“Love, Rosie” is one of those annoy

“Love, Rosie” is one of those annoying movies in which everything would be just fine if the two central characters had a simple conversation that cleared up all their misunderstandings. But then, there would be no movie – although, in retrospect, that might not be such a bad thing.
Instead, we get contrivances and coincidences, near-misses and almost-theres. This cosmic confluence of events, which takes place over a dozen years, is meant to be swoony and tragic but is actually more irritating than anything else. That the actors playing our would-be lovers—Lily Collins (“Mirror Mirror”) and Sam Claflin (the “Hunger Games” movies)—are appealing individually and have decent chemistry together helps make this thoroughly mediocre British romantic comedy more tolerable than it ought to be.
Director Christian Ditter offers some artful touches in adapting Cecelia Ahern’s novel “Where Rainbows End.” The lighting is often quite lovely, for example—streaks of late-afternoon sunshine in a park, or lamplight filling a darkened bedroom. But for every delicate element there are many others that are heavy-handed or cringe-inducing, including some painfully on-the-nose musical selections. (Salt-N-Pepa’s perky “Push It” plays while Collins’ character, Rosie, is giving birth. Get it? Because she’s pushing!)
But the tonal transition that occurs before that scene—from a sweet and quiet moment of Rosie bonding with her sizable bump to the noisy wackiness of her screaming through delivery—is reflective of the kind of jarring shifts that often make this movie so uneven.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"ความรักโรซี่" เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่น่ารำคาญที่ทุกอย่างจะดีถ้าทั้งสองตัวละครมีการสนทนาง่ายๆที่ล้างขึ้นความเข้าใจผิดของพวกเขาทั้งหมด แต่แล้วก็จะไม่มีภาพยนตร์ -. แม้ว่าในการหวนกลับที่อาจจะไม่เป็นเช่นสิ่งที่ไม่ดี
แต่เราได้รับการประดิษฐ์และบังเอิญใกล้คิดถึงและเกือบเอาใจใส่ จักรวาลนี้บรรจบกันของเหตุการณ์ซึ่งจะมีขึ้นในช่วงหลายสิบปีที่จะหมายถึงการเป็น swoony และที่น่าเศร้า แต่จริง ๆ แล้วเกิดการระคายเคืองมากกว่าสิ่งอื่นใด นักแสดงที่เล่นจะเป็นคนรักลิลลี่คอลลินของเรา ("Mirror Mirror") และแซม Claflin ("หิวเกม" ภาพยนตร์) สรรพน่าสนใจที่มีเอกลักษณ์และมีคุณสมบัติทางเคมีที่ดีร่วมกันจะช่วยทำให้เรื่องนี้อย่างละเอียดปานกลางตลกโรแมนติกของอังกฤษที่ยอมรับมากขึ้นกว่าที่ ควรจะเป็น.
ผู้อำนวยการคริสเตียน Ditter มีสัมผัสบางเก่งในการปรับตัวนวนิยายซิซิเลียเฮิร์นส์ "ที่ Rainbows End." แสงมักจะเป็นที่น่ารักมากสำหรับตัวอย่างลายเส้นของแสงแดดปลายช่วงบ่ายในสวนสาธารณะหรือตะเกียงเติมห้องนอนมืด แต่สำหรับทุกองค์ประกอบที่ละเอียดอ่อนมีคนอื่น ๆ ที่มีความหนักหรือประจบประแจงชักนำรวมทั้งบางเจ็บปวดบนจมูกเลือกดนตรี (Salt-N-Pepa ของกระปรี้กระเปร่า "ผลักดันมัน" เล่นในขณะที่คอลลิน 'ตัวละครโรซี่เป็นที่ให้กำเนิด. รับได้หรือไม่เพราะเธอผลักดัน!)
แต่การเปลี่ยนแปลงประเภทที่เกิดขึ้นก่อนที่จะเกิดเหตุจากช่วงเวลาที่หวานและเงียบสงบของพันธะโรซี่ กับชนขนาดใหญ่ของเธอที่จะ wackiness มีเสียงดังของเสียงกรีดร้องของเธอผ่านการจัดส่งมีการสะท้อนแสงของชนิดของการเปลี่ยนแปลงที่สั่นสะเทือนที่มักจะทำหนังเรื่องนี้จึงไม่สม่ำเสมอ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" Love , Rosie " เป็นหนึ่งในหนังเหล่านั้นน่ารำคาญที่ทุกอย่างจะไม่เป็นไรถ้าสองกลางอักขระได้ง่ายการสนทนาที่ชัดเจนขึ้นความเข้าใจผิดของพวกเขาทั้งหมด แต่แล้ว ก็จะไม่มีหนัง–แม้ในการหวนกลับ มันอาจจะไม่ใช่เรื่องดีเลย .
แทน เราได้รับและ contrivances เหตุบังเอิญ คิดถึงอยู่ใกล้และเกือบจะไม่มี . บรรจบนี้จักรวาลของเหตุการณ์ซึ่งเกิดขึ้นมากกว่าปีที่ผ่านมาโหล ตั้งใจจะ swoony และน่าเศร้า แต่จริงๆ น่ารำคาญมากขึ้นกว่าสิ่งอื่นที่นักแสดงเล่นของเราจะเป็นคนรัก ลิลลี่ คอลลินส์ ( " Mirror Mirror " ) และ แซม คลาฟลิน ( " เกม Hunger " ภาพยนตร์ ) - น่าสนใจเป็นรายบุคคลและมีเคมีที่ดีด้วยกัน ช่วยทำให้เรื่องนี้ธรรมดาอังกฤษตลกโรแมนติกมากขึ้นได้มากกว่าที่ควรจะเป็น
ผอ. คริสเตียน ditter บางข้อเสนอในการปรับของ Cecelia Ahern สัมผัสศิลปะ นวนิยาย " ที่ปลายรุ้ง ." แสงสว่างมักค่อนข้างน่ารัก เช่น ลายเส้นของยามบ่ายแก่ๆ แสงแดด ในสวนสาธารณะ หรือไส้ตะเกียงมืดห้องนอน แต่ทุกองค์ประกอบที่บอบบาง มีคนอื่นอีกมากที่มือหนักหรือ cringe inducing รวมทั้งบางอย่างเจ็บปวดบนจมูก การเลือกดนตรี . เกลือ - n - Pepa ก็ทะลึ่ง " ดัน " เล่นในขณะที่คุณคอลลินส์อักขระ โรซี่ , การให้กำเนิด ได้รับมันได้หรือไม่เพราะว่าเธอดัน !
แต่เปลี่ยนวรรณยุกต์ ซึ่งเกิดขึ้นก่อนฉากจากช่วงเวลาที่หวานและเงียบของโรซี่พันธะกับเธอขนาดใหญ่ชนเพื่อการมีนิสัยประหลาดส่งเสียงกรีดร้องของเธอผ่านการสะท้อนของชนิดของการสั่นสะเทือนที่มักจะทำให้หนังเรื่องนี้จึงไม่เท่ากัน