จุดกระจาย

ตามเหมาะสมในบางฟังก์ชัน ข้อสรุปทั้งหมดของค่าเหล่านี้ในสถานที่ทั้งหมดรวมทั้ง
ที่ไม่มีอุบัติการณ์การบ่งชี้ตัวแปร
ถูกบันทึกได้จะช่วยให้พื้นผิวของความหนาแน่นประมาณ ความหนาแน่นที่สามารถวัดได้โดย
สองวิธี ; ที่ง่ายและเนื้อในเมล็ด วิธีง่าย ๆ แบ่งพื้นที่ศึกษาทั้งหมดที่กำหนดไว้

จำนวนเซลล์และวาดวงกลมรอบ ๆแต่ละเซลล์เพื่อคำนวณความหนาแน่นเซลล์แต่ละ
ค่า ซึ่งมีอัตราส่วนของจำนวนคุณสมบัติที่ตก
ภายในพื้นที่ค้นหากับขนาดของพื้นที่รัศมีของพื้นที่ใกล้เคียงวงกลม
มีผลต่อผลของแผนที่ ถ้ารัศมี
คือ ทำให้มีความเป็นไปได้ว่า วงกลมจะรวมถึงคุณลักษณะเพิ่มเติม
ตาง ๆจุด ซึ่งส่งผลในผิวความหนาแน่นเรียบ
( ซิลเวอร์แมน , 1986 ) เคอร์เนลวิธีแบ่งพื้นที่ศึกษาทั้งหมดเข้าไว้
จำนวนเซลล์ มากกว่า
พิจารณาวงกลมรอบ ๆแต่ละเซลล์ ( วิธีง่ายๆ
) , kernel วิธีการวาดวงกลมรอบจุดแต่ละจุดมี
ตาง ๆ ( อุบัติเหตุ ) และสมการทางคณิตศาสตร์
ใช้ที่ไปจาก 1 ในตำแหน่งของจุดคุณสมบัติ
0 ที่ใกล้เขตแดน ( ดูรูปที่ 1 ) ถนน