General Divine Arrow, you have been

General Divine Arrow, you have been protecting the Duan Ren Border for many years. That is a great military accomplishment, and you are a legendary figure. Nobody has ever been able to pass through the Duan Ren Border. I, Mo Jie, have always admired you for that. I am very happy to meet you today.” said Mo Jie while calmly sitting on his horse and looking towards Liu Cang Lan, slightly bowing in respect. He respected the General of Xue Yue.



“The general of a massacred army has no need for military accomplishments.” Liu Cang Lan sounded saddened. They had already lost hundreds of thousands of soldiers and it was his fault. His heart was still bleeding over his mistake.



“What happened is not your fault. If you decided to come over to my Mo Yue country, I, Mo Jie would welcome you and even grant you with the status of a Commander.” said Mo Jie in an extremely polite tone. Even though he had a high status, he was indeed a prince, there wasn’t the slightest bit of arrogance in his voice. He even bowed in front of Liu Cang Lan, wasn’t this a major event?



“A victory is a victory, a defeat is a defeat. What is the point in speaking about it?” said Liu Cang Lan while shaking his head. “Thank you for your kindness, but I refuse.”



“I will show you somebody and you will understand.” said Mo Jie while waving his hand. Someone next to him moved and then a few silhouettes appeared. Amongst them was a beautiful young woman who was trapped by a vine. She was brought to the front of others.



“Princess.” Lin Feng and Liu Cang Lan were completely astonished, especially Lin Feng. A thought flashed through Lin Feng’s mind. Was she a hostage?



How could this happen? How could the princess be in Mo Jie’s hands?



Could it be that the assassin who captured the princess wasn’t Duan Tian Lang but people under Mo Jie’s control?



But why had he been ambushed by soldiers of Duan Tian Lang, who wanted to kill him?



Lin Feng had no idea what was happening.



At that moment, Mo Jie looked at Lin Feng, smiled and said: “Your name is Lin Feng, right?”



Lin Feng was stupefied when he heard Mo Jie. Mo Jie slowly started speaking.



“In a towering rage, I rest under the whistling sound of rain.”



“Gazing into the distance, looking up to the heavens, I utter a long and loud cry. My chest feels painful.”



“Thirty soldiers now with the dust and earth, the moon and the clouds stretching as far as can see.”



“The young man’s hair turns white, he is filled with sorrow.”



“The humiliation of Duan Ren.”



“When the officials hate, they destroy.”



“On the back of the armored horses, going to the mountains armed with flowers.”



“With magnificent ideals in my mind yet starvation filling my stomach, I eat their flesh. To settle my thirst, I drink their blood.”



“Clearing from the beginning until the end, the mountains and lakes, moving towards the heavens.”



Mo Jie’s voice was solemn and respectful. His voice was filled with ardor and lofty sentiments. Liu Cang Lan and Lin Feng were stupefied.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ทั่วไปพระเจ้าศร คุณมีการปกป้องขอบ Ren ด้วนหลายปี นั่นคือความสำเร็จทางทหารที่ดี และคุณมีแค่ตำนาน ไม่มีใครไม่เคยผ่านชายแดน Ren ด้วน นอกจากนี้ฉัน Mo Jie เสมอได้ชื่นชมคุณที่ ดีใจมากที่พบคุณวันนี้."กล่าวว่า Mo Jie ในขณะนั่งอยู่บนม้าของเขาใจเย็น และมองไปหลิวคาง Lan โค้งเล็กน้อยในแง่ เขาเคารพการทั่วไปของ Xue Yue "ทั่วไปของกองทัพที่มี massacred มีไม่จำเป็นสำหรับความสำเร็จทางทหาร" Lan คางหลิวฟังเสียใจ พวกเขาแล้วหายไปหลายร้อยหลายพันทหาร และมันก็เป็นความผิดของเขา หัวใจของเขาคือมีเลือดออกยังคงมากกว่าความผิดพลาดของเขา "สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของคุณ ถ้าคุณตัดสินใจมามากกว่าประเทศยิว Mo ฉัน Mo Jie จะต้อนรับคุณ และแม้แต่ให้คุณ มีสถานะเป็นผู้บัญชาการ "กล่าวว่า Mo Jie ในเป็นโทนสีสุภาพอย่างมาก แม้ว่าเขามีสถานะสูง เขาได้แน่นอนกับเจ้าชาย นิดของหยิ่งในเสียงของเขาไม่มี เขายังโค้งคำนับหน้าหลิวคาง Lan ไม่เหตุการณ์นี้ "ชัยชนะชัยชนะ ความพ่ายแพ้เป็นความพ่ายแพ้ อะไรคือจุดในการพูดเกี่ยวกับมันกล่าวว่า Liu Lan คางขณะสั่นศีรษะของเขา "ขอบคุณสำหรับความเมตตาของคุณ แต่ไม่เอาหรอก" "ฉันจะแสดงคน และคุณจะเข้าใจ" กล่าวว่า Mo Jie ขณะโบกพระหัตถ์ คนถัดจากเขาย้ายไปแล้วกี่เงาปรากฏ ในหมู่พวกเขาเป็นสาวสวยที่ติดอยู่ตามไม้เถา เธอมาที่ด้านหน้าของผู้อื่น "เจ้าหญิง" เฟิงหลินและหลิวคาง Lan ได้อย่างประหลาดใจ โดยเฉพาะหลินฮ คิดประกายผ่านใจหลินเฟิง เธอเป็นเป็นตัวประกัน วิธีนี้อาจเกิดขึ้นได้อย่างไร เจ้าหญิงอาจเป็นไรในมือ Mo Jie อาจจะเป็นว่า ที่ฆาตกรที่จับเจ้าหญิงไม่ด้วนเทียนลังแต่คนภายใต้การควบคุมของ Jie Mo แต่ทำไมมีเขาถูกซุ่มโจมตีทหารด้วนเทียน Lang ที่ต้องการฆ่าเขา เฟิงหลินมีความคิดอะไรเกิดขึ้น ขณะที่ Jie Mo มองหลินเฟิง ยิ้ม และกล่าวว่า: "ชื่อของคุณคือ หลินเฟิง ขวา หลินเฟิงเป็นรตเทสต์แทกเมื่อเขาได้ยิน Mo Jie Mo Jie ช้าเริ่มพูด "เดือดสูงตระหง่าน ผมส่วนที่เหลือภายใต้เสียงฝนแดง" "จ้องมอง มองสวรรค์ ผมส่งร้องไห้เสียงดัง และยาว หน้าอกของฉันรู้สึกเจ็บปวด" "ทหารสามสิบกับฝุ่น และโลก ดวงจันทร์ และเมฆยืดเท่าที่เป็นตอนนี้สามารถดู" "หนุ่มผมเปลี่ยนเป็นสีขาว เขาเต็มไป ด้วยความเศร้าโศก" "ทาสของ Ren ด้วน" "เมื่อเจ้าหน้าที่เกลียด พวกเขาทำลาย" "ด้านหลังของม้าหุ้มเกราะ จะไปภูเขาด้วยดอกไม้" "กับอุดมคติอันงดงามในจิตใจแต่อดไส้ท้องของฉันของฉัน ฉันกินเนื้อของพวกเขา เพื่อชำระความกระหายของฉัน ฉันดื่มเลือดของพวกเขา" "ล้างตั้งแต่ต้นจนปลาย ภูเขา และ ทะเลสาบ ย้ายไปยังฟ้าสวรรค์" Mo Jie เสียงขรึม และเคารพมาก เสียงของเขาก็เต็มไป ด้วยความกระตือรือร้นและความรู้สึกที่สูงส่ง หลิวคาง Lan และหลินเฟิงถูกรตเทสต์แทก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ทั่วไปพระเจ้าลูกศรของคุณได้รับการปกป้องด้วน Ren ชายแดนเป็นเวลาหลายปี นั่นคือความสำเร็จทางทหารที่ดีและคุณจะเป็นตำนาน ไม่มีใครเคยได้รับสามารถที่จะผ่านด้วน Ren ชายแดน ผม Mo Jie ได้ชื่นชมคุณเสมอว่า ผมมีความสุขมากที่ได้พบคุณในวันนี้. "Mo Jie กล่าวว่าในขณะที่ใจเย็นนั่งอยู่บนม้าของเขาและมองไปทางหลิว Cang ลานโค้งเล็กน้อยในส่วนที่เกี่ยว เขาเคารพนับถือทั่วไปของ Xue ยู. "นายพลของกองทัพสนมีความจำเป็นสำหรับความสำเร็จของทหาร no." หลิว Cang ลานเป่าเศร้า พวกเขาได้หายไปแล้วหลายร้อยหลายพันของทหารและมันก็เป็นความผิดของเขา หัวใจของเขาก็ยังคงมีเลือดออกมากกว่าผิดพลาดของเขา. "เกิดอะไรขึ้นไม่ได้เป็นความผิดของคุณ ถ้าคุณตัดสินใจที่จะมาที่ประเทศโมยูของฉันฉัน, Mo Jie จะต้อนรับคุณและแม้กระทั่งให้คุณกับสถานะของผู้บัญชาการที่. "Mo Jie กล่าวในการให้โทนสีสุภาพมาก แม้เขาจะมีสถานะสูงเขาเป็นเจ้าชายจริงมีไม่ bit น้อยหยิ่งในเสียงของเขา เขาโค้งคำนับในด้านหน้าของหลิว Cang ลานไม่ได้นี้เป็นเหตุการณ์ที่สำคัญ? "ชัยชนะเป็นชัยชนะความพ่ายแพ้เป็นความพ่ายแพ้ เป็นจุดในการพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้คืออะไร? "หลิว Cang ลานกล่าวว่าในขณะที่สั่นศีรษะของเขา "ขอบคุณสำหรับความมีน้ำใจของคุณ แต่ฉันปฏิเสธ." "ผมจะแสดงให้คุณเห็นใครสักคนและคุณจะเข้าใจ." Mo Jie กล่าวว่าในขณะที่โบกมือของเขา คนที่อยู่ข้าง ๆ เขาย้ายแล้วเงาไม่กี่ปรากฏ ในหมู่พวกเขาเป็นหญิงสาวสวยที่ถูกขังอยู่โดยเถา เธอถูกนำตัวไปด้านหน้าของผู้อื่น. "ปริ๊น." หลินฮและหลิว Cang ลานก็ประหลาดใจอย่างสมบูรณ์โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลินฮ คิดที่ประกายผ่านใจหลินฮ เธอเป็นตัวประกัน? วิธีนี้อาจเกิดขึ้นได้อย่างไร วิธีเจ้าหญิงที่อาจจะอยู่ในมือของ Mo Jie หรือไม่มันสามารถเป็นที่ฆาตกรที่ถูกจับเจ้าหญิงไม่ได้ด้วนเทียนหรั่ง แต่คนภายใต้การควบคุม Mo Jie หรือไม่แต่ทำไมเขาถูกซุ่มโจมตีโดยทหารด้วนเทียนหรั่งที่อยากจะฆ่า ? เขาหลินฮมีความคิดสิ่งที่เกิดขึ้นไม่มี. ในขณะที่ Mo Jie มองที่หลินฮยิ้มและกล่าวว่า: "ชื่อของคุณหลินฮขวา" หลินฮก็ตะลึงเมื่อเขาได้ยิน Mo Jie Mo Jie เริ่มพูดช้า. "ในความโกรธสูงตระหง่านฉันเหลือภายใต้เสียงผิวปากฝนตก." "จ้องเข้าไปในระยะทางที่มองขึ้นไปบนสวรรค์ผมเปล่งเสียงร้องยาวและดัง หน้าอกของฉันรู้สึกเจ็บปวด. " " ทหารสามสิบตอนนี้มีฝุ่นละอองและโลกดวงจันทร์และเมฆยืดเท่าที่สามารถเห็น. " " ผมของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก. " " ความอัปยศอดสูของด้วน Ren . " " เมื่อเจ้าหน้าที่เกลียดพวกเขาทำลาย. " " ที่ด้านหลังของม้าหุ้มเกราะไปยังภูเขาที่ติดอาวุธด้วยดอกไม้. " " ด้วยอุดมการณ์อันงดงามในใจของฉันยังอดอยากกรอกท้องของฉันฉันกินเนื้อของพวกเขา เพื่อชำระความกระหายของฉันฉันดื่มเลือดของพวกเขา. " " การล้างจากจุดเริ่มต้นจนถึงสิ้นภูเขาและทะเลสาบเคลื่อนไปชั้นฟ้าทั้งหลาย. " เสียง Mo Jie เป็นเคร่งขรึมและเคารพ เสียงของเขาก็เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและความรู้สึกอันสูงส่ง หลิว Cang ระบบ Lan และหลินฮถูกตะลึง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ลูกศรทั่วไปของพระเจ้า , คุณได้รับการปกป้องด้วนเรนชายแดน เป็นเวลาหลายปี นั่นคือความสำเร็จทางทหารที่ดี เป็นรูปในตำนาน ไม่มีใครเคยได้ผ่านด้วนเรนชายแดน ข้า โม พี่ นับถือคุณ ผมมีความสุขมากที่เจอคุณวันนี้ " บอกว่าโมเจี๋ยในขณะที่ใจเย็นนั่งอยู่บนม้าของเขา และมองไปยังหลิวฉาง LAN เล็กน้อยโค้งเคารพ เขานับถือทั่วไปของ Xue Yue" ทั่วไปของสังหารทหารไม่จำเป็นต้องมีความสำเร็จทางการทหาร " หลิว กางลานดูเสียใจ พวกเขาได้หายไปหลายร้อยหลายพันของทหาร และมันเป็นความผิดของเขา หัวใจของเขายังคงมีเลือดออกอยู่ในความผิดของเขา" สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของคุณ ถ้าคุณตัดสินใจที่จะไปโมเย่ของฉันประเทศฉัน โม พี่จะต้อนรับคุณและจะให้คุณกับสถานะของผู้บังคับบัญชา กล่าวว่า โมเจี๋ยในน้ำเสียงที่แสนจะสุภาพ แม้ว่าเขามีสถานภาพสูง เขาเป็นเจ้าชาย ไม่ใช่นิดเดียวความหยิ่งในเสียงของเขา เขาโค้งคำนับต่อหน้าหลิวฉาง LAN , นี่ไม่ใช่เหตุการณ์หลัก" ชัยชนะเป็นชัยชนะ ความพ่ายแพ้คือความพ่ายแพ้ อะไรคือประเด็นในการพูดเกี่ยวกับมันได้หรือไม่ " บอกว่า หลิว กางลานในขณะที่สั่นศีรษะของเขา " ขอบคุณค่ะ แต่ฉันขอปฏิเสธ "" ผมจะแสดงให้คุณเห็นใคร และคุณจะเข้าใจ ว่าโมเจี๋ยขณะที่โบกมือ คนที่ข้างๆ เขาย้ายแล้วไม่กี่ภาพที่ปรากฏ ในหมู่พวกเขาเป็นผู้หญิงสาวสวยที่ถูกโจมตี โดยเถา . เธอถูกนำตัวไปที่หน้าของผู้อื่น" เจ้าหญิง " หลินฟง และ หลิว กางแลนก็ตกตะลึง โดยเฉพาะหลินฟง ความคิดแวบผ่านของหลินฟง จิตใจ เธอเป็นตัวประกันมันเกิดขึ้นได้ยังไง ทำไมเจ้าหญิงต้องอยู่ในมือของโมเจี๋ย ?มันเป็นมือสังหารที่จับเจ้าหญิงไม่ใช่ต้วนเทียนหลาง แต่คนใต้ของโมเจี๋ยควบคุมแต่ทำไมเขาถูกซุ่มโจมตีโดยทหารของต้วนเทียนหลาง ใครต้องการจะฆ่าเขา ?หลินฟงมีความคิดอะไรเกิดขึ้นในขณะนั้น โมเจี๋ยมองหลินฟง ยิ้มและกล่าวว่า : " คุณชื่อ หลินฟง ใช่มั้ย ? "หลินฟงตะลึงงันเมื่อได้ยินโม Jie โม พี่เริ่มพูด" โมโหใหญ่เลย ผมพักภายใต้เสียงหวีดของฝน "" มองออกไป มองท้องฟ้า ฉันพูดยาวและดังร้องไห้ หน้าอกของฉันรู้สึกเจ็บปวด "" สามทหาร กับฝุ่น และ โลก ดวงจันทร์และเมฆยืดเท่าที่เห็น ." ผมของชายหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นสีขาว เขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก ." ความอัปยศอดสูของต้วน เรน "" เมื่อเจ้าหน้าที่เกลียดพวกเขาทำลาย . "" บนหลังม้าเกราะ ไปภูเขาด้วยดอกไม้ ." งดงามในอุดมคติในใจของฉันยังอดอยากกรอกท้องของฉัน ฉันกินเนื้อของพวกเขา เพื่อระงับความกระหายของฉัน ฉันดื่มเลือดของพวกเขา . "" ล้างตั้งแต่ต้นจนจบ ภูเขาและทะเลสาบ ย้ายไปสู่สวรรค์ "เสียงของโม Jie เป็นขึงขัง และเคารพ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและสูงส่ง . หลิวฉางหลินฟงเป็น LAN และมึนงง .