Betty Kesmer was continuously on to

Betty Kesmer was continuously on top of things. In school, she had always been at the top of her class. When she went to work for her uncle’s shoe business, Fancy Footwear, she had been singled out as the most productive employee and the one with the best attendance. The company was so impressed with her that it sent her to get an M.B.A. to groom her for a top management position. In school again, and with three years of practical experience to draw on, Kesmer had gobbled up every idea put in front of her, relating many of them to her work at Fancy Footwear. When Kesmer graduated at the top of her class, she returned to Fancy Footwear. To no one’s surprise, when the head of the company’s largest division took advantage of the firm’s early retirement plan, Kesmer was given his position.

Kesmer knew the pitfalls of being suddenly catapulted to a leadership position, and she was determined to avoid them. In business school, she had read cases about family businesses that fell apart when a young family member took over with an iron fist, barking out orders, cutting personnel, and destroying morale. Kesmer knew a lot about participative management, and she was not going to be labeled an arrogant know-it-all.

Kesmer’s predecessor, Max Worthy, had run the division from an office at the top of the building, far above the factory floor. Two or three times a day, Worthy would summon a messenger or a secretary from the offices on the second floor and send a memo out to one or another group of workers. But as Kesmer saw it, Worthy was mostly an absentee autocrat, making all the decisions from above and spending most of his time at extended lunches with his friends from the Elks Club.

Kesmer’s first move was to change all that. She set up her office on the second floor. From her always-open doorway she could see down onto the factory floor, and as she sat behind her desk she could spot anyone walking by in the hall. She never ate lunch herself but spent the time from 11 to 2 down on the floor, walking around, talking, and organizing groups. The workers, many of whom had twenty years of seniority at the plant, seemed surprised by this new policy and reluctant to volunteer for any groups. But in fairly short order, Kesmer established a worker productivity group, a "Suggestion of the Week" committee, an environmental group, a worker award group, and a management relations group. Each group held two meetings a week, one without and one with Kesmer. She encouraged each group to set up goals in its particular focus area and develop plans for reaching those goals. She promised any support that was within her power to give.

The group work was agonizingly slow at first. But Kesmer had been well trained as a facilitator, and she soon took on that role in their meetings, writing down ideas on a big board, organizing them, and later communicating them in notices to other employees. She got everyone to call her "Betty" and set herself the task of learning all their names. By the end of the first month, Fancy Footwear was stirred up.

But as it turned out, that was the last thing most employees wanted. The truthfinally hit Kesmer when the entire management relations committee resigned at the start of their fourth meeting. "I’m sorry, Ms. Kesmer," one of them said. "We’re good at making shoes, but not at this management stuff. A lot of us are heading toward retirement. We don’t want to be supervisors."

Astonished, Kesmer went to talk to the workers with whom she believed she had built good relations. Yes, they reluctantly told her, all these changes did make them uneasy. They liked her, and they didn’t want to complain. But given the choice, they would rather go back to the way Mr. Worthy had run things. They never saw Mr. Worthy much, but he never got in their hair. He did his work, whatever that was, and they did theirs. "After you’ve been in a place doing one thing for so long," one worker concluded, "the last thing you want to do is learn a new way of doing it."

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เบ็ตตี้ Kesmer เป็นอย่างต่อเนื่องด้านบนของสิ่ง ในโรงเรียนเธอได้รับเสมอที่ด้านบนของชั้นเรียนของเธอ เมื่อเธอไปทำงานให้กับธุรกิจรองเท้าลุงของเธอแฟนซีรองเท้า, เธอได้รับการแยกออกมาเป็นพนักงานที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดและเป็นหนึ่งเดียวกับการเข้าร่วมประชุมที่ดีที่สุด บริษัท เป็นที่ประทับใจให้กับเธอว่ามันส่งเธอที่จะได้รับปริญญาโทเจ้าบ่าวของเธอสำหรับตำแหน่งผู้บริหารระดับสูง ในโรงเรียนอีกครั้งและสามปีของประสบการณ์การปฏิบัติในการวาดภาพบน Kesmer ได้ gobbled ขึ้นทุกความคิดใส่ในด้านหน้าของเธอที่เกี่ยวข้องมากของพวกเขาในการทำงานของเธอที่แฟนซีรองเท้า เมื่อจบการศึกษา Kesmer ที่ด้านบนของชั้นเรียนของเธอที่เธอกลับไปแฟนซีรองเท้า ที่แปลกใจไม่มีใครเมื่อหัวของส่วนที่ใหญ่ที่สุดของ บริษัท ในการใช้ประโยชน์จากการวางแผนการเกษียณอายุก่อนกำหนดของ บริษัท ที่ Kesmer ได้รับตำแหน่งของเขา. Kesmer รู้ข้อผิดพลาดของการถูกยิงอยู่ ๆ ก็ไปอยู่ในตำแหน่งความเป็นผู้นำและเธอก็ตัดสินใจที่จะหลีกเลี่ยงพวกเขา ในธุรกิจโรงเรียนเธอได้อ่านกรณีที่เกี่ยวกับธุรกิจครอบครัวที่ล้มลงเมื่อสมาชิกในครอบครัวหนุ่มสาวที่เข้ามาด้วยกำปั้นเหล็กเห่าออกคำสั่งตัดบุคลากรและทำลายกำลังใจในการทำงาน Kesmer รู้มากเกี่ยวกับการจัดการแบบมีส่วนร่วมและเธอก็ไม่ได้ไปที่จะระบุว่าหยิ่งรู้มันทั้งหมด. บรรพบุรุษ Kesmer ของตระกูลแม็กซ์วิ่งส่วนจากสำนักงานที่ด้านบนของอาคารสูงกว่าพื้นโรงงาน สองหรือสามครั้งต่อวันสมควรจะเรียกผู้ส่งสารหรือเลขานุการจากสำนักงานบนชั้นสองและส่งออกไปบันทึกหนึ่งหรือกลุ่มของคนอื่น แต่เป็น Kesmer เห็นมันสมควรส่วนใหญ่เป็นอำนาจเด็ดขาดที่ขาดการตัดสินใจทั้งหมดจากด้านบนและใช้เวลาส่วนใหญ่ของเขาที่อาหารกลางวันขยายกับเพื่อน ๆ ของเขาจากแขกเหรื่อคลับ. ย้าย Kesmer เป็นครั้งแรกที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งที่ เธอตั้งสำนักงานของเธอบนชั้นสอง จากเธอเสมอประตูเปิดจะได้เห็นเธอลงบนพื้นโรงงานและขณะที่เธอนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานของเธอที่เธอจะมองเห็นทุกคนเดินตามในห้องโถง เธอไม่เคยกินอาหารกลางวันตัวเอง แต่ใช้เวลา 11-2 ลงบนพื้นเดินไปรอบ ๆ การพูดคุยและการจัดกลุ่ม คนงานหลายคนมียี่สิบปีของการอาวุโสที่โรงงานดูเหมือนประหลาดใจโดยนโยบายใหม่นี้และไม่เต็มใจที่จะอาสาสมัครสำหรับกลุ่มใด ๆ แต่ในระยะสั้นเพื่อเป็นธรรม Kesmer จัดตั้งกลุ่มผลิตคนงานเป็น "ข้อเสนอแนะของสัปดาห์" คณะกรรมการกลุ่มสิ่งแวดล้อมกลุ่มคนงานที่ได้รับรางวัลและการจัดการความสัมพันธ์กับกลุ่ม แต่ละกลุ่มจะจัดขึ้นในการประชุมสองสัปดาห์โดยไม่ต้องหนึ่งและเป็นหนึ่งเดียวกับ Kesmer เธอได้รับการสนับสนุนแต่ละกลุ่มตั้งค่าเป้าหมายในพื้นที่โดยเฉพาะอย่างยิ่งและพัฒนาแผนสำหรับการเข้าถึงเป้าหมายเหล่านั้น เธอสัญญาการสนับสนุนใด ๆ ที่อยู่ในอำนาจของเธอที่จะให้. การทำงานกลุ่มที่เจ็บปวดรวดร้าวช้าในตอนแรก แต่ Kesmer ได้รับการฝึกอบรมรวมทั้งอำนวยความสะดวกและไม่ช้าเธอก็เอาในบทบาทที่ในการประชุมของพวกเขาเขียนลงความคิดบนกระดานใหญ่จัดให้พวกเขาและต่อมาพวกเขาในการสื่อสารการแจ้งเตือนให้กับพนักงานอื่น ๆ เธอได้ให้ทุกคนเรียกเธอว่า "เบ็ตตี้" และตั้งตัวเองงานของการเรียนรู้ชื่อทั้งหมดของพวกเขา ในตอนท้ายของเดือนแรกแฟนซีรองเท้าได้รับการขยับขึ้น. แต่มันเปิดออกที่เป็นสิ่งสุดท้ายที่พนักงานส่วนใหญ่ต้องการ truthfinally ตี Kesmer เมื่อคณะกรรมการการจัดการความสัมพันธ์ทั้งลาออกในช่วงเริ่มต้นของการประชุมที่สี่ของพวกเขา "ฉันขอโทษนางสาว Kesmer" หนึ่งของพวกเขากล่าวว่า "เรารู้สึกดีที่ทำให้รองเท้า แต่ไม่ได้อยู่ที่การจัดการสิ่งนี้. มากของเราจะมุ่งหน้าไปยังเกษียณอายุ. เราไม่ได้ต้องการที่จะเป็นผู้บังคับบัญชา." ประหลาดใจ, Kesmer ไปพูดคุยกับคนงานซึ่งเธอเชื่อว่าเธอมี สร้างความสัมพันธ์ที่ดี ใช่พวกเขาอย่างไม่เต็มใจบอกเธอเปลี่ยนแปลงทั้งหมดเหล่านี้ไม่ทำให้พวกเขาไม่สบายใจ พวกเขาชอบเธอและพวกเขาไม่ต้องการที่จะบ่น แต่ได้รับทางเลือกที่พวกเขาอยากจะกลับไปทางนายสมควรได้สิ่งที่เรียกใช้ พวกเขาไม่เคยเห็นนายสมควรมาก แต่เขาไม่เคยได้รับในผมของพวกเขา เขาทำงานของเขาสิ่งที่เป็นและพวกเขาทำพวกเขา "หลังจากที่คุณได้รับในสถานที่ที่ทำสิ่งหนึ่งเป็นเวลานาน" หนึ่งคนสรุปว่า "สิ่งสุดท้ายที่คุณต้องการจะทำคือการเรียนรู้วิธีการใหม่ในการทำมัน."

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เบ็ตตี้ kesmer เป็นอย่างต่อเนื่องที่ด้านบนของสิ่ง ในโรงเรียน เธอมักจะอยู่ที่ด้านบนของชั้นเรียนของเธอ เมื่อเธอไปทำงานสำหรับธุรกิจ , รองเท้ารองเท้าแฟนซีลุงของเธอ เธอได้รับการเลือกจากพนักงานที่มีประสิทธิผลมากที่สุดและหนึ่งกับงานที่ดีที่สุด บริษัท ประทับใจมากกับเธอว่ามันส่งเธอมา ให้กับเจ้าบ่าวของเธอ สำหรับตำแหน่งผู้บริหารในโรงเรียนอีก และสามปีของประสบการณ์การวาดบน kesmer ได้ gobbled ขึ้นทุกความคิดใส่ในด้านหน้าของเธอมีมากของพวกเขาทำงานของเธอที่รองเท้าแฟนซี เมื่อ kesmer จบที่ด้านบนของชั้น เธอกลับไปที่รองเท้าแฟนซี จะไม่มีใครแปลกใจ เมื่อหัวหน้ากองที่ใหญ่ที่สุดของ บริษัท ใช้ประโยชน์จาก บริษัท วางแผนก่อนเกษียณkesmer ได้รับตำแหน่ง

kesmer รู้ว่านี่เป็นก็เหวี่ยงเป็นผู้นํา และเธอตั้งใจที่จะหลีกเลี่ยงพวกเขา โรงเรียนธุรกิจ , เธอได้อ่านคดีเกี่ยวกับครอบครัวธุรกิจที่แยกจากกัน เมื่อสมาชิกในครอบครัวที่ยังยึดกับเหล็ก เห่าออกใบสั่งตัด , บุคลากร และทำลายกำลังใจ kesmer รู้มากเกี่ยวกับการจัดการแบบมีส่วนร่วมเธอจะถูกตราหน้าว่าหยิ่งรู้ทั้งหมด

kesmer ปี แม็กน่า วิ่งงานจากสำนักงานที่ด้านบนของอาคารที่ไกลเหนือพื้นโรงงาน สองหรือสามครั้งต่อวัน สมควรจะเรียก Messenger หรือเลขาจากสํานักงานบนชั้น 2 และส่งบันทึกออกหนึ่งหรือกลุ่มอื่นของคนงาน แต่ kesmer เห็นน่าเสียส่วนใหญ่ ผู้ที่ขาดผู้กดขี่ , การตัดสินใจทั้งหมดจากข้างต้นและการใช้จ่ายส่วนใหญ่ของเวลาของเขาที่ขยายอาหารกลางวันกับเพื่อนๆของเขาจากแขกเหรื่อคลับ

kesmer ก่อนย้ายได้รับการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดที่ เธอตั้งสำนักงานของเธอบนชั้นสอง จากเธอเสมอ เปิด ประตู เธอมองเห็นลงบนพื้นโรงงานและขณะที่เธอนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานของเธอ เธอสามารถเดินจากจุดที่ทุกคนในฮอลล์ เธอไม่กินข้าวกลางวันเอง แต่ใช้เวลาจาก 11 2 ลงบนพื้น เดิน พูดคุย และ กิจกรรมกลุ่ม คนงานหลายคนได้ยี่สิบปีอาวุโสที่โรงงาน ดูประหลาด โดยนโยบายใหม่นี้ และลังเลที่จะอาสาสมัครสำหรับกลุ่มใด ๆ แต่เพื่อที่ค่อนข้างสั้นkesmer สร้างผลผลิตของพนักงานกลุ่ม " ข้อเสนอแนะของคณะกรรมการสัปดาห์ " กลุ่มสิ่งแวดล้อม กลุ่มรางวัลพนักงานและการจัดการความสัมพันธ์ของกลุ่ม แต่ละกลุ่มจัดประชุมสัปดาห์ หนึ่งโดยหนึ่งกับ kesmer . เธอสนับสนุนให้แต่ละกลุ่มในการตั้งค่าเป้าหมายในพื้นที่หนึ่งของโฟกัส และพัฒนาแผนสำหรับการเข้าถึงเป้าหมายเหล่านั้นเธอสัญญาว่าจะสนับสนุนใด ๆที่เกินกำลังของเธอให้

งานกลุ่มก็ก้าวช้าในตอนแรก แต่ kesmer ได้รับการฝึกฝนเป็นผู้ประสานงาน และไม่ช้าเธอก็เอาในบทบาทนั้นในการประชุมของพวกเขา เขียนลงความคิดบนกระดานใหญ่จัดให้ และต่อมาสื่อสารในประกาศให้พนักงานอื่น ๆเธอถูกทุกคนเรียกเธอว่า " เบ็ตตี้ " และใช้ตัวเอง งานของการเรียนรู้ ชื่อพวกเขาทั้งหมด โดยการสิ้นสุดของเดือนแรก , รองเท้าแฟนซีถูกกวนขึ้นมา

แต่กลับกลายเป็นว่า นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่คนส่วนใหญ่ต้องการ การ truthfinally ตี kesmer เมื่อคณะกรรมการประชาสัมพันธ์ การจัดการทั้งหมดลาออกที่เริ่มต้นของการประชุมที่สี่ของพวกเขา . " ขอโทษนะ คุณ kesmer " หนึ่งในนั้นพูด" เราทำได้ดีในการทำรองเท้า แต่ไม่ได้อยู่ที่การจัดการของ พวกเราจำนวนมากมุ่งหน้า เกษียณอายุ เราไม่อยากเป็นคน "

ตกตะลึง kesmer ไปคุยกับพนักงาน ซึ่งเธอเชื่อว่า เธอได้สร้างความสัมพันธ์ที่ดี ใช่ พวกเขาไม่เต็มใจบอก การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดเหล่านี้ทำให้ไม่สบายใจ เขาชอบเธอ แต่ก็ไม่อยากบ่น แต่ให้เลือกพวกเขาจะกลับไปที่ที่คุณสมควรได้ วิ่งเลย พวกเขาไม่เคยเห็นคุณมีคุณค่ามาก แต่เขาก็ไม่เคยมีในผมของพวกเขา เขาก็ทำงานของเขา อะไรก็ตาม และพวกเขาทำผลิตภัณฑ์ของตน หลังจากที่คุณได้รับในสถานที่ทำสิ่งหนึ่งเป็นเวลานาน " หนึ่งในคนงานสรุป " สิ่งสุดท้ายที่คุณต้องการจะทำคือการ เรียนรู้วิธีการใหม่ของการทำ "
.