Handshaking is the common form of g

Handshaking is the common form of greeting and leave taking in the Western culture. While it is being accepted in Asia, the Asians still prefer a different form of greeting: a bow in East Asia, a 'wai' (joining the two hands together like in prayer) for some Southern and Southeastern Asian countries. Asians and Middle Easterners prefer a soft handshake. Strong grips are interpreted as a sign of aggression.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ทฤษฎีเป็นแบบทั่วไปของการทักทายและการลาในวัฒนธรรมตะวันตก ในขณะนั้นเป็นยอมรับในเอเชีย เอเชียที่ยังคงชอบอวยพรรูปแบบต่าง ๆ: โบว์ในเอเชียตะวันออก การ 'หวาย' (ร่วมมือสองเข้าด้วยกันเช่นในคำอธิษฐาน) สำหรับบางประเทศในเอเชียใต้ และตะวันออกเฉียงใต้ เอเชียและ Easterners กลางต้อง handshake นุ่ม จับแข็งแรงจะถูกแสดงเป็นเครื่องหมายของการรุกราน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การจับมือกันเป็นรูปแบบทั่วไปของการทักทายและออกจากการอยู่ในวัฒนธรรมตะวันตก ในขณะที่มันจะถูกได้รับการยอมรับในภูมิภาคเอเชียเอเชียยังคงชอบรูปแบบที่แตกต่างกันของคำทักทาย: คันธนูในเอเชียตะวันออกเฉียง 'ไหว' (ร่วมงานกับมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันเช่นในคำอธิษฐาน) สำหรับบางประเทศในเอเชียใต้และตะวันออกเฉียงใต้ และเอเชียกลางซื้ชอบจับมือนุ่ม จับที่แข็งแกร่งจะถูกตีความว่าเป็นสัญญาณของการรุกราน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

จับมือกันเป็นรูปแบบทั่วไปของการทักทายและการกล่าวลาในวัฒนธรรมตะวันตก ในขณะที่มันเป็นที่ยอมรับในเอเชีย , เอเชียยังคงชอบรูปแบบที่แตกต่างกันของการ์ด : คันธนูในเอเชียตะวันออก , ' หวาย ' ( ร่วม 2 มือกันเหมือนในคำอธิษฐาน ) บางตอนใต้และตะวันออกเฉียงใต้ประเทศในเอเชีย ชาวเอเชียและตะวันออกกลาง easterners ชอบจับมือนุ่มด้ามจับที่แข็งแกร่งจะถูกตีความเป็นสัญญาณของความก้าวร้าว